Sunday, April 30, 2006

Πρός όλους τους μέλλοντες αυτόχειρες #1

Μια φορά κι έναν καιρό, ήταν μια μικρή, ξενιτεμένη και άβγαλτη ελληνούλα που μόλις είχε μετακομίσει σε φοιτητική εστία στην μακρινή και παγωμένη Γερμανία.
Οι συγκάτοικοι της ήταν γενικά καλά παιδιά, περίπου 16 σε όλον τον όροφο, οι περισσότεροι Γερμανοί. Ο καθένας κοίταζε την δουλίτσα του, πήγαινε στο μάθηματάκι του και γενικά πέρναγαν ήσυχα οι μέρες.

Μια μέρα ήρθε άλλος "καινούριος" στον 14ο, ξένος μάλιστα! Χάρηκε η φοιτητούλα που ήρθε καινούριο αίμα στον όροφο, δεν είχε γνωρίσει και ποτέ της κάποιον από το Μαρόκο, τι ωραία που θα τα έλεγαν! Έμενε και ακριβώς δίπλα στον διάδρομο, ε ρε χαρές! Γνωρίστηκαν την πρώτη μέρα, ήσυχο και καλό παιδί φαινόταν. "Άντε, και αύριο να περάσεις για τσάι με μέντα!" ο μαροκινός. "Αμέ!" η ελληνούλα.

Το ίδιο βράδυ κατά τα μεσάνυχτα, φωνές και κακό στον όροφο. Ανοίγει την πόρτα η φοιτητούλα, να σου 2 μπάτσοι, σαν ντουλάπες (όχι σαν τους έλληνες με τις κοιλάρες, εδώ είναι τεράστιοι οι μπάτσοι και γυμνασμένοι, σαν φοράδες ένα πράγμα).
Κλωτσάγανε την πόρτα του μαροκινάκου, είχαν ξεσηκωθεί και οι υπόλοιποι οι Γερμανοί αλλά δεν έβγαιναν από τα δωμάτια τους. Άνοιγαν μια χαραματιά την πόρτα και ξανάμπαιναν μέσα... Η ελληνούλα όμως δεν άντεξε, βγήκε να ρωτήσει.
-"Τι συμβαίνει;"
-"Η μητέρα του συγκατοίκου σας πήρε από το Μαρόκο την αστυνομία. Απείλησε ο γιος της ότι θα πέσει από το παράθυρο".
-"..."
Με τα πολλά κλοτσίδια ανοίγει ο μαροκινάκος την πόρτα, τον βλέπουνε, ήταν καλά.
-"Συγνώμη κύριε μπάτσε μου, λάθος κατάλαβε η μητέρα μου, με συγχωρείτε."
Έφυγαν οι μπάτσοι, κρύφτηκαν πάλι οι γερμανοί, έμειναν μόνοι τους οι δυο τους.
-"Καλά είσαι; Μα, τι έγινε;"
-"Αχ, τίποτα, πλάκα έκανα στην μητέρα μου, μην ανησυχείς," χαμογέλασε ο μαροκινάκος.
-"Καλά βρε παιδί μου, αλλά αν είναι τίποτα, πες μου, εδώ είμαι," λέει η ελληνούλα.
Ο μαροκινάκος χαμογέλασε και της υποσχέθηκε πως την άλλη μέρα θα τα έλεγαν.
Ήσυχη η ελληνούλα πήγε πάλι στο δωμάτιο της και ηρέμησε.

Κατά τις 6 το πρωί καινούριος σαματάς. Δεν είχε ξαναζήσει κάτι τέτοιο η ελληνούλα.
Έξω ασθενοφόρα, περιπολικά, χαμός! Είχε μαζευτεί και κόσμος αλλά δεν είχε ξημερώσει ακόμα και η ελληνούλα δεν έβλεπε καλά τι γινόταν. Αυτήν την φορά δεν κλώτσαγαν την πόρτα του μαροκινάκου οι μπάτσοι. Κλώτσαγαν την δική της. Ανοίγει, βλέπει κάτι μαντράχαλους από την πυροσβεστική και άλλους 2 μπάτσους, διαφορετικούς αυτήν την φορά. Και να σου μπουκάρουν οι μπάτσοι, και να σου ερωτήσεις και να σου να κοιτούν από δω και από κει. Η ελληνούλα δεν καταλάβαινε και πολλά, λίγο ακόμα και θα έβαζε τα κλάμματα από την τρομάρα.

Το μεσημέρι είχαν φύγει όλοι. Έξω είχε μείνει μόνο ο επιστάτης της εστίας με την μάνικα στο χέρι να καθαρίζει το τσιμέντο. Τελικά, η ελληνούλα δεν είπιε ποτέ αυτό το τσάι με μέντα. Ούτε κατάλαβε ποτέ γιατί ήταν τόσο ανυπόμονος ο μαροκινάκος να φύγει τόσο γρήγορα μέσα στην νύχτα.

Labels:

14 Comments:

Blogger RaZzMaTaZz said...

Ανατρίχιασα απογευματιάτικα. Μου θύμισες ένα παρόμοιο περιστατικό στη γειτονιά μου, μ' ένα παιδί που απειλούσε συνέχεια οτι θα αυτοκτονήσει αλλά ποτέ δεν έπεφτε -και τη μέρα που δεν τον πίστεψαν ούτε οι αστυνόμοι ούτε οι δικοί του, έκανε τη βουτιά.

5:45 PM  
Blogger ViSta said...

Aν είναι αλήθεια... για δες πόσο μπερδεμένος είναι ο κόσμος...:-(
Αν ήταν ιστοριούλα.... πολύ καλά σου πέτυχε.

Tην καλησπέρα μου :-)

6:57 PM  
Blogger triantara said...

καλώς τα παιδιά! :)

@razzmatazz: τα πιο παράξενα πράγματα είναι αυτά που συμβαίνουν στην πραγματικότητα, όχι αυτά που βλέπουμε στις ταινίες.

@vista: Willkommen ;)
δυστυχώς ή ευτυχώς, ότι έχω γράψει και ότι έχω να γράψω ακόμα, θα είναι γεγονότα, όχι μυθιστορήματα. Τα μόνα που θα αλλάζω θα είναι ονόματα, αριθμούς, εθνικότητες, κλπ, για ευνόητους λόγους. Και όταν δεν θα είναι αλήθεια (αν δηλαδή τα έχω βγάλει απ'το μυαλό μου), θα το λέω και αυτό.

7:41 PM  
Blogger Χαρτοπόντικας said...

Τις ξέρω αυτές τις στιγμές που η πραγματικότητα έχει μιά ένταση σχεδόν ανυπόφορη κι εμείς νοιώθουμε να μας υπερβαίνει..

8:04 PM  
Blogger triantara said...

Ναι, έτσι είναι. Άλλοι τις αντέχουν και άλλοι προσπαθούν να ξεφύγουν από αυτές τις στιγμές. Εγώ λέω, πέσε με τα μούτρα και ότι γίνει. Καλως όρισες :)

8:20 PM  
Blogger I.P.Potis said...

Η πραγματικότητα είναι πάντοτε πιο σκληρη από κάθε μυθιστόρημα.

Καλοσώρισες.

8:34 PM  
Blogger triantara said...

και πιο ωραία :)

καλώς σας βρήκα.

9:53 PM  
Blogger Sleepless said...

Κάπου είχα ακούσει ότι "η αυτοκτονία είναι μια πράξη απίστευτου θάρρους σε μια στιγμή μεγάλης δειλίας". Συμφωνώ απόλυτα...

2:28 AM  
Blogger triantara said...

με κάλυψες απόλυτα sleepless. επέτρεψε μου να το χρησιμοποιήσω αργότερα αυτό.
καλωσήρθες

2:57 AM  
Blogger xwma_kai_nero said...

αυτα γραφεις.
Και πως κοιμάται κανείς τετοια ώρα;

3:23 AM  
Blogger Sleepless said...

Χρησιμοποίησέ το όποτε κι όπως θες. Καλώς σας βρήκα. :-)

10:32 AM  
Blogger Î¡ÎµÎ³Î³Î¯Î½Î± Μπούκουρα said...

Κρίμα,είναι κρίμα.Οταν διαβάζω ή ακούω για αυτοκτονίες είναι τόσο μεγάλη η αμηχανία που μονο αυτό μπορώ να πω.
Καλως όρισες.

9:53 AM  
Blogger triantara said...

@xwma_kai_nero: μια σου και μία μου ;)

@regina: γεια σου και σένα και καλώς σε βρήκα :)

8:41 PM  
Anonymous θ λ ι μ μ ε ν η_μ α τ ι α said...

δ ε ν π α ε ι α λ λ ο δ ε ν α ν τ ε χ ω . . . τ ο υ λ α χ ι σ τ ο ν κ α π ο ι ο ς ν α μ ε κ α τ α λ α β α ι ν ε ν α μ ε α κ ο υ γ ε τ ο ε χ ω α ν α γ κ η . . . 6972014330

2:56 AM  

Post a Comment

Links to this post:

Create a Link

<< Home