Sunday, April 30, 2006

Πρός όλους τους μέλλοντες αυτόχειρες #1

Μια φορά κι έναν καιρό, ήταν μια μικρή, ξενιτεμένη και άβγαλτη ελληνούλα που μόλις είχε μετακομίσει σε φοιτητική εστία στην μακρινή και παγωμένη Γερμανία.
Οι συγκάτοικοι της ήταν γενικά καλά παιδιά, περίπου 16 σε όλον τον όροφο, οι περισσότεροι Γερμανοί. Ο καθένας κοίταζε την δουλίτσα του, πήγαινε στο μάθηματάκι του και γενικά πέρναγαν ήσυχα οι μέρες.

Μια μέρα ήρθε άλλος "καινούριος" στον 14ο, ξένος μάλιστα! Χάρηκε η φοιτητούλα που ήρθε καινούριο αίμα στον όροφο, δεν είχε γνωρίσει και ποτέ της κάποιον από το Μαρόκο, τι ωραία που θα τα έλεγαν! Έμενε και ακριβώς δίπλα στον διάδρομο, ε ρε χαρές! Γνωρίστηκαν την πρώτη μέρα, ήσυχο και καλό παιδί φαινόταν. "Άντε, και αύριο να περάσεις για τσάι με μέντα!" ο μαροκινός. "Αμέ!" η ελληνούλα.

Το ίδιο βράδυ κατά τα μεσάνυχτα, φωνές και κακό στον όροφο. Ανοίγει την πόρτα η φοιτητούλα, να σου 2 μπάτσοι, σαν ντουλάπες (όχι σαν τους έλληνες με τις κοιλάρες, εδώ είναι τεράστιοι οι μπάτσοι και γυμνασμένοι, σαν φοράδες ένα πράγμα).
Κλωτσάγανε την πόρτα του μαροκινάκου, είχαν ξεσηκωθεί και οι υπόλοιποι οι Γερμανοί αλλά δεν έβγαιναν από τα δωμάτια τους. Άνοιγαν μια χαραματιά την πόρτα και ξανάμπαιναν μέσα... Η ελληνούλα όμως δεν άντεξε, βγήκε να ρωτήσει.
-"Τι συμβαίνει;"
-"Η μητέρα του συγκατοίκου σας πήρε από το Μαρόκο την αστυνομία. Απείλησε ο γιος της ότι θα πέσει από το παράθυρο".
-"..."
Με τα πολλά κλοτσίδια ανοίγει ο μαροκινάκος την πόρτα, τον βλέπουνε, ήταν καλά.
-"Συγνώμη κύριε μπάτσε μου, λάθος κατάλαβε η μητέρα μου, με συγχωρείτε."
Έφυγαν οι μπάτσοι, κρύφτηκαν πάλι οι γερμανοί, έμειναν μόνοι τους οι δυο τους.
-"Καλά είσαι; Μα, τι έγινε;"
-"Αχ, τίποτα, πλάκα έκανα στην μητέρα μου, μην ανησυχείς," χαμογέλασε ο μαροκινάκος.
-"Καλά βρε παιδί μου, αλλά αν είναι τίποτα, πες μου, εδώ είμαι," λέει η ελληνούλα.
Ο μαροκινάκος χαμογέλασε και της υποσχέθηκε πως την άλλη μέρα θα τα έλεγαν.
Ήσυχη η ελληνούλα πήγε πάλι στο δωμάτιο της και ηρέμησε.

