Tuesday, June 02, 2009

"Είναι που όλα ήρθαν αργά..."

Picture by Etoile06

Το μπλογκάκι αυτό ξεκίνησε τον Απρίλη του 2006 και πολλά κείμενα γράφτηκαν τότε ακούγοντας τραγούδια των Κρίνων.

Διαβάζοντας σήμερα (τυχαία πλέον) για την διάλυση τους κατάλαβα ότι είχε έρθει η ώρα για αυτό που κι εγώ ανέβαλα εδώ και πολύ καιρό και δεν έπαιρνα την απόφαση να κάνω. Ο κύκλος έκλεισε, οι ιστορίες άλλαξαν και τα πράγματα εξελίσσονται ακριβώς όπως εγώ ήθελα, αλλά έξω από αυτόν εδώ τον χώρο (κι έτσι πρέπει άλλωστε).

Γι'αυτά που με έμαθες και για τους ανθρώπους που γνώρισα, σου χρωστάω πολλά.

Σ'αφήνω εδώ, κρατώντας μόνο τα ωραία.


Ε.

5.6.09 άπντειτ: Μην παραξενευτείτε πάντως αν με βλέπετε στα μέρη σας. Τα σχόλια μου θα τα αφήνω, να το ξέρετε :)

Labels:

Thursday, May 21, 2009

Που είναι το ντέο, ο-ε-ο;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;

Picture by tjasa

Ξέρω ότι αυτή η χώρα έχει πολλά θέματα ακόμα το κέρατο μου μέσα. Ξέρω ότι από τα σκάνδαλα, τα καθάρματα, τους κλέφτες και τους λωποδύτες θα κάνουμε αιώνες (κι αν ποτέ) να γλυτώσουμε, ή έστω ελπίζω να κατέβει ξανά κάνας βαρβάτος Γερμανός δικτάτορας να μας βάλει σε μια σειρά! (λέει τώρα η πρώην ξενιτεμένη, έτσι;) Απαγορεύεται να κάνω όνειρα ρε πούστη μου; Θα γούσταρα δηλαδή να μας έρθει ένας ακόμα Ότο αλλά στο πιο βάρβαρο πλέον και να μας πήξει στο λουκάνικο, την μπύρα και να ορίζει φάλαγγες και κινέζικα βασανιστήρια όταν, πουχου λέμε τώρα, βγαίνεις στον δρόμο και δεν έχεις βάλει, λέμε επίσης τώρα, ένα γαμημένο ντέο. Που πας κυρά μου με το υπέρβαρο να μπεις στο μετρό χωρίς να έχεις ρίξει ένα μπουκάλι Μυρτώ στις τριχωτές μασχάλες σου μη σου γ... το σπίτι μέσα;; Γιατί πρέπει εγώ τις 2 φορές την εβδομάδα που κατεβαίνω στο κέντρο - γιατί είμαι από τις κωλόφαρδες που μένουν στα ανατολικά και δουλεύουν στα βορειοδυτικά προαστειακά και μου βγαίνουν τα μάτια απέξω, φαντάζομαι όλους τους υπόλοιπους που τρώνε την μπόχα κάθε μέρα - να ανοίγουν οι πόρτες του μετρό ή του λεωφορείου ή του τρένου και να με πιάνει το δακρυγόνο και να πετάγονται μάτια, μύτες και εγκέφαλοι έξω από το μικρό μεν αλλά χαριτωμένο δε κρανίο μου;;; Γιατί να πρέπει να κάθονται τα γυναικόπαιδα με τα μαντήλια στην μύτη και τα δακρυσμένα μάτια σε μια γωνιά, παρακαλώντας για την ώρα που θα φτάσουν στη στάση "Σύνταγμα" να ανοίξουν οι πόρτες και να πεταχτούν κλωτσηδόν έξω για να πάρουν ξανά την ανάσα που κρατούσαν από την "Εθνική Άμυνα" επειδή εσύ κυρά μου δεν ξέρεις ούτε τι θα πει υγιεινή, τι θα πει άρωμα θηλυκό, τι θα πει "δικαίωμα για καθαρό αέρα" αλλά καταλαβαίνεις μόνο από βαρβατίλα, γιδίλα και ποδαρίλα;;; Ξέρω ότι δεν σου είπε ποτέ κανένας ότι όταν έχεις να πλυθείς καμιά βδομάδα, θα αρχίσεις να ζέχνεις... Ξέρω ότι δεν σε έπιασε ποτέ η μαμά σου να σε βουτήξει στην μπανιέρα όταν ήσουν μικρή. Άντε να πάει στο διάολο να το δεχτώ κι αυτό... Τα τρομαγμένα όμως γυναικόπαιδα που κάνουν στην άκρη όταν περνάς, ΔΕΝ τα βλέπεις την πουτάνα μου μέσα;;;;; Όταν λιποθυμά ο κόσμος γύρω σου, ΔΕΝ είναι επειδή είσαι θεογκόμενα! ΔΕΝ το καταλαβαίνεις αυτό;;;;;;

