Monday, July 31, 2006

Have I told you lately...

...that I love you??

Σήμερα διάβασα αυτό που έγραψες. (συγγνώμη για το δικό μου λαθάκι στο DNA...)

Θα σε κάνω λίγο ρόμπα τώρα, πειράζει;;

Δεν πειράζει... :D

όταν το έπαιζα "μεγάλη"...

όταν έκανες ότι έκανα...

όταν τρώγαμε και άρχιζες τα παραμύθια...

όταν με τρόμαζες με τις κωλοαράχνες...

όταν σκυλοξέρναγες στο καράβι Ελλάδα-Ανκόνα...

όταν είδαμε το πρώτο χιόνι...

όταν γιορτάζαμε τα γενέθλια μου πριν από τα δικά σου...

όταν σε πιάσαμε από την μπέρτα λίγο πριν πηδήξεις απ'το μπαλκόνι...

όταν σε κυνήγαγε ο Σ. να σε τρομάξει με την κότα στο χέρι...

Αγνώριστος έχεις γίνει πλέον...

Και να που είναι δυνατόν να γίνεις και μεγαλύτερος από μένα.


Labels:

Sunday, July 30, 2006

Απουσιολόγος

Foto by Bernie
Τις μισώ τις απουσίες.
Οι απουσίες είναι σαν εκβιασμοί. Γι'αυτό πονάνε τόσο.

Κι όμως, θα συνεχίσω να εκβιάζω, θα συνεχίσεις κι εσύ.

"Μου λείπεις λίγο, ξέρω, ξέρω, πρέπει να το συνηθίσω."

Έτσι ακριβώς.

Και ο αγαπημένος σου (μου) συγγραφέας είχε πει κι αυτό:
"They thought I had guts but they had it all wrong. I was only frightened of more important things".

Έτσι ακριβώς.

[ακούτε Lynn Miles - I know it was love]

Labels:

Thursday, July 27, 2006

Χρόνια πολλά μαρή!!!

Κλείνουμε τα 29;;;; Ότι και να κάνεις, ΔΕΝ πρόκειται να με φτάσεις! Μουαχαχαχαχαχαχαχα!

Happy birthday μαρή!!!!


Did your day go something like this??



Or like this???


Να τα κατοστήσεις!!! Πολλές, πολλές φιλάρες!!!!!!!!

Ματς, μουτς! :D

Labels:

Η βόμβα και η Λάρα

Τελικά δεν το ονειρευτήκαμε. Το βρήκα το άρθρο στην τοπική εφημερίδα του "χωριού" μου.

"5.500 άτομα αναγκάστηκαν το περασμένο Σάββατο να εκκενώσουν τα σπίτια τους, γιατί βρέθηκε βόμβα από βρετανικό βομβαρδιστικό στην οικοδομή ενός σπιτιού."

Sprengmeister Heinrich Luerweg

Την βρήκανε την μπόμπα, βγάλανε και 2-3 φωτογραφίες
και αυτό ήταν (ελπίζω αυτή με τον ειδικό που την αφόπλισε να μην είναι από το αρχείο και μας δουλεύουν...).

1.500 τόνοι εκρηκτικών ανακαλύπτουν κάθε χρόνο θαμμένο κάτω από τα πόδια μας. Οι περισσότερες στην ανατολική Γερμανία αλλά κι εδώ μια-δυο φορές τον χρόνο τα ίδια. Πολύ γουστάρω αυτά τα σουβενίρ. "Πάρτε μια βόμβα για ενθύμιο. Πατάτες θέλετε;;;"


Στην επόμενη σελίδα, το επόμενο συνταρακτικό νέο.

Την περασμένη Δευτέρα την βουτήξανε την Λάρα
(εφτά μηνών) από το αυτοκίνητο την ώρα που η μαμά της σταμάτησε σε βενζινάδικο να πάει τουαλέτα.

Όλη την νύχτα την ψάχνανε την Λάρα.
Ευτυχώς το επόμενο πρωί την βρήκαν ζωντανή και δεμένη κοντά στην Autobahn.

Η γιατρός που την εξέτασε ανακάλυψε σημάδια κακομεταχείρισης και βιασμού "με ένα μακρύ αντικείμενο".
"Πρέπει να τους πιάσουμε αυτούς τους ανώμαλους!" Υπάρχει τώρα ειδική χοτλάιν για να παίρνει ο κόσμος τηλέφωνο. Υποψιάζονται 2 τύπους 30-40 χρονών με μια μαύρη BMW.

Όποιος είδε κάτι ας τηλεφωνήσει! Παραθέτω και μια φωτογραφία της Λάρας μήπως και την είδατε το βράδυ της Δευτέρας με τους βιαστές της, ίσως την ώρα που την πήγαιναν να χέσει.


Λάρα
Άντε και καλή μέρα :)

Labels:

Wednesday, July 26, 2006

Πόκερ παίζεις;

Photo: Girls Night Out by Unique Nudes

Σε αυτήν την περίπτωση:


Ι'll see your killer crisis and raise you a motherfucking one...
But then again, bombs are flying over people's heads; so, fuck it!

Keep jamming... ;)

[ακούτε - πάτα το PLAY επάνω δεξιά λέμεεεεεεεεεεεεεεεεεεε!!!: Duke Ellington - Mel Tormé vocals - I'm gonna go fishin']
για να το κατεβάσεις: δεξί κλικ εδώ και μετά save as...

Labels:

Tuesday, July 25, 2006

Βαριέεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεμαιιιιιιιιιιιιιιιι....

Αγαπημένη μου Άννα,

επειδή δεν νομίζω ότι μπορείς να ξεπεράσεις το επίπεδο της βαρεμάρας που με έχει πιάσει τις τελευταίες 4 μέρες (ρε, μήπως εκτός από κάμερες στα σπίτια μας, μας έριξαν και τίποτα στο νερό;;;), θα σε πείραζε να ανταλλάζαμε μπλογκς;;; Δηλαδή, όχι το περιεχόμενο καλέ, το όνομα! Να το πω εγώ "Βαριέμαι" (που ζω, που αναπνέω, που ανοίγω τα μάτια μου, που μιλάω, που περπατάω, κλπ...) και συ να το έλεγες "Η Τριαντάρα" (ή έστω πέστο "Η 28άρα" ;).

Όταν βαριέμαι τόσο άγρια, κάθομαι και ακούω κάποιο κομματάκι σαν αυτό που σας ανέβασα πάλι, μήπως και ανέβουν λίγο τα αίματα...

Μπα... πάλι σαν ζόμπι θα πάω στο μάθημα.

Καλημερέισον

[ακούτε: Tito Puente - Rankankan]

Labels:

Saturday, July 22, 2006

Βόμβα στα πατζάκια μας...