Κατά τις 6 το πρωί καινούριος σαματάς. Δεν είχε ξαναζήσει κάτι τέτοιο η ελληνούλα.
Έξω ασθενοφόρα, περιπολικά, χαμός! Είχε μαζευτεί και κόσμος αλλά δεν είχε ξημερώσει ακόμα και η ελληνούλα δεν έβλεπε καλά τι γινόταν. Αυτήν την φορά δεν κλώτσαγαν την πόρτα του μαροκινάκου οι μπάτσοι. Κλώτσαγαν την δική της. Ανοίγει, βλέπει κάτι μαντράχαλους από την πυροσβεστική και άλλους 2 μπάτσους, διαφορετικούς αυτήν την φορά. Και να σου μπουκάρουν οι μπάτσοι, και να σου ερωτήσεις και να σου να κοιτούν από δω και από κει. Η ελληνούλα δεν καταλάβαινε και πολλά, λίγο ακόμα και θα έβαζε τα κλάμματα από την τρομάρα.

Το μεσημέρι είχαν φύγει όλοι. Έξω είχε μείνει μόνο ο επιστάτης της εστίας με την μάνικα στο χέρι να καθαρίζει το τσιμέντο. Τελικά, η ελληνούλα δεν είπιε ποτέ αυτό το τσάι με μέντα. Ούτε κατάλαβε ποτέ γιατί ήταν τόσο ανυπόμονος ο μαροκινάκος να φύγει τόσο γρήγορα μέσα στην νύχτα.

Labels:

Saturday, April 29, 2006

Welcome to BA (Blogs Anonymous)

Επειδή ανακάλυψα, ότι κάθε μπλογκάς που σέβεται τον εαυτό του (ή μάλλον δεν τον σέβεται, αλλιώς θα είχε κάτι καλύτερο να κάνει στην ζωή του... ;Ρ) πρέπει να έχει γράψει το λιγότερο ένα ποστ με αυτό το θέμα, ιδού και η δικιά μου συνδρομή (drums please!!!):

Έκθεση: Γιατί γράφουμε μπλογκζ;

Εδώ και καιρό αναρωτιόμουν γιατί μερικοί συνάνθρωποι (και εγώ μαζί) αρχίζουν και γράφουν ότι τους κατέβει σε αυτά τα ηλεκτρονικά τετραδιάκια που λέγονται μπλογκζ. Κατ'αρχάς, επειδή από την φύση μας είμαστε κουτσομπόληδες και ηδονοβλεψίες, επειδή - και κυρίως εμείς οι μπλογκεράδες - είμαστε άκρως εγωκεντρικοί και επειδή μας έρχεται πιο φθηνά το ίντερνετ από τον ψυχίατρο...

Το ότι είμαστε κουτσομπόληδες και ηδονοβλεψίες είναι επιστημονικά αποδεδειγμένο. Εθιζόμαστε σε ότι μας βοηθάει να μην σκεφτόμαστε τα δικά μας προβλήματα ή κολλήματα, δηλαδή τα κολλήματα και τα προβλήματα των άλλων. Γιατί χαιρόμαστε με τον πόνο, την μαλακία και την καύλα του άλλου; Η ιδέα και μόνο ότι υπάρχουν τόσοι άλλοι που τραβάνε ζόρια με την δουλειά τους, την γκόμενα τους, την οικογένεια τους, με τον Θεό, με τον διάολο, κλπ, είναι άκρως μεθυστική (αν και πολλοί δεν καταλαβαίνουν ότι τελικά όλα αυτά είναι ο καθρέφτης που φοβόμασταν αρχικά...)

Ναι, είμαστε εγωκεντρικοί και μην κουνάτε το κεφάλι. Ακόμα και αυτοί που γράφουν και δηλώνουν επίσημα ότι "εγώ γράφω μόνο για την πάρτυ μου" είναι μεγάλοι ψεύτες ;)
Αφού γράφεις για την πάρτυ σου, ρε μεγάλε, τι μου έχεις το comment για να σου γράφουμε τα δικά μας σχόλια;; Και άν γράφεις μόνο για τον εαυτό σου, πάρε ένα τετραδιάκι και γράφε μόνος σου στην οικία του σπιτιού σου, και μην το παίζεις υπεράνω... Γιατί μόλις δουμε ότι έφυγε το μηδέν από τον μετρητή των σχολίων, τσουπ! ανεβαίνει η αδρεναλίνη και τα δάχτυλα γλιστράνε πάνω στο ποντίκι μέχρι να δούμε τι λέει ο άλλος ("define me! define me!!"...). Και αν συμφωνεί ο άλλος που θα μας γράψει, τότε χαιρόμαστε με την επιβεβαίωση. Αν όμως μας την πούνε, εκεί να δεις μπινελίκια που πέφτουν... (έτσι γεννιούνται και οι κλίκες, a.k.a.
αν με βρίσεις ή με κρίνεις θα φέρω τους φίλους μου να σε πλακώσουν στις φάπες, αν με επαινέσεις, θα γυρίσω να σου γλύψω και εγώ τον κώλο... ;)

