Wednesday, May 31, 2006

Quitters Inc.

"Ο John ήθελε εδώ και καιρό να σταματήσει το κάπνισμα. Δεν το κατάφερνε όμως. Μέχρι που μια μέρα βρήκε ένα φυλλάδιο της εταιρίας Quitters Inc. Η εγγύηση τους: "100% επιτυχία". Καταπληκτικό!

Πήγε, τον έβαλαν σε ένα μικρό δωμάτιο και του εξήγησαν πως λειτουργεί.
-Βλέπεις την γατούλα κλεισμένη σ'εκείνο το κουτί; Βλέπεις την σχάρα κάτω από τα πόδια της; Κοίτα τι θα γίνει όταν πατήσουμε αυτό το κουμπάκι... (η γατούλα άρχισε να χοροπηδάει, μόλις ένιωσε το ηλεκτρικό ρεύμα να την διαπερνά)
-Αυτό που θα καπνίσεις σε λίγο θα είναι το τελευταίο σου τσιγάρο.
Την πρώτη φορά που θα σε πιάσουμε να καπνίζεις, θα φέρουμε την γυναίκα σου και θα την βάλουμε να χορέψει.

Όχι, δεν μπορείς να κάνεις πίσω τώρα, υπέγραψες συμβόλαιο.

Ο John έφυγε, σίγουρος ότι δεν θα κάπνιζε ποτέ ξανά.

Το βράδυ ξύπνησε καταϊδρωμένος. Η γυναίκα του κοιμόταν ήσυχα δίπλα του.
Κατέβηκε σιγά-σιγά τις σκάλες. Στον διάδρομο, άνοιξε την πόρτα της ντουλάπας και κλείστηκε μέσα. Σίγουρος ότι δεν τον έβλεπε κανένας, άναψε το πρώτο του τσιγάρο αφού το είχε κόψει.

Την άλλη μέρα τον κάλεσαν στους Quitters Inc. Τον έβαλαν να καθήσει στο ίδιο δωματιάκι. Η κουρτίνα άνοιξε αλλά αυτήν την φορά ήταν η γυναίκα του, η Sharon επάνω στην σχάρα. Της είχαν βγάλει τα παπούτσια. Εκείνη δεν ήξερε τι γινόταν και τον κοίταζε τρομαγμένη.
Πάτησαν το κουμπί και η Sharon άρχισε να "χορεύει". Ο John δεν άντεξε να την βλέπει να τσουρουφλίζεται και έβαλε τα κλάμματα. Έπεσε στα γόνατα και άρχισε να φωνάζει ότι δεν θα το ξανακάνει.

Γύρισαν στο σπίτι και η Sharon θα έμενε πολύ καιρό τσαντισμένη μαζί του. Επίσης θα περπάταγε ξυπόλητη για τις επόμενες 2 βδομάδες, μια και τα πόδια της είχαν καεί πάνω στην σχάρα. Ο John ορκίστηκε ότι δεν θα ξανακάπνιζε. Στο κεφάλι του αντηχούσε η καινούρια απειλή. "Εάν σε ξαναπιάσουμε να καπνίζεις, η γυναίκα σου θα μείνει πάνω στην σχάρα όχι για 10' αλλά για μισή ώρα. Ξέρεις πως θα γίνουν τα πόδια της;"

Μετά από 3 εβδομάδες, και αφού η Sharon τον είχε συγχωρέσει, "αφού το κάνεις για να κόψεις το κάπνισμα, το καταλαβαίνω αγάπη μου", ο John είχε μια πολύ δύσκολη μέρα στην δουλειά. Ο μαλάκας ο προϊστάμενός του τον είχε φωνάξει στο γραφείο του και τον κατσάδιαζε μία ώρα ολόκληρη. Εντάξει, έφταιγε ο John για το λάθος, αλλά δεν μπορούσε να δεχτεί ότι τον έβριζε έτσι αυτός ο χοντρομαλάκας που απατούσε την γυναίκα του και όλοι στο γραφείο το ήξεραν, εκτός από εκείνη. Όχι, ένα τέτοιο αρχίδι δεν μπορεί να μου πει τίποτα εμένα, σκέφτηκε.

Στον δρόμο για το σπίτι έπεσε σε μποτιλιάρισμα. Παντού αυτοκίνητα, εκνευρισμένοι οδηγοί, όλοι ήθελαν να πάνε σπίτι τους. Ο John δεν άντεξε. Έβγαλε ένα πακέτο τσιγάρα κρυμμένο κάτω από το κάθισμα. Κοίταξε γύρω-γύρω. Κανείς δεν του έδινε σημασία. Έσκυψε και άναψε τσιγάρο. Διαολεμένη έκσταση...

Προτού παρκάρει στο γκαράζ τον παίρνουν τηλέφωνο από τους Quitters Inc.
Όταν μπήκε στο δωμάτιο είχε ήδη αρχίσει το κλάμμα. Η γυναίκα του τον κοίταζε έντρομη και τον έβριζε "καθίκι! αρχίδι! υποσχέθηκες!"
Ο χορός ξεκίνησε και αυτήν την φορά την πήγε στο νοσοκομείο. Έναν μήνα ήταν με επιδέσμους. 3 μήνες με παυσίπονα. Όμως ο John δεν ξανακάπνισε. Όταν του είπαν τι θα έκαναν την επόμενη φορά που θα κάπνιζε, δεν το πολυσκέφτηκε. "Κάθε τσιγάρο και κομματάκι. Την επόμενη φορά που θα καπνίσεις, θα της κόψουμε το μικρό δαχτυλάκι του χεριού".

Πέρασαν έτσι 6 μήνες και οι δυό τους είχαν βρεί πάλι την καθημερινή τους ρουτίνα. Ο John άρχισε πάλι την γυμναστική, το σεξ είχε ξαναμπεί στην ζωή τους, όλα πήγαιναν ωραία.
Ένα βράδυ τους ήρθαν καλεσμένοι. Ένας συνάδελφος του John με την γυναίκα του. Εκείνη φαινόταν ντροπαλή, γέλαγε με τους υπόλοιπους αλλά ήταν μαζεμένοι.
Ώσπου ήρθαν στο θέμα του τσιγάρου. Ο συνάδελφος του John τους εξήγησε ότι είχε κόψει το τσιγάρο εδώ και έναν χρόνο. Με τρόπο θαυματουργό αλλά δεν έδωσε περισσότερα στοιχεία. "Μια και έξω" τους είπε. Ούτε ο John έδωσε λεπτομέρειες. 6 μήνες "καθαρός", "και εγώ μία και έξω" τον κορόιδεψε.
Σήκωσαν τα ποτήρια τους να πιουν στο γεγονός ότι είχαν γλυτώσει από αυτήν την αρρώστια. Τότε είδε ο John το δεξί χέρι της γυναίκας του συναδέλφου του. Το μικρό της δαχτυλάκι ήταν κομμένο..."

Φυσικά και ΔΕΝ είμαι τόσο άρρωστη ώστε να σκαρφιστώ μια τέτοια ιστορία (όσο και αν θα ήθελα να ήταν δικιά μου... :) Είναι μια ελεύθερη απόδοση μιας ιστορίας του Stephen King, ή όπως την θυμάμαι εγώ (έχουν περάσει πολλά χρόνια). Σίγουρα θα την έχετε διαβάσει (από την συλλογή Night Shift), ή θα την έχετε δει στο φιλμάκι Cat's Eye (1985), με σενάριο επίσης του ίδιου.
Χρειάζεται να τονίσω ότι είναι μία από τις αγαπημένες μου ιστορίες;;;

Ο.Κ.
Και τώρα, είμαι έτοιμη να δεχτώ τα hate σχόλια των καπνιστών. Bring it on...

Sunday, May 28, 2006

Η μικρή Ελένη, κάθεται και κλαίει...

όχι, όχι, για την Ellen Page μιλάω, την μικρούλα ηθοποιό που μου τράβηξε την προσοχή πριν 1 χρόνο.

Κάπου την έχετε ξαναδεί; Μάλλον πρόσφατα στο X-MEN ΙΙΙ (the last μπούρδα), όπου υποδύεται την μικρή Kitty και παρουσιάζεται λίγο αδιάφορη, θα έλεγα. Σαν να κατάλαβε ότι εκεί δεν έπαιξε λόγω του φοβερού σεναρίου ή της εξαίσιας σκηνοθεσίας (γκουχ, γκουχ... όχι, πνίγηκα! αλήθεια!) αλλά για τα λεφτάκια και την προβολή. Και καλά έκανε. Εμένα μου φαινόταν πως ήξερε πόσο λίγη της πέφτει αυτή η ταινιούλα.

Την πρωτοείδα στην τηλεοπτική σειρά ReGenesis η οποία παίχτηκε πέρσυ στην Αμερική. Η σειρά ήταν Καναδικής παραγωγής, κάτι πήγε να πει από άποψη σεναρίου, αλλά δεν με ενθουσίασε τελικά. Αλλά η μικρή κορούλα του πρωταγωνιστή τα κατάφερε.

Τώρα ανυπομονώ να την δω στο Hard Candy (2005) όπου θα τσακίσει τα κόκκαλα ενός παιδεραστή και στο Mouth to Mouth (2004) όπου κάνει παρέα με κάτι "καλά παιδιά" και που ακόμα δεν έχουν παιχτεί εδώ.