Μένεις σε ένα προάστειο της Κολωνίας, μόλις 15' από το κέντρο (με το τρένο) κι όμως είναι σαν ένα χωριό, σκέτη suburbia. Πολιτισμένα πράγματα. Τίποτα δεν συμβαίνει εδώ (ντάξει, πριν 1 μήνα σου έκλεψαν την μηχανή, οκ...) αλλά κατά τα άλλα σαν την ταινία "The burbs" με τον Τομ Χανκς ένα πράγμα...

Κάθεσαι με το πιπίνι σου να δεις το "Lord of War" και στα πρώτα 5' της ταινίας ακούς σειρήνες και αστυνομίες έξω απ'το σπίτι σου... "Για κάτσε! Μήπως είναι το Dolby Surround και μας δουλεύει;"

Χαμηλώνεις την τηλεόραση και οι σειρήνες συνεχίζουν... Και μια φωνή να σου λέει:

"Achtung, Achtung! Eine Bombe wurde in Ihrer Ortschaft gefunden! Bitte verlassen Sie Ihre Häuser und begeben sich auf den Treffpunkt XY!"

"Προσοχή, προσοχή! Βρέθηκε μία βόμβα στην περιοχή σας. Σας παρακαλούμε να βγείτε από τα σπίτια σας και να πάτε στο τάδε μέρος συνάντησης!" και σκέφτεσαι "Μα τι πίνω και δεν σας δίνω ρε πούστη μου;;;;;"

Ήρεμοι οι Γερμανοί, μαζεύτηκαν σιγά-σιγά και πήγαν στο κεντρικό σχολείο. Ο Ερυθρός Σταυρός ήδη εκεί με νερά, καφέ, φαγητά, να ποτίσουν και να ταΐσουν τους εκαντοντάδες που μαζεύτηκαν. Της Πόπης από αστυνομικά και πυροσβεστικά αυτοκίνητα, μπλόκα σε όλους τους δρόμους, η ώρα 21.15. Βρήκαν μια βόμβα από τα παλιά και μας είχαν εκεί μέχρι τη 1.30. Ακόμα πληρώνουμε τον Β' Παγκόσμιο και ας τον ξεχάσαμε σιγά-σιγά.

Και μετά σκέφτομαι τον άλλο ''πόλεμο'' που έχει γεμίσει τα κανάλια με φωτογραφίες και ντοκουμέντα.
Και να σου να φωνάζουν οι Λιβανέζοι για το άδικο που τους έτυχε.
Και να σου να φωνάζουν οι Ισραηλινοί για το άδικο που τους έτυχε.
(Και οι Παλαιστίνιοι φωνάζουν, άλλο αυτό...)
Και να σου να φωνάζουν οι ειρηνιστές, "Σταματήστε!" και να δείχνουν φωτογραφίες με παιδάκια σκοτωμένα, με μανάδες να κλαίνε (καλά, όχι ότι μόνο εκεί σκοτώνονται, απλά αυτός ο σκοτωμός είναι IN αυτήν την βδομάδα). Και να βρίζουν τους Αμερικάνους που έχουν γεμίσει τον κόσμο με όπλα.

Και μετά σκέφτομαι τον Nicholas Cage και τα πρώτα 5' της ταινίας που πρόλαβα να δω, αλλά αύριο θα την δούμε τελικά.
Και σκέφτομαι: Με το ζόρι τους βάζουν να σκοτώνονται;;
Δηλαδή, όταν σου πούλαγαν τα Uzi, σε έβαλαν να υπογράψεις ότι αν δεν τα χρησιμοποιήσεις, θα έρθουν να σε γαμήσουν;;;
Αν μου έδιναν ένα Μ13 γιατί είναι το καραγαμάτο όπλο με τα τέλεια προσόντα για να ξεσκίσω τον γείτονα που μού'κλεψε την κότα, θα το χρησιμοποιούσα;;;
Δεν νομίζω... But that's just me...

Και σκέφτομαι:

Θέλετε να σκοτωθείτε, αγαπητοί μου, μεταξύ σας;; Ορίστε! Βγάλτε τα μάτια σας! Ξεκοιλιάστε τα παιδιά ο ένας του άλλου! Κόψτε τα λαρύγγια των γειτόνων σας, βιάστε τις κόρες των διπλανών σας! Κι αν το κάνετε αυτό στα δικά μου παιδιά, θα το κάνω κι εγώ στα δικά σας!! Fair is fair!

Θέλετε να σκοτωθείτε μεταξύ σας;;;
Μάλιστα. Πολύ ωραία.
Εγώ δεν θα στείλω το παιδί μου να σας σώσει! Δεν θα στείλω τον δημοσιογράφο μου να σας πάρει συνέντευξη! Γιατί ίσως αν σας έγραφα στα παλιά μου τα παπούτσια, να το βουλώνατε. Αλλά ίσως πάλι και να μην (γενοκτονίες συνεχίζονται και στα μουγκά...).

Όπως έλεγε και ο Bill (ο Hicks), "δώστε τους αλυσοπρίονα να ξεσκιστούν και εγώ θα πάω να τους παίρνω με την κάμερα!"

Σας φταίνε αυτοί που σας πουλάνε τα όπλα και τους βρίζουμε όλοι μαζί;;;;
Guess what: a gun does not kill people. People kill people!

Και οι άνθρωποι ΘΕΛΟΥΝ να σκοτώσουν ανθρώπους!
Αφού είναι στην φύση μας ωρέ, πως να το κάνουμε ρε παιδιά;;;;;;;;;;;
Διψάμε για αίμα!!!
Διψάμε να βλέπουμε άντερα στην άσφαλτο! Μυαλά στα κάγκελα!!!
Αν δεν μας έδιναν τανκς και αυτόματα, με τα πηρούνια και τις τσουγκράνες θα σφαζόμασταν!!!

Και στην "Ευρώπη" τα ίδια σκατά είμαστε. Μην σας κοροϊδεύει η "ηρεμία" αυτήν την στιγμή.
Πριν από 60 χρόνια μάλλον πλενόταν ο πατέρας της γειτόνισας μου με σαπούνι made in Israel. So what??? Και τώρα γυρνάει το παρελθόν και μας δαγκώνει κυριολεκτικά στον κώλο.

Ας τιναχτούμε όλοι στον αέρα, να πάμε στον διάολο, να πάμε να ξεκοιλιαστούμε όλοι όπως θέλουμε! Αν δεν είναι σήμερα θα είναι αύριο, αν δεν είναι εδώ θα είναι εκεί. Χέστηκα!!!

