Monday, June 26, 2006

Αυτό το μπλογκ θα κλείσει...

Καλά περάσαμε, να προσέχετε, μπύρες έχει στο ψυγείο, σουβλάκια στον φούρνο, να μην μου λερώσετε το χαλί εδώ μέσα, να μην αφήνετε τα βρωμοτσιγάρα σας όπου βρίσκετε, και ο τελευταίος να σβήσει το φως παρακαλώ.

(συνέχεια από τον τίτλο: ...για καμιά βδομάδα περίπου, μέχρι να γυρίσω δηλαδή από την κολλητή μου που μένει στο Burgos της Ισπανίας... ;Ρ ). η φωτογραφία άσχετη, από την Sevilla, αλλά είναι πολύ δραματική, ε;; :D

Άστα λουέγο!!!!!

Labels:

Sunday, June 25, 2006

Eλληνίδες μανάδες (και οι κανακάρηδες τους...)

Γεια σας καλές μου μαμάδες. Σε σας μιλάω, που είτε έχετε ήδη γιους και τους καμαρώνετε, ή θα αποκτήσετε πολύ σύντομα.

Κοιτάξτε, καλές μου γυναίκες.
Ξέρω πως τοv λατρεύτε, πως είναι τα πάντα για σας, πως δεν μπορείτε χωρίς αυτόν, και πως θα κάνατε τα πάντα για το αγοράκι σας.

ΌΜΩΣ:

Όταν το αγοράκι σου είναι 2 χρονών και παίζει με τα τουβλάκια, ΆΣΤΟ το ευλογημένο να παίξει όπως αυτό θέλει!!! Όταν του κάνεις σχεδιαγράμματα για να παίξει ''σωστά'', το ευνουχίζεις!!!

Όταν το αγοράκι σου σε ρωτήσει κάτι και δεν έχεις όρεξη να του απαντήσεις γιατί βλέπεις "Βέρα στο δεξί", ΜΗΝ το στείλεις στον μπαμπά λέγοντας του ότι αυτός ξέρει καλύτερα. Έτσι το μαθαίνεις ότι σαν γυναίκα, μόνο να τον ταΐζεις και να τον ξεσκατίζεις μπορείς.

Όταν το αγοράκι σου (18 χρονών μαντράχαλος) γυρίσει από μεγάλη βόλτα με τους κολλητούς του, με την μηχανή που ΕΣΥ (ή έστω τα λεφτά του άντρα σου) του χάρισες, ΜΗΝ του γεμίσεις μια λεκάνη για να βάλει τα ποδαράκια του μέσα "να ξεκουραστεί'' το δύστυχο, γιατί μεγάλο γαϊδούρι είναι, ξέρει και μόνος του που είναι η μπανιέρα.

Όταν βλέπω καινούρια φοιτητάκια να έρχονται εδώ και να μην ξέρουν την διαφορά μεταξύ πλυντηρίου και φούρνου

όταν δεν ξέρουν τι θα πει πλύσιμο πιάτων και αφήνουν τηγάνια και μπρύκια για βδομάδες κάτω από το κρεββάτι

όταν στέλνετε τις αδερφές τους να "σπουδάσουν" εδώ αλλά κατά βάθος παίρνουν τον δικό σας ρόλο και γίνονται δούλες

όταν βλέπω να τους παίρνετε τηλέφωνο 6 ΦΟΡΕΣ ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ

όταν βλέπω να μιλάτε για τις "πουτάνες" τις γκόμενες τους που πάνε "να τον τυλίξουν"

όταν γκρινιάζετε πότε θα κατέβουν και τους στέλνετε παστίτσια κατεψυγμένα με φίλους και συγγενείς

όταν δεν καταλαβαίνετε ότι σας μιλάει στα γρήγορα και σας λέει "άσε με ρε μαμά, έχω δουλειά τώρα, ναι διαβάζω" όχι επειδή πραγματικά διαβάζει αλλά είναι η γκόμενα στο κρεββάτι και τον περιμένει και εσείς κλείνετε το τηλέφωνο γεμάτη περηφάνια για το καμάρι σας που κουράζεται με τα μαθήματα...

τότε εσείς οι ίδιες συμβάλλατε σε αυτό!!

Όταν όλα αυτά που σας περιγράφω, καλές μου μαμάδες, ΔΕΝ τα βγάζω από το μυαλό μου, αλλά τα βλέπω καθημερινά στους κανακάρηδες που στέλνετε εδώ πάνω αλλά και στα καμάρια σας που βλέπω στην Ελλάδα όταν κατεβαίνω, τότε θα πει ότι ΚΑΤΙ ΠΑΕΙ ΣΤΡΑΒΑ!!!!!

Γιατί λοιπόν τους ευνουχίζετε και τους κάνετε ανίκανους να συμπεριφερθούν σαν σωστοί άνθρωποι με μια γυναίκα;;; Έχετε την αυταπάτη ότι σε όλη τους την ζωή, μόνο εσάς θα έχουν ανάγκη;;; Ότι καμιά άλλη γυναίκα δεν είναι αρκετά καλή γι'αυτόν;;;

Αυτό ίσως που δεν ξέρετε, και ίσως είναι καιρός να σας το εξηγήσει κάποιος είναι πως τα παιδάκια αυτά τα κακόμοιρα:

ΔΕΝ θα μείνουν για πάντα κοντά σας

ΔΕΝ είναι υποκατάστατα των αντρών σας

και ΔΕΝ θα σας παντρευτούν ποτέ
(εκτός κι αν μιλάμε για άλλες καταστάσεις, οπότε εδώ, συμβουλευτείτε τον φαρμακοπειό της γειτονιάς σας...)

Αγαπημένες μου μαμάδες, σας παρακαλώ, κάντε κάτι για να ασχοληθείτε διαφορετικά τον ελεύθερο χρόνο σας, που να ΜΗΝ έχει σχέση με τους γιους σας.

Κάντε μια βόλτα, ξεστραβωθείτε με ένα βιβλίο, μαζευτείτε όλες οι μαμάδες μαζί και γεμίστε με αγάπη, παστίτσια και φιλιά τα παιδάκια ενός ορφανοτροφείου, ή έστω, πηγαίντε σε καμιά ντίσκο να την πέσετε στα τεκνά, να σας φύγει και η απορία.
Τα αγοράκια σας είναι μια χαρά, θα βρουν την γυναίκα που τους αξίζει και θα τα καταφέρουν και μόνα τους χωρίς την βοήθεια σας, πάρτε το επιτέλους χαμπάρι!

Φιλάκια

(όταν το έγραφα αυτό, είμουν προφανώς ξεκαρδισμένη. η σοβαρή συζήτηση συνεχίζεται εδώ... ;)

Labels:

Friday, June 23, 2006

Ελληνίδες, γυναίκες μόνες...

Με αφορμή το ποστ του Tolis θυμήθηκα μια ιστοριούλα που έζησα πριν 2 χρόνια με 2 φίλες μου και 3 ταξιτζήδες.

Έχουμε κανονίσει να πάμε στην Αίγινα, μόνο οι 3 μας, η Ε., η Ρ. και εγώ, χωρίς άντρες (κάποια από μας μόλις τα είχε χαλάσει, δεν θυμάμαι ποια, και πηγαίναμε για να κάνουμε το πατροπαράδοτο tell-him-to-go-fuck-himself weekend για υποστήριξη.)

Σάββατο πρωί, 10:00, κούρσα 1η:

Η Ε. θα πήγαινε να βρει ταξί, να περάσει να πάρει εμένα και μετά να πάρουμε μαζί την Ρ. για να πάμε μετά στον Πειραιά (υποψιάζεστε τι θα παθαίναμε; εμείς δεν είχαμε υποψιαστεί τίποτα).

Χτυπάει το τηλέφωνο.
"Ελένη, κατέβα ΤΩΡΑ!"
"Τι έγινε καλέ;"
"ΤΩΡΑ!!!"

Κατεβαίνω και βλέπω μια Ε. στο πίσω κάθισμα του ταξί έτοιμη να κλάψει, τον ταξιτζή μπροστά να ωρύεται
"Και που με πάτε τώρα εσείς, και που θα πάμε τώρα, τι ταλαιπωρία είναι αυτή;;"

Κοιτάω την Ε., που μου κάνει νόημα να μην μιλήσω, γιατί το ξέρει ότι θα μιλήσω...
"Τι συμβαίνει;;" ρωτάω, με δυνατή φωνή (αχ, το διδασκαλίκι τελικά σε καλό μου βγήκε ;).
"Τι να συμβαίνει ρε κοπελιά;;" απαντάει το μαλακιστήρι από την θέση του οδηγού (εδώ σε στυλ σκετσάκι των Α.Μ.Α.Ν. με το κέικ και τα παπάρια, αν το ξέρετε. έτσι μίλαγε ο μάγκας...)
"Που με τρέχετε έτσι πρωί-πρωί;;"
"Δεν καταλαβαίνω τι εννοείτε κύριε;; Που σας τρέχουμε δηλαδή;" (πάλι με δυνατή φωνή, χεχε)

Το μαλακιστήρι με τσεκάρει από τον καθρέφτη για να εστιάσει, φανερά σοκαρισμένος που του "έβγαλα γλώσσα" αντί να βάλω τα κλάματα.
"Μία εδώ, μία εκεί, που θέλετε να πάμε τώρα δηλαδή;"
"Θα πάμε να πάρουμε μια άλλη φίλη μας και μετά για Πειραιά. Δεν καταλαβαίνω κύριε, στην πλάτη σας θα μας κουβαλήσετε;;"

ΤΙ ΕΙΠΕΣ ΣΤΟΝ ΤΑΡΙΦΑ ΚΟΡΙΤΣΑΚΙ ΜΟΥ;;; μας ήρθες από το Τζερμάνια που έχεις καλομάθει;;;

Εδώ ο τύπος έχει πάθει παραλήρημα, κάτι λέει για τον πρωινό του καφέ, κάτι για την ζέστη, κάτι για την ώρα που του τρώμε εδώ μέσα, κάνω πως δεν καταλαβαίνω...

Φτάνουμε στο σπίτι της Ρ., μόλις σταματάμε έξω από το σπίτι κατεβαίνουμε κάτω και με βλέπει που βγάζω τα μπαγκάζια από το πορτ παγκάζ.
"Τι συμβαίνει κοπελιά;"
"Να μην σας ταλαιπωρούμε άλλο κύριε, θα πάρουμε άλλο ταξί, ευχαριστώ."
Κόκκαλο το μαλακιστήρι, τού'φυγε ο τσαμπουκάς, κάτι πήγε να ψελίσει,
"καλά, ρε παιδί μου, δεν το εννοούσα έτσι, μουσουτου"
Ρε άντε γεια χαραντάν πρωινό μας μαλακιστήρι, είπαμε!!!

Σάββατο 11:00, κούρσα 2η:

Ο ήλιος μας τσουρούφλισε για 40' περίπου αλλά ταξί τελικά βρήκαμε.
Ο ταξιτζής, 35άρης νεαρός, συμπαθητικός, με έναν άλλο κύριο μέσα σταμάτησαν γιατί μας λυπήθηκαν έτσι που μας είδαν να ξεροσταλιάζουμε 3 γκόμενες με βαλίτσες.
Αχ, τι καλοί που είστε, σας ευχαριστούμε, κλπ, κλπ, να λέμε εμείς, αχ και τι καλός ταξιτζής και να ήταν όλοι σαν κι εσάς...
Και ξεκινάει η συζήτηση....
Για τους υπόλοιπους μ.... ταξιτζήδες που χαλάνε την πιάτσα να μας λέει ο νεαρός, για τους μ.... πελάτες που κι αυτοί χαλάνε την πιάτσα, όλοι γενικά μ... είναι, καταλάβατε;

Μέχρι που το γύρισε η κουβέντα, δεν ξέρω πως, σε μια κούρσα που είχε μια φορά ο κύριος, μια κοπελιά με έναν Πακιστανό που ήταν μάλλον το αγόρι της και την φιλούσε στο πίσω κάθισμα.
"Μού'ρθε, να τον κατεβάσω κάτω και να του ανοίξω το κεφάλι στα δύο!!!"
"Εμ μας παίρνουν τις δουλειές, μας παίρνουν και τις γκόμενες τα αρχ.....!!! Να πεθάνουν όλα τα καθίκια, λέω εγώ!!!"
Κόκκαλο εμείς, "δίκιο έχεις, έτσι είναι" να λέει ο άλλος πελάτης...

Κυριακή 23:00, κούρσα 3η:

Κουρασμένες και εξουθενωμένες από το ταξίδι του γυρισμού (που παραλίγο να μην γυρίσουμε, γιατί είχαν πάλι πουλήσει περισσότερα εισητήρια τα μαλακιστήρια από τα πρακτορεία, και το καράβι πήγε να βουλιάξει, σκηνές άπειρου κάλους στο λιμάνι της Σουβάλας με 2/3 της παρέας στο καράβι να τσακωνόμαστε για να βάλουν και την άλλη μέσα...) βρίσκουμε ταξί να μας γυρίσει προς Χαλάνδρι.

Ο ταξιτζής 60αρης, με γκρίζο σγουρό μαλλάκι και αναμένο τσιγαράκι. Οι 3 μας πίσω, έτοιμες να κοιμηθούμε.
"Από που γυρνάτε κοπελιές;"
"Από Αίγινα."
"Και γιατί είστε μόνες σας;;"

Εδώ ανοίξαμε τα μάτια γιατί μάλλον δεν ακούσαμε καλά.
"Ορίστε;"
"Όλες οι κοπελιές που μπαίνουν εδώ, μόνες τους πάνε διακοπές, μόνες τους γυρνάνε. Γιατί βρε παιδιά;"
"...ε, δεν ξέρουμε, τι να σας πούμε,...."
"Να σας πω εγώ;"
Ώπα, έχει ζουμί το πράγμα, κάτσε μήν τυχόν και μάθουμε όσα θέλαμε να ρωτήσουμε για τους άντρες αλλά φοβόμασταν να ρωτήσουμε...

"Για πείτε μας!"
"Γιατί ρε κορίτσια, έχουν έρθει πλέον οι Ρωσσίδες, οι Βουλγάρες, οι Πολωνέζες και σας έκαναν στην μπάντα, να γιατί!"
Εδώ πραγματικά, δεν ήξερα ούτε εγώ τι να του πω...

Και συνεχίζει ο φωστήρας:
"Γιατί ρε κοπελιές, εκείνες ακόμα και φουστάνι από την λαϊκή να τους πάρεις, θα σε κοιτάνε σαν θεό! Ενώ εσείς ρε παιδιά, πολύ λουσάτες έχετε γίνει!"

Και πήγα να το ανοίξω το στοματάκι μου, αλλά σκέφτηκα την κολλητή μου, που ναι, την παράτησε ο άλλος, που ήταν καλός γαμπρός, που'χε την "μπέμπα" και την πήγαινε βόλτα, αλλά εντάξει, όχι ότι ήταν και τρελλή μαζί του, και κατάπια την γλώσσα μου...

Kαι σκέφτομαι τώρα την ατάκα της Θεοπούλας:
"και τι είναι λεσβίες;"
"είναι γυναίκες που πάνε μαζί"
"και που πάνε;"
"στην λαϊκή!!!"
"αχ, όλες λεσβίες είμαστε!!!"

Labels:

Monday, June 19, 2006

Θέλω να γνωρίσω όλους αυτούς...

Αrt by Valery Milovic

Θέλω να γνωρίσω όλους αυτούς που σκύβουν

πάνω από ένα καθαρό κομμάτι χαρτί
Μέσα σε βρώμικες διαλυμένες κάμαρες
Γεμάτοι οργή και απόγνωση
Αποφασισμένοι ωστόσο
Να το λεκιάσουν με λέξεις
άγιες λέξεις
λέξεις κλειδιά
ιδέες φαντάσματα
λυτρωτικές φράσεις
Θέλω να γνωρίσω όλους αυτούς τους μανιακούς
του λόγου

Να γλείψω το μελάνι από τα δάχτυλα τους
Να φιλήσω τα παραμορφωμένα τους μέτωπα
Να συμμαζέψω τις τσαλακωμένες τους ονειρώξεις
Να διορθώσω τα ορθρογραφικά λάθη του έρωτα τους
Να τους καθησυχάσω
Να τους πείσω πως δεν χρειαζόμαστε άλλο
αίμα απόψε
πως χορτάσαμε
Κι ύστερα να τους βάλω στο κρεβάτι
και να τους νανουρίσω...

Γ. Αγγελάκας

Labels:

Saturday, June 17, 2006

Η Σκωτία στο Μουντιάλ 2006!

Κι όμως αγαπητοί τηλεθεατές, η Σκωτία είναι εδώ, στο Μουντιάλ 2006 στην Γερμανία!
Όχι, δεν κάνουμε λάθος! Η απεσταλμένη σας στην Κολωνία έχει ακράδαντες αποδείξεις ότι η Βόρειοι κατέβηκαν να μας αλλάξουν τα φώτα! Κάντε λιγάκι υπομονή, φώτος έχει πάρακάτω...

Είπαμε κι εμείς σαν άνθρωποι να πάμε μια μέρα βολτίτσα στο κέντρο, να φάμε ένα παγωτό, να χαζέψουμε λίγο στην ZARA (όταν λέω -ουμε εννοώ μόνο εμένα, το πιπίνι βρίσκει δικαιολογία να χαζέψει ρολόγια...), και να φάμε κανά λουκάνικο με μουστάρδα να στανιάρουμε.

Και καλά εγώ που δεν έχω ιδέα σε ποιες πόλεις είναι οι αγώνες, αλλά ο δικός μου, που κάθε βράδυ (εντάξει, σχεδόν κάθε βράδυ) τρέχει με τους Kollegen για μπύρες και μπάλα, ΔΕΝ μπορούσε να θυμηθεί ότι σήμερα παίζουν εδώ;;; (να θυμηθώ να ερευνήσω αν όντως πάει για μπάλα όταν λείπει...)

Αμέριμνοι κατηφορίσαμε προς το τραμ/μετρό, και ήμουν πολύ περήφανη γιατί κατάφερα να τον πείσω μία φορά να πάμε στο κέντρο χωρίς το αυτοκίνητο! Αυτό το ψάξε-βρες πάρκινγκ, μπες-βγες από την κίνηση μου την δίνει! Ενώ με το τρενάκι σου είσαι κύριος! Ούτε να οδηγήσεις, ούτε να παρκάρεις, πας όπου θες χωρίς να σε νοιάζει τι λέει το παρκόμετρο.
- Βρωμάει μέσα στο τρένο...
- Έλα βρε μωρό! Θα δεις που όλοι φοράνε ντεοντοράντ!
- Δεν έχει ποτέ θέση να κάτσεις...
- Έλα βρε αγάπη μου, θα δεις που σήμερα θα είναι άδειο!
- 11 ευρώ έκανε το εισητήριο!
- Μα είναι για τους δυο μας και για όλη την μέρα βρε χαζέ... (γαμώ την γκρίνια μου μέσα!!...)

Είναι ανάγκη να πω εδώ ότι το τρένο όχι μόνο ήταν γεμάτο, αλλά απέναντι μας ήταν 50άρης γεωργός με το πουκάμισο ανοιχτό, με τον ιδρώτα να στάζει και να ζέχνει σε όλο το βαγόνι;
Έκανα πως δεν με πείραζε ενώ οι άγριες ματιές από τον δικό μου, μου κάρφωναν το μάγουλο.

Όταν φτάσαμε στο κέντρο, καταλάβαμε το λάθος μας. Θα πάω τώρα στην Wikipedia να δω. 10.000.000 κατοίκους έχει η Τσεχία. Όλοι εδώ είναι σήμερα! Κοκκίνησε η Κολωνία! Έχουν πλάκα όμως και φαίνεται να καλοπερνάνε. Με τα κόκκινα μπλουζάκια τους και οι περισσότεροι ήδη φανερά μεθυσμένοι τριγυρνάνε στους δρόμους και τραγουδάνε. Με ποιους παίζετε ρε παιδιά;; Ακαταλαβίστικες απαντήσεις. Καλά, δεν πειράζει, βίβα εσπάνια να φωνάζουμε εμείς...

Σε μια γωνιά κάποιοι είχαν γάμους και κουφέτα σήμερα. Σε παλιό κτίριο του κέντρου μαζεύτηκαν, είχαν βάλει και τα καλά τους και δεν κόλλαγαν καθόλου με την όλη εικόνα.

Πιο πέρα έχουν στήσει κάτι τεράστιες οθόνες για να βλέπει ο κόσμος από 2 αγώνες παράλληλα. Έμαθα ότι σήμερα παίζει και η Αυστραλία, η Ιταλία, και άλλες δυο ομάδες. Μην ρωτήσετε ποιοι με ποιους, το ξέχασα πάλι...

Σε κάθε γωνιά έχει και έναν πωλητή με σημαίες, μπλουζάκια, κασκόλ και άλλες μπούρδες που τις θεωρώ τελείως ηλίθιες. Άκου 10 ευρώ το κασκόλ! Να μην μιλήσω για τα καπέλα και τις ντουντούκες. Μα ποιοι βλάκες πάνε και αγοράζουν τέτοια άχρηστα πράγματα;;;
- Μωρό, πάμε παραπέρα...
Έμεινα χαμένη μες το πλήθος να κοιτάω έκπληκτη, καθώς ο καλός μου παζάρευε με τον πωλητή για ένα μπλουζάκι της Ισπανίας...


Και τώρα, να η απόδειξη ότι οι Σκωτσέζοι ήρθαν και μπορεί να πάνε στον τελικό!
Ιδού τι έπιασε η κάμερα της τριαντάρας στο κέντρο της Κολωνίας...

- Μα η μπλούζες τους λένε "Σουηδία" ρε χαζή
- Σκάσε και μη μου χαλάς τον μύθο λέμε!!...

Μετά από τέτοιο περπάτημα σταματήσαμε και για το παραδοσιακό λουκάνικο με μουστάρδα, γιατί λυσσάξαμε από την πείνα.
Επίσης να μην το ξεχάσω!!! Καινούρια γέυση παγωτού από την Häagen-Dazs, coconut macaroon ΓΑ-ΜΑ-ΤΟ!!!!!

Γκανανιώτες όμως δεν βλέπαμε στην πόλη... Εγώ σαν πιστή υπερασπίστρια του οποιουδήποτε underdog είχα αρχίσει να ανησυχώ. Αλλά τελικά τους ανακαλύψαμε έξω από τον κεντρικό σταθμό. Και επειδή φαίνεται πως ήταν οι μόνοι αντιπρόσωποι της χώρας τους, τους είχε πιάσει ένα κανάλι με την κάμερα και τους έγραφε την ώρα που τραγουδούσαν.

Στον γυρισμό και περιμένοντας το μετρό, καινούριος χαμός στην αποβάθρα. Από την μία οι Τσέχοι και από την άλλη η ομάδα αυτή των Γκανανιώτων να αγωνίζονται ποιος θα τραγουδήσει πιο δυνατά. Δίπλα στο αυτί του καλού μου μια μαυρούκα με το ταμπούρλο να το βαράει και να φωνάζει...
Έχω παρατηρήσει πως όταν ο καλός μου δεν γκρινιάζει αλλά κοιτάει στο άπειρο με αυτήν την φλέβα στο μέτωπο του έτοιμη να σκάσει, είναι καλύτερο να κάνω την μουγκή. Λειτουργεί πάντα...

Πριν λίγο άρχισε ο αγώνας, το έφαγαν οι Τσέχοι στο 1ο λεπτό, δεν έχω τίποτα με τα παιδιά αλλά είπαμε, πολύ θα χαρώ να κερδίσει η Γκάνα, να ξανανιώσω σαν να βλέπω το Ευρώ! ;)

Labels:

Friday, June 16, 2006

Αυτό το ξέρατε;;;

Φώτο Gilad Benari
Αν έκανα παιδί εδώ στην Γερμανία, αυτόματα θα έπαιρνε την γερμανική υπηκοότητα.
Θα μεγάλωνε με τα υπόλοιπα Γερμανάκια και τα άλλα "ξένα" παιδάκια και θα πήγαινε στο ίδιο σχολείο με αυτά. Θα μίλαγε άπταιστα Γερμανικά αλλά και Ελληνικά και Ισπανικά (και Αγγλικά το λιγότερο!! :)

Αν μέναμε εδώ μέχρι να μεγαλώσει και να σπουδάσει, θα πήγαινε στο πανεπιστήμιο ή θα μάθαινε κάποια τέχνη, θα έκανε τέλος πάντων ότι επάγγελμα θέλει και κανείς ποτέ δεν θα το ρώταγε αν είναι Γερμανός ή Έλληνας ή Ισπανός, ή κάτι άλλο.

Θα το έστελνα για διακοπές στις οικογένειες μας στην Ελλάδα και την Ισπανία, για να γνωρίσει άλλους κόσμους ανθρώπους, για να μάθει την γλώσσα, για να δει και κάτι άλλο.

Στην δουλειά θα είχε τα ίδια δικαιώματα όπως και όλοι οι άλλοι, με τον μισθό του, την άδειά του, την ασφάλεια και την σύνταξη του. Δεν θα τον ρώταγε κανείς αν είναι Έλληνας ή Γερμανός ή Ισπανός.

Όταν θα έκλεινε τα 18, δεν θα δοκίμαζε κανείς να το στείλει πίσω στην 'πατρίδα' του. Σε ποια; την Ελλάδα ή την Ισπανία;;; Δεν θα του φέρονταν σαν 'μετανάστη', 'μπάσταρδο' ή 'φυγά'.

Βέβαια, μιλάω για το τι θα γινόταν ΕΔΩ. Το τι θα γινόταν στην Ελλάδα νόμιζα ότι το ήξερα, αλλά τελικά δεν το ξέρω. Ξαναγυρίζω σε αυτό που είχα γράψει πριν από καιρό και αρχίζω πάλι να τσαντίζομαι γιατί διάβασα ένα άλλο ποστ σήμερα.

Είδα το ποστ αυτό στο Σπιτάκι και κάθομαι και σκέφτομαι. Δεν συζητάω εδώ για τις δύο πρώτες φωτογραφίες, ότι και να γράψω δεν θα είναι αρκετό. Τα έχουν πει άλλοι καλύτερα.
Αλλά για την 22χρονη Αθηνά; Τι να πω; Ότι πραγματικά δεν ήξερα πως είναι τα πράγματα στην Ελλάδα. Ότι είμαστε και εκεί ακόμα στον Μεσαίωνα.

Τι μπορούμε να κάνουμε εμείς;; Να ξυπνήσουμε; Να διαμαρτυρηθούμε; Να μαζέψουμε υπογραφές και να βρίσουμε τους υπεύθυνους; Αν κάποιος ξέρει κάτι παραπάνω, αν έχει καμιά ιδέα, ας το γράψει εδώ. Και όποιος δεν ήξερε τι συμβαίνει, όπως εγώ, ας ανοίξουμε τα μάτια μας και ας το πούμε παραπέρα.
Τελικά, ίσως να υπάρχει κάποιος ουσιαστικός λόγος για την ύπαρξη των μπλογκς...

(όταν το έγραψα αυτό ήμουν τσαντισμένη!)

Labels:

Tuesday, June 13, 2006

Don Juan, Canto the Fifth

Ι
When blogatory poets sing their loves
In liquid lines mellifluously bland,
And pair their rhymes as Venus yokes her doves,
They little think what mischief is in hand;
The greater their success the worse it proves,
As Ovid's verse may give to understand;
Even Petrarch's self, if judged with due severity,
Is the Platonic pimp of all posterity.

II

I therefore do denounce all blogorous writing,
Except in such a way as not to attract;
Plain -- simple -- short, and by no means inviting,
But with a moral to each error tack'd,
Form'd rather for instructing than delighting,
And with all passions in their turn attack'd;
Now, if my Pegasus should not be shod ill,
This poem will become a moral model.
Πάρτε και λίγο λογοτεχνία, συγκεκριμένα ποίηση, για να φάτε κουλτούρα να χορτάσετε και να μην παραπονιόσαστε ότι σας γράφουμε μόνο μπούρδες. ;)

Το απόσπασμα αυτό από τον πατέρα της 'μετα-ποίησης' (κατά του meta-blogging δηλαδή :), τον Λόρδο Βύρωνα ο οποίος τα έχωνε γενικώς σε όλους, ήταν μπεκρής, γυναικάς, λίγο αλανιάρης αλλά και (πως είναι δυνατόν να λείπει αυτό;) ιδιοφυιούλα, οπότε τον συγχωρούμε (τον συγχωρούμε;;)

Για την εξωφρενική αλλαγή των amatory και amorous, φταίω μόνο εγώ! Για το υπόλοιπο ο λόρδος.

Α, παρεπιπτόντως, το ποίημα έχει 17 cantos, μια βιβλιάρα ΝΑ με το συμπάθειον. Εμείς είδαμε τον Johnny τον Depp και το λέμε Δον Χουάν, αλλά εκείνος τότε το πρόφερε Ντον Ζούαν, με το ζου βαρύ, σαν γαλλικό.

Labels:

Είμαι ο Ζορρό;;; Είμαι ο Ζορρό!!!!!!!

It's a bird! It's a plane! It's... Zorro!!!!!!!!

Κλαπ, κλαπ, κλαπ!! (το χειροκρότημα σωπάζει. ανεβαίνω στην σκηνή. με δυσκολία κρατάω το δάκρυ στην άκρη του ματιού μου, το αφήνω να κυλήσει πάνω στην μυτόγκα μου, ενώ από τα πλήθη ακούγεται ένας αναστεναγμός).

"Ένα μεγάλο ευχαριστώ στον κύριο Γιαννακίδη, που τελικά αποκάλυψε την μυστική μου ταυτότητα. Ναι, είμαι ο Ζορρό!"
(καινούριο χειροκρότημα! κάποιοι μπλόγκερς κρυμμένοι στο πλήθος παίρνουν θάρρος και αποφασίζουν να βάλουν και αυτοί τις μάσκες τους... αυτό μου δίνει δύναμη να συνεχίσω)

"Και για να δείτε πως περνάει τις μέρες του ένας φτωχός και μόνος μπλογκεράς, να μερικά στιγμιότυπα από την κρυφή ζωή μου!"

(ο διάσημος και καταξιωμένος δημοσιογράφος, μου έκανε την τιμή να μου πάρει συνεύντευξη. το άρθρο του αυτό έγινε πασίγνωστο και η γνωστή εταιρία παραγωγής αγόρασε αμέσως τα rights, για να φτιάξει το ντοκυμαντέρ που θα παρακολουθήσετε)

Τα φώτα χαμηλώνουν. Το πλήθος ησυχάζει. Στην τεράστια οθόνη πίσω μου ξεκινάει το ντοκυμαντέρ.

Η εταιρία Big Blogger is watching you σας παρουσιάζει:


Γ. Από που πήρατε την ιδέα να φτιάξετε αυτήν την περσόνα, κύριε Ζορρό;
Ζ. Από τότε που είδα το Lion King, κάτι άλλαξε μέσα μου, κύριε δημοσιογράφε.

Σκέφτηκα πως θα μπορούσα και εγώ να βασιλέψω στην μπλογκόσφαιρα και να σώσω τους υπόλοιπους μπλόγκερς από τις κακές γλώσσες. Έτσι λοιπόν, το αποφάσισα. Αντέγραψα το look του περίφημου λιονταριού και βγήκα στο ίντερνετ. Εκεί άρχισα να κλέβω ιδέες από τους 'πλούσιους' μπλόγκερς (τους ονομάζετε στο άρθρο σας, να μην τους επαναλάβω) και να δίνω τις ιδέες τους στους φτωχούς μπλόγκερς, με την ελπίδα ότι κάποια μέρα θα αποκτήσουν ΚΑΙ αυτοί το δικό τους βιβλίο!
(ουυαααααααααααααααααααα!!!!!!!!!!! Χειροκρότημα από τα πλήθη....)

Γ. Πιστεύω πως πολλοί θαυμαστές σας, όπως κι εγώ, κύριε Ζορρό, θα ήθελαν να μάθουν κάτι για τα παιδικά σας χρόνια.
Ζ. Με κολακεύετε κύριε Γ. Αλλά επειδή σας ενδιαφέρει και εσάς να μάθετε πως έφτασα μέχρι εδώ και τι αντιπροσωπεύω, για να μπορέσετε να τεκμηριώσετε και την έρευνα σας, θα σας κάνω την χάρη.

Ξεκίνησα απλά, σε ένα χωριουδάκι, στο Μπλογκσπότι, το οποίο έγινε ξακουστό αργότερα, όπως ξέρετε. Οι ιδέες μου δεν ήταν πολύ πρωτότυπες, το ομολογώ, αλλά τουλάχιστον έτσι βρήκα το μονόγραμμα μου, το οποίο χρησιμοποιώ πλέον σαν υπογραφή, για ευκολία.

Γ. Και στο σχολείο πως τα πηγαίνατε;
Ζ. Ξέρετε, οι βαθμοί μου στο σχολείο δεν ήταν και οι καλύτεροι. Προσπάθησα να μάθω πως να αλλάζω το template, πως να βάλω links και να διαλέξω ένα background χρώμα της προκοπής, αλλά δεν τα κατάφερα. Αφού τα παράτησα λοιπόν τα μαθήματα, συνέχισα να κάνω διάφορες δουλειές, για να τα βγάζω πέρα, άλλες λιγότερο και άλλες περισσότερο κερδοφόρες.

Γ. Και ποιες ήταν οι λιγότερο κερδοφόρες;
Ζ. Κοιτάξτε, ένα φεγγάρι δούλευα σαν κουρέας, αλλά με έκραξαν οι άλλοι μπλόγκερς, ότι δεν τους κάνω καλή περμανάντ, ότι δεν έβγαιναν καλά οι ανταύγειες, ε, και τα παράτησα μετά από λίγο. Τι τα θες. Έβλεπα τόσες τρίχες κύριε Γ. μου, που δεν άντεξα πιά.

Γ. Και μετά, πως τα καταφέρατε;;;
Ζ. Να σας πω. Ανακάλυψα πως αν μπορούσα να αφήσω την υπογραφή μου σε όσα περισσότερα γνωστά μπλογκς μπορούσα, τελικά θα κατάφερνα τον στόχο μου.
Γ. Δηλαδή;
Ζ. Δηλαδή, όσο ήμουν άγνωστος, με έκραζαν που αντέγραφα τις ιδέες τους. Όταν όμως έγινα γνωστός, μέσω των άλλων, τότε δεν τις "έκλεβα" πλέον. Από το πολύ το κωλο-γλύψε άρχισαν να με παίζουν και τα άλλα παιδάκια κύριε Γ. μου, και όταν έκλεβα τις ιδέες τους, με κοίταγαν σαν να ήμουν γιος τους, που μαθαίνει από εκείνους, και φούσκωναν από περηφάνια. Όταν κατάλαβαν όμως, ότι εγώ έδινα τις ιδέες τους σιγά-σιγά και σε άλλους σαν και μένα, ήταν ήδη αργά. Εσείς με είχατε ήδη ανακαλύψει κύριε Γ. και δεν μπορούσαν να κάνουν πίσω γιατί όλα τα φώτα ήταν πλέον στραμμένα επάνω μου.
Για να μην σας πω πλέον, ότι η ακόμα και η ερωτική μου ζωή έχει γίνει πολύ καλύτερη.

Γ. Τι εννοείτε;
Ζ. Εννοώ ότι πολλές μπλογκούδες πλέον (αλλά και κάποια αρσενικά, να μην το κρύβουμε ότι προσπαθούν...) κοιμούνται μαζί μου, επειδή είμαι τόσο γνωστός και συμβάλλω τόσο στο Μπλογκοχώρι.
Γ. Και δεν ξαναντιμετωπίσατε προβλήματα με άλλους μπλόγκερς;;
Ζ. Πως, φυσικά! Αλλά εγώ είμαι και αιμοβόρρος κύριε Γ., και δεν μασάω. Όποτε χρειαστεί λοιπόν, και αν τσαμπουκαλευτεί κανείς, του κόβω τον κώλο!

Γ. Πείτε μου κύριε Ζορρό. Ποιος είναι ο απώτερος σκοπός σας τελικά; Που θέλετε να καταλήξετε;;;
Ζ. Κοιτάξτε, ντρέπομαι λίγο αλλά θα σας το πω. Βιβλία δικά μου και άλλα που γράφτηκαν για μένα, έχουν βγεί. Ταινία που ασχολείται με μένα γυρίστηκε και από αύριο θα παίζεται σε όλους τους κινηματογράφους. Ένα όμως είναι το κρυφό μου όνειρο κ. Γ.
Γ. Ποιο;
Ζ. Να γίνω σαν εσάς!
Γ. Τι μου λέτε;;;
Ζ. Ναι! Θέλω και εγώ να έχω την δική μου εφημερίδα, να γράφω τόσο καλοψαγμένα άρθρα σας εσάς και να αλλάξω έτσι την ζωή στο Μπλογκοχώρι μας προς το καλύτερο, με άρθρα που θα αποστομώνουν τους πάντες, χάρη στα επιχειρήματα, την έρευνα και την ιδιοφυία μου!
Γ. Με κολακεύετε κύριε Ζορρό...
Ζ. Μα τι λέτε τώρα;;; Τιμή μου που βρήκατε μισή ωρίτσα να μου πάρετε συνέντευξη. Ξέρω πόσο πολύτιμος είναι ο χρόνος σας! Και επειδή τα λέμε τώρα, να σας πω ότι δεν πειράζει που εσείς και οι συνάδελφοι σας αντιγράφετε από εμάς χωρίς να μας ρωτήσετε. Αφού ξέρουμε ότι για καλό το κάνετε.
Γ. Α, είστε πολύ καλός κύριε Ζορρό! Πριν τελειώσουμε, θα μου δώσετε ένα αυτόγραφο;
Ζ. Φυσικά κύριε Γ. Και που είστε; Συνεχίστε να γράφετε στην εφημερίδα σας. Σας διαβάζουμε όλοι με αγωνία καθημερινά μεταξύ 8 και 9 το πρωί, κύριε Γ.
Γ. Γιατί συγκεκριμένα αυτήν την ώρα;;
Ζ. Ε, γιατί τότε μας "πιάνει" ο καφές κύριε Γ. και τρέχουμε στην χέστρα...
Πάρτε και ένα αυτόγραφο για να το έχετε κύριε Γ. και να μην χαθούμε, έτσι;

Με πολλή αγάπη, το Ζορράκι σας.

(η ματαιόδοξη και ατάλαντη μπλογκερού του αρθράκου αυτού δηλώνει: οποιαδήποτε ομοιότητα με πραγματικά πρόσωπα είναι τελείως on purpose!)

Labels:

Sunday, June 11, 2006

Μπλογκοσυνάντηση #1: το ζέπελιν αυτό από κάπου το ξέρω...

Γύριζα λοιπόν που λέτε χτες πάλι με το τρένο στο σπιτάκι μου, αυτή τη φορά από την πρώτη μου μπλογκοσυνάντηση.
Και να τι είδα μέσα από το τρένο λίγο πριν φτάσω στον σταθμό (για να μην ξεχνάμε και το μουντιάλ...)

Το ζέπελιν αυτό από κάπου το ξέρω. Ένα παρόμοιο δεν είχαμε στην Αθήνα στους Ολυμπιακούς, ή κάνω λάθος;;; Αυτο που μας είχε κοστίσει τόσα εκατομμύρια ευράκια;; Αυτό δεν είναι;;

Το έφεραν, λέει, για να κοιτάει η αστυνομία με την ΑΝΤΑR κάμερα τους δρόμους και να κάνει προγνώσεις για την κίνηση. Τι οργανωμένοι άνθρωποι αυτοί οι Γερμανοί... Βασικά την παλιά μου συνάδελφο, την Ν. (μια-δυο φορές την είχα συναντήσει, καλό κορίτσι ήταν) δεν την βοήθησε και πολύ αυτό. Προχτές, ανάμεσα σε μπύρες, τσιγάρα και ηλίθια αστεία έμαθα ότι το προπερασμένο Σάββατο έγινε ένα σοβαρό τροχαίο εδώ και τσακίστηκαν 2 αυτοκίνητα μεταξύ τους. Εκείνη ήταν για ψώνια και περίμενε στο φανάρι. Κάποια κομμάτια που πετάχτηκαν την χτύπησαν στο κεφάλι και εκείνη ξεψύχησε στο νοσοκομείο το βράδυ. Το λέω αυτό, γιατί τελικά life is ironic my friend, και να μην ξεχνάτε να γελάτε, να γλεντάτε και να τολμάτε. Και ότι ακόμα και μια απλή πράξη όπως το "χρειάζομαι καινούρια παπούτσια" μπορεί να ανατρέψει τα πάντα. Πάμε παρακάτω.

Προσωπικά ξέρω μόνο άλλον έναν μπλόγκερ εδώ μέσα. Τον γνώρισα πολύ λίγο, πριν καν ασχοληθώ με το 'άθλημα'. Εκείνος ήταν η αιτία που ασχολήθηκα, γιατί μου έδωσε το λινκ του και εγώ αναρωτήθηκα, μα τι είναι πάλι τούτο;; Και όταν διάβασα το δικό του μπλογκ, ήταν σαν να μην γνώρισα (έστω και για πολύ λίγο) ποτέ τον πρώτο του εαυτό.

Να πω την αλήθεια, δεν ήμουν πολύ ενθουσιασμένη και δεν ήξερα αν θα πήγαινα στην συνάντηση χτες. Τύγχαινε όμως να έμενα στην ίδια πόλη το βράδυ του Σαββάτου, οπότε ευκαιρία θα ήταν. Όμως, σκεφτόμουν, μετά το πρώτο βήμα δεν υπάρχει γυρισμός. Και μετά; Αν δεν σου αρέσει αυτό που θα δεις; Πως θα το ξεχάσεις;

Ο αγαπημένος μου ο Νίκος έγραψε μια φορά για το ταξίδι του στην αγαπημένη μου Ιαπωνία. Ότι ήταν στο τρένο και ότι λίγο πριν εμφανιστεί το περιβόητο Φούτζι-σαν (το -γιάμα λάθος μετάφραση είναι, αλλά τέλοσπάντων) είδε πως όλοι είχαν στραφεί στα παράθυρα και περίμεναν με αγωνία να το δουν. Εκείνος είχε επίσης αγωνία αλλά κατάφερε να μην κοιτάξει. Δεν γύρισε ποτέ να το δει. Η αγωνία αυτή ήταν πιο γλυκιά από την σιγουριά (για τον Καζαντζάκη μιλάω, δεν το πιάσατε, ε;)

Ναι αλλά, σκεφτόμενη και την Ν., αν σε πατήσει αυτοκίνητο και δεν μάθεις ποτέ ποιοι ήταν;;;

Έτσι λοιπόν, αγαπητή μου Κροτ, δεν σκέφτηκα, όπως νόμισες "κι αν είναι τελείως μπάζο αυτή, τι κάνουμε;" αλλά απλά δεν ήθελα να χαθεί το 'μυστήριο', το να μην σε "ξέρω". Άλλωστε αυτό είναι και η μαγεία της μπλογκόσφαιρας. Δεν είναι;;

Είναι μικρός ο κόσμος αγαπητοί μου και να πω ότι μετά την απομυθοποίηση χαίρομαι που δεν ακολουθεί το ξενέρωμα. Γιατί και οι δυο τους ήταν καταπληκτικοί, γιατί η μία ήταν έτσι όπως την περίμενα, όπως φαίνεται μέσα από τα ποστς της, ενώ ο άλλος... όχι, αυτό δεν το περίμενα και τελικά είναι άβυσσος η ψυχή του ανθρώπου και ίσως χρειάζεται η ανωνυμία για να γνωρίσεις τον άλλον καλύτερα, ε Αντώνη;;

Εκείνος που ήταν απλά ένας από τους υπόλοιπους έλληνες της "γειτονιάς", που είσαι πάντα ευγενική και χαμογελαστή μαζί του και λες ένα χρόνια πολλά στις γιορτές, που νά'ξερες ότι γράφει έτσι και πως σκέφτεται τόσα πολλά;;; Χαίρομαι λοιπόν που αποφάσισα να μην σας στήσω και που σας είδα από κοντά, χαίρομαι που τελικά εμείς οι μπλογκεράδες είμαστε (λίγο ή πολύ) όλοι στο ίδιο μήκος κύματος και χαίρομαι που αυτή η επικοινωνία που ψάχνουμε τελικά λειτουργεί. Διαφορετικά από τον 'έξω' κόσμο, αλλά λειτουργεί!

Όχι, δεν θα μπω σε λεπτομέρειες και ρουφιανιές, αυτά τα αφήνω στους άλλους δύο ;ΡΡΡ Δεν αμφιβάλλω καθόλου ότι θα δώσετε θέμα για έκθεση, όπως σχολίασε χτες η Κροτ ;D Κρίμα που είχαμε τόσο λίγο χρόνο και ελπίζω να σας ξαναδώ σε καμιά παραλία ή έστω Βερολίνο/Βρυξέλλες.

Να διευκρινίσω όμως εδώ μερικά πράγματα, γιατί ήταν πολύ ενδιαφέρον να ακούσω τα συμπεράσματα που βγάζετε από εδώ μέσα:

1. όχι, ΔΕΝ μένω στο Ντύσσελντορφ και δεν καταλαβαίνω από που το συμπεράνατε αυτό...
2. όχι, το πιπίνι ΔΕΝ είναι κάποιο ανήλικο από την ανατολική Ευρώπη που το εκμεταλλεύεται η παιδέρα τριαντάρα... (δεν είμαι τρελλή! πάντα κοιτάω την ταυτότητα για σιγουριά!)
3. όχι, ΔΕΝ είμαι τόσο χαμογελαστή και χαρωπή όπως με είδατε χτες, είμαι ακριβώς όπως φαντάστηκες Αντώνη, όπως με είδες εδώ μέσα. Και τα μπινελίκια μέρος της ζωής είναι, αλλά έχω γράψει και άλλα πράγματα, πιο ήπια. Κάνε ζάππινγκ :)
4. όχι, το ότι καμιά φορά θα πω και την λέξη @@, ή $$, ή ότι άλλο είναι, ΔΕΝ σημαίνει ότι θα σου κόψω το κεφάλι αν γράψεις σχόλιο (απόδειξη το ότι δεν έχω μπινελικώσει κανέναν σχολιαστή μου. ακόμα... ;) αλλά για όλα υπάρχει και η πρώτη φορά, οπότε να προσέχεις... ;Ρ
5. και κάτι άλλο που το ξεχνάω τώρα αλλά θα μου το θυμίσετε εσείς, είμαι σίγουρη...

Και τελικά όχι μόνο το ζέπελιν αλλά και τον μπλογκερά αυτόν από κάπου τον ξέρω. Big blogger is watching...

Labels:

Friday, June 09, 2006

Tip that waitress

Σήμερα που θα είστε έξω και θα μπεκροπίνετε, σκεφτείτε και την έρμη την γκαρσόνα που θα σας φέρνει το μπυρόνι και θα την χουφτώνετε.

Δώστε και λίγο παραπάνω πουρμπουάρ ρε κακομοίρηδες!!!

Tip that waitress - Loudon Wainwright III (για την NaDis ;)

Εντάξει, από μουσική δεν είναι τίποτα φοβερό αλλά να δώσετε βάση στα λόγια, εκεί είναι το ζουμί!

ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ Η ΜΠΑΛΑ (ΤΑ ΠΑΡΑΘΥΡΑ), Ο-Ε-Ο;;;;;;;;

Γυρνώντας χτες από την δουλειά και καθώς έβγαινα από τον σταθμό του τρένου, βλέπω τα εξής δρώμενα:


Ο σταθμός έχει μεταμορφωθεί σε Καπέλα Μπαλίνα, με τους γνωστούς ποδοσφαιριστές στα ταβάνια (ο γαλάτης έλεγε ότι θα πέσει ο ουρανός να μας πλακώσει, αλλά δεν πίστευτα ότι θα ζούσα να το έβλεπα κι αυτό...)

Έβγαλα στα γρήγορα τις φωτογραφίες και έφυγα άρον-άρον για το σπιτάκι μου. Σήμερα το βράδυ θα κλειστώ εδώ, με μια καλή ταινιούλα (λέω να ξαναδώ το Philadelphia story, το πεθύμησα. Mε την Hepburn όχι με τον Hanks βρε άχρηστοι...). Το πιπίνι θα μπεκρουλιάζει με τους Κollegen μπροστά από μια οθόνη και θα νομίζει, γυρνώντας, ότι θα έχω βγάλει το κλειδί από την πόρτα, μουαχαχαχαχαχαχα!

Εάν υποψιασθήκατε ότι η όλη φάση με το Μουντιάλ μου την δίνει, δεν κάνετε λάθος. Μου την δίνουν όλοι αυτοί οι χαρωποί, βαμένοι και μεθυσμένοι νιοι και νιες που τριγυρνούν στην πόλη τις τελευταίες μέρες και που θα γίνουν πιο πολλοί τις επόμενες... Γενικά οι Γερμανοί δεν είναι και πολύ ευχαριστημένοι με την όλη φάση. Ναι, καλά! Έχετε δει τις φάτσες σας όταν γιορτάζετε τα καρναβάλια;;; Μη χέσω!

Τέσπα. Είμαι πρώην ποδοσφαιρού. Στο σχολείο παίζαμε μια ζωή ενάντια στα αγόρια. Εγώ στο τέρμα, γιατί κάτα μαγικό τρόπο η μπάλα πάντα χτύπαγε εμένα και όχι το τέρμα (από μικρή φαινόμουν τι παρτσακλό είμαι) και γιατί βαριόμουν να τρέχω... Είχα και την αγελάδα την Βαγγέλω που τότε με πέρναγε ένα κεφάλι και πούλαγε τσαμπουκά (όταν την είδα όμως πριν 2 χρόνια στο ίδιο μπόι ακόμα αυτή, 1 κεφάλι την πέρναγα εγώ, Πουλόπουλος my dear, μουαχαχαχαχα).

1 χρόνο σε γυναικεία ποδοσφαιρική ομάδα στην Γερμανία όταν ήμουν μια μικρή και αθώα φοιτητούλα και δεν είχα τι άλλο να κάνω...(α ρε Westwacht, τι να κάνεις τώρα; στα @@ μου λέω εγώ!! δεν με νοιάζει!)

Έφαγα τις κλωτσιές και τις τσιμπιές της ζωής μου. Στους αγώνες, να τρέχω εγώ μπροστά και άλλες 2 πίσω, η μία να μου τραβάει το βρακί, η άλλη τα μαλλιά. Ούτε στις προσκοπίνες δεν είχα φάει τέτοιο ξύλο (να μην το πω οδηγούς και νομίζετε ότι είμαι ΚΑΙ νταλικέρης...). Αυτός που είπε ότι οι γυναίκες είναι π.....νες, μάλλον ποδόσφαιρο θα έπαιζε μαζί τους.

Δεν λέω, περάσαμε και καλά.

Έζησα φάσεις απείρου κάλους, π.χ., η τερματοφύλακας το έσκασε με τον προπονητή-γκόμενο της libero, οπότε κάτσε Ελένη στο τέρμα να φας τις μπάλες στον κώλο (όχι, θα κοίταγα νομίζατε τις παίχτριες να τις φάω στη μάπα).

Να κάνουμε προπόνηση μέσα σε κρύο, λάσπη, βροχή και πάγο (ναι, με ΠΑΓΟ κάτω και εμείς να κάνουμε ψαλιδάκια!).

Σκηνές ζηλοτυπίας μεταξύ της σέντερ και της άμυνας δεξιά (η μία φοιτήτρια, η άλλη νταλικέρης -αλήθεια!!!!!).

Σκηνές λεσβιακού σεξ στα αποδυτήρια και τα ντους (για να δω, ξύπνησαν τα αγοράκια; ουστ ρε! ;)

Θυμάμαι και το ένα παραλίγο γκολ που πήγα να βάλω στο τελευταίο μου παιχνίδι και άρχισα να πανηγυρίζω πριν μπει, και το τελευταίο πράγμα που είδα πριν πέσει η άμυνα επάνω μου ήταν την χοντρή τερματοφύλακα να πηδάει σαν γαζέλα και να την πιάνει την κωλόμπαλα, γμτ...

ε, κάπως έτσι τελείωσε η καριέρα μου σαν ποδοσφαιρού και όποτε βλέπω αγώνα, τον βαριέμαι, γιατί σκέφτομαι ότι πιο καλά ήταν που έτρωγα τότε τις κλωτσιές και τις ένιωθα... ;)

Α, στα τελευταία παιχνίδια του Εuro δεν βαρέθηκα, που έγινε εδώ το έλα να δεις, ιδίως στα ματς με την Γαλλία και την Τσεχία (τον τελικό τον είδα στην Ελλάδα και ξενέρωσα) αλλά άλλες ιστορίες αυτές. Α, και πέρσυ που πήγαμε να δούμε την εθνική μας με την Ιαπωνία και έριξα την κάμερα του Μ. στο... καλά, και αυτές άλλες ιστορίες.. έχουμε να λέμε για τις επόμενες βδομάδες.

Τελικά, την βρήκα την μπάλα, ο-ε-ο!!! Η τελευταία φωτογραφία προοριζόταν για τα παράθυρα, αλλά περιμένω το καινούριο μπλογκ που θα φτιάξουν τα παιδιά μετά την επίθεση κάποιου ανάρχιδου κομιτατζή (είπαμε, μην σπάτε τα κεφάλια σας να του κάνετε μπλογκοπόλεμο, τα βουντού τα ξεκινήσαμε και σε λίγο θα χέζει κολυμπήθρες, αλλά κάνετε γρήγορα με το καινούριο μπλογκ ωρέ!!!!)

Καλή διασκέδαση σήμερα! Viva Costa Rica!!!! ;P

Labels:

Monday, June 05, 2006

Αλήτη!!

Άμα σε πιάσω, θα σε διαλύσω!!!

Verdammtes Arschloch!!

Μια βόλτα είπαμε να πάμε πριν 10' και άφαντη η μηχανή...

Και στην αστυνομία που θα πάμε τώρα, σιγά, στα @@ τους οι κλεμμένες μηχανές!
Στα @@ μου και μένα, αλλά μου στεναχώρησες το πιπίνι βρε αρχίδι και θα σε ξεσκίσω άμα σε βρω!!!

Mac the knife

H αναγούλα που λέγαμε πριν δυο πόστς; Την θυμάστε;; Τώρα κατάλαβα γιατί.

Τσουπ, να'σου η παράξενη διεύθυνση στο blog counter.
Καλά, αυτός δεν μας άφησε πάλι, ξανά και δεύτερη φορά και άλλη μια;; Ξαναγύρισε;; (ναι, γιατί δεν το περιμέναμε καθόοοοολου... :)


Τι θα γίνει ρε Μακμάνε;;; Μια θα μπαίνεις, μια θα βγαίνεις;; Κάθομαι κι εγώ και βάζω/βγάζω το άδειο λινκ, το κέρατο μου μέσα! Είμαστε και κάποιας ηλικίας, μας ζαλίζει και το αμάξι, το blogger.com γαμ....ται, ε, άιντε!

Αποφάσισε γιατί έχουμε και άλλες δουλειές! 48 ώρες σου δίνω κακομοίρη μου. Άμα δω ότι το αφήνεις το ρημάδι online, οκ. Αν όχι, ε, αει σιχτίρ που λέει κι η κολλητή μου!

Υ.Γ. και επειδή η πολλή κακία κάνει καρκίνο, και εγώ από καρκίνους θενκ γιου, δεν γουστάρω να βλέπω πλέον άλλους σε τέτοια χάλια, αν υποπτευθώ ότι το ξανάνοιξες μόνο και μόνο για να βγάζεις την χολή σου, γκουντ νάιτ εντ γκουντ λάκ! Ξεκόλλα, άλλαξε λίγο τις κουρτίνες, και βάλε και κάνα τραγουδάκι, γιατί το γυρίσαμε πάλι στην ελαφρά ποπ και δεν λέει... ;)

Labels:

Πρασινάδα να φάει το μάτι σου...

Αποφάσισε να μας κάνει μια λιακάδα χτες και σήμερα και βγήκαν όλοι οι Γερμανοί στους δρόμους (πως είναι όταν βρέχει και βγαίνουν τα σαλιγκάρια; έ, το ίδιο αλλά ανάποδα...)

Κοίτα να δεις τι βλέπω όταν περπατήσω 10' πιο πέρα από το σπίτι μου...
Και δεν μένω στον μέλανα δρυμό. Όχι, σε μεγαλούπολη μένω, με τα αυτοκίνητα της, τα άσχημα κτίρια της, το μετρό της και τον καθεδρικό της. Με τόση βροχή που πέφτει βέβαια, φυσικό είναι να είμαστε τίγκα στην πρασινάδα και στις λίμνες.

Η λιμνούλα αυτή πρέπει να πιάνει τα 2 χλμ. άνετα. Κι άμα πραγματικά μας κάνει 18 βαθμούς και σκάει ο τζίτζικας (!) τότε ΚΑΙ για βαρκάδα μπορείς να πας! Αμέ!... Μόνο να κολυμπήσεις δεν μπορείς. Κάπου είχα δει ότι στις γερμανικές τις λίμνες κοντά στις πόλεις απαγορεύεται να κάνεις πλέον μπάνιο, γιατί από το πολύ κατούρημα που τους έριχναν κάθε φορά οι μπανιάρηδες, βγήκε, λέει, ένα καινούριο κωλοβακτιρήδιο και δεν έχει αφήσει τίποτα όρθιο (άμα βρει κανείς σχετικό λινκ, να μου το πει, δεν θυμάμαι σε ποια εκπομπη το είδα, αλλά το ορκίζομαι ότι κάπως έτσι είναι!!)
Μόνο τα μεταλλαγμένα παπιά και οι κύκνοι την έχουν γλυτώσει μέχρι τώρα... Χ-Ducks...

Α, τώρα ο κύκνος εδώ πιο κάτω έχει βαλθεί να κλέψει μια σακούλα με hamburgers από το McDonalds από μια οικογένεια με ένα μωράκι. Εδώ είναι τσαμπουκαλεμένοι οι κύκνοι, όχι σαν τους δικούς μας που... ποιους δικούς μας; Έχουμε κύκνους στα πάρκα στην Ελλάδα;;

Τέσπα, εμάς μας αρέσει και πάμε και αράζουμε, κάνουμε γκρίλεν (bbq θα πεί αυτό), παίζουμε κάνα φρισμπάκι ή κανα μπάντμινγκτον και κάνουμε και λίγο τζόγκινγκ για να χαλαρώσουμε. Πριν φύγουμε, κάνουμε και μια βόλτα για να μαζέψουμε τις βρωμιές που αφήσαμε πίσω... Αναρωτιέμαι, αν βγαίναμε σε κανα πάρκο στην Ελλάδα και τα κάναμε αυτά, πόσοι θα έτρεχαν να απολαύσουν τους παράξενους ξένους που κατέβηκαν από τον πλανήτη ΒΕΜ3461...

Α, και μην αρχίσετε τα "είδες; οι Γερμανοί ξέρουν να φτιάχνουν κήπους, να τους συντηρούν και να μην τρώνε τους κύκνους τους" γιατί αν είχαν οι Γερμανοί έστω και 50% ηλιοφάνεια τον χρόνο, να δεις που όλο στα καφενεία και τις καφετέριες θα ήταν και θα τον έξυναν κι αυτοί κανονικά... ;)

Τώρα τελευταία που άνοιξε πάλι ο καιρός έχω τις καλές μου και δεν μούρχεται να γράψω τίποτα καταθλιπτικό για να στανιάρετε... Κάντε υπομονή, ο καιρός θα ξαναχαλάσει και θα τα ξαναπούμε. Φάτε τώρα τους κύκνους και τα λουλουδάκια στην μάπα να χαλαρώσετε και εσείς λίγο ;)

Labels:

Sunday, June 04, 2006

Ποιος μπορεί να με βοηθήσει;

Βίδεον εβρέθη - στοπ - χωρίς να χρειαστεί να στείλω ούτε μια φώτο in the nude(!) - στοπ - όχι, τώρα είναι πολύ αργά και δεν σου στέλνω - στοπ - ας το σκεφτόσουνα πιο πριν! - στοπ! ;)

εκατομμύρια ευχαριστώ στους: εργοτελίνα και nadis για την ψυχική υποστήριξη σ'αυτές τις δύσκολες στιγμές :) και στον tolisbak που τελικά τα καταφέραμε για να μου στείλει το βίδεον!


και να τονίσω ξανά ότι το pathfinder webmail ΤΟΝ ΠΑΙΡΝΕΙ, για αυτό να μου γράφετε από δω και πέρα στο: triantara@googlemail.com

Όχι, δεν κάνω ούτε έρανο, ούτε μαζεύω υπογραφές, ούτε πολεμάω για την παγκόσμια ειρήνη, ούτε θέλω να μου στείλετε λεφτά (τώρα βέβαια, αν εσύ θέλεις να μου στείλεις, δεν θα σου χαλάσω το χατήρι, καλέ... ;)


Ψάχνω να βρω την τελευταία διαφήμιση της Vodafone, που παίζεται καθημερινά στις ελληνικές τηλεοράσεις (από ότι άκουσα, ξεκίνησε το βράδυ της Μπουρδοβίζιον, 21 Μαΐου, λοιπόν). Αυτήν με τον τύπο που είναι στο ξενοδοχείο και τον ενοχλεί ο τύπος στο διπλανό δωμάτιο. Καταλαβαίνετε για ποια μιλάω;;

Έχει κανείς την διαφήμιση αυτή σε βίντεο; Ξέρει που μπορώ να την βρω;; Ναι, ψάχνω εδώ και βδομάδες στο ίντερνετ αλλά τίποτα...

(όχι, δεν έχω καμία σχέση με την vodafone, δεν την έχω δει καν την διαφήμιση, απλά κάντε μου την χάρη, βοηθήστε την άμοιρη ξενιτεμένη!... :)

Ευχαριστώ!!!!

Saturday, June 03, 2006

Παράθυρα

Σηκώθηκε η νύχτα, πήγε στο παράθυρο
και έκλεισε πίσω της την κουρτίνα
για να μην μας ξυπνήσει το πρωί.
Θυμάσαι;

Να πάτε στο parathura.blogspot.com να δείτε τις ωραίες φωτογραφίες.
Ωραία ιδέα παιδιά!

Labels:

Χαλάει το ρυζόγαλο;;;

Εδώ και 2-3 ώρες διαβάζω τα καινούρια σας ποστ, τσεκάρω το μόνιτορ, έχω φρικάρει με αυτά που διαβάζω (περί δολοφονίας 11χρονου, τι να πω, ότι και να πω λίγο θα είναι, τα λέτε εσείς καλύτερα...), γελάω με άλλα (νά'στε καλά ρε παιδιά), και είπα να φάω κάτι πριν λιποθυμήσω από την πείνα μπροστά στο κομπιούτερ.

Το καλύτερο ρυζόγαλο το φτιάχνει η θειά μου η Ντόνη (από το Αντιγόνη, όχι το Αντώνη) 82 χρονών, γεροντοκόρη, 1,60 και περίπου 35 κιλά, μια κοκέτα με τα μαντηλάκια, τα παλτάκια και τα τσιμπιδάκια της, όλο γκρινιάζει για τα προβλήματα υγείας που έχει και τελικά νομίζω πως είναι πιο καλά από όλους μας και δεν έχει καθόλου ανάγκη. Το ρυζόγαλό της είναι απλά θεϊκό. Κάθε φορά που θα κατέβω και με ρωτάει τι να φτιάξει, δεν βλέπω την ώρα και την στιγμή να ανοίξει το ψυγείο και να βγάλει από μέσα ένα από τα μαγικά μπολάκια με την κανέλα πάνω-πάνω...

Πριν από 3 μέρες αποφάσισα πρώτη φορά στην ζωή μου να φτιάξω και γω ρυζόγαλο (ναι, στον ύπνο μου το είδα και ξύπνησα με την όρεξη) και την πήρα τηλέφωνο να μου δώσει την συνταγή. Αυτήν την συζήτηση έπρεπε να την είχα μαγνητοφωνήσει, ήταν εκτός τόπου και χρόνου (την Θεοπούλα από το Παρά 5 την ξέρετε;) αλλά άλλη φορά θα τα πούμε αυτά.

Είναι τα ανατριχιαστικά νέα που διάβασα πριν, είναι τα πολλά γέλια που μου βγήκαν σε κακό, ή μήπως με εκδικείται το ρυζόγαλο που του άλλαξα τα φώτα με τις μαγειρικές μου ικανότητες και αισθάνομαι ξαφνικά τέτοια αναγούλα;

Μήπως να είχα καταβροχθίσει τα 12 μπολάκια με ρυζόγαλο (ε, μου έπεσε λίγο παραπάνω ρύζι, έβαλα και κανα 2 λίτρα γάλα παραπάνω...) την πρώτη μέρα; Πόσο κρατάει το ρυζόγαλο πριν αρχίσει να "ζωντανεύει";;;