...γιατί δεν την παίζουν οι φίλες της;;;

Μπα, μάλλον αυτή τις παίζει στα δάχτυλα ;)

Labels:

Saturday, May 27, 2006

Είμαι χιλιοδιαολισμένη!!!

Που θα πει ότι τα έχω πάρει άγρια...


Κατ'αρχάς έχουμε από την μία κάποιους μαλάκες εδώ μέσα, που το παίζουν αστυνόμοι και αστυνομικίνες και νομίζουν ότι έχουν το δικαίωμα να μας υποδεικνύουν τι επιτρέπεται και τι δεν επιτρέπεται να γράφουμε...
Ώπα ρε μεγάλε!! Και ποιος είσαι εσύ να πούμε ο τέλειος και άψογος που έχεις και insider info για να μας δείξεις ότι μόνο εσύ επιτρέπεται να σχολιάσεις το θέμα!! Το έχουμε ξαναπεί: ότι γουστάρουμε και για όποιον γουστάρουμε θα γράφουμε!!! Κι άμα δεν σ'αρέσει αυτό που διαβάζεις, με ένα κλικ εκεί πάνω δεξιά, ναι, εκεί ρε μουρόχαυλε, x marks the spot(!), προχώρησε στην δική σου μιζέρια και άσε εμάς στην δική μας.
Δεν μπορούμε, στο κάτω-κάτω της γραφής να κάνουμε τα μπλογκ μας στήλες μνημόσυνων για τον κάθε ανώνυμο ή επώνυμο που εσύ θα επιλέξεις! Ότι μπορούμε κάνουμε (ξεστραβώσου εδώ, εδώ και εδώ), αλλά έχουμε και άλλα στο μυαλό μας, το κατάλαβες;;;

Αλλά δεν είμαι για αυτό τσαντισμένη... Αυτοί να προκαλέσουν γουστάρουν οπότε πως να σεβαστείς αυτά που λένε; Ούτε πρόκειται να ξαναχαλάσω τον χώρο μου εδώ για να αναφερθώ σ'αυτούς. Πρώτη και τελευταία φορά. Αλλού είναι η ουσία!!!

Τα πήρα χτες το βράδυ που πήγα σινεμά, τα έγραψα στον κακομοίρη τον MftM και του γέμισα ολόκληρο σεντόνι του ανθρώπου (σόρρυ μαν!). Σβήστο άμα σου παίρνει πολύ χώρο, τα ξαναγράφω εδώ:

"να πω ότι μεγάλωσα με τους Χ-Men και έχω ακόμα τα παλιά-καλά κόμικς τους, και ότι ακόμα στην ηλικία μου κοντζάμ γαϊδάρα τα γουστάρω.
να πω ότι συμφωνώ απόλυτα με την κριτική σου για την ταινία, την οποία είδα χτες και με απογοήτευσε παντελώς...

να πω επίσης ότι τρελλαίνομαι για outtakes, bloopers και εκπλήξεις σαν αυτή που έγραψες για το τέλος της ταινίας.

και ενώ κορόιδευα χτες το βράδυ τους "βλάκες" που σηκωνόντουσαν να φύγουν πριν τελειώσουν τα credits, τελικά ο προβολατζής μας πρόδωσε μόλις 3 δευτερόλεπτα αφού ξεκίνησε το τελευταίο βιντεάκι. ένα νοσοκομείο πρόλαβα να δω, την νοσοκόμα που είχε εμφανιστεί 2 φορές στην ταινία και αυτό ήταν.
Τα πήρα πολύ άγρια, κοινώς, αν ήμουν το Beast (βλ. φώτο) θα είχα κάνει ανάποδο σάλτο, θα έμπαινα από το παραθυράκι και θα του ξερίζωνα το κεφάλι.

Και μετά να προσπαθεί η ταμίας να πει ότι έτρεξε ο κακομοίρης επάνω να ξανανοίξει τον προβολέα αλλά δεν μπόρεσε.
Που να ήξερε ότι μίλαγε σε μία βετεράνο προβολατζού (εμ, με τι λεφτά με σπούδασα εγώ;;) και πολύ κρατήθηκα να μην της φέρω το ταμείο στο κεφάλι...
ναι κυρά μου, αλλά ακόμα και με μάτριξ να δουλεύατε (που σε αυτό το κωλοσινεμά μάλλον με κάποιον προπολεμικό προβολέα δουλεύετε, αλλά έχετε τις ταινίες στα αγγλικά, γιαυτό ερχόμαστε...), αν ο κύριος ήξερε τι έκανε, μπορεί βέβαια να μην μπορούσε πλέον να γυρίσει την ταινία πίσω (ακόμα και αυτό γίνεται αν είσαι μάγκας) αλλά να τον έβαζε πάλι μπρος γινόταν! κρατήθηκα όμως και δεν μίλησα..."

Να προσθέσω εδώ, ότι το παρόν κείμενο δεν είναι σπόντα εναντίον των παλιών προβολέων. Όοοοχι βρε κουτά, μη μου στεναχωριέστε! Εγώ με έναν ΒauerU2 έμαθα, η αμέσως μετά γενιά από αυτούς που τους γύρναγες με το χέρι (λέμε τώρα...) και πολύ μου έλειψε όταν μας έφεραν "τον καινούριο" Philips, με το κομπιουτεράκι του... (κοίτα από που ξεκίνησα, και που κατέληξα... να γράφω ραβασάκια στον παλιό μου προβολέα... )
πάμε ένα διάλλειμα!!

Labels: ,

Friday, May 26, 2006

Τελικά εγώ, ποια σημαία να χαιρετάω;;;

Γεννήθηκα και μεγάλωσα στην Αθήνα, είμαι μισή Ηπειρώτισσα, μισή Σμυρνιά και ένα τέταρτο Κρητικιά και ζω στην Γερμανία εδώ και 11μισυ περίπου χρόνια.
Στην Κρήτη έχω ζήσει μόνο 2 βδομάδες και την λάτρεψα. Είμαι, λέει, η ίδια η γιαγιά μου η Κρητικιά, στους τρόπους και τα λόγια (αυτός που μου το είπε, δεν την συμπαθούσε...).
Οι Κρητικοί κολλητοί μου με λένε ξενομπάτισσα. Ξενομπάτες είναι, λέει, και άλλοι φίλοι μου, με γονείς Κρητικούς που έχουν μεγαλώσει στην Αθήνα. Μάλιστα...


Μένω μαζί με έναν Ισπανό (γεννημένο στην Βαρκελώνη, μεγαλωμένο στην Μαδρίτη).
'Εχω φίλους, κολλητούς, μαθητές και συνάδελφους Τούρκους, Άραβες, Κινέζους, Σκοπιανούς, Σέρβους, Κροάτες, Γιαπωνέζους, Ιταλούς, Γάλλους, Ισπανούς, Πολωνούς και Νορβηγούς.

Όταν είμαι εδώ, είμαι "η Ελληνίδα" για τους Γερμανούς.
Όταν είμαι στην Ελλάδα είμαι "η Γερμανίδα" για όλους.

Η ταυτότητα μου λέει ότι είμαι "χριστιανή ορθόδοξη". Από τότε που η θεία μου μου είπε να μην γονατίζω στην εκκλησία όταν έχω περίοδο, εγώ δηλώνω αγνωστικιά, και όποιος κατάλαβε, κατάλαβε.

Έχω φίλους μπλε, πράσινους, κόκκινους και άλλους χωρίς χρώμα. Εγώ έχω πάντως αχρωματοψία, και δεν διαλέγω κανένα χρώμα. Ούτε στο ποδόσφαιρο, ούτε στην πολιτική.

Οι καπνιστές με λένε "αντικαπνίστρια ναζί", οι μη καπνιστές με επαινούν. Εγώ λέω πως μέσα στο σπίτι μου θα κάνω ότι γουστάρω και πως αν κάπνιζα, θα φρόντιζα να μην μοιράζομαι τον καρκίνο μου με εσένα.

Διάλεξα να μην ανήκω σε καμία ελληνομιζεροφασιστοκλικοπαρέα, ούτε στην πραγματική ζωή, ούτε εδώ μέσα. Δύσκολη επιλογή που τελικά μου βγήκε σε καλό.
Γι'αυτό, οι Έλληνες στην Γερμανία με φώναζαν "αυτή που πηγαίνει με τους ξένους", γιατί μόνο 2 γκόμενοι μου ήταν Έλληνες, οι υπόλοιποι από Γερμανία, Νορβηγία, Γαλλία, Ισπανία (αν ξεχνάω κανέναν, ε, είναι και η ηλικία...). Απίστευτο τους φαινόταν που δεν πέρναγα ολόκληρα 5ωρα να παίζω πρέφα στο κωλοκαφενείο της "γειτονιάς" και που έχω μία "Τουρκάλα" κολλητή. Επίσης φυλαγόντουσαν γιατί ο ένας κολλητός μου είναι "gay" και μια άλλη φίλη μου ακόμα δεν έχει βρει τον "βιαστή" της. Πόσο περήφανη με κάνουν να αισθάνομαι για την Ελλάδα μερικές φορές...


Όλοι μου λένε την άποψη τους, όλοι προσπαθούν να με πείσουν ότι είναι οι καλύτεροι. Όλοι θέλουν να με βάλουν στην ομάδα τους, ή στην ομάδα των αντιπάλων. Όλοι τελικά νιώθουν τόσο μόνοι, που τρέχουν να διαλέξουν όποια ομάδα τους πάρει, για να μην μείνουν ξεκάρφωτοι.