Την ταινία μπορείτε να με αφήσετε να την δω με την ησυχία μου, γαμώ την τύχη μου μέσα;;;;;;

(όταν το έγραφα αυτό ήμουν προφανώς πολύ κουρασμένη και αηδιασμένη...)

[ακούτε: Barry McGuire - Eve of Destruction]

Labels:

Friday, July 21, 2006

Διάλογος για το τίποτα

ΓΥΝΑΙΚΑ:
δεν μπορείς να αντέξεις την πίεση!
δεν μπορείς να μ'αγαπήσεις όπως είμαι!
δεν θες να συζητάς μαζί μου!
δεν μπορείς απλά να με ακούς, δεν μπορείς να μου συμπαρασταθείς!
δεν ανέχεσαι τις τρέλλες μου, δεν θες να πηγαίνουμε για ψώνια, ούτε να διαβάζουμε μαζί!
δεν θες να νοικοκυρευτείς, να κάνουμε παιδιά, να γεράσουμε μαζί!
δεν θες τίποτα!!

ΑΝΤΡΑΣ:
ναι, μπορώ να αντέξω στην πίεση
ναι, μπορώ να αγαπήσω κάποιον ακριβώς όπως είναι
ναι, θέλω να συζήσω
ναι, μπορώ να ακούω, να συμπαραστέκομαι
ναι, μπορώ να ακούω κάθε λογής τρέλλα, να πηγαίνω με τις ώρες στα μαγαζιά και να διαβάζουμε μαζί το ELLE
ναι, θέλω να νοικοκυρευτώ, να κάνω παιδιά, να γεράσουμε μαζί
τα θέλω όλα!


Αλλά όχι ΜΑΖΙ ΣΟΥ!
...................................

...και κάπως έτσι νομίζω ότι δεν θα συμφωνήσω με την εικόνα του αρσενικού σ'αυτό σου το ποστάκι Jamella μου. Αλλά σε συμπαθώ ακόμα, οκ;;;
;ΡΡΡΡΡΡΡ

Τελικά, όλες αυτές οι κουβέντες μου θυμίζουν τον εξής πραγματικό διάλογο:

- I'm hearing nothing man!
- This is 'Nothing' man!
- But man! I'm hearing nothing man!!!
- But this IS fucking 'Nothing' man!!

Για να βάλουμε και ένα κουιζάκι, να ξυπνήσετε...
ποιος θα μας πει ποιοι διάσημοι είχαν αυτόν τον διάλογο;;

[για να ακούσετε, πατήστε εδώ]

Labels: ,

Wednesday, July 19, 2006

Crazy? Me???

Photo by Sandra

Σε λίγο θα κλείσουν τα φώτα. Έχει μόνο 5' ακόμα στην διάθεση της. Να προλάβει να απαντήσει στο σχόλιο του Χ και του Ψ, γιατί δεν θα μπορεί αύριο. Αύριο θα έχει πάλι μια σκληρή μέρα μπροστά της. Θα αρχίσουν πάλι οι ερωτήσεις, οι εξετάσεις, θα την ρωτήσουν τα ίδια πράγματα για να την μπερδέψουν, να την αναγκάσουν να ξεράσει την αλήθεια. Πάντα τα ίδια την ρωτάνε, πάντα τα ίδια απαντάει. Έχει φτιάξει την ιστορία καλά στο μυαλό της και δεν την αλλάζει. Δεν έχει σημασία πόσα φάρμακα της χώσουν μέσα της, πόσες ώρες θα μιλάνε, πόσες φορές θα την δέσουν σ'εκείνο τραπέζι του πόνου, πόσα μάτια θα την κοιτάνε.

Ήρθε καινούριο mail, από μια άλλη κοπελιά μπλογκερού. Αρχίζει να το διαβάζει.

Είναι καλά παιδιά αυτοί οι μπλογκάδες. Μόνο που είναι και πολύ παραμυθιασμένα... Ότι διαβάσουν το πιστεύουν. Ότι περσόνα τους πουλήσεις θα την χάψουν. Έχει καταφέρει να φτιάξει 5 διαφορετικούς χαρακτήρες (όσοι είναι δηλαδή και μέσα στο κεφάλι της) σε 5 διαφορετικά μπλογκς και κανείς τους δεν έχει πάρει χαμπάρι. Και εκείνη το διασκεδάζει.

Διαβάζει το mail και τα μάτια της πέφτουν στην τελευταία γραμμή: "μπα, εσύ είσαι πολύ υγιής, δεν προσφέρεσαι για ανάπτυξη προφίλ."

Προσπαθεί να μην γελάσει δυνατά, να μην την ακούσουν και την τιμωρήσουν πάλι. "Είμαι σίγουρη ότι ο ψυχιατράκος που θα μου στείλουν αύριο θα έχει τελείως διαφορετική γνώμη από σένα γλυκειά μου..."


Για την ...... (ξέρεις εσύ... ;) Φιλάκια!

[ακούτε: Gnarls Barkley - Crazy]

Labels:

Tuesday, July 18, 2006

Monty Python: Funeral Arrangements

Αυτό το βίντεο το είδα για πρώτη φορά όταν ήμουν 7 χρονών. Το έδειξε (μου φαίνεται) τότε η ΕΡΤ. Και η μανία μου με τον Πύθωνα του Μόντι πήρε τον δρόμο της...
Το βρήκα πάλι σήμερα και τώρα το βρίσκω καλύτερο από ποτέ. Και σκέφτηκα το επόμενο multiple choice test που θα φτιάξω. Or maybe not...

Exam for the seriously morbid

Exercise 1: Watch the following video and read the story. Then answer the question.

Video:


Monty Python Funeral Arrangements - by Metacafe

Story:

Once upon a time, there was a gravedigger. One day he went to work with a smile on his face. He had to dig out a mother of two, who had died 3 years ago. The two children (a brother and a sister) were standing next to the grave. After some hard work, the gravedigger got to the coffin. He started ripping it apart (it was rotten anyway) and throwing the pieces aside. When the dead body was fully exposed, he got his little 3-wheel cart and started throwing the bones in it.

The brother and sister where looking at the bones, not believing that they could be so brown, so old.
"And on my birthday, we came to see this...", said the girl.
The boy took her in his arms, and yet the whole feeling was so unreal, so out of place. This felt like someone else's grave, like someone else's bones.

"Damn", thought the gravedigger, "no flesh on the bones... no putrefying lungs to tear apart. They always faint with that..."

Suddenly, he found something else in the grave. A little bone. It was small and white. He had an idea.

"Excuse me!" he called out to them. "There's something I need to ask you."
The two "children" (both in their late 20s, both looked like little pigeons to him, so young and ready to break) came closer.

Reluctantly, the boy and the girl went closer. Next to the man, was his cart with its dead load. A brown scull was lying on the pile of bones. The man, who had been violating their mother's bones just a few seconds ago, was holding something white and small in his hand.