Τέλος, δεν χρειάζεται νομίζω να εξηγήσω γιατί όλα αυτά που γράφουμε είναι η καλύτερη ψυχανάληση... Αυτό το έχουμε κλέψει από τον πατέρα των μπλογκζ, τον Γούντι Άλεν (μόνο που τα δικά του τα μπλογκζ τα έκανε ταινίες ;)

Μετά από όλα αυτά, ένα έχω να δηλώσω για τον εαυτούλη μου:
Τριαντάρα, κουτσομπόλα και ηδονοβλεψού, εγωκεντρικιά και τσαντήλω, ψάχνει μπλογκοκλίκα με σκοπό να πλακώνει και να βρίζει ομαδικά όσους μας την μπαίνουν..

Υ.Γ.1 χα, χα, υπάρχει και το delete comment ;P
Υ.Γ.2 περιμένω κλίκα, pm me...
Y.Γ.3 Ε, εσύ που τα πήρες με αυτά που έγραψα! Ναι, εσύ που ετοιμάζεσαι να μου την πεις... Χαλάρωσε μεγάλε, ξέρεις τι θα πεί σαρκασμός;...
Υ.Γ.4 Κι εσύ που διαβάζεις τώρα αυτό το κατεβατό... Σάββατο πρωί είναι, δεν έχεις τίποτα καλύτερο να κάνεις;;; :D


Labels:

Τι είναι το μόνιτορ;;;; #2

Ουφ!... Έχω κυριολεκτικά ζαλιστεί με την μπλογκόσφαιρα... Από την μέρα που ανακάλυψα και 'γω το μόνιτορ δεν κάνω τίποτα άλλο όταν έχω λίγη ώρα μπροστά στον υπολογιστή. Που να φανταστώ ότι είστε τόσοι πολλοί; Που να φανταστώ ότι θα θα κόλλαγα έτσι άγρια;;; Ποιον να πρωτοδιαβάσω; Ποιον να βάλω στα λίνκς; Πως να κάνω linkblog; Πως να βάλω και 'γω το μπλογκ μου μέσα; (ναι, σιγά την φοβερή contribution - μη χέσω!)
Τέσπα, θα μου πείτε ρε παιδιά πότε προλαβαίνετε να τα κάνετε όλα αυτά; Ολόκληρες νύχτες χρειάζεσαι για να προλάβεις τα νέα ποστς της μίας μέρας... Πείτε μου το μυστικό σας! Περιμένω...

Labels:

Tuesday, April 25, 2006

Τι είναι το μόνιτορ;;;;

Αυτό σκεφτόμουν κάθε φορά που το έβλεπα να εμφανίζεται στα διάφορα blogs εδώ μέσα και αναρωτιόμουν... Μα τι στο διάολο... Μόνιτορ στα γερμανικά είναι η οθόνη του υπολογιστή... Στα αγγλικά (εκτός από το προηγούμενο) θα πει κάτι σαν: μεγάλε, μας παρακολουθούν... Δεν μου έκοψε όμως... (ίσως και γιατί βαριόμουν να το ψάξω ;)
Τελικά το βρήκα σήμερα χάρη στην Άννα όπου το λέει ξεκάθαρα η κοπέλα: Οδηγός ελληνικών blogs! Ή αλλιώς "βαριέμαι σήμερα, για να δούμε και ποιος άλλος τον παίζει..." ;Ρ
Το βάζω λοιπόν κι εγώ εδώ για τον επόμενο άσχετο (σαν και μένα) που θα ψάχνει και δεν θα βρίσκει...