Και τελικά βλέπω ότι όλοι τρώγονται μεταξύ τους. Μέσα στην χώρα τους γίνεται χαμός (Ελλάδα, Ισπανία, κλπ. όλοι σφάζονται για ανεξαρτησίες, βεντέτες και ψύλλου πήδημα).
Όταν χτυπήσει την πόρτα "ο εχθρός", ξαφνικά φιλιώνουν όλοι, μέχρι να του κόψουν τον κώλο. Και μετά άντε πάλι τα ίδια...


Είναι πολύ εύκολο να κολλάμε ταμπέλες στους άλλους, να διαλέγουμε ομάδα και να βρίζουμε εκ του ασφαλούς, αφού τα δικά μας κολλητάρια θα μας υποστηρίξουν. Άν με πείραζαν οι ταμπέλες, θα είχα πηδήξει από καμιά γέφυρα, αλλά μια άλλη ταμπέλα που μου έδωσαν όταν ήμουν μικρή, -εκτός από το "αγοροκόριτσο"- ήταν το "σταρχιδίστρια", οπότε δεν μασάω.

Δεν καταλαβαίνουμε ότι δεν υπάρχει δίκιο ή άδικο. Καλός ή κακός. Τούρκος, Γερμανός ή Έλληνας. (μια άλλη γελοία ταμπέλα λέγεται, λέει, "Έλληνας του εξωτερικού". μην χέσω το κόμπλεξ σας μέσα!!!)

Όπως έγραψα και σε σχόλιο στο προηγούμενο ποστ, υπάρχει μόνο ζω και πεθαίνω. Όταν θα δεις την μάνα σου να πνίγεται στο αίμα από τον καρκίνο που της τρώει τα σωθικά, αλλάζουν λίγο οι προτεραιότητες σου.
Ζω και πεθαίνω, λοιπόν. Και επίσης αξιοπρέπεια ή πουτανιά. Και όποιος δηλώνει ότι ήταν πάντα αλάθητος και ποτέ δεν πούλησε έστω και μία φορά την αξιοπρέπεια του, όποιος προτιμά να δείχνει με το δάχτυλο τους άλλους, μάλλον στην κοσμάρα του ζει και αυτός και διψά για επιβεβαίωση.


Μας τυφλώνουν οι φυλλάδες, οι ταμπέλες, οι θρησκείες και οι σημαίες και δεν βλέπουμε τελικά ότι όλοι μας αναλώσιμοι είμαστε, όλοι το ίδιο αίμα έχουμε και τα ίδια σκατά χέζουμε. Και τελικά τα ίδια σκουλήκια θα μας φάνε.

Και μήπως τελικά πατρίδα είναι αυτό που δεν γνωρίσαμε καλά; Αυτό που είναι ακόμα ιδανικό μέσα στο μυαλό μας και δεν προλάβαμε να το μισήσουμε;

(μια άλλη ταμπέλα με λέει "τσαντήλω". όταν θα είμαι πάλι "το καλό κορίτσι" θα σας ξαναγράψω. φιλάκια ;)

Thursday, May 25, 2006

"Γιατί ζω ακόμα;"

ΤΑ ΝΕΑ: Επιχείρηση σκληρή γλώσσα με... καθυστέρηση
ΕΘΝΟΣ: Ζητάει τα ρέστα από την Αθήνα τώρα η Άγκυρα
ΕΘΝΟΣ: Ευ. Μεϊμαράκης - Επίσκεψη με συμβουλές για ψυχραιμία προς τους πιλότους
ΕΡΤ: Συνεχίζονται οι έρευνες για τον Έλληνα πιλότο
Ελευθεροτυπία: Εκπαιδευτής νέων πιλότων ο Ηλιάκης

"Δεν επικοινώνησε με Ερντογάν ο Καραμανλής..."
"...ικανοποιήθηκε το αίτημα του Τούρκου πιλότου να μεταφερθεί με τουρκικό ελικόπτερο στη χώρα του."
"Χωρίς αποτελέσματα οι μέχρι τώρα έρευνες για τον Έλληνα πιλότο που εξακολουθεί να αγνοείται..."

Έκλεισε την τηλεόραση και πέταξε τις εφημερίδες. Δεν μπορούσε να τα βλέπει άλλο. 3 μέρες είχε να κοιμηθεί, να φάει, να καταλάβει τι της έλεγαν.
Κλείδωσε την πόρτα, έβγαλε την ρόμπα της και ξάπλωσε στο κρεβάτι.

Δεν θέλει καμία αγκαλιά, καμία λέξη παρηγοριάς, κανένα άλλο φονικό, καμία επιβεβαίωση ότι δεν θα επαναληφθεί, κανέναν ώμο να ακουμπήσει, κανένα βλέμμα συμπονετικό, καμία σταύρωση των φονιάδων, καμία κλιμάκωση των γεγονότων, καμία επιστολή από τους "επάνω", καμία ψεύτικη ελπίδα, καμία πρόστυχη συγνώμη, καμία άκαρπη εκδίκηση.

Μόνο ένα την κρατάει ακόμα ζωντανή.
Η αγωνία πότε θα ανοίξει πάλι η πόρτα και θα ακούσει την φωνή του: "Μάνα! Γύρισα! Θα μου φτιάξεις έναν καφέ;"


Στον Κώστα Ηλιάκη (γιατί το όνομα του με κόπο το βρήκα μόνο σε ένα άρθρο)

Φωτο: από τον anastassio

Monday, May 22, 2006

Barcelona for ever!

Με αφορμή το υπέροχο ποστ της Άννας, θυμήθηκα το πρώτο μου ταξίδι στην παραμυθούπολη.

Πριν περίπου 14 χρόνια, προτού αποφασίσω να ξενιτευτώ και ενώ έβλεπα SevenX (τότε έδειχναν ένα γαλλικό κανάλι με μουσική και Μαλβίνα Κάραλη, good old times) θυμάμαι που για πρώτη φορά είδα ένα βίντεο κλιπ ενός γάλλου που έτρεχε μέσα σε έναν κήπο. Ο γάλλος ή το τραγούδι δεν με ενδιέφεραν, ο κήπος όμως, ή ότι πρόλαβα να δω από αυτόν, με μάγεψαν...

Για όσους δεν έχουν δει ποτέ ή ακούσει ποτέ για το Park Güell του Gaudí, ελπίζω εδώ να πάρουν μια ιδέα περί τίνος πρόκειται και να επισκεφτούν την Βαρκελώνη γρήγορα.
Για όσους είχαν την τύχη να δουν φωτογραφίες, ή να ταξιδέψουν εκεί, ιδού η δική μου ταπεινή συνδρομή με φωτογραφίες (κάθε άλλο παρά καλλιτεχνικές μεν, δεν μας νοιάζει όμως!) .

Στην Βαρκελώνη πήγα για πρώτη (και όχι τελευταία) φορά πέρσι, αφού όμως μου είχε γίνει έμμονη ιδέα η πόλη και ο άνθρωπος που την έκανε να μοιάζει με παραμυθούπολη. Ο Antonio Gaudí i Cornet (25.06.1852-10.06.1926) με στοίχειωσε με τα κατασκευάσματα του και ενώ δεν είχα πάει ποτέ, είχα μάθει απ'έξω και ανακατωτά τον χάρτη της πόλης με τα κτίρια και τα παλάτια που είχε δημιουργήσει. Στο μάθημα ισπανικών έδινα παρουσιάσεις με φωτογραφίες που έβρισκα στο ίντερνετ, λες και είχα πάει εκεί (μιλάμε για μεγάλη αρρώστια...).

Ο Gaudí, λοιπόν, ήταν ένας άνθρωπος που τον χαρακτήριζε απόλυτο μυστήριο, χαμηλό προφίλ (σχεδόν αόρατος), μυστικότητα, μια βαθειά θρησκευτική πίστη και εκείνη η ιδιοφυΐα του που φαίνονται στο πάθος με το οποίο δημιουργούσε.

Πρώτος σταθμός μας πέρισυ στην Β. ήταν η Sagrada Familia (1882 μέχρι σήμερα), όπου την βρήκαμε μέσα στο λυκόφως, τριγυρισμένη από γερανούς και σκαλωσιές. Ακόμα δεν την έχουν τελειώσει, δεν ξέρω αν ποτέ το καταφέρουν, ίσως όμως αυτός ήταν και ο σκοπός του Gaudí. Η αναζήτηση αυτού που ονομάζουμε Θεός δεν θα τελειώσει ποτέ.

Την επομένη τρέξαμε στην Casa Battló (1904-07) που την έβλεπα ακόμα και στα όνειρα μου. Ο R. κατάλαβε πόσο ήθελα να το δω αυτό το σπίτι, όταν δεν με πτόησαν καθόλου τα 18 ευρώ είσοδος (χαλάλι τους...)


Σε μία μέρα είχαμε γυρίσει την μισή Βαρκελώνη και καταλήξαμε στο Park Güell (1900-14), στο οποίο ένιωσα σαν την Αλίκη (στην χώρα των θαυμάτων, όχι την Βουγιουκλάκη...). Η αγάπη αυτού του ανθρώπου για την λεπτομέρεια και η τελειομανεία του (δεν θα ήθελα να δούλευα μαζί του τότε...) φαίνεται σε κάθε γωνίτσα του πάρκου. Όπου και να γυρίσεις, όπου και να κοιτάξεις, κάποιο μυστικό θα βρεις.
Του Gaudí, του άρεσε τόσο πολύ το πάρκο του που το 1906 μετακόμισε σε αυτό το σπιτάκι και βρήκε την ησυχία του εκεί.