He looked at both of them and opened his mouth:
"This does not belong to her. Shall I put it in the cart nevertheless?"

And then the brother and the sister started laughing.

He was disapointed. He hadn't seen this coming...

They laughed, and laughed and laughed some more, and if you keep quiet, you might still hear them laughing...

Question: Which of the two pieces of information has happened in real life?

Read the answers and choose the correct one. Only one answer is correct.

a) The video is true
b) The story is true
c)
Both the video and the story are fictitious

Σόρρυ για όσους δεν μιλάνε Αγγλικά, αλλά έτσι μου βγήκε. Αν είστε πολλοί, σηκώστε το χέρι σας και θα βάλω μια μετάφραση. Τώρα βαριέμαι...

[ακούτε: Αναμείνατε στ'ακουστικό σας... επιστρέφω...]

Labels:

Monday, July 17, 2006

Δεν είμαι ξανθιά!!!

Χτες το βράδυ είχα μια συζήτηση στο msn με μια ψυχή από τα μπλογκς (από τις αγαπημένες μου ψυχές εδώ μέσα - μην κοκκινίζεις είπαμεεεεεεε!!!!) που με συγκλόνησε... όχι τόσο για τις φοβερές φιλοσοφίες που ανοίξαμε βραδυάτικα (χεχεχε), όσο για το γεγονός ότι όταν είδε μια φωτογραφία μου, έμεινε (ναι, το ξέρω, ΕΙΜΑΙ γκομενάρα!!!! μουαχαχαχαχαχαχα...).

Τα λόγια της ήταν κάτι στο στυλ "μα αφού εσύ είσαι ξανθιά!! για κάτσε να το ξανατσεκάρω. ντάξει, όχι τελείως, αλλά το ξανθό μένει σαν εντύπωση από την φώτο στο profile σου".

Περιττό να σας πω ότι η καλλιτέχνις έμεινε κυριολεκτικά μαλάκας... κάτι έσπασε μέσα μου και ενώ εγώ συνέχισα να το παίζω cool και ήρεμη, ταυτόχρονα έψαχνα όλες μου τις φωτογραφίες, να βρω μια άλλη να βάλω, να με σώσει από αυτό το στίγμα το φριχτό!!!!!! ;Ρ

Με έχουν πει μαλάκω, στριμμένη, Τerminator, σκύλα, μουρόχαυλη, τεμπέλα, Αγγέλα (από το πάρα 5... όχι τόσο για το ανύπαρκτο ταλέντο μου στην ηθοποιία όσο για το ότι είμαι σκύλα.. α, το έγραψα κι αυτό, οκ), μουνάρα, μανάρα, σπασαρχιδάρα, (ε ρε νταλικέρηδες, οφθαλμίατρος που σας λείπει...) στο προηγούμενο ποστ με είπαν και "κοφτερή" (ΓΕΙΑ σου ρε Μοργκάνα!!! :), και μετά από μια τέτοια λίστα, ΔΕΝ μπορείς να με λες ξανθιά!!!! Θίγομαι!!!

"Για κάτσε ρε Ελένη. Τι ζόρι τραβάς δηλαδή; Έχεις πρόβλημα με τις ξανθιές, να ούμ;;"
Μα αφού το ξανθό κάνει κακό!!!! Εδώ το εξηγεί επιστημονικά ο άνθρωπος, ο darthiir the abban στο μπλογκ της Μοργκάνας.

"Οι τοξικές ουσίες που περιέχουν όλα αυτά που βάζεις στο κεφάλι σου για να γίνεις ξανθιά περνάνε σιγά σιγά μέσα στον εγκέφαλο και τον καταστρέφουν. Κατάλαβες τώρα γιατί είσαι μόνιμα μπερδεμένη και χαμένη;;;"

Εμένα πάντως μου λύθηκαν πολλές απορίες επί του θέματος. Κυρίως το γιατί κυκλοφορούσα σαν την Ντάλια (πάλι από το Παρα 5) με το χαμένο ύφος και τα μάτια να ψάχνουν στο κενό, τα τελευταία χρόνια...

Για να μην παραπλανούνται άλλο όσοι πιστοί προσέρχονται σ'αυτό εδώ το μπλογκ, επειδή "γράφει η ξανθιά από τα ξένα" να το ξεκαθαρίσω: ΔΕΝ είμαι ξανθιά πουλάκι μου! Οι ανταύγειες ήταν!!!

Και για να μην έχουμε άλλες παρεξηγήσεις, θα αλλάξω και την φωτο, με μια που μου πάει πιο πολύ, επειδή είμαι "κοφτερή" (και ψωνάρα είμαι, αλλά άλλο ποστ αυτό...). Α, και επίσης, τι το κάναμε το Iaido, τόσα χρόνια;;; Να την κρεμάσω την κατάνα μου στο ράφι;;; Εδώ θα την έχω να κόβω κεφάλια!!

[ακούτε: OST Samurai Champloo: Nujabe - Battlecry]

Labels:

Sunday, July 16, 2006

Fool(s) in love

Photo by Sleepysh

όταν το "για πάντα" γίνει ξαφνικά "ποτέ"/

όταν ζωντανή νιώθεις μόνο μαζί του, με κανέναν άλλον/ ΜΕ ΚΑΝΕΝΑΝ/
όταν δεν θέλεις να σε παίρνει αγκαλιά πριν κοιμηθείτε για να μην κλάψεις που θα φύγεις από δίπλα του το πρωί/
όταν προσποιείται πως δεν σε κοιτά την ώρα που ντύνεσαι/
όταν δεν βλέπεις την ώρα και την στιγμή να τον συναντήσεις/
κι όταν με ένα όχι σου γαμάει την ψυχολογία/
όταν του δίνεις το δικαίωμα να σε παίζει στα δάχτυλα/
όταν τον βλέπεις σαν ίσο, ενώ δεν του αξίζει/
όταν σε κάνει να πηγαίνεις μπρος-πίσω/
όταν νόμιζες ότι δεν μπορεί να σε ξαναπληγώσει/
όταν του επέτρεψες να σε ξαναπληγώσει/
όταν περίμενες με τις ώρες έξω απ'την πόρτα του/
όταν κατάλαβες ότι μόνο δική του μπορούσες να είσαι/ ΜΟΝΟ ΔΙΚΗ ΤΟΥ/
όταν σε είδε και χαμογέλασε, εκείνο το χαμόγελο του θριάμβου, του απόλυτου νικητή/
όταν έψαξες με το χέρι σου να βρεις αυτό που είχες φέρει μυστικά/
όταν δεν άντεξες και πήγες να πατήσεις την σκανδάλη/
κι όταν εκείνος άνοιξε την πόρτα και σου έκανε νόημα/
αντί να την πατήσεις, έσκυψες το κεφάλι και πέρασες το κατώφλι/
πίσω σου άφησες εσένα να κλαίει με λυγμούς/

τότε, έχεις φάει το παραμύθι, αλλά δεν το έχεις χωνέψει ακόμα/
κι αυτό κάνει κακό στο στομάχι/

Καλά να πάθεις/

[ακούτε: OST Out of Sight - No More Time Outs]

Labels:

Friday, July 14, 2006

Καραόκε 3ου επιπέδου

Για όσους από σας ακούν "καραόκε" και ξυνίζουν, να σας πω ότι είστε ξενέρωτοι... oυστ!