'Αντε, καλώς σας βρήκα...

Labels:

Saturday, April 22, 2006

Blessed scroll of resurrection

Το Πάσχα με άλλους έλληνες στην Γερμανία έχει την δική του χροιά.
Είναι ο καιρός που οι περισσότεροι φοιτητές έχουν κλείσει εισητήριο και έχουν κατέβει το γρηγορότερο δυνατόν στις μαμάδες τους πίσω στην πατρίδα. Είναι ο καιρός που οι υπόλοιποι "ξεχασμένοι" - είτε γιατί εμείς πλέον δεν σπουδάζουμε αλλά δουλεύουμε, είτε γιατί οι άλλοι έχουν εξετάσεις, είτε γιατί έχουν αφραγκιές και δεν τους έκατσε φτηνό εισητήριο με την Chicken Wings - κάπου μετά την Μεγάλη Τετάρτη συνειδειτοποιούν ότι, "ώπα! Πάσχα έρχεται! Αρνί θα φάμε;"
Και ενώ τις υπόλοιπες 363 ημέρες της χρονιάς οι έλληνες εδώ είναι καθαρά χωρισμένοι σε μέτωπα πολιτικά, αθλητικά, χαρτοπαιχτικά, σεξουαλικά, αλλαξοκωλιάρικα, ψευτοκουλτουριάρικα, κουτσομπολικά και ότι άλλο θες, για 2 μέρες του Πάσχα, δηλαδή Μ. Παρασκευή και Σάββατο, τα ξεχνάνε όλα αυτά.
Τότε ξαφνικά είμαστε όλοι μια μικρή οικογένεια. Μαζευόμαστε και τρομοκρατούμε τους άμοιρους Γερμανούς που νομίζουν ότι βγήκε η Κου Κουξ Κλάν με κεριά και φέρετρα στους δρόμους και τρέχουν να κλειστούν έντρομοι στα σπίτια τους.
Αναρωτιούνται ποιανού ημερολογίου την Πρωτοχρονιά γιορτάζουμε και πετάμε πυροτεχνήματα στις 12 το Μ. Σάββατο. Μετά, καθόμαστε με όλη την φοιτητοσαβούρα, όχι γιατί το θέλουμε, αλλά γιατί μας λείπει η μαμάκα, ο μπαμπάκας, η γιαγιάκα, ακόμα και το μικρό μας αδερφάκι και το παίζουμε κάτι σαν μυστικό δείπνο. Ναι, μυστικό, γιατί αν μας έβλεπαν οι φίλοι μας, με ποιους κάνουμε παρέα εκείνο το βράδυ, θα μας πετροβολούσαν.
Την Κυριακή, επειδή βρέχει καρεκλοπόδαρα, καθόμαστε σπίτι και προσπαθούμε να χωνέψουμε την άθλια μαγειρίτσα της κυρά Αντιγόνης στην ελληνική ταβέρνα του κώλου στην οποία μόνο μια φορά τον χρόνο πατάει ελληνικό πόδι μέσα.
Ξεχνάνε λοιπόν τα κακόμοιρα τα ελληνάκια με ποιον έχουν τσακωθεί, με ποιον τα έχουν βρει, ποιον έχουν κερατώσει και από ποιον έχουν κερατωθεί, με ποιον έχουν μαμηθεί, ποιον έθαβαν προχτές και ποιος μαμήθηκε με ποιον, και το παίζουν μια μεγάλη και αγαπημένη οικογένεια.
Ευτυχώς υπάρχουν και τα καλά της όλης υπόθεσης.
Ο παπάς της ενορίας αρχίζει τα μπινελίκια και μας παίρνει όλους ο διάολος, γιατί δεν μπόρεσε να πάει Ελλάδα και είναι εδώ. Ο ένας κολλητός σου γράφει μάθημα την άλλη βδομάδα και είναι εδώ.
Ο άλλος κολλητός σου δουλεύει και δεν έχει άδεια, οπότε είναι εδώ. Η αδερφή του δεν βρήκε εισητήριο φτηνό και είναι εδώ. Η τρίτη κολλητή σου μετακομίζει με τον φίλο της μαζί και είναι εδώ. Το αγόρι σου είναι καθολικός και γιόρτασε την προηγούμενη βδομάδα οπότε είναι εδώ.
Έτσι και εγώ, μόλις τελειώσει το "blessed scroll of resurrection" of Jesus Christ και καθίσω δίπλα τους, ένα θα έχω στο μυαλό μου:
Λατρέυω τους ξενιτεμένους παπάδες, τις εξετάσεις, την δουλειά, τα ακριβά εισητήρια, τις μετακομίσεις και τον καθολικισμό!