Οι άνθρωποι είναι πάρα πολύ φιλικοί, η διάλεκτος τους απλά φοβερή, η κουζίνα καταπληκτική και η πόλη είναι για μένα από όλες τις απόψεις (κουλτούρα, αρχιτεκτονική, nightlife, μουσεία, κλπ) παράδεισος (όχι, δεν δουλεύω σε τουριστικο γραφείο!)
Αρκετά σας έπρηξα με την Βαρκελώνη. Άμα σας ενδιαφέρει να τσακιστείτε να το ψάξετε και να πάτε!


Εδώ τελειώνει αυτό το ποστ, με το ποίημα της Άννας (δεν άντεξα στον πειρασμό, είναι απλά τέλειο!), που νομίζω το εξηγεί καλύτερα από όλους μας:

"Σα βγεις στον πηγαιμό για Βαρκελωνη, να εύχεσαι νά 'ναι μακρύς ο δρόμος, γεμάτος βόλτες, γεμάτος κτίρια Gaudi. Τους Γιαπωνέζους και τους Γερμανούς, τον μεθυσμένο Αγγλο μη φοβάσαι, τέτοια στον δρόμο σου ποτέ σου δε θα βρεις, αν αποφύγεις τα μουσεια και το λιμανι, αν συνετά διαλεξει το πνεύμα και το σώμα σου να παει προς τη Gracia. Τους Γιαπωνεζους και τους Γερμανους, τον άγριο Αγγλο δεν θα συναντήσεις, αν δεν τους κουβανείς μες στην ψυχή σου, αν η ψυχή σου δεν σε παει προς τη La Rambla.

Να εύχεσαι νά 'ναι μακρύς ο δρόμος. Πολλά τα καλοκαιρινά πρωία να είναι που με τι ευχαρίστηση, με τι χαρά θα πιεις τον καφέ σου σε ταράτσες πρωτοειδωμένες· να σταματήσεις σ' εμπορεία Πακιστανικά, και τες καλές πραγμάτειες ν' αποκτήσεις, μπλούζες Ροναλντίνιο και ταυράκια, σομπρέρο μεξικάνικα και βεντάλιες, και ηδονική σανγκρία κάθε λογής, όσο μπορείς πιο άφθονη ηδονική σανγκρία· σε μπαρ Καταλανικα πολλά να πας, να φας τάπας και να μάθεις απ' τους σπουδασμένους.

Η Βαρκελωνη σ' έδωσε το ωραίο ταξίδι. Χωρίς αυτήν δεν θάβγαινες στον δρόμο. Άλλο δεν έχει να σε δώσει πια.

Κι αν πτωχική την βρεις, η Βαρκελωνη δεν σε γέλασε. Έτσι σοφός που έγινες, με τόση πείρα, ήδη θα το κατάλαβες οι Βαρκελωνες τι σημαίνουν."





Labels:

Sunday, May 21, 2006

Επιτέλους μας έφεξε!

Ο ήλιος, δηλαδή! Μετά από 1 ολόκληρη εβδομάδα μέσα στην βροχή και τους 11 βαθμούς και τα ζιβάγκο και τα δερμάτινα μπουφάν, βγήκε σήμερα πρωί-πρωί ο ήλιος...

Σήμερα θα ήθελα να ήμουν εδώ! (αλλά και δω που είμαι, μια χαρά περνάω ;)

Την φώτο την βρήκα εδώ, μην μας κράξουνε κιόλας...

Καλημέρες σε όλους, γιατί έχω και καλή διάθεση ;D

Labels:

Saturday, May 20, 2006

Στον άγνωστο Χ

"Με σκαλίζεις σαν ξερό χωράφι
και ότι σάπιο και άχρηστο βρίσκεις το αγαπάς
το χρυσάφι μου το πετάς στα σκουπίδια
Αναλογίζομαι την ώρα που θα φεύγεις
Νομίζοντας πως πήρες ότι ήθελες να πάρεις
Δίχως ποτέ να σου περάσει απ'το μυαλό
πως πήρες ότι σου άξιζε να πάρεις"

Γ. Αγγελάκας

Είδες; Σου έγραψα πάλι. Χρόνια πολλά (δεν θα σου πω) (δεν σου είπα)

Labels:

Friday, May 19, 2006

Πες μου τι ψάχνουν να σου πω ποια είσαι

Δεν προλαβαίνω να γράψω, κι όμως νιώθω ενοχές που σας αφήνω έτσι... (καλά, όχι ότι θα χάσω και τον ύπνο μου... ούτε και σεις άλλωστε... ;)

Ένα γρήγορο για να πω μια καληνύχτα και από Δευτέρα πάλι γιατί έχουμε και δουλειές...

Κοιτάω σήμερα στα στατιστικά της σελίδας και θά'θελα νά'ξερα τι ψάχνουν μερικοί-μερικοί μες την ιστόσφαιρα... και μετά το ξανασκέφτομαι και καλύτερα να μην μάθω ποτέ.

Να η λίστα με τις πιο δημοφιλείς λέξεις κλειδιά, λέξεις δηλ. που κάποιοι τις έψαχναν στον γούγλη και αυτός τους έφερε κάτα δω... (ή μήπως το κατάλαβα λάθος το στατιστικό;;;)

Τοπ 10:

10. τριαντάρα (μέχρι εδώ καλά)

9. invitation gmail (και εδώ ακόμα νορμάλ το βλέπω)

8. ΜΑΡΟΚΟ ΕΙΣΗΤΗΡΙΟ (το καρα-άσχετο...)

7. διάφανα κρίνα (μμμμμμμμμ....)

6. χαΐνηδες συνέντευξη (τα ντακαίρνομαι τα κρητικά...)

5. αυτόχειρες (τώρα αυτός, τι έψαχνε δηλαδή;;; φωτογραφίες;;;)

4. πιπίνι (ξανά μμμμμμμμμμμμμμμμμ....)

3. άβγαλτη (αχ ναι! και μικροδείχνω κιόλας!...)

2. απο τον κώλο (ναι, μπορώ να υποψιαστώ τι έψαχνε αυτός...)

έτοιμοι;

and the winner is......


1. άννα η καύλα (τι έγινε ρε παιδιά;;;;;)

Labels:

Tuesday, May 16, 2006

Μόγλη

Τι να σου πω τώρα;;;
Δ
εν ήξερα τι θα πει εθισμός. Και δεν ήταν ανάγκη να μου μάθεις τι είναι.

Εμφανίζεσαι πάντα όταν δεν το περιμένω, στις πιο ακατάλληλες στιγμές, εκεί που έχω συνηθίσει την απώλεια σου, εκεί που νομίζω πως τελικά δεν θα ξανακούσω τίποτα από σένα. Δίνεις μια σε όλα και ξαναρχίζω να παριστάνω τον Σύσσιφο...

Ημέρα 0 λοιπόν σήμερα, άντε πάλι από την αρχή.



Labels:

Sunday, May 14, 2006

Μαμά γερνάω...

"Αγαπημένη μας μανούλα,"

κάπως έτσι ξεκινούσαν οι καρτούλες που σου γράφαμε στην γιορτή της μητέρας. Φέτος στις 28 Μαρτίου δεν σε σκέφτηκα! Μου είχαν πει πως θα συνέβαινε αυτό, αλλά δεν το πίστευα. Αλλά σήμερα δεν σε ξέχασα.

Έχουμε 4 χρόνια να μιλήσουμε αλλά δεν πειράζει. Είμαι σίγουρη πως αν μπορούσες, αν είχες χρόνο, δηλαδή, θα μας έπαιρνες ένα τηλέφωνο, έτσι, για το καλό...

Εγώ προσπάθησα πάντως. "Αυτήν την στιγμή απουσιάζει, να σας πάρει πίσω; Δεν είναι εδώ αυτήν την στιγμή, ποιος την ζητεί; Μου είπε να σας πω να αφήσετε το νούμερο σας, και θα σας πάρει." Αυτές ήταν οι δικαιολογίες που άκουγα.

Συνήθισα τώρα. Καμιά φορά όταν συμβαίνει κάτι, πιάνω το ακουστικό και πάω να πάρω το νούμερο. Μένει στον αέρα το χέρι μου και τότε γελάω. Παλιά έκλαιγα, αλλά τώρα γελάω. Θα ήθελα όμως να σου έλεγα κάποια πράγματα.

Να σου έλεγα, π.χ. τα αστεία:

Όταν, δηλαδή, έτρεχα πέρσι να προλάβω το λεωφορείο, που έπεσα και έπαθα διάστρεμμα η ατσούμπαλη... όταν, π.χ. φέτος πήγαμε να πετάξουμε χαρταετό και τον έφαγα στην μούρη... (αυτό το έχω και σε video! μεγαλεία!) τι γέλιο θα ρίχναμε, αφού και συ το ίδιο άτσαλη είσαι...
Αλλά δεν μπορούσα να σε βρω. Δεν πειράζει...

Ή το άλλο αστείο που άνοιξα εδώ αυτό το μπλογκ. Ακόμα το βλέπω και γελάω.. Τι είναι μπλογκ; Κάποιος συνμπλογκήτης το είπε πολύ σωστά. Το μπλογκ, λέει, είμαστε εμείς οι άνθρωποι. Τίποτα άλλο.
Που να σου εξηγώ τώρα, αφού ούτε και εγώ έχω καταλάβει ακόμα...