Για όσους από σας ακούν "καραόκε" και δεν θα είχαν πρόβλημα να δοκιμάσουν, φανταστείτε το εξής σκηνικό:

Κυριακή βράδυ και οι φίλοι σας σας κουβάλησαν με το ζόρι στο (κατά τα άλλα) γαμάτο ιρλανδέζικο μπαράκι, που κάθε Κυριακή όμως έχει Καραόκε στις 9 (wtf man??)

Στις 8 ξεκινάει το πατροπαράδοτο trivial pursuit quiz, όπου συναγωνίζεσαι τα υπόλοιπα τραπέζια στις τελείως άχρηστες γνώσεις σας, πουχου, πόσο ζυγίζει το κωλί της JLo (Morgana και Jamella, έχετε απόλυτο δίκιο στα προηγούμενα σχόλια σας ;). Το τραπέζι με τις περισσότερες σωστές απαντήσεις κερδίζει έναν γύρο μπύρες. Μέχρι τις 9 όμως, έχει καταναλώσει ο μπαροπληθυσμός απίστευτες ποσότητες αλκοόλ.

Και μετά καταλαβαίνεις το γιατί. Και έχεις διαλέξει το τραγουδάκι με το οποίο θα ευχαριστήσεις το κοινό σου. Και έρχεται εκείνη η στιγμή που θα σηκωθείς με την καλύτερη σου φίλη να τραγουδήσετε εκείνο το τραγουδάκι της Emma Bunton (ποια;) που το ακούγατε συνέχεια στο ραδιόφωνο και χαζοτραγουδούσατε. Και γίνεται το έλα να δεις, γιατί δεν μπορείς να τραγουδήσεις, αλλά μπορείς να το κουνήσεις, και ξεσηκώνεται όλο το μαγαζί (γιατί έχουν χιούμορ αυτοί οι Κέλτες/Σάξονες, ρε γμτ, όχι σαν τους ξενέρωτους τους Γερμανούς και τους Έλληνες!! αχ, τό'πα και ξαλάφρωσα...).

Και μετά σηκώνεσαι με τα κορίτσια του διπλανού τραπεζιού, που δεν τις έχεις ξαναδεί ποτέ αλλά περνάτε όλοι μαζί γαμάτα, και τραγουδάτε ένα από τις Destiny's Child, και εκεί έχουν σηκωθεί όλες οι παρέες και γελάνε/χειροκροτάνε, και τραγουδάνε όλοι μαζί σας.
Και μετά θα ξαναπάς καραόκε, γιατί κάθε φορά είναι σαν την πρώτη φορά!

Για αυτούς που ξέρουν γιατί πράγμα μιλάω, τους μυημένους, πάρτε και ένα κλιπάκι. Σίγουρα θα το ξέρετε, δεν είναι καινούριο, αλλά ο τύπος - που επίσης για Κέλτης/Σάξονας μου φαίνεται, τι άλλο θα μπορούσε να ήταν άλλωστε; - απλά δεν παίζεται.

Ατουταλερ! (Θεοπούλα στάιλ)
Καλό ΣΚ!



Torn

Thursday, July 13, 2006

Multiple choice tests: there can be only one!!!

O μέσος όρος ζωής ενός ποστ είναι περίπου 6-7 ώρες;;;

Ο μέσος όρος μιας επίσκεψης σ'ένα μπλογκ είναι 2 λεπτά;

Τα περισσότερα κλικ σε ένα μπλογκ δεν διαρκούν πάνω από μερικά δευτερόλεπτα;;;

Κάνω λάθος;;; Αν ναι, διορθώστε με μπλάνκο παρακαλώ.

Αφού λοιπόν βρήκαμε αυτήν την "εύκολη" και "βολική" επικοινωνία για να μην χρειάζεται να κοιταζόμαστε στα μάτια (στους καθρέφτες) των άλλων, γιατί παρ'όλ'αυτά έχουμε τις ίδιες προσδοκίες από ένα μπλογκ όπως και από μια συζήτηση;;;

Αφού σε αυτό το μπλογκ (για να μην πω σε όλα και με κράξετε...) ΔΕΝ πρόκειται να βρείτε την τέλεια συνταγή ή τις απόλυτες απαντήσεις σε θέματα κυρίως χαχαχουχα αλλά και μερικές φορές πιο σοβαροφανή (επ! για ξαναδιάβασε! ΔΕΝ έγραψα "σοβαρά". Με πιανς πουλάκι μ;;;), γιατί απογοητευόσαστε ή τσαντίζεστε σαν να σας πήραν το παγωτό μέσ'απ'τα χέρια όταν όντως δεν τις βρείτε τις απαντήσεις;;; ή όταν δεν σας πείσει ο κατασκευαστής;;;

Σαν τις χαζογκόμενες που πάν να πάρουν το Κοσμοψώλιταν (το copyright το έχει η Razzmatazz, να μην ξεχνιόμαστε...) και ψαρώνουν από τον τίτλο "Πως να πάρετε την καλύτερη πίπα της ζωής του!" αλλά κατά βάθος ξέρουν ότι δεν θα λειτουργήσει. Γιατί απλά δεν τους αρέσει να του παίρνουν πίπα... Το αγοράζουν όμως, και δοκιμάζουν και μετά κλαίνε που τους παράτησε ο γκόμενος. (Ναι γλυκειά μου, γι'αυτό ακριβώς σε παράτησε... το παραμύθι να σας το τυλίξω ή θα το φάτε εδώ;;;...)

Και επειδή δεν υπάρχουν απαντήσεις στις ερωτήσεις του στυλ:

"Τι είναι θάνατος;"
"Ποια είναι η τέλεια σχέση;"
"Πως θα κάνω τον/την σύντροφο μου να με θέλει για πάντα;;"
"Υπάρχει Θεός;; και πού στο διάολο είναι, που μου χρωστάει δανεικά;"
"Ποιον να ψηφίσω στις εκλογές;;" μουαχαχαχαχαχαχαχαχα
"Ποιον να πηδήξω το Σαββατοκύριακο;"
"Ποιο κινητό να πάρω;"
"Ποιος μαλάκας τα γράφει αυτά που διαβάζω;;;;"
"Μα τι μαλακίες είναι αυτά που γράφω;;;"
κλπ...