Καλό Πάσχα!

Labels:

Tuesday, April 18, 2006

Διάφανα Κρίνα ή Πουλόπουλο;;

"Η ανάσα σου ήταν η πρώτη μου πατρίδα
κι η μυρωδιά σου ήταν ο πρώτος μου εθισμός
Πάει καιρός που έχω φύγει από τη Θήβα
και περιφέρομαι σακάτης και τυφλός

Καθαγιασμένος στα νερά της λησμονιάς σου
εξουθενομένος από τα έργα και τις μέρες σου
θητεύω δίπλα σε αγάπες ξοφλημένες
γιατί τα χρόνια μου ναυάγησαν στις ξέρες σου..."

Α ρε, τι μου θυμίσατε σήμερα... και την έχασα την συναυλία το Σαββατοκύριακο, γαμώ τα εισητήρια τους τα πανάκριβα (αεροπορικά, όχι συναυλιακά ;)
Δεν πάω να διαβάσω στο φόρουμ εντυπώσεις ακόμα γιατί θα με πιάσουν οι τσαντίλες μου. Θα κάνω ότι το ξέχασα και μετά από καμιά βδομάδα θα μπω και θα λέω "όχι ρε γαμώτο, είχαν συναυλία; πωπω, κοίτα να δεις... ε, που να το ήξερα...", μήπως και ξεγελάσω την πίκρα μου λίγο.
Αλλά που θα μου πάει, τον Ιούνιο ελπίζω να τους δω... εκτός και αν είμαι πάλι το ίδιο γκαντέμω και έχουμε τίποτα χιονιάδες ή καταποντισμούς (ναι, μέσα στον Ιούνιο, ακούτε που σας λέω...) ή αν δουλεύω εκείνες τις μέρες, οπότε... Πουλόπουλο...

Labels:

