Sunday, May 14, 2006

Μαμά γερνάω...

"Αγαπημένη μας μανούλα,"

κάπως έτσι ξεκινούσαν οι καρτούλες που σου γράφαμε στην γιορτή της μητέρας. Φέτος στις 28 Μαρτίου δεν σε σκέφτηκα! Μου είχαν πει πως θα συνέβαινε αυτό, αλλά δεν το πίστευα. Αλλά σήμερα δεν σε ξέχασα.

Έχουμε 4 χρόνια να μιλήσουμε αλλά δεν πειράζει. Είμαι σίγουρη πως αν μπορούσες, αν είχες χρόνο, δηλαδή, θα μας έπαιρνες ένα τηλέφωνο, έτσι, για το καλό...

Εγώ προσπάθησα πάντως. "Αυτήν την στιγμή απουσιάζει, να σας πάρει πίσω; Δεν είναι εδώ αυτήν την στιγμή, ποιος την ζητεί; Μου είπε να σας πω να αφήσετε το νούμερο σας, και θα σας πάρει." Αυτές ήταν οι δικαιολογίες που άκουγα.

Συνήθισα τώρα. Καμιά φορά όταν συμβαίνει κάτι, πιάνω το ακουστικό και πάω να πάρω το νούμερο. Μένει στον αέρα το χέρι μου και τότε γελάω. Παλιά έκλαιγα, αλλά τώρα γελάω. Θα ήθελα όμως να σου έλεγα κάποια πράγματα.

Να σου έλεγα, π.χ. τα αστεία:

Όταν, δηλαδή, έτρεχα πέρσι να προλάβω το λεωφορείο, που έπεσα και έπαθα διάστρεμμα η ατσούμπαλη... όταν, π.χ. φέτος πήγαμε να πετάξουμε χαρταετό και τον έφαγα στην μούρη... (αυτό το έχω και σε video! μεγαλεία!) τι γέλιο θα ρίχναμε, αφού και συ το ίδιο άτσαλη είσαι...
Αλλά δεν μπορούσα να σε βρω. Δεν πειράζει...

Ή το άλλο αστείο που άνοιξα εδώ αυτό το μπλογκ. Ακόμα το βλέπω και γελάω.. Τι είναι μπλογκ; Κάποιος συνμπλογκήτης το είπε πολύ σωστά. Το μπλογκ, λέει, είμαστε εμείς οι άνθρωποι. Τίποτα άλλο.
Που να σου εξηγώ τώρα, αφού ούτε και εγώ έχω καταλάβει ακόμα...

Να σου έλεγα και τα ωραία:

Ότι π.χ. πήρα επιτέλους το πτυχίο. Ξέρω, δεν μπορούσες να με πάρεις τηλέφωνο, δεν πειράζει. Χάρηκες όμως όταν το έμαθες και αυτό μου φτάνει.

Ότι π.χ. παντρευόταν η Α. στην Νάξο και είμουν κουμπάρα, και εγώ είχα ξεχάσει την ταυτότητα μου στην Κρήτη, και άντε να τρέχουμε :) Θέλαμε να είσουν και εσύ στον γάμο, αλλά δεν προλάβαινες, δεν πειράζει.

Ότι π.χ. γέννησε μετά η Α. και έκανε έναν γιο απίστευτο! Και η Ε. η αγαπημένη μας ξαδέρφη γέννησε και γίναμε θείοι! Όλοι γιους κάνουν, θα γεμίσει η Ελλάδα από γκόμενους! ;) Στα βαφτίσια όμως δεν είσουν, δεν μπορούσες, λέει. Έχω φωτογραφίες, αν θελήσεις να τις δεις ποτέ.

Ότι π.χ. είδα φέτος τον brother στο θέατρο και τον καμάρωσα. Του έκανα έκπληξη και κατέβηκα πιο νωρίς. Κόλλησε για ένα δευτερόλεπτο που με είδε πρώτη σειρά όταν άνοιξαν τα φώτα αλλά δεν το έδειξε, κρατήθηκε :) Θα είσουν άραγε κι εσύ το ίδιο περήφανη με μένα, αν τον έβλεπες; Το ξέραμε ότι δεν θα έρθεις, δεν υπολογίζαμε, αλλά παρ'όλ'αυτά ελπίζαμε... Δεν πειράζει...

Να σου έλεγα και τα (ευτυχώς λίγα) άσχημα που έγιναν:

Κυρίως πέρσι, που ήρθαν όλα ανάποδα και δεν ήξερα τι να κάνω... Αλλά προτίμησες να μην ανακατευτείς, δεν σε κατηγορώ. Καλύτερα έτσι, όλα λύθηκαν, δεν ήταν ανάγκη...

Αυτά και άλλα πολλά θα ήθελα να σου τα έλεγα. Εσύ όμως προτίμησες κάτι διαφορετικό, θέλησες να κόψεις επαφή, να πας μόνη σου. Ο.Κ., δεν είμαι θυμωμένη πια, δεν βοηθάει άλλωστε. Το δέχτηκα και εγώ, το δέχτηκε και ο brother, είπαμε άσε, ας πάει όπου θέλει κι ας είναι καλά. Έτσι κι αλλιώς πάντα του κεφαλιού σου έκανες. Σίγουρα θα μας σκέφτεται, είπαμε, σίγουρα θα αναρωτιέται κάπου-κάπου τι κάνουμε...

Ωχ, σταμάτησε το CD, πάω να βάλω την Τσανακλίδου στο replay.

Και κάπως έτσι έκλεινε η καρτούλα:

"Σ'αγαπάμε πολύ, πολύ!"
"Ε. και Ζ."
"Στην πιο υπέροχη μανούλα του κόσμου"

Στην Μ. (30.07.1943-28.03.2002)

Labels:

18 Comments:

Blogger Composition Doll said...

Εκεί είναι, χαρά μου. Σε όλα σας. Και στις χαρές και στις λύπες σας. Ξέρω πως τη νοιώθετε. Και το ξέρετε κι εσείς.

Μην την ξεχάσετε ποτέ. Μόνο τότε θα φύγει από κοντά και από μέσα σας.

Αγκαλίτσα και φιλάκι από μια μανούλα που έχει τη μανούλα της ακόμα.

1:06 PM  
Blogger philos said...

Οι μανούλες είναι πάντα δίπλα μας, να ακούνε τα νέα μας, τα κουτσομπολιά μας, τις γκρινιες μας και κυρίως να μας δίνουν αγάπη και να παίρνουν την αγάπη μας.
Και εμείς με την σειρά μας νιώθουμε πάντα ενοχές ότι ίσως δεν έχουμε προλάβει να τους πούμε πόσο τις αγαπήσαμε και τις αγαπάμε ακόμα.

1:21 PM  
Blogger triantara said...

@composition doll: φτου, και ότι έλεγα ότι σήμερα μόνο θα χαμογελούσα, αλλά αυτό που έγραψες με θόλωσε... :)
σ'ευχαριστώ απέραντα κούκλα μου!

@philos: έτσι είναι. ευτυχώς εμείς προλάβαμε να το πούμε και να το δείξουμε. αλλά η μάνα πάντα το ξέρει, είτε το πεις είτε όχι.

2:49 PM  
Blogger Krotkaya said...

Από τις σπάνιες φορές που ανατρίχιασα διαβάζοντας... Δεν δάκρυσα, ανατρίχιασα...
Να είσαι καλά και θα ναι καλά κι εκείνη.

6:12 PM  
Blogger Fingo said...

Και που και που προσπαθουν να μας χτισουν ενα χρυσο κλουβακι για να μας κλεισουν μεσα μιας και δεν καταλαβαινουν οτι μεγαλωσαμε...
Χρονια πολλα μαμα

9:43 PM  
Blogger Natalia said...

Τι να πω...
Δεν νομίζω να υπάρχει κάτι να πω...

10:34 PM  
Blogger Mike said...

Η μάνες μας θα ζουν πάντα μέσα μας όσο τις θυμόμαστε.
Κι αυτές που δεν είναι μαζί μας πια...
κι αυτές που σβήνουν σιγά σιγά μερα με τη μέρα...

11:37 PM  
Blogger triantara said...

@krot: σ'ευχαριστώ krotkaya μου, σ'ευχαριστώ :)

@fingo: στο μυαλό τους είμαστε πάντα τα μικρά παιδιά τους. καλωσήρθες

@natalia: δεν χρειάζεται να πεις κάτι. το ότι πέρασες από δω και μόνο, με χαροποιεί. καλώς ήρθες

@mike: έτσι ακριβώς είναι. καλώς σε βρήκα

12:02 AM  
Blogger Tolisbak said...

Θύμωσα με το κείμενο σου, αλλά δεν θα προχωρήσω σε χαρακτηρισμούς μιας και δέχτηκες την επιλογή της (μου είναι ακατανόητο βέβαια, αλλά τέλος πάντων..)
Χάρηκα όμως από την άλλη γιατί συνδυάζεις το θάρρος του να δείξεις μια δυσάρεστη πλευρά της ζωής σου, με την αξιοπρέπεια του να μην κλαίγεσαι (τουλάχιστον δημόσια) για το "κακό που σε βρήκε". Όχι σαν κάτι άλλους/ες....

1:03 PM  
Blogger triantara said...

@tolisbak:
toli μου, διάβασε, γλυκέ μου, στο τέλος του κειμένου, έχω κάτι ημερομηνίες...
πάντως καλά το κατάλαβες, σκοπός αυτού του κειμένου ήταν απλά αυτά που θα ήθελα να είχα πει, και θα ήθελα να είχα κάνει, αν μπορούσα.

1:16 PM  
Blogger ralou said...

Πριν διαβάσω τα σχολια μπηκα φουριόζα να σου φωνάξω:
Ασε τα λόγια πηγαινε να την βρεις τώρα ΤΩΡΑ.
Μετά διάβασα την cosmopolitan και κατάπια την γλώσσα μου.
Οταν έχασα την δικιά μου πριν λίγο καιρό (τι ! περασαν κιόλας εικοσι χρόνια;;; σαν χτες μου φαίνεται) την ονειρευόμουν κάθε μα κάθε βράδυ για χρόνια.
Οχι δεν την έκλαιγα! Μου έλειπε για τους ίδιους ακριβώς λόγους που λείπει και σε σένα.
Και αν, λέω αν, υπάρχει παράδεισος θάναι εκεί και η δική μου και η δική σου μαζί με όλες τις χαμένες μανούλες αυτού του κόσμου και θα τους λείπουμε εμείς.
Επειδή όμως νομίζω ότι δεν υπάρχει, ξέρω ότι στο μυαλό του ο καθένας μας πάντα αφήνει μια γωνίτσα που αυτή θα ζει θα βασιλεύει θα μας λείπει και θα της λείπουμε.

1:28 PM  
Blogger ralou said...

Ντροπη! άκου cosmopolitan την composition doll!
Συγνώμη, συγνώμη!

1:58 PM  
Blogger ramon said...

πριν διαβασει κανεις τις ημερομηνιες στον τελος, εχει την εντυπωση οτι μια κοπελλα απευθείνεται στην μητερα της η οποια εχει επιλεξει να μην εχει επαφη με τα παιδια της για καποιο λογο. Η κοπέλλα αυτη (trintara) φαινεται να εχει ξεπερασει τον αρχικό της θυμό με έναν θετικο τρόπο(...απλα γελαω...).Διαβαζοντας τις τελευταιες ημερομηνίες το κείμενο απο μια ενδιαφέρουσα και πρωτοτυπη αναφορα στις σχέσεις μητέρας κόρης, μετατρέπεται σε μια συγκλονιστικα αφοπλιστική εξομολόγηση, δικαιώνοντας το σημείο οπου γράφεις "το blog ειναι οι άνθρωποι"

7:24 PM  
Blogger triantara said...

@ralou: τι 4 τι 20, δεν έχει σημασία τελικά, έ;

@ramon: deconstructing eleni... :)

10:07 PM  
Blogger Tolisbak said...

Ωπ! Μπαρδόν. Δεν είδα καν την τελευταία γραμμή. (Αυτές οι ανατροπές μόνο στις ταινίες γίνονται..)

10:13 PM  
Blogger ralou said...

Οχι γλυκειά μου όχι!
Οσος καιρός και να περάσει είναι σαν μια παλιά πληγή που μας αρέσει να την πιέζουμε λίγο καθε τόσο για να βεβαιωθουμε ότι είναι εκεί.
Λες και όσο υπάρχει η πληγή είναι και εκείνη κοντά μας και δεν την αφήνουμε να ξεχαστεί.

10:47 PM  
Anonymous Anonymous said...

This comment has been removed by a blog administrator.

7:30 PM  
Anonymous Γιώργος Ιορδάνου said...

Είναι επίσημα η πρώτη καταχώρηση που με αναστατώνει δυο φορές. Την πρώτη επειδή νόμισα ότι η μητέρα σου επέλεξε να είναι μακριά σου και εσύ είσαι τόσο cool, και τη δεύτερη επειδή κατάλαβα το post.

Τα σέβη μου.

9:52 AM  

Post a Comment

Links to this post:

Create a Link

<< Home