Ονειρεύομαι λοιπόν την ημέρα που θα κατέβει ο Γερμανός, και θα σε πιάσει κι εσένα και όλες τις άλλες και τους άλλους που η αίσθηση της όσφρησης σας είναι πια νεκρωμένη, το κέρατο μου, να σας κρεμάσει στην πλατεία Συντάγματος από τα χέρια και να σας ψεκάζει με Μυρτώ και με Νοχζεμα μέχρι να σας βγει από την μύτη.
Αυτά ονειρεύομαι κι εγώ η κακομοίρα τώρα που κατεβαίνω την διαδρομή της αγωνίας... Απαγορεύεται;;;;;;

Labels:

Tuesday, March 31, 2009

Να το πάρει το ποτάμι;;;;;

Picture by machiavelli

Γεια σας καλά μου παιδιά.


Χτες μου είπαν κάτι πολύ αστείο. Τόσο αστείο που παραλίγο να κάνω εμετό από τα γέλια, γι'αυτό σκέφτηκα ότι θα έπρεπε να το μοιραστώ μαζί σας. Ίσως σας βοηθήσει, ιδιαίτερα αν είσαστε δυσκοίλιοι.

Είναι ένας τυπάκος που είναι, λέει, σε σοβαρή σχέση και μάλλον είναι ερωτευμένος (με την σοβαρή σχέση...) αλλά θα ήθελε να κοιμηθεί με μια άλλη χωρίς να κάνει (με την άλλη) σχέση αλλά απλά επειδή είναι, λέει, "δεμένος" μαζί της και προσπαθούσε να μας πείσει ο κακομοίρης ότι όντως έχει σοβαρή σχέση αλλά επίσης ότι όντως θέλει την άλλη αλλά όχι για σχέση, για γαμήσι πάντως σίγουρα. Αυτό κατάλαβα τουλάχιστον εγώ, θα ρωτήσω όμως μήπως οι άλλοι κατάλαβαν κάτι άλλο and i'll get back to you.

Προτού αρχίσω την ανάλυση, έχει κάποιος να πει κάτι;;;
Any thoughts? Any seeds of wisdom??

Ξεκινάω...

Γιατί παραμυθιαζόμαστε συνεχώς και ασύστολα μεταξύ μας αλλά κυρίως μόνοι μας;;;
Γιατί δεν λέμε απλά την αλήθεια;;

Είναι πολύ εύκολο. Να:

- Ξέρεις, δεν σ'αγαπώ, πηδιέμαι με την καλύτερη σου φίλη (πιο πολύ impact έχει να πείτε ότι πηδιέστε με την αδερφή της :) αλλά είμαι μαζί σου γιατί είναι πιο βολικό από το να είμαι μόνος μου.

- Ξέρεις, είσαι άρρωστος του θανατά αλλά δε γαμιέται; Δες και τον Πάτρικ Σγουέιζι πόσο καλά τα πάει λίγο πριν τα κακαρώσει.

- Ξέρεις, δεν είσαι άξιος να έχεις αυτήν την δουλειά γιατί πήρες πίπα του αφεντικού τουλάχιστον 15 φορές μέχρι τώρα αλλά αν μου έδινες κι εμένα καλύτερο μισθό τότε θα σου έγλειφα κι εγώ τον κώλο ή ότι άλλο προτιμάς.