Saturday, April 01, 2006

Πρωταπριλιά και Formula 1

Μου πήρε αρκετό καιρό η απόφαση να ανοίξω και εγώ ένα blog... Εδώ και έναν χρόνο το σκέφτομαι και δεν το έκανα.
΄Ισως επειδή λυπόμουν όλους εκείνους που η κακή τους τύχη θα τους έβγαζε στην σελίδα μου και θα έτρωγαν τον χρόνο τους να ξαναβγούν από αυτήν..
Ίσως επειδή ξεχνάω εύκολα (ονόματα, καταστάσεις, γενέθλια, λογαριασμούς, κλπ...) οπότε ότι και να μου ερχόταν, το ξέχναγα.
Ίσως γιατί διαβάζω τα καταπληκτικά blogs που έχω στα links μου και λέω "που πας μωρή ξυπόλητη στ αγγούρια;"
Σήμερα όμως, Σαββατιάτικα, Πρωταπριλιάτικα και με καλό καιρό, που μου ήρθε επιτέλους η μεγάλη έμπνευση, ΣΗΜΕΡΑ βρήκε να έχει Formula 1;;;;;
Ω, συγγνώμη, με συγχωρείτε, να μην τα μπερδεύω. Όχι. Σήμερα είναι το qualifying. Άυριο είναι ο αγώνας...
Καλά, μας δουλεύετε;;; Που το είδατε το άθλημα;; Εγώ πάω και στοίχημα ότι δεν υπάρχει καν οδηγός μέσα σ’αυτήν την μινιατούρα. Τηλεκατευθυνόμενα είναι όλα και δεν το έχετε πάρει χαμπάρι! Σαν ταινία του George Lucas κάθονται οι διάφοροι τεχνικοί και καθοδηγούν τα αυτοκινητάκια από τα pits...
Και όταν τελειώσει το γύρω-γύρω-όλοι, μας δείχνουν στην μέση μονταρισμένο τον οδηγό να βγαίνει από το αυτοκίνητο καταϊδρωμένος και κουρασμένος για να ψαρώνουν τα αγοράκια και τα γκομενάκια.
Α, και οι διάφορες γυναικάρες του στυλ «ήρθε το τάδε μοντέλο να δει τον αγώνα» επίσης δούλεμα για τα αγοράκια είναι. Είναι δυνατόν γυναίκες σαν την Naomi, Heidi, κλπ, να ενδιαφέρονται πραγματικά για την φόρμουλα 1;;; Ή για τα λεφτά που τους δίνουν ή για τον γκόμενο πηγαίνουν εκεί. Ξαναπάτησε το πόδι της στην φόρμουλα η Heidi Klum από τότε που την κεράτωσε ο Briatore;;; Ή τώρα που η Νaomi θα φάει ισόβια (ελπίζω) για την νιοστή φορά που κοπανάει την καθαρίστρια της με το κινητό της ή με άλλες οικιακές συσκευές, έχει χρόνο να αναρωτηθεί αν ο Alonso θα ξαναβγεί πρώτος ή μήπως ο Schumacher Jr. θα «φάει» τον αδερφό του;;
Σας παρακαλώ, όλα τα αρσενικά που θα διαβάσουν αυτές τις γραμμές και θα προσπαθήσουν να με μεταπείσουν για την μαγεία της φόρμουλας, μην ιδρώνετε τα δαχτυλάκια σας πάνω στο keyboard. Αμέτρητοι πρώην γκόμενοι προσπάθησαν μάταια με επιχειρήματα, με εξηγήσεις, με αναλυτικά charts και live θεάσεις να μου δείξουν γιατί αξίζει να τρώω κάθε 2ο Σαββατοκύριακο, μέσα στην άγρια νύχτα ή μεσημεριάτικα μπροστά από το χαζοκούτι.
Και πως να αρνηθώ στον καλό μου να φάει το πρωινό του βλέποντας φόρμουλα 1, αφού δεν πρόλαβε ο κακόμοιρος να την δει μέσα στα άγρια χαράματα (η απευθείας μετάδοση από Αυστραλία ήταν στις 2 το πρωί);
Να πάω σε άλλο δωμάτιο; Εμ, αφού ο υπολογιστής είναι στην σαλονοτραπεζοκουζίνα μας («αχ αγάπη μου, τι ωραία που είναι η φωλίτσα μας, όχι μωρό μου, το δυάρι είναι πιο γλυκούλι, πιο cozy, ματς, μουτς...») δεν λέει να φρικάρω και να του φέρω την τεραστίων διαστάσεων flatscreen τηλεόραση στο κεφάλι...
Έτσι λοιπόν, ξεκινάω αυτό το blog έχοντας πάλι ξεχάσει τι ήθελα να πω και με τον ήχο της τηλεόρασης να μου τρυπάει το αυτί... Δεν πειράζει αγάπη μου, κοίτα εσύ τα αυτοκινητάκια, και όταν το βράδυ θα έχεις ορεξούλες θα σου λέω εγώ, «έχεις αγώνα αύριο...» ;)
Καλό μήνα!

Labels: ,