Να σου έλεγα και τα ωραία:

Ότι π.χ. πήρα επιτέλους το πτυχίο. Ξέρω, δεν μπορούσες να με πάρεις τηλέφωνο, δεν πειράζει. Χάρηκες όμως όταν το έμαθες και αυτό μου φτάνει.

Ότι π.χ. παντρευόταν η Α. στην Νάξο και είμουν κουμπάρα, και εγώ είχα ξεχάσει την ταυτότητα μου στην Κρήτη, και άντε να τρέχουμε :) Θέλαμε να είσουν και εσύ στον γάμο, αλλά δεν προλάβαινες, δεν πειράζει.

Ότι π.χ. γέννησε μετά η Α. και έκανε έναν γιο απίστευτο! Και η Ε. η αγαπημένη μας ξαδέρφη γέννησε και γίναμε θείοι! Όλοι γιους κάνουν, θα γεμίσει η Ελλάδα από γκόμενους! ;) Στα βαφτίσια όμως δεν είσουν, δεν μπορούσες, λέει. Έχω φωτογραφίες, αν θελήσεις να τις δεις ποτέ.

Ότι π.χ. είδα φέτος τον brother στο θέατρο και τον καμάρωσα. Του έκανα έκπληξη και κατέβηκα πιο νωρίς. Κόλλησε για ένα δευτερόλεπτο που με είδε πρώτη σειρά όταν άνοιξαν τα φώτα αλλά δεν το έδειξε, κρατήθηκε :) Θα είσουν άραγε κι εσύ το ίδιο περήφανη με μένα, αν τον έβλεπες; Το ξέραμε ότι δεν θα έρθεις, δεν υπολογίζαμε, αλλά παρ'όλ'αυτά ελπίζαμε... Δεν πειράζει...

Να σου έλεγα και τα (ευτυχώς λίγα) άσχημα που έγιναν:

Κυρίως πέρσι, που ήρθαν όλα ανάποδα και δεν ήξερα τι να κάνω... Αλλά προτίμησες να μην ανακατευτείς, δεν σε κατηγορώ. Καλύτερα έτσι, όλα λύθηκαν, δεν ήταν ανάγκη...

Αυτά και άλλα πολλά θα ήθελα να σου τα έλεγα. Εσύ όμως προτίμησες κάτι διαφορετικό, θέλησες να κόψεις επαφή, να πας μόνη σου. Ο.Κ., δεν είμαι θυμωμένη πια, δεν βοηθάει άλλωστε. Το δέχτηκα και εγώ, το δέχτηκε και ο brother, είπαμε άσε, ας πάει όπου θέλει κι ας είναι καλά. Έτσι κι αλλιώς πάντα του κεφαλιού σου έκανες. Σίγουρα θα μας σκέφτεται, είπαμε, σίγουρα θα αναρωτιέται κάπου-κάπου τι κάνουμε...

Ωχ, σταμάτησε το CD, πάω να βάλω την Τσανακλίδου στο replay.

Και κάπως έτσι έκλεινε η καρτούλα:

"Σ'αγαπάμε πολύ, πολύ!"
"Ε. και Ζ."
"Στην πιο υπέροχη μανούλα του κόσμου"

Στην Μ. (30.07.1943-28.03.2002)

Labels:

Saturday, May 13, 2006

Οικογενειακό άθλημα: η τρομάρα!

Από τότε που θυμάμαι το εαυτό μου και τον αδερφό μου, είχαμε ένα μικρό παιχνίδι μεταξύ μας. Μας είχε μυήσει η μητέρα μας και παίζαμε σχεδόν καθημερινά.

Οι κανόνες του παιχνιδιού ήταν απλοί: κέρδιζε αυτός που θα έκανε τον άλλον να τσιρίξει πιο πολύ από τον φόβο του...

Κλασσικό πρωινό στην οικία του σπιτιού μας: είμουν 12 χρονών και ήδη είχα αραχνοφοβία σε ανεπτυγμένο βαθμό...
Να σηκώνομαι και με την τσίμπλα στο μάτι να πηγαίνω στο μικρό μπανάκι, το οποίο χρησιμοποιούσα κυρίως εγώ (ναι, έχει σημασία αυτό. Γιατί ο brother μου σε αυτό πόνταρε πάντα). Η μητέρα μου στην κουζίνα ετοίμαζε πρωινό. Ο αδερφός μου κοιμόταν ακόμα (έτσι νομίζαμε). Ο πατέρας μου είχε ήδη πάει στην δουλειά.
Η στριγκλιά ήταν σπαρακτική και ξύπναγε τους υπόλοιπους της γειτονιάς που δεν είχαν αποφασίσει να σηκωθούν ακόμα.
Επάνω στον καθρέφτη κρεμόταν μια τεραστίων διαστάσεων πλαστική αράχνη...
Θυμάμαι την μητέρα μου να τρέχει τρομαγμένη, να με βλέπει μέσα στην υστερία και το κλάμα, να τρέχει στο δωμάτιο του αδερφού μου και την ώρα που έκλεινε πίσω της η πόρτα θυμάμαι να βγάζει την παντόφλα... Μεγάλη ειρωνία, αφού εκείνη είχε αρχίσει εκείνο το παιχνίδι και εμείς απλά γουστάραμε πολύ.

Εγώ βέβαια δεν περίμενα πολύ για να πάρω εκδίκηση. Και έτσι συνεχιζόταν το παιχνίδι. Άλλοτε με συμμαχίες του στυλ, εγώ, brother εναντίον μαμάς, μαμά, εγώ εναντίον brother, κλπ. Άμα τύχαινε να ήταν κανένας φίλος, συγγενής ή άλλος αθώος θεατής εκεί κοντά, έπαιρναν και εκείνον οι σφαίρες. Ωραία χρόνια τότε...

Μέχρι σήμερα, ο αδερφός μου και εγώ δεν έχουμε σταματήσει. Κάθε φορά που θα κατέβω, θα καταστρώσω ολόκληρο σενάριο για να του κάνω έκπληξη. Μια φορά τον βρήκα στο πάτωμα με το τηλέφωνο πεσμένο δίπλα του. Ολόκληρο βαζάκι κέτσαπ είχε αδειάσει πάνω του για να μας τρομάξει. Αλλά κάτι τέτοιο δεν πιάνει πια. Έχουμε γίνει hard core πλέον.

Μέχρι που βρήκα το επόμενο videaki και μου ήρθαν καταπληκτικές ιδέες... :D



Labels:

Friday, May 12, 2006

Το φυλαχτό με τα κέρατα

Όχι, δεν είναι στο σπίτι μου αυτό. Εγώ δεν έχω κέρατα στο σπίτι μου (εκτός κι αν ξέρετε κάτι που δεν ξέρω...).
Πήγαμε την περασμένη Κυριακή στο κάστρο του Cochem, μιάμιση ώρα από δω (μία κανονικά, αν δεν χαθείς και δεν ντραπείς να ρωτήσεις, αλλά ας μην αρχίσω τώρα για τους άντρες και την οδήγηση...).

Το σιχαμένο αυτό αριστούργημα, λοιπόν, είναι κρεμασμένο στο ταβάνι ενός δωματίου. Έχει κέρατα και μορφή γοργόνας, λέει, για να διώχνει τα κακά τα πνεύματα. Και άμα της πιάσεις την κοιλιά και κάνεις μια ευχή, θα πραγματοποιηθεί, λέει. Πέσανε λοιπόν οι υπόλοιποι της ξενάγησης και την χούφτωναν σαν βλάκες. Σιγά καλέ, μην χέζει και χρυσά φλουριά!

Τρελλαίνομαι για παλιά κάστρα και για κατακόμβες. Από μικροί βλέπαμε με τον αδερφό μου τα διάφορα θρίλλερ με τα κλασσικά τα κάστρα και τα βαμπίρια και λέγαμε, κάποτε θα μένουμε κι εμείς σ'ενα τέτοιο... Μέχρι που μας ανακάλυπτε η μάνα μου που καθόμασταν μέχρι αργά το βράδυ να δούμε τον Κρίστοφερ Λη και μας κανόνιζε συνάντηση με την καλοκαιρινή της παντόφλα. Αλλά άλλη ιστορία αυτή. Κάστρο τελικά δεν έχουμε (σώωωπα...) αλλά η τρέλλα μας έμεινε.

Αλλά με τα κάστρα που πήγα και επισκέφτηκα τόσα χρόνια, έφυγε κάπως η μαγεία. Γιατί όταν πας έχουν και τον ξεναγό, που σου δείχνει όλα τα κατατόπια. Και σου αποκαλείπτει όλα τα μυστικά.

Το ένα άκυρο, το οποίο είναι τελείως λογικό, αλλά όταν είσαι μικρός και είναι γεμάτο το μυαλό σου από ιστορίες με ιππότες δεν το σκέφτεσαι: Τουαλέτες δεν είχαν! Είχαν, αντί γι'αυτό, μια τρύπα στον τοίχο, περιτριγυρισμένη φυσικά από ένα ξύλινο δωματιάκι. Ξύπναγες το βράδυ με τσίρλιπίπι; Άνοιγες την πορτούλα και καθόσουν στο δωματιάκι. Από κάτω το χάος. Και που να πέρναγε κανάς φρουρός εκείνη την ώρα. Άσχημοι οι καιροί για τους φρουρούς τότε...