- Ξέρεις, δεν σ'αγαπάω αφού έχω έτσι κι αλλιώς σοβαρή σχέση αλλά θα ήθελα να σου τον φορέσω απλά επειδή νομίζω ότι μπορώ. Άσε δε που έχω και κάτι απίστευτες καύλες...

Η απάντηση στο παραπάνω ερώτημα είναι επίσης απλή.

Δεν λέμε την αλήθεια, αγαπητοί μου συνάνθρωποι, επειδή θέλουμε να συνεχίσουμε να αρέσουμε στους γύρω μας! Επειδή μέσα στην μίζερη ύπαρξη μας, ο υπέρβαρος εγωισμός μας δεν αντέχει την γαμημένη απόρριψη, όσο κι αν την αξίζουμε τις περισσότερες φορές!!!!

Έχω λοιπόν κάτι που ταιριάζει σ'αυτό το "ανθρωπάκι", γραμμένο από τον Μπιλάκο (τον Bill Hicks, άσχετοι...):

"Your denial is beneath you, and thanks to the use of hallucinogenic drugs, I see through you."

And now thank you and fuck you,
your fucking whining and your bullshit piss me off


(αυτό είναι δικό μου και ούτε εγώ το είπα όταν έπρεπε... μην με απορρίψετε όμως επειδή είπα ψέματα, δεν θα το αντέξωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωω).

Labels: ,

Sunday, March 22, 2009

Ασκήσεις θάρρους

Picture by seppe123

Δεν φοβάμαι να κατέβω στο σκοτεινό κελάρι μόνη μου. Ποτέ δεν φοβόμουν.


Δεν φοβάμαι να ανεβοκατέβω μια σκοτεινή σπηλιά με ραπέλ και δίχως φακούς ή απλά πάνω σε μια παλιά ανεμόσκαλα. Αυτά τα κάνω για πλάκα.


Δεν φοβάμαι να τα μαζέψω όλα μέσα σε 3 μέρες και να ξενιτευτώ, να περάσω τα σύνορα με χόρτο κρυμμένο στο φουλάρι μου, να μου την πέσει γυναίκα και να χαμουρευτώ, να δω την πιο σιχαμερή ταινία, να κάνω την πιο τρελλή χειροφρενιά, να σκαρφαλώσω στο πιο ψηλό κλαδί, να χτυπήσω την καμπάνα τα μεσάνυχτα σε ένα νεκροταφείο, να αντιμιλήσω στο αφεντικό μου, να κατέβω απ'τ'αυτοκίνητο και να πλακωθώ μπροστά σε όλους με την μαλακισμένη του διπλανού αυτοκινήτου, να βάλω τις φωνές μέσα σε δημόσια υπηρεσία, να σου χτυπήσω την πόρτα μια βροχερή Κυριακή στις 6 το πρωί και να σου πω ότι σε θέλω, να την πέσω σε έναν άγνωστο για να κάνω τις φίλες μου να γελάσουν, να γίνω κλόουν για να ξεχάσεις τον πόνο σου, να στα δώσω όλα γιατί δεν έχεις τίποτα.


Δεν θα φοβηθώ αν ξανακούσω ότι κάποιος δικός μου έχει απλά βδομάδες για να ζήσει.
Δεν θα φοβηθώ να περιμένω μαζί του το ασθενοφόρο, δεν θα φοβηθώ να του πω ότι όλα θα πάνε καλά ενώ τα χέρια μου είναι βουτηγμένα στο αίμα του.

Χέστηκα όμως επάνω μου όταν κατάλαβα ότι με ξέρεις καλύτερα από μένα, όταν κατάλαβα ότι με "έχεις" στεγνά και παίζεις τα κουμπιά μου στα δάχτυλα σου, όταν κατάλαβα ότι κατάλαβες ότι χωρίς εσένα είμαι απλά μισή, όταν συνειδητοποίησα ότι είμαι 1 χιλιοστό πριν τα παρατήσω όλα για σένα, όταν κατάλαβα ότι εσύ είσαι για μένα και να πάνε όλοι οι άλλοι να γαμιούνται, και χέστηκα πάνω μου όταν μου είπες ότι θα σου άρεσε να μεγαλώνει κάτι δικό μας μέσα μου. Κυρίως επειδή αυτά ήθελα κι εγώ...


Κι όταν φοβάμαι τα κάνω όλα πουτάνα. Το είδες τώρα.

ακούτε: Tindersticks - Can we start again

Labels: ,

Saturday, March 21, 2009

Street Art

Πες ότι τρέχεις γρήγορα σε ένα νοσοκομείο.


Πες ότι πας εκεί για έναν δικό σου άνθρωπο.


Πες ότι δεν είναι καλά και θα κάνει μια (μικρή) επέμβαση
για να αποφευχθεί μια μεγαλύτερη.



Πες ότι περιμένεις μερικές ώρες με (λίγη) αγωνία για το τι θα γίνει.
Όχι πολλή. Λίγη.



Πες ότι έχεις όπως πάντα την κάμερα σου μαζί
γιατί έχει γίνει προέκταση του χεριού σου πια.



Πες ότι βγαίνεις από το νοσοκομείο για βόλτα,
επειδή δεν μπορείς πια να περιμένεις χωρίς να κάνεις κάτι.



Πες ότι κάποιες μέρες/βδομάδες πριν,
κάποια παιδιά δεν είχαν κι αυτά τι να κάνουν.



Πες ότι κάπου βρήκαν λεφτά ν'αγοράσουν μπογιές.


Πες ότι είχαν κι εκείνα πολλά στο μυαλό τους
και πήγαν κι εκείνα μια βόλτα για να ξελαμπικάρουν.



Και βρέθηκαν κι αυτά στην ίδια γέφυρα.
Και κάνατε την ίδια διαδρομή.

Και τώρα βλέπεις εσύ το αποτέλεσμα.



Κι η τέχνη τους ήταν ότι έπρεπε για να ταξιδέψεις.
Γιατί όπως και στο νοσοκομείο, έτσι κι εδώ...

έδωσαν μια μικρή παράταση ακόμα.


all pictures by Triantara

Labels:

Tuesday, March 10, 2009

Οδηγάτε κι ας κλαίω...

Picture by reduto

Θες να πας, λέει, το πρωί στην δουλειά σου.


Θα ξυπνάς κανονικά, θα παίρνεις το αυτοκινητάκι σου, θα πληρώνεις 2,70 (ή ανάλογα 2,35) και θα πηγαίνεις μέσω Αττικής Οδού στην δουλίτσα σου κάνοντας μια διαδρομή περίπου 60 χιλιομέτρων σε λιγότερο από 30 λεπτά.

Ελπίζεις βέβαια ότι με αυτά που πληρώνεις θα μπαίνεις σε μια Αττική Οδό με Ευρωπαϊκές προδιαγραφές. Με την συντήρηση της, τους προσεγμένους δρόμους, επαρκή σηματοδότηση, μεγάλα και φωταγωγημένα τούνελ και βολικές Λ.Ε.Α.

Σε γενικές γραμμές έτσι είναι, ας λέμε την αλήθεια. Δεν είναι βέβαια και σαν τις γερμανικές Autobahnen στις οποίες έφαγα την μούρη μου τόσα χρόνια αλλά "για την Ελλαδίτσα καλά είναι..." (πρόσεξε εδώ την υιοθετημένη ελληνική αγάπη για την μετριότητα).

Κι εδώ, ας αναφέρω απλά ερωτήσεις που μου έρχονται εμένα σαν μια απλή άσχετη οδηγούλα σχετικά με τα (μικρο)προβλήματα που αντιμετωπίζω καθημερινά, χωρίς όμως να περιμένω απάντηση:


- Γιατί δεν έγινε η κανονική έξοδος προς την Εθνική για Λαμία όπως ήταν κανονισμένη στην Λεωφόρο Κύμης και αντί γι'αυτό στριμωχνόμαστε στην μικρούλα έξοδο που κάθε μέρα όλο και περισσότερο φρακάρει; (κοινώς, μας τελείωσε το budget???)

- Η γέφυρα που ενώνεται με αυτήν την μικρή έξοδο και γεμίζει συνέχεια με σταματημένες νταλίκες επειδή δεν τους αφήνουμε την προτεραιότητα (από 3 διαφορετικές λωρίδες πρέπει να βγούμε κάπως όλοι στην Εθνική, ε;;;) πόσο θα αντέχει ακόμα; (i'm NOT a physics major but i still fucking wonder, ya know?)

Από την άλλη ελπίζεις ότι μια και το κράτος συμφώνησε να κάνει μια τέτοια Αττική Οδό ότι θα υπήρχε και η ανάλογη αστυνόμευση (χαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχα).

- Γιατί κάθονται κάθε πρωί τα μπατσάκια με τις υπερτροφικές κοιλάρες στα διόδια της Ραφήνας και σταματάνε μόνο κάποια αυτοκίνητα από την δεξιά λωρίδα που μόλις μπαίνουν στην Α.Ο. και καλά για έλεγχο ενώ λίγο πιο κάτω γίνονται τα εξής:

- Κάποιος μαλάκας οδηγεί με 80 στην αριστερή λωρίδα
- Κάποιος αρχίδης οδηγεί με 120 στην δεξιά λωρίδα
- Κάποιος αρχίδομαλάκας οδηγεί με 90 στην μεσαία λωρίδα αναγκάζοντας κάποιον να γίνει αρχίδης
- ΠΟΛΛΟΙ ΑΡΧΙΔΟΓΑΡΙΔΟΜΑΛΑΚΕΣ οδηγούν στην Λ.Ε.Α.

και ΟΧΙ ΔΕΝ οδηγώ ποτέ στην Λ.Ε.Α., μια κακή συνήθεια που μου κόλλησε στην Γερμανία μαζί με κάτι άλλες ηλίθιες συνήθειες όπως να αφήνω πάντα κάποιον που πάει πιο γρήγορα από μένα να περάσει πηγαίνοντας στην πιο δεξιά λωρίδα από αυτήν που βρίσκομαι, να ΜΗΝ στέκομαι παραπάνω από όσο πρέπει στην αριστερή (δεν είναι για χόρτασμα γαμώτο) αφήνοντας την ελεύθερη (ΝΑΙ, η αριστερή ΠΡΕΠΕΙ να είναι ελεύθερη για αυτούς που καυλώνουν με το να κολλάνε το πόδι τους στο γκάζι, μάθε το!) να ΜΗΝ προσπερνάω ΠΟΤΕ από τα δεξιά και να βγάζω ΠΑΝΤΑ φλας άσχετα με το ποια λωρίδα αλλάζω. ΠΟΣΟ δύσκολο είναι να καταλάβετε όλοι εσείς οι αρχιδομαλάκες που διαβάζετε αυτές τις γραμμές και σκέφτεστε (χεχε, τα κάνω κι εγώ αυτά) ότι ντάξει, οι κανόνες μας σπάνε τα @@ και είναι φασισμός;;;
Να πάτε να γαμηθείτε.

Αλλά ΜΗΠΩΣ τους έκαναν τους κανόνες γιατί υπάρχει κάποιος λόγος;

Μήπως αν δεν οδηγούσα στην Λ.Ε.Α. θα έφτανε το ασθενοφόρο/πυροσβεστικό πιο γρήγορα στον προορισμό του; (ναι ρε, θα αργήσεις εσύ αλλά θα προλάβει κάποιος άλλος να σωθεί, κάφρε!)

Μήπως αν δεν οδηγούσα σαν γρόθος συνέχεια στην αριστερή ή στην δεξιά να έκανα την ζωή των άλλων και την δική μου λίγο πιο εύκολη και να απέφευγα και κανά ατύχημα;


Και τώρα θα μπουν, λέει, καινούρια διόδια στην Βαρυμπόμπη και στον Αγ. Στέφανο γιατί χάνουν, λέει, λεφτά οι εταιρίες που έχουν αναλάβει να φτιάξουν το μπουρδέλο των εθνικών δρόμων.

Υπάρχει κανείς που κάνει καθημερινά αυτές τις διαδρομές που αναφέρω και ΔΕΝ θα είναι στα μπλόκα που θα γίνουν (σύντομα ελπίζω) για να μην ανοίξουν ποτέ αυτά τα διόδια;;;

Labels:

Tuesday, January 20, 2009

Vampires, zombies and other nice things

Σαν ντροπαλό και ρομαντικό κοριτσάκι που είμαι, δεν κρύβω την αδυναμία μου για ένα δυνατό θριλεράκι που και που.

Για καλή μου τύχη και σε μια περίοδο που η μεγάλη πείνα για καλά σενάρια και αίμα (όχι απαραίτητα με αυτήν την σειρά) με ξαναέπιασε, βρήκα δύο ταινιούλες και μια σειρά που πρέπει να υμνήσω, να τους κάνω λίγο διαφήμιση ρε παιδί μου, προτού μας έρθουν οι αμερικάνικες σκατοφτιαγμένες φωτοτυπίες τους, οκ;

Πάμε λοιπόν:

1. Låt den rätte komma in - Let the right one in (2008)


Μια υπέροχη, σουηδική ιστορία αγάπης μεταξύ ενός αγοριού και ενός μυστηριώδους κοριτσιού.

Πιο γκόθικ από αυτήν την ταινία δεν γίνεται. Η ιστορία ξετυλίγεται τόσο διακριτικά και σε τόσο χαλαρούς τόνους (νομίζεις...) που όταν τελειώσει κάθεσαι και προσπαθείς να χωνέψεις τι ήταν αυτό που μόλις είδες. Είδες πραγματικά αυτό που νομίζεις ότι είδες;;; Για κούνα λίγο το κεφάλι σου και ξανασκέψου το. Γουάου!
Βαθμολογία: 9/10

2. Dead Set (2008)

Έτυχε να πάω Λονδίνο τέλη Οκτωβρίου, ότι πρέπει για να "γιορτάσεις" το Halloween αλά Βρετανικά. Μόλις έχεις βγει από την Tate Gallery και ξαφνικά πέφτει επάνω σου μια αγέλη από Ζombies.

Ναι ρε, είπα το Ζ-Word!

Τα παίζεις στην αρχή, πας να το βάλεις στα πόδια γιατί τα κωλόπαιδα που έχουν μαζευτεί και την πέφτουν σε αυτοκίνητα, περαστικούς και τζαμαρίες εστιατορίων είναι απίστευτα βαμμένα και ματωμένα. Μετά πάει η καρδιά σου πάλι στην θέση της και ακολουθείς το μπουλούκι γιατί είναι γαμάτο να βλέπεις τις αντιδράσεις του κόσμου.

Κάπως έτσι είναι κι αυτή η σειρά που προβλήθηκε στην Αγγλία σε 5 ημέρες, με το τελευταίο επεισόδιο την ημέρα όλων των Αγίων (30 Οκτωβρίου ωρέ...).
Κάθε φαν του είδους μπορεί να την δει χωρίς να "χεστεί" επάνω του αλλά είναι καλοφτιαγμένη, σέβεται το είδος της και τον εαυτό της και το σημαντικότερο είναι ότι σου επιτρέπει να απορροφηθείς για λίγο στον κόσμο της, πράγμα που μόνο λίγες ταινίες ή σειρές τρόμου καταφέρνουν.

Βαθμολογία: 7/10

3. [REC] (2007)


Η τελευταία απόδειξη ότι καταπληκτικές ταινίες έρχονται απ'οπουδήποτε αλλού εκτός από το Αμέρικα.
Η συγκεκριμένη ισπανική ταινιούλα είναι ένα μικρό αριστούργημα (πάλι μιλάω σε αυτούς που γουστάρουν το genre, ντάξ;) που καταφέρνει να σε κάνει να χεστείς σε αρκετές σκηνές κι ας ξέρεις (νομίζεις...) τι σε περιμένει στην επόμενη σκηνή.
Ευτυχώς η ταινία σέβεται το είδος που αντιπροσωπεύει κι αφήνει τα φορτωμένα και ψεύτικα σενάρια που βασίζονται μόνο στα εφέ στις αμερικάνικες παραγωγές (βλ. Resident Evil, etc.). Επικεντρώνεται στην ατμόσφαιρα, στο ανέβασμα των χτύπων της καρδιάς σου και στο σωστό storytelling.
ΜΗΝ δείτε το αμερικάνικο Quarantine, δεν αξίζει ούτε για φτύσιμο!
Βαθμολογία: 9/10

Labels: