Sunday, June 11, 2006

Μπλογκοσυνάντηση #1: το ζέπελιν αυτό από κάπου το ξέρω...

Γύριζα λοιπόν που λέτε χτες πάλι με το τρένο στο σπιτάκι μου, αυτή τη φορά από την πρώτη μου μπλογκοσυνάντηση.
Και να τι είδα μέσα από το τρένο λίγο πριν φτάσω στον σταθμό (για να μην ξεχνάμε και το μουντιάλ...)

Το ζέπελιν αυτό από κάπου το ξέρω. Ένα παρόμοιο δεν είχαμε στην Αθήνα στους Ολυμπιακούς, ή κάνω λάθος;;; Αυτο που μας είχε κοστίσει τόσα εκατομμύρια ευράκια;; Αυτό δεν είναι;;

Το έφεραν, λέει, για να κοιτάει η αστυνομία με την ΑΝΤΑR κάμερα τους δρόμους και να κάνει προγνώσεις για την κίνηση. Τι οργανωμένοι άνθρωποι αυτοί οι Γερμανοί... Βασικά την παλιά μου συνάδελφο, την Ν. (μια-δυο φορές την είχα συναντήσει, καλό κορίτσι ήταν) δεν την βοήθησε και πολύ αυτό. Προχτές, ανάμεσα σε μπύρες, τσιγάρα και ηλίθια αστεία έμαθα ότι το προπερασμένο Σάββατο έγινε ένα σοβαρό τροχαίο εδώ και τσακίστηκαν 2 αυτοκίνητα μεταξύ τους. Εκείνη ήταν για ψώνια και περίμενε στο φανάρι. Κάποια κομμάτια που πετάχτηκαν την χτύπησαν στο κεφάλι και εκείνη ξεψύχησε στο νοσοκομείο το βράδυ. Το λέω αυτό, γιατί τελικά life is ironic my friend, και να μην ξεχνάτε να γελάτε, να γλεντάτε και να τολμάτε. Και ότι ακόμα και μια απλή πράξη όπως το "χρειάζομαι καινούρια παπούτσια" μπορεί να ανατρέψει τα πάντα. Πάμε παρακάτω.

Προσωπικά ξέρω μόνο άλλον έναν μπλόγκερ εδώ μέσα. Τον γνώρισα πολύ λίγο, πριν καν ασχοληθώ με το 'άθλημα'. Εκείνος ήταν η αιτία που ασχολήθηκα, γιατί μου έδωσε το λινκ του και εγώ αναρωτήθηκα, μα τι είναι πάλι τούτο;; Και όταν διάβασα το δικό του μπλογκ, ήταν σαν να μην γνώρισα (έστω και για πολύ λίγο) ποτέ τον πρώτο του εαυτό.

Να πω την αλήθεια, δεν ήμουν πολύ ενθουσιασμένη και δεν ήξερα αν θα πήγαινα στην συνάντηση χτες. Τύγχαινε όμως να έμενα στην ίδια πόλη το βράδυ του Σαββάτου, οπότε ευκαιρία θα ήταν. Όμως, σκεφτόμουν, μετά το πρώτο βήμα δεν υπάρχει γυρισμός. Και μετά; Αν δεν σου αρέσει αυτό που θα δεις; Πως θα το ξεχάσεις;

Ο αγαπημένος μου ο Νίκος έγραψε μια φορά για το ταξίδι του στην αγαπημένη μου Ιαπωνία. Ότι ήταν στο τρένο και ότι λίγο πριν εμφανιστεί το περιβόητο Φούτζι-σαν (το -γιάμα λάθος μετάφραση είναι, αλλά τέλοσπάντων) είδε πως όλοι είχαν στραφεί στα παράθυρα και περίμεναν με αγωνία να το δουν. Εκείνος είχε επίσης αγωνία αλλά κατάφερε να μην κοιτάξει. Δεν γύρισε ποτέ να το δει. Η αγωνία αυτή ήταν πιο γλυκιά από την σιγουριά (για τον Καζαντζάκη μιλάω, δεν το πιάσατε, ε;)

Ναι αλλά, σκεφτόμενη και την Ν., αν σε πατήσει αυτοκίνητο και δεν μάθεις ποτέ ποιοι ήταν;;;

Έτσι λοιπόν, αγαπητή μου Κροτ, δεν σκέφτηκα, όπως νόμισες "κι αν είναι τελείως μπάζο αυτή, τι κάνουμε;" αλλά απλά δεν ήθελα να χαθεί το 'μυστήριο', το να μην σε "ξέρω". Άλλωστε αυτό είναι και η μαγεία της μπλογκόσφαιρας. Δεν είναι;;

Είναι μικρός ο κόσμος αγαπητοί μου και να πω ότι μετά την απομυθοποίηση χαίρομαι που δεν ακολουθεί το ξενέρωμα. Γιατί και οι δυο τους ήταν καταπληκτικοί, γιατί η μία ήταν έτσι όπως την περίμενα, όπως φαίνεται μέσα από τα ποστς της, ενώ ο άλλος... όχι, αυτό δεν το περίμενα και τελικά είναι άβυσσος η ψυχή του ανθρώπου και ίσως χρειάζεται η ανωνυμία για να γνωρίσεις τον άλλον καλύτερα, ε Αντώνη;;

Εκείνος που ήταν απλά ένας από τους υπόλοιπους έλληνες της "γειτονιάς", που είσαι πάντα ευγενική και χαμογελαστή μαζί του και λες ένα χρόνια πολλά στις γιορτές, που νά'ξερες ότι γράφει έτσι και πως σκέφτεται τόσα πολλά;;; Χαίρομαι λοιπόν που αποφάσισα να μην σας στήσω και που σας είδα από κοντά, χαίρομαι που τελικά εμείς οι μπλογκεράδες είμαστε (λίγο ή πολύ) όλοι στο ίδιο μήκος κύματος και χαίρομαι που αυτή η επικοινωνία που ψάχνουμε τελικά λειτουργεί. Διαφορετικά από τον 'έξω' κόσμο, αλλά λειτουργεί!

Όχι, δεν θα μπω σε λεπτομέρειες και ρουφιανιές, αυτά τα αφήνω στους άλλους δύο ;ΡΡΡ Δεν αμφιβάλλω καθόλου ότι θα δώσετε θέμα για έκθεση, όπως σχολίασε χτες η Κροτ ;D Κρίμα που είχαμε τόσο λίγο χρόνο και ελπίζω να σας ξαναδώ σε καμιά παραλία ή έστω Βερολίνο/Βρυξέλλες.

Να διευκρινίσω όμως εδώ μερικά πράγματα, γιατί ήταν πολύ ενδιαφέρον να ακούσω τα συμπεράσματα που βγάζετε από εδώ μέσα:

1. όχι, ΔΕΝ μένω στο Ντύσσελντορφ και δεν καταλαβαίνω από που το συμπεράνατε αυτό...
2. όχι, το πιπίνι ΔΕΝ είναι κάποιο ανήλικο από την ανατολική Ευρώπη που το εκμεταλλεύεται η παιδέρα τριαντάρα... (δεν είμαι τρελλή! πάντα κοιτάω την ταυτότητα για σιγουριά!)
3. όχι, ΔΕΝ είμαι τόσο χαμογελαστή και χαρωπή όπως με είδατε χτες, είμαι ακριβώς όπως φαντάστηκες Αντώνη, όπως με είδες εδώ μέσα. Και τα μπινελίκια μέρος της ζωής είναι, αλλά έχω γράψει και άλλα πράγματα, πιο ήπια. Κάνε ζάππινγκ :)
4. όχι, το ότι καμιά φορά θα πω και την λέξη @@, ή $$, ή ότι άλλο είναι, ΔΕΝ σημαίνει ότι θα σου κόψω το κεφάλι αν γράψεις σχόλιο (απόδειξη το ότι δεν έχω μπινελικώσει κανέναν σχολιαστή μου. ακόμα... ;) αλλά για όλα υπάρχει και η πρώτη φορά, οπότε να προσέχεις... ;Ρ
5. και κάτι άλλο που το ξεχνάω τώρα αλλά θα μου το θυμίσετε εσείς, είμαι σίγουρη...

Και τελικά όχι μόνο το ζέπελιν αλλά και τον μπλογκερά αυτόν από κάπου τον ξέρω. Big blogger is watching...

Labels:

12 Comments:

Blogger άστεγος said...

"Εκείνος που ήταν απλά ένας από τους υπόλοιπους έλληνες της "γειτονιάς", που είσαι πάντα ευγενική και χαμογελαστή μαζί του και λες ένα χρόνια πολλά στις γιορτές"

Giati paidi mou ksenerwneis etsi to anagnwstiko mas koino? Egw afhsa na planatai enas mu8os gia to koino mas parel8on kai su ta apomu8opoihses ola...:-)

As, einai, elpizw toulaxiston na mh me mpilenikwseis twra pou phra to 8arros na afhsw sxolio...
Loipon na ta ksanapoume, etsi?
Polla filia!

12:11 PM  
Blogger triantara said...

εγώ στο είπα, αχαΐρευτε, ότι θα σε διαλύσω, και δεν το πήρες στα σοβαρά!! πάρε τώρα, που ήθελες να βγάλεις όλα τα άπλυτα μας στην φόρα!... ;ΡΡΡ φιλάκια ;)

αν είναι να ξενερώσουν τα 5 άτομα που διαβάζουν εδώ μέσα, τότε περιμένετε, γιατί θα υπάρξει και συνέχεια...

12:30 PM  
Blogger vasvoe said...

κάνατε μπλογκοσυνάντηση και δεν το είπατε σε κανέναν; ντλοπή σας

12:39 PM  
Blogger ViSta said...

Triantara σου "έκοψα" την τύχη σου;
Σε περάσανε για εμένα; :-)

Eγώ θα προσπαθήσω να πάω τον Σεπτέμβρη, για να δούμε αν θα τα καταφέρουμε να βρούμε μια ημερομηνία που να μπορούνε και άλλοι. Tην καλημέρα μου:-)

12:40 PM  
Blogger triantara said...

σολλυ βλε vasvoe, αλλά ήταν πολύ spontan αυτή η συνάντηση, επειδή η κλοτ τύγχαινε να είναι εδώ. αλλά βασικά εκείνη φταίει που δεν σου είπε τίποτα, γιατί αυτή κανονίζει... μουαχαχαχαχαχα (και βασικά θέλαμε να ξεμοναχιάσουμε τον Α., δεν το κατάλαβες δηλαδή;;;)
;)

12:44 PM  
Blogger triantara said...

ωπ, τώρα σε είδα και σένα vista. όχι, για εμένα με πέρασαν, απλά σε άλλη πόλη :)
αααα, ορίστε ποιος είναι στο D. εντάξει τώρα;;;

12:46 PM  
Blogger Ergotelina said...

Mα ο Beckenbauer το ειχε πει..
Ελατε στην Γερμανια,στο κεντρο του κοσμου...ακομα και με ποδηλατο
μπορειτε...

θα βρειτε θαυμασιους ανθρωπους...

υπο το βλεμμα του Ζεπελιν....

Να προσεχετε...................

1:00 PM  
Blogger Krotkaya said...

έχω μεινει τελευταία; ναι, ναι! η αγωνία κορυφώνεται...

η αλήθεια θα λάμψει!!

(το σχόλιο σου για τον Αντωνάκη, ΚΟΡΥΦΑΙΟ παντως, καταλαβαινω πολυ καλα τι εννοεις!).

1:05 PM  
Blogger άστεγος said...

Ωχ, αρχίζω να φοβάμαι...
Άλλα τα διαμάντια λάμπουν για πάντα, όση λάσπη κι αν τους ρίξεις. Οπότε ας το πιω και το ποτήριον τούτο...

ΥΓ. Κρίμα που ήταν κι άλλοι στα πέριξ και αμελήσαμε να ενημερώσουμε. Ποιος ξέρει, μπορείν να βγαίναμε και γνωστοί...

2:05 PM  
Blogger Krotkaya said...

πέριξ η Ζυρίχη; ε, τότε κια το Βερολίνο πέριξ είναι!

2:33 PM  
Blogger triantara said...

@εργοτελίνα: θα προσέχουμε εργοτελίνα μου, αλλά τελικά, δεν βοηθάει ούτε αυτό...

@krotkaya: ναι, έχεις μείνει τελευταία και φαρμακερή... ;)

@antonis: κοίτα, η λάσπη μπορεί να μην βοηθάει, αλλά δυο-τρεις σφαλιάρες ποτέ δεν έβλαψαν κανέναν...

2:58 PM  
Blogger MARIA said...

life is ironic my friend, και να μην ξεχνάτε να γελάτε, να γλεντάτε και να τολμάτε. Και ότι ακόμα και μια απλή πράξη όπως το "χρειάζομαι καινούρια παπούτσια" μπορεί να ανατρέψει τα πάντα. Πάμε παρακάτω.
sosta

1:58 AM  

Post a Comment

Links to this post:

Create a Link

<< Home