τότε τι; Να σταματήσουμε καλύτερα να γράφουμε για να μην σας συγχίζουμε; Να τα γράφουμε καλύτερα στο πατροπαράδοτο τετράδιο που το βλέπει μόνο η σκόνη του σπιτιού μας; Δεν είστε με τα καλά σας... Και θα σκάω εγώ στον ψυχίατρο 60 (και βάλε) ευρουδάκια την ώρα για να μην τρελλαίνω εσάς;;; Μουαχαχαχαχαχαχαχααχα, πολύ γέλασα εδώ!

Και καλά εγώ. Εγώ γράφω με την αλλαζονεία μιας 30αρας (όχι καλέ με το κλισέ που νομίζετε, αλλά γιατί πραγματικά ΕΙΜΑΙ 31 χρονών) και δεν θα το παίξω κάτι που δεν είμαι (μια 22αρα πουχου, αν και μικροδείχνω ;Ρ χαχαχαχαχαχα)
Εσείς με τι δικαιολογία περιμένετε να σας λύσω το Κυπριακό;;; (λέμε τώρα...)

Τι ωραία που θα ήταν να μην παίρνατε τίποτα από ότι γράφω τοις μετρητοίς... θα γλυτώνατε σίγουρα πολλές φιλοσοφίες και τσαντίλες... γιατί εγώ χέστηκα.

Τώρα θα μου πεις, "ε, γιατί γράφεις σε μπλογκ τότε;;;;"
Γιατί έχει απίστευτο γέλιο, βρε κουτό!!! Και για άλλους λόγους βέβαια, αλλά να μην τα ξαναγράφω...

Οι μόνες απόλυτες απαντήσεις που μπόρεσα να δώσω μέχρι τώρα και που θα συνεχίσω να δίνω με σιγουριά, είναι στην δουλειά μου, στα multiple choice tests:

"No dear. The ONLY correct answer to question 3 was c). You get it now? Good...

Now give me 10!!!" mouaxaxaxaxa
(το 10 αναφέρεται σε πουσ απς, you know??...)

Tα τεστάκια του στυλ multiple choice που μας έβαζαν στα σχολειά και αργότερα στα πανεπιστήμια ήταν τελικά τα μόνα σίγουρα στη ζωή μας. Αλλά που να το υποψιασθούμε τότε...
γιατί μπορεί να μην έγραφα πάντα σωστά, αλλά ήξερα ότι στο τέλος δεν θα μείνω με την απορία... για όλα τα άλλα υπάρχει μόνο το χάος.

Και μου λείπουν πολύ αυτές οι σίγουρες απαντήσεις ρε γαμώτο... αλλά, θα τα λουστώ κι εγώ, όπως και όλοι μας. Με πιάνς πουλάκι μ;;;

Labels:

Wednesday, July 12, 2006

Το εκπαιδευμένο σκυλάκι(=άντρας)

Το επόμενο μου ποστ, θα είχε το ίδιο περίπου θέμα με αυτό του Pascal . Σύμπτωση; Δεν ξέρω, αλλά χέστηκα, να σας πω την αλήθεια. Άλλο έχει σημασία.

Ανοίγω σήμερα το μόνιτορ και βλέπω το εξής καταπληκτικό ποστ από τον Pascal, που αν είχα κατηγορία "Το τελευταίο μου κόλλημα" σαν τον ΜακΜάνο, την δική του σελίδα θα έβαζα (αλλά βαριέμαι να φτιάξω, κι άλλωστε αυτά τα κολλήματα περνάνε γρήγορα, μουαχαχαχαχα).

Πήγα να γράψω ένα σχόλιο για να του πω ότι:

Καλά, έτσι κι αλλιώς συμφωνώ με ΟΛΑ όσα γράφεις στο ποστ σου (κατά βάθος ξέρουμε ότι έχεις δίκιο, ε κοριτσάκια;;;), αλλά αυτό που έγραψες:

"Το μόνο που χρειάζεται για να ρίξεις μια γυναίκα στο κρεβάτι σου, είναι η ερωτική έλξη. Επίσης, ένα από τα πιο σημαντικά πράγματα που χρειάζεται για να την κρατήσεις, είναι η διατήρηση αυτής της έλξης."

ας το βγάλει επιτέλους κάποιος σε ένα πανό, να το αφισοκολλήσει παντού!!!! Ας το κάνει διαφήμιση η Vodafone για να το βλέπουμε στην τηλεόραση κάθε 5 λεπτά!!! Ας το κάνουνε μπλουζάκι στο Παρα 5, να το φοράνε όλα τα θηλυκά και να γλυτώνουν από τους "χατζηπαπάρες"!!!
(σημ. την Esther Vilar την ξέρεις;;)

Μου φάνηκε όμως λίγο σεντόνι, και αντί να του γεμίσω το δικό του μπλογκάκι με τις δικές μου μαλακίες, καλύτερα να το κάνω στο δικό μου το σπιτάκι (αν και λένε don't shit where you eat, αλλά τώρα είναι πολύ αργά πλέον, η ζημιά έχει γίνει, τα σκατά θα τα μαζέψω μετά...)

ΜΙΣΟ ΛΕΠΤΟ ΚΑΛΗ ΜΟΥ ΦΕΜΙΝΙΣΤΡΙΑ!!! MIΣΟ ΛΕΠΤΟ ΚΑΛΕ ΜΟΥ ΨΕΥΤΟΕΥΑΙΣΘΗΤΕ ΑΝΤΡΑ (ΠΟΥ ΤΟ ΠΑΙΖΕΙΣ ΕΤΣΙ ΓΙΑΤΙ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΑ ΔΕΝ ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ ΝΑ ΣΕ ΠΛΗΣΙΑΣΕΙ ΚΑΝΕΝΑ ΘΥΛΗΚΟ)!!!!! Προτού ανάψετε το επόμενο τσιγάρο και αρχίσετε να πληκτρολογείτε αλαφιασμένοι, και μου αρχίσετε τις παπαριές, του στυλ, ''μα πως μπορείς να μιλάς έτσι Ελένη, όλοι ίσοι είμαστε, και στην ζωή μαζί πορευόμαστε, και οι γυναίκες δουλεύουν πλέον σαν τους άντρες, και ο άντρας πρέπει να στηρίζει την γυναίκα όπως έκανε αυτή τόσα χρόνια γι'αυτόν σαν δούλα, και πρέπει να είμαστε ανεξάρτητες και να μην έχουμε ανάγκη κανέναν, και να μην φτιαχνόμαστε και να βαφόμαστε και να ξυριζόμαστε επειδή το θέλει ο άντρας, μπλα, μπλα, μπλα..."
Καλές μου φεμινίστριες, καλοί μου μπούληδες, αν ήμουν άντρας, τα δικά μου παπάρια θα είχαν γίνει τώρα ΤΟΣΑ!!!!! (το κεκάκι του Α.Μ.Α.Ν. να θυμάστε...)

Ρε σεις γυναίκες, εντάξει. Να κοροϊδεύουμε τους άντρες. Να κοροϊδευόμαστε και μεταξύ μας;;;; Έλεος!!
Η Εσθέρ Βιλάρ, στην οποία αναφέρομαι πιο πάνω, γεννήθηκε το 1935 στην Αργεντινή και σπούδασε ιατρική και κοινωνιολογία στην Γερμανία. Tο βιβλιαράκι της "Der dressierte Mann" (ο εκπαιδευμένος άντρας, 1971) μου το έδωσε μια φίλη μου πριν από 10 χρόνια περίπου, η Ingrid, που δήλωνε λεσβία. Στον Robert, θυμάμαι τότε, που την γούσταρε, του είχε πει ότι δεν τον θέλει γι'αυτόν τον λόγο, αλλά μετά από 2 μήνες τα έφτιαξε με τον Carsten, γιατί "τον ερωτεύτηκε" όπως μου είπε... άλλες ιστορίες αυτές.

Τέσπα, η Εσθέρ, λοιπόν, έφαγε μεγάλο βρύσιμο από τις τότε Γερμανίδες φεμινίστριες (δεκαετία του '70, οι Βαλκύριες εδώ ήταν απίστευτα δραστηριοποιημένες, δεν χρειάζεται να σας τα εξηγώ...), τσακώθηκε άγρια με την Alice Schwarzer (η οποία ίδρυσε το φεμινιστικό περιοδικό ΕΜΜΑ, που ακόμα πουλιέται εδώ) και τελικά αναγκάστηκε να φύγει από την Γερμανία αφού δέχτηκε και μερικές απειλές ότι θα την έσφαζαν αν δεν το βούλωνε...

Έγραψε πολλά βιβλία, δοκίμια και θεατρικά έργα επάνω στην σχέση των δύο φύλων, αλλά αυτό που έσκασε σαν βόμβα το '71 είναι και το πιο γνωστό της.
Λέει, λοιπόν, στο βιβλιαράκι της η αυτοονομαζόμενη "θηλυκιά φεμινίστρια" ότι όχι οι γυναίκες, αλλά οι άντρες είναι αυτοί που καταπιέζονται από εμάς. Ήδη 30 χρόνια πριν το 2000 είχε μιλήσει για τα κοινωνικά προβλήματα που θα ερχόντουσαν εάν και οι γυναίκες άρχιζαν να δουλεύουν και να ζητούν ''ισότητα'' όπως οι άντρες. Πως καταπιέζουμε και εκμεταλλευόμαστε τους άντρες; Την περίληψη να την διαβάσετε στο ποστ του Pascal, βαριέμαι να τα ξαναγράφω. Άκρως προκλητική η Εσθέρ, καθόλου politically correct, μια γυναίκα που δούλεψε μόνη της για να σπουδάσει, και που έβλεπε το όλο φεμινιστικό κίνημα πιο νηφάλια και πιο ψύχραιμα και με ειλικρίνεια!

Σας θυμίζει κάποια;;;
Μια φράση της Μαλβίνας που την είπε στο Mea Culpa μου έμεινε αξέχαστη.

"Εμένα με ρώτησαν οι σουφραζέτες, αν θέλω να δουλεύω σαν σκυλί όλη μέρα;; Δεν με ρώτησαν οι πουτάνες, γι'αυτό τρέχουμε τώρα έτσι..." (κάπως έτσι τέλοσπάντων).

Και να ξαναγυρίσω στο θέμα μας (το τσιτάτ από το ποστ του Pascal).
Όταν λοιπόν μια γυναίκα βρει τον μαλάκα που θα την ταΐζει και θα της κάνει όλες τις χάρες, επειδή θα του ανοίγει τα πόδια κάθε Δευτέρα μετά το Πάρα 5 (και τώρα που δεν έχει; τι;; φτου!) και κάθε Σάββατο μετά τα κρασιά και τις μπύρες, EKEINH καταπιέζεται που θα πρέπει να πλύνει τα πιάτα και να σιδερώσει ή να ξεσκατώσει τα παιδιά της;;;
Αφού την ταΐζει ο μπούλης!!!!

Όταν μια γυναίκα δουλεύει σαν σκυλί (όπως ο άντρας της) και παρ'όλ'αυτά γκρινιάζει που δεν της φέρεται σωστά, ας πρόσεχε και ας μην τον παντρευόταν!
Και οι δυο αυτοί τύποι γυναίκας όμως, θα το βούλωναν στην εξής περίπτωση (ας κλείσουν τα ματάκια τους οι κάτω των 18, για να μην σας αρχίσουν μετά τις ερωτήσεις τύπου "μαμά, τι είναι πούτσος;;", "μαμά, τι θα πει, τον παίρνει γερά;;;" και μετά μου φωνάζετε εμένα):
Εάν ΚΑΙ οι δύο αυτές γυναίκες είχαν παντρευτεί (ή αν συμβίωναν, έστω) με τον άντρα της ζωής τους, εκείνον που δεν τους κάνει τα χατήρια αλλά και δεν του πουλάνε το κωλί τους πανάκριβα, εκείνον που τον βλέπουν και χύνουν, εάν δεν φοβόντουσαν να μείνουν λίγο παραπάνω ανύπαντρες και να τον βρουν αυτόν τον άντρα (παρά παντρεύτηκαν αυτόν με τα λεφτά, με την σιγουριά, γιατί το ήθελε η κοινωνία ή η οικογένεια), τότε καλές μου κυρίες, θα είμασταν όλοι ευτυχισμένοι, θα πηγαίναμε στις δουλίτσες μας ή θα καθαρίζαμε την χέστρα με ένα χαμόγελο, σκεπτόμενες το γαμήσι της προηγούμενης νύχτας με τον καλό μας.

Και βέβαια, προτού γυρίσει στο σπίτι, θα τρέχαμε να κάνουμε χαλάουα, να βαφτούμε και να φτιαχτούμε. Και οι άντρες μας θα μας έκαναν δώρα και εκπλήξεις επειδή το γουστάρουν και όχι για να μην τους γκρινιάζουμε. Για να διατηρηθεί αυτή η ερωτική έλξη. Χωρίς εκβιασμούς, χωρίς ενδοιασμούς και χωρίς ψευτοφιλοσοφίες και άλλες παπαριές.

Σημ. Ο Eddie Murphy (για μένα ένας από τους καλύτερους stand up comedians μετά τον Βill Hicks και προτού αρχίσει να πουλάει το τομάρι του για το Box Office) είχε πει στο Delirious ότι, όταν μια γυναίκα βρει τον άντρα που θα την κάνει να φωνάζει:"ουουουουουουοουοου" τα βράδυα, τότε όχι μόνο σαν δούλα θα του φέρεται αλλά και τα πάντα θα του συχγωρεί. Βέβαια, άλλο να το σκοτώνω και να σας το μεταφέρω εγώ και άλλο να το βλέπετε. Τέσπα.

Και τώρα σας το επαναλαμβάνω, να το εμπεδώσετε:

"Το μόνο που χρειάζεται για να ρίξεις μια γυναίκα στο κρεβάτι σου, είναι η ερωτική έλξη. Επίσης, ένα από τα πιο σημαντικά πράγματα που χρειάζεται για να την κρατήσεις, είναι η διατήρηση αυτής της έλξης."

ΑΜΗΝ!

[ακούτε Depeche Mode - In Your Room (your favourite slave, πάει καλύτερα εδώ, χεχε) και μετά
Ella Fitzgerald - Let's do it (let's fall in love)]

Labels:

Tuesday, July 11, 2006

Άν είναι νά'ρθει, θε να'ρθει...

Μια μέρα θα σε βρουν κι εσένα
/με την μούρη ριγμένη μέσα στον εμετό σου/
/με τα άντερα σου περασμένα από κάποιο τσιγκέλι/
/με μια σύρριγγα καρφωμένη στα ούλα/
/με δίχως μαλλιά και αξιοπρέπεια στον θάλαμο του ογκολόγου που θα σε "έκανε καλά"/
/με τα μυαλά στα κάγκελα του διπλανού γυμνάσιου, όταν εκσφεδονίστηκες από την μηχανή την ώρα που έκανες φιγούρα στα χαζομουνάκια του Λυκείου/
/με το καυλί βιδωμένο μέσα στην ηλεκτρική σκούπα ή το κινητό σου στον κώλο που το ξέχασες στην πρίζα/
/μέσα στα σκατά πάνω στο κρεββάτι του σπιτιού σου, όταν έπαθες το εγκεφαλικό και δεν πήρε κανείς είδηση/
/με την κορούλα του κουμπάρου σου δεμένη στο καλοριφέρ, που την ξέσκιζες σε κάθε επίσκεψη τους στο εξωχικό σας/
/με ανοιγμένο το κεφάλι γιατί δεν πρόσεξες το σαπούνι που είχε κυλήσει στο πάτωμα/
/με το σουβλάκι στο χέρι μπροστά στην τηλεόραση, να γλύφει ο σκύλος σου τις σάλτσες που θα στάζουν/
/με το σκοινί περασμένο στο λαιμό σου και την πεσμένη καρέκλα, που επιτέλους δεν άντεξε το βάρος σου/
/με την οικογένεια σου γύρω-γύρω απ'το κρεββάτι, που θα μετράει τα δευτερόλεπτα για να διαβάσει επιτέλους την διαθήκη/

πριν λοιπόν σε φυτέψουν για σε ταΐσουν στα σκουλήκια, πριν γίνει όλος αυτός ο τζερτζελές και τα ποντίκια αρχίσουν να ροκανίζουν τα κόκκαλα σου/

θά υπάρχει ένας άνθρωπος, έστω μονάχα ένας, που να μπορεί να αποδείξει ότι η εμφάνιση σου σ'αυτό το σύμπαν δεν ήταν τελείως ανούσια;;;

(ακούτε Echo & the Bunnymen - The Killing Moon...
ήθελα να ανεβάσω το Blue Oyster Cult - Don't Fear the Reaper αλλά δεν ανεβαίνει...)

Labels:

Sunday, July 09, 2006

Ελληνίδες μανάδες #2 (μια παραγγελιά)

To μπλογκ αυτό θα συνεχίσει τα χαχαχουχα αφιερώματα του σε απολύτως τίποτα σημαντικό, γιατί δεν έχουμε πολλή όρεξη να γράψουμε και τίποτα σοβαρό (κάνει και μία ζέστη έξω...)

Γεια σας καλές μου μανούλες!

Ναι, εγώ είμαι πάλι και ήρθα να σας ξαναπρήξω τα @@ με μια παραγγελιά αυτήν τη φορά, μια και ήρθε και εδώ το καλοκαίρι και αρχίζουμε να σκεφτόμαστε τους γκόμενους...

Κοιτάξτε, καλές μου μανούλες. Ξέρω πως σας μπέρδεψα την προηγούμενη φορά με όλα αυτά που σας είπα να ΜΗΝ κάνετε, για να μην βγει ο γιόκας σας ευνούχος. Για να περπατάει στον δρόμο και να έχει κάτι να γεμίσει το σώβρακο του.

Αυτήν τη φορά, να σας δώσω μερικά παραδείγματα του τι ακριβώς θέλουμε (και με το θέλουμε, εννοώ θέλω εγώ, προσωπικά), ώστε να τα έχετε υπ'όψη σας :)

Νά'το λοιπόν το Τοπ #10. Κοιτάξτε καλές μου μανούλες τι ακριβώς γουστάρουμε:

10. Δώστε μας έναν Johnny Depp!
Εσύ αγορίνα μου, δεν θα μπορούσες να λείπεις από μια τέτοια λίστα, ΑΛΛΑ(!) κάτσε κάτω-κάτω στο δεκαράκι γιατί όπως εσύ και πολλοί άλλοι που θα ήθελαν να σου μοιάσουν, δεν είσαι πραγματικά αλλά ξέρεις να το παίζεις πολύ cool και να πουλάς καλά την μουρίτσα σου... ;)

9. Δώστε μας έναν Christian Bale!
Γιατί ναι μεν μας κατατρόμαξες στο "American Psycho" και έκανες το βλαχαντερό στο "Captain Corelli's Mandonline" αλλά έδωσες ρεσιτάλ στο "Batman begins" και στο "Machinist" (όχι, δεν ξεχνάω την πρώτη σου ταινιούλα στην "Αυτοκρατορία του ήλιου" αλλά εκεί ήσουν παιδάκι μωρό μου, δεν μετράει...) και μας έδειξες ότι ξέρεις πως αυτοπεποίθηση δεν θα πει να είσαι ο καλύτερος αλλά ότι ΔΕΝ σε νοιάζει αν είσαι ο καλύτερος... (τ'ακούς βρε Johnny??? τ'