Όπως επίσης και άσχημοι οι καιροί για τις μάγισσες. Αγάπαγες τις γάτες, και κυρίως τις μαύρες; Υπήρχαν φυσικά διάφορες τελετές για να ανακαλύψουν αν είσαι μάγισσα. Εδώ στο Cochem, σε ανέβαζαν στον πιο ψηλό πύργο, και σε πέταγαν από κάτω. Άν ζούσες μετά από την βουτιά, τότε είσουν μάγισσα. Άν πέθαινες όμως την γλύτωνες, γιατί σήμαινε πως είσουν αθώα. Μιλάμε για ψαγμένη μέθοδο...

Να μην ξεχάσω όμως και τις μυστικές τις πόρτες. Μας δείχνει ο ξεναγός, λοιπόν, στο Cochem, δύο πόρτες μυστικές, η μία δίπλα στην άλλη.
"Από δώ πάει στα δωμάτια των γυναικών. Από κει πάει ένας υπόγειος δρόμος πίσω από το κάστρο, μέσα από το βουνό, μέχρι το χωριό..."
Α, μάλιστα. Τώρα κατάλαβα πως πέρναγε τις νύχτες της η άμοιρη κυρά του κάστρου, όταν ο καλός της κυνηγούσε αγριογούρουνα. Άσε που η όλη φάση δίνει μια τελείως καινούρια σημασία στην φράση "back door action"... Κοιταζόμαστε με το πιπίνι και η ίδια βρωμοιδέα μας πέρασε από το μυαλό. Μας έπιασαν και τα υστερικά γέλια και μας στραβοκοίταζαν οι υπόλοιποι. Χεστήκαμε...

Θα βγάλω λοιπόν και εγώ το δώρο της stepmonster (όχι, δεν είμαι παντρεμένη, αλλά κολλάει...), που το έχω καταχονιασμένο γιατί δεν βλέπεται, θα του βάλω και δυο κέρατα, να μού'ρχονται οι μουσαφιρέοι να τρίβονται επάνω του. Και την γάτα της διπλανής, αυτόν τον μαύρο πάνθηρα, δεν θα τον ξαναταΐσω στα κρυφά όταν έρχεται από το μπαλκόνι. Και ευτυχώς που το πιπίνι δεν κυνηγάει αγριογούρουνα.

Να πάτε, λοιπόν, στο Cochem, να πιάσετε και το ξώανο να κάνετε και μια ευχή.

Εγώ πάντως έχω όρεξη απόψε για λίγο Λη και Βίνσεντ Πράις. Έχει και καταιγίδα σήμερα... Και το καναπεδάκι μου με την κουβερτούλα και το θριλλεράκι στο DVD δεν τα αλλάζω με κανένα κάστρο πουθενά...
(καλά, λέμε τώρα...)

Labels:

Thursday, May 11, 2006

Περί μοντάζ

Το προηγούμενο ποστ το ξανανέβασα μόνο και μόνο για την κοπελιά στην οποία είναι αφιερωμένο. Για αυτούς που έγραψαν και ρώτησαν γιατί το εξαφάνισα, εδώ και η εξήγηση.

Όταν γράφω κάτι, δεν με ενδιαφέρει καθόλου αν αρέσει ή δεν αρέσει στους άλλους. Θα το αφήσω online και πάει, τελείωσε!

Όταν γράφω κάτι και δεν το γουστάρω εγώ, τότε αλλάζουν τα πράγματα...

Πρώτα απ’όλα γράφω για την πάρτυ μου, για να τα βλέπω και να τα σκέφτομαι εγώ... και μετά για τους υπόλοιπους.

Χαίρομαι αν αυτά που γράφουν αρέσουν σε κάποιους. Χαίρομαι επίσης όταν δεν τους αρέσουν, γιατί έτσι πρέπει να είναι τα πράγματα. Χαίρομαι να διαβάζω σχόλια και από τους δυο. Ο καθένας όπως του αρέσει!

Τελικά κατάλαβα ότι δεν με γουστάρω όταν γράφω μέσα στα νεύρα και την τσαντίλα και δεν γουστάρω να τα διαβάζω όταν έχω πλέον ηρεμήσει. Έτσι απλά.

Αυτά που παρέληψα από το προηγούμενο ποστ ήταν:

- Οι χριστοπαναγίες. Και τις σιχάθηκα, και δεν αξίζουν στην κοπέλα.

- Έχω Τούρκους συνάδελφους, συμμαθητές, μαθητές, γνωστούς και μία φίλη και δεν συμμερίζομαι την γνώμη πολλών ότι το κάθε τι μουσουλμανικό είναι άρρωστο ή κακό. Υπάρχουν στην Γερμανία πολλοί Τούρκοι πλέον σε υψηλές πολιτικές και οικονομικές θέσεις, παιδιά μεταναστών που ήρθαν εδώ για μια καλύτερη ζωή από την πατρίδα τους. Παρ’όλ’αυτά, όταν ακούω τέτοιες ιστορίες, μου ανεβαίνει το αίμα στο κεφάλι και σκέφτομαι: «Γαμώτο, ότι δεν κατάφερε η κωλοφάρα με το σφάξιμο, το κατάφερε τώρα με τα γυράδικα».

Γιατί; Δεν ξέρω γιατί. Γίνομαι σαν την γιαγιά στο My big fat greek wedding που φώναζε «Τούρκοι! Τούρκοι!», στα καλά του καθουμένου... Μπορεί να είναι στο DNA μας, κατάλυπο των 400 χρόνων αποχαύνωσης στο πέρασμα τους. Μπορεί να είναι ότι ξεχνάω πως και στην Ελλάδα γίνονται ακόμα τέτοια πράγματα, πως ο Μεσαίωνας είναι ακόμα μέσα μας, και περιμένει να ξυπνήσει όταν χάνουμε τον έλεγχο. Μπορεί.........., απλά δεν έχει σημασία, πάρ’το απόφαση!

Πάω τώρα να διαβάσω πάλι το παραμύθι του iolithikos στο προ-προηγούμενο ποστ να ξαναηρεμήσω. Αυτά.

Labels:

Να, ο Μεσαίωνας εδώ είναι.

Ή "Φόνος/Φόρος τιμής #2"

Η 23χρονη Χατούν γεννήθηκε στην Γερμανία από Κούρδους γονείς, μετανάστες του '70. Πήγε σε Γερμανικό σχολείο αλλά στα 16 της, ο πατέρας της την έστειλε με το ζόρι πίσω στην Τουρκία να παντρευτεί τον ξάδερφο της, γιατί εδώ "είχε αρχίσει να συμπεριφέρεται σαν Γερμανίδα".


Η Χατούν δεν άντεξε στην Τουρκία. Πήρε τα μπογαλάκια της και τον γιόκα της και ξαναγύρισε στην Γερμανία. Στην αρχή έμεινε με την οικογένειά της, αλλά όχι για πολύ. Πήγε σε ένα ίδρυμα για κοπέλες ανήλικες με παιδιά, βρήκε μία σχολή να τελειώσει ηλεκτρολόγος και επιτέλους απέκτησε και δικό της διαμέρισμα. Μακριά από την οικογένεια, το καθημερινό βρίσιμο και την βία. Προφανώς ήθελε να δώσει στον 5χρονο γιο της την ευκαιρία να μεγαλώσει πιο ευτυχισμένα από εκείνη.

Στις 7 Φεβρουαρίου 2005 την επισκέφτηκε ο μικρότερος αδερφός της, 18 χρονών. Μετά την επίσκεψη του, τον πήγε στην στάση του λεωφορείου. Εκεί την συνάντησαν και οι άλλοι 2 αδερφοί της, 24 και 26 χρονών (με τους οποίους δεν είχε πλέον επαφή) και εκείνοι την ρώτησαν εάν είχε μετανιώσει για τις αμαρτίες της. Αμέσως μετά έβγαλαν ένα πιστόλι και την σκότωσαν εν ψυχρώ.

Απολογισμός 1 χρόνο μετά:

Τα αδέρφια της (αλλά και όλη της η οικογένεια) ντρεπόντουσαν για την αδερφή τους (που εργαζόταν, και συντηρούσε ένα παιδί), και αποφάσισαν να σώσουν την τιμή της οικογένειας με τον να την καθαρίσουν εν ψυχρώ. Την σκότωσαν γιατί ο τρόπος που ζούσε δεν ταίριαζε στα ήθη και έθιμα της οικογενείας της και ήταν αγκάθι για την τιμή των γονιών της.

Στις 13 Απριλίου 2006 και λόγω ανεπαρκών στοιχείων (ή πως αλλιώς το λένε στα Ελληνικά, χέστηκα τώρα) καταδίκασε το δικαστήριο του Βερολίνου μόνο τον μικρότερο 18χρονο αδερφό από τους τρεις (αν και ο άλλος πάτησε την σκανδάλη, ο μικρός απολογήθηκε για να πάρει μικρότερη ποινή) σε 9 χρόνια σε φυλακή ανηλίκων. Τα άλλα δύο αδέρφια της (που αγόρασαν το όπλο και την σκότωσαν) είναι τώρα ελεύθερα. Η φίλη του ενός, στη οποία μαρτύρησε το έγκλημα ο ένας αδερφός, αφού πήγε στην αστυνομία και τους κατήγγειλε, ζει τώρα με άλλο όνομα σύμφωνα με το πρόγραμμα προστασίας μαρτύρων.

Labels:

Tuesday, May 09, 2006

Τση γιαγιάς τα παραμύθια...

Σήμερα το βράδυ έχω όρεξη για τα παραμύθια σου. Μου έλειψαν. Έλα να μου πεις μερικά.
Να ανάψεις τα κεριά να μεγαλώσουν οι σκιές, να βλέπω μέσα τους τους κύκλωπες και τα παλάτια.
Να κοιμηθώ με την φωνή σου αγκαλιά, όπως παλιά, μέσα σε άλλους κόσμους.
Έλα απόψε να κάνουμε τον κόσμο παραμύθι...

Χαΐνηδες - Τση γιαγιάς τα παραμύθια

Labels:

Monday, May 08, 2006

Bush, a.k.a Sigmund Freud




Διάβασα χτες κατά τύχη αυτό το άρθρο για την συνέντευξη που έδωσε ο "μεγαλοδύναμος" Bush στην Sabine Christiansen, μία από τις πιο αξιόλογες και δυναμικές ρεπόρτερ που δουλεύει για το ARD και γέλασα πάρα πολύ!

Σύμφωνα με το άρθρο στο news in.gr ο Bush το παίζει ψυχολόγος και δηλώνει ότι κοίταξε "μέσα στην ψυχή της". "Φοβερό!", σκέφτηκα, "πως τα κατάφερε πάλι;;"

Το in.gr λέει πως το ίδιο άρθρο το πήρε από μια αγγλική μετάφραση του Reuter από την γερμανική εκπομπή της Κρίστιανσεν, μια και ακόμα δεν είχε μεταδοθεί αυτή η συνέντευξη.
Τυχαία είδα ότι σε λίγες ώρες θα έδειχναν την συνέντευξη στο ARD, έτσι κάθισα να την δω και εγώ για να γελάσω και απευθείας με τις μπαρούφες του κύριου Bush...

Το μόνο άκυρο που δεν ειπώθηκε ποτέ σε αυτήν την συνέντευξη ήταν αυτό το σχόλειο που υποτίθεται ότι έκανε ο Bush (και επαναλαμβάνω ότι δεν με εξέπληξε όταν το διάβασα, ίσα-ίσα που τέτοιες μαλακίες είναι αναμενόμενες από τον κύριο αυτόν...).

Δεν είπε ποτέ ο άνθρωπος ούτε ότι κοίταξε "μέσα στην ψυχή της Merkel", ούτε ότι "απέκτησε μια βαθιά αίσθηση της ψυχής του [Putin]"... Είπε μεν, ότι έχει πλέον αναπτύξει μεγάλη φιλία και με τους δύο, αλλά για ψυχές δεν είπε τίποτα! Γιατί λοιπόν μεταφέρουν τέτοια ψέμματα στον κόσμο και τον έχει πάρει από κακό μάτι;;;

Φυσικά είπε άλλες μαλακίες...

Όπως όταν τον ρώτησε η Κρίστιανσεν, αν πιστεύει πως ο πόλεμος στο Ιράκ είχε επιτυχία και αυτός το γύρισε στο: "κοιτάξτε, παλιά στην Ευρώπη σφαζόσασταν, τώρα τα λύνετε τα προβλήματα σας διπλωματικά. Στην Ιαπωνία το ίδιο. Είμασταν εχθροί και όλοι φώναζαν όταν τους βοηθήσαμε μετά τον πόλεμο, τώρα η Ιαπωνία είναι φίλοι μας, όπως και η Ευρώπη. Έτσι και στο Ιράκ, είναι φίλοι μας τώρα και τους βοηθάμε."

Όπως όταν τον ρώτησε, γιατί έκανε ανακρίσεις σε γερμανούς κρατουμένους και παρακολουθήσεις με ελικόπτερα, εφ'όσον οι γερμανοί είναι φίλοι του, και εκείνος απάντησε: "με ρωτάτε να σας μιλήσω για θέματα ασφαλείας και δεν μπορώ. Οι γερμανοί πάντως συνεχίζουν να είναι φίλοι μας..."

Όπως όταν τον ρώτησε για το Γκουαντάναμο και τις συνθήκες που επικρατούν εκεί, και απάντησε πως οι τρομοκράτες θα πρέπει να πληρώσουν και δεν δίνουν το δικαίωμα μιας δίκαιας δίκης σε τέτοια άτομα (!), αλλά βοηθάνε άλλα κράτη όπως την Αφρική με λεφτά, όσο και αν κοστίζει αυτό... (το κάραάσχετο!! ένας Θεός ξέρει τι σχέση είχε το ένα με το άλλο. αν το είδε κανείς και το κατάλαβε, ας μου το πει! Lost in translation??)

΄Οπως όταν τον ρώτησε πως σκέφτεται να νικήσει την τρομοκρατία, όταν έχουν ανάγκη τα πετρέλαια, και ο κύριος Bush είπε πολύ απλά ότι πρέπει να σταματήσουν να έχουν ανάγκη το πετρέλαιο και ότι ήδη ψάχνουν να βρουν άλλες πηγές ενέργειας. Είπε, μάλιστα, πως υπάρχει ένα αυτοκίνητο που με μπαταρία μπορεί να πάει 60 χλμ... Fascinating!

Όπως όταν τον ρώτησε για το φαινόμενο του θερμοκηπίου και αν το παίρνουν τώρα πλέον σοβαρά, ιδίως μετά την "Κατρίνα" και εκείνος είπε πως επιτέλους πρέπει να καταλάβουμε πόσο καλή είναι η ατομική ενέργεια για το περιβάλλον!!! Επαναλαμβάνω, πόσο ΚΑΛΗ είναι η ατομική ενέργεια για το περιβάλλον...

Πήγα να πέσω κάτω από τα γέλια ιδίως εκεί που μίλαγε για την μαμά του και την γυναίκα του και ότι είναι θρήσκος άνθρωπος (αλλά δεν είπε ότι όσο καιρό ήταν governor, δεν έδωσε ούτε μία φορά pardon και έτσι σκοτώθηκαν όλοι οι 152 καταδικασμένοι σε θάνατο, επί της βασιλείας του... )

Αυτά και άλλα ωραία είπε ο κύριος Bush στην Κρίστιανσεν, που δεν έμεινε ευχαριστημένη αλλά κράτησε την αξιοπρέπειά της και δεν του έχωσε το τακούνι στα αμελέτητα όπως ευχόμασταν να κάνει. Αλλά έχει και μια υπόληψη η γυναίκα, την καταλαβαίνω...

Να μην πιστεύετε λοιπόν το κάθε τι που γράφουν για τον Bush και τον κατηγορούν τον άνθρωπο χωρίς λόγο!!
Να τον βλέπετε live, σας παρακαλώ, για να μπορέσετε να απολαύσετε μόνοι σας την φοβερή εξυπνάδα, την ετοιμότητα του και την ευφράδεια λόγου του.
Και εδώ ας επαναλάβω κάτι που είχε πει ο γνωστός και φοβερός Καλιβάτσης σε ένα από τα σκετσάκια του: "Εκείνο το τραγούδι των Going Through το ξέρεις;;" (ξέρετε ποιο... :)

Labels:

Saturday, May 06, 2006

Τι να πω...

Πόσα παίρνει η ΕΡΤ;

Να δώσω και εγώ εδώ κάποια links στο θέμα των χρημάτων που πληρώνετε (όσοι μένετε) στην Ελλάδα, γιατί είναι αρκετά ενδιαφέρον (το διάβασα στον Χώμα και Νερό)πρώτα.

Στην Γερμανία, ΔΕΗ και τηλεόραση είναι δύο ξεχωριστά πράγματα. Και εδώ φωνάζουν που αναγκάζονται να πληρώνουν το λεγόμενο GEZ (οι Γερμανοί γενικά φωνάζουν, αλλά δεν ξέρουν την τύχη τους...), αλλά έχεις την δυνατότητα να απαλλαγείς αν δηλώσεις ότι δεν έχεις ούτε τηλεόραση, ούτε ραδιόφωνο (επίσης ξεχωριστά πληρώνονται αυτά).

Όχι, πουλάκι μου, δεν είναι τόσο απλό...

Άκου:

κάνουν ελέγχους (δεν κάνω πλάκα!) και σου έρχονται Σάββατο πρωί (σαν τους Ιεχωβάδες) και κοιτάνε από την πόρτα αν έχεις τηλεόραση. Πήγανε και σε έναν φίλο μου, ο οποίος τους έκλεισε την πόρτα στην μούρη αλλά έμενε στο ισόγειο και ο τυπάς δεν μάσησε. Ξεκινάει για το παράθυρο, πριν προλάβει ο φίλος μου, και τον τσάκωσε που έβλεπε ΜΤV πρωί-πρωί (άλλη μια παρενέργεια του σκατοκαναλιού :). Ναι, δεν σηκώνουν και πολύ τσαμπουκά οι ελεγκτές εδώ :D

Αλλά εάν δεν σε πιάσουν, ή αν πραγματικά δεν έχεις tv, τότε δεν πληρώνεις. Έτσι απλά...

  • Οσα παίρνει ο άνεμος

  • NYLON


  • Το θέμα σηκώνει συζήτηση, διαβάστε τα comments στα παραπάνω links και σκεφτείτε το.

    Εγώ λέω, να ξεσηκωθεί ο ελληνικός λαός, να πάρει τις τσουγκράνες και τα φτυάρια και να πάει να κάψει όλα τα κανάλια του στυλ ANT1, Mega, κλπ. (είδα πρόσφατα πάλι το Frankenstein Jr. ;)
    Πιστεύω πως μετά από αυτό, η ΕΡΤ θα συμμορφωθεί από μόνη της...
    Viva la revolución!!

    Labels:

    Friday, May 05, 2006

    Slides

    Eίμαι πρώτη στις σούπες και τις χύμες - κάποια μέρα θα σου πω να γελάσεις.

    Επίσης είμαι η πρώτη που θα κατουρηθεί στο γέλιο όταν σαβουρδιαστώ κάπου... γι'αυτό τρελλαίνομαι για κάτι videakia σαν κι αυτό...


    Labels:

    Thursday, May 04, 2006

    Πριν έναν χρόνο...

    ...ακριβώς, στις 4 Μαΐου του 2005 έχασα την αξιοπρέπεια μου. Από τότε ψάχνω να την βρω.

    Μήπως την είδε κανένας;;;

    Labels:

    Έρχονται οι Πολωνοί!!!

    Μεγάλωσα στην Αθήνα, και ποτέ μα ποτέ δεν είχα αλλεργίες. Όταν ακούγαμε ότι κάποιος πάσχει από κάποια αλλεργία (πράγμα πολύ σπάνιο τότε) γουρλώναμε και τον κοιτάγαμε σαν να τον είχε κουτσουλήσει περιστέρι στην μάπα...

    Όταν ήρθα εδώ (πριν από 11μισυ περίπου χρόνια...) επίσης δεν το πίστευα ότι οι άνθρωποι είχαν ένας στους 5 κάποια αλλεργία.


    Όταν επίσης τότε είδα αυτά τα πελώρια δέντρα σημύδας έξω από το σπίτι μου (δεν υπάρχει στην Ελλάδα, μην το ψάχνεις), το μόνο που σκέφτηκα ήταν τι ωραία που μου έκρυβαν τις ράγες του τρένου 20 μέτρα μπροστά από το παράθυρο μου....


    Όταν πριν από 5 χρόνια, μια ωραία μέρα του Μαΐου δεν μπορούσα να σταματήσω να φταρνίζομαι νόμισα ότι με έπιασε φρικτό κρυολόγημα. Η μύτη να τρέχει, να πρήζεται από μέσα ο λαιμός και να σε πιάνει μια παράξενη φαγούρα στα αυτιά (ναι, καλά διάβασες...).

    Όταν πέρασε μετά από καμιά βδομάδα, απλά το ξέχασα.

    Την επόμενη χρονιά όμως, όταν ξανάρχισε το ίδιο παιχνίδι, κάτι δεν μου πήγαινε καλά (σώωωωωωπα!...) Το βράδυ βγήκαμε με το πιπίνι να φάμε ιταλικό και όταν δάγκωσα το καρότο μου πρίστηκε το χείλι σαν της Angelinas (το πιπίνι δεν το χάλασε αυτό...). Τότε (νωρίς, νωρίς δηλαδή) το αποφάσισα επιτέλους να κάνω ένα τεστ.

    -"Έχετε αλλεργία στην σημύδα κυρία Ε."
    -"Τι είναι η σημύδα;"
    -"Πάρτε μια φωτογραφία και όπου το βλέπετε το δέντρο να φεύγετε!"
    -(φτου γαμώτο, κάπου το έχω ξαναδεί αυτό...)
    -"Επειδή όμως έχετε αλλεργία στην γύρη της σημύδας, θα πάθετε και αλλεργία σε διάφορες τροφές."
    -"Ααα, έχει και bonus δηλαδή..."
    -"Δεν θα μπορείτε να φάτε: καρότα (λίγο αργά μου το είπες...), μήλα, σέλινο, κεράσια και διάφορα άλλα τέτοια..."
    -"..."
    -"Επίσης, βρήκα ότι έχετε αλλεργία στις γάτες (μα τι λέει ο μ....ς! αφού έχω γάτα στην Αθήνα!), στα σκυλιά (με τα αδέσποτα της γειτονιάς μεγάλωσα ρε γαμώτο!) και στην μούχλα (τελείως άσχετο...). Πάρτε και αυτό το μαραφέτι (ένα πλαστικό πράγμα σαν μεγάλη σφυρίχτρα), θα σας βοηθήσει όταν θα σας πιάνει το άσθμα."
    -"..."

    Η λέξη για την γύρη στα γερμανικά είναι Pollen. Με βραχύ ο.
    Εγώ δεν το ήξερα και το έλεγα με μακρύ ο. Σαν να έλεγα Polen (σε φώτισα το ξέρω - περίμενε, λίγο πιο κάτω το εξηγώ...).
    Γέλαγαν οι Γερμανοί όταν τους έλεγα ότι έχω αλλεργία με τους Polen.
    "Γουρουνοκαθίκια, να σκέφτομαι εγώ, με τον πόνο μου γελάτε. Χίτλερ που σας λείπει!" να βρίζω από μέσα μου.
    Μια μέρα δεν άντεξε ένας από αυτούς και μου το φανέρωσε το μυστικό. Polen είναι οι Πολωνοί...
    Γι'αυτό η φίλη μου η Μάργκα (γεννηθείς στην Βαρσοβία) με στραβοκοίταξε μια φορά όταν της έλεγα τον πόνο μου. "Έρχονται πάλι οι Polen τον Μάιο, να της λέω, και θα τρέχω να κρυφτώ..."

    Μια μέρα είδα ένα ντοκυμαντέρ για μια κοπέλα στην Γερμανία που δεν μπορεί να βγει από το σπίτι, δεν την πλησιάζει κανένας, έχει αλλεργία ακόμα και στον αέρα που αναπνέει και γενικά δεν περνάει πολύ ωραία στην ερμητικά κλεισμένη σοφίτα της. "Όλα ξεκίνησαν σιγά-σιγά από μια απλή αλλεργία," είπε η ίδια. Μέσα από τον πόνο της κατάλαβα πόσο καλά την είχα εγώ και στο τέλος το αποδέχτηκα και ησύχασα.

    Τελικά το περασμένο καλοκαίρι ανακάλυψα ότι δεν μπορώ να φάω ούτε σύκα... Γάμησε τα...


    Labels:

    Tuesday, May 02, 2006

    Line Age survival guide (for noobs...)

    Ακόμα μια μικρή παρένθεση εδώ (ήταν η ημέρα της μαλακίας σήμερα μου φαίνεται...) και μετά θα σοβαρευτώ πάλι, το υπόσχομαι!

    Λοιπόν, εάν δεν ξέρεις τι είναι το Lineage2, εάν ποτέ σου δεν έχεις περάσει ατέλειωτες ώρες καψίματος προσπαθώντας να xpareis για να ανέβεις lvl, εάν δεν έχεις μείνει ποτέ από adena και αν ποτέ δεν σε κατέβασε ανελέητα κάποιος μ......ς gm, ναι, εσύ που δεν έχεις καταλάβει τίποτα μέχρι τώρα, να σε προειδοποιήσω:
    ΔΕΝ είναι για σένα αυτό το videaki, κομμένο και γραμμένο from our clan leader Gothlord.

    Επειδή βαριέμαι από τώρα να απαντάω σε comments του στυλ: "Μα τι βλακεία, δεν καταλαβαίνω τίποτα. Καθόλου αστείο το videaki" κλπ... επαναλαμβάνω: αυτό το θα το καταλάβουν και θα γελάσουν με την καρδιά τους (όπως έχω χεστεί και εγώ στο γέλιο όλο το βράδυ) ΜΟΝΟ οι γνώστες του θέματος.
    ΟΧΙ μάτια μου, μην με ρωτήσεις, γιατί δεν θα κάτσω να αναλύσω frame-to-frame αυτό που έχω κάνει link εδώ, ΜΗΝ προσπαθείς... You have been warned...

    Sorry, το επόμενο ποστ θα είναι για όλους, το υπόσχομαι! ;Ρ

    bb and gg

    p.s. βάλτε ήχο δυνατά! ;D

    Labels:

    Monday, May 01, 2006

    Mashimaro - το βρωμερό λαγούδι

    Σήμερα, επειδή είμαι και 'γω από εκείνους που δεν γουστάρουν να γιορτάζουν μετ'αναγκασμού, είπα να σας παρουσιάσω κάτι τελείως ανούσιο και άχρηστο (εδώ δίνω την ευκαιρία σ'εσένα που δεν έχεις χρόνο να χάσεις, να την κάνεις γρήγορα-γρήγορα) για να γελάσουμε λιγάκι.

    Το όνομα του είναι mashimaro, και προέρχεται από το marshmallow (αυτά τα γλυκά, μαλακά σαν μπαμπάκι που βλέπουμε στις ταινίες να τα ψήνουν στα κάρβουνα). Αλλά μην σαν ξεγελάσει το όνομα ή το παρουσιαστικό του. Το λαγούδι αυτό είναι κάθε άλλο παρά χνουδωτό και γλυκούλι...

    Δείτε λοιπόν το πιο χοντρό, βρωμερό, ύπουλο, αυθάδικο, σιχαμένο, σταρχιδιστικό και καλοπερασάκικο (όχι, δεν μιλάω για τον Καραμανλή...) λαγούδι του ιστόκοσμου.

    Να πάτε εδώ και να δείτε όλα τα επεισόδια 1 εώς 6.

    Καλό βράδυ!

    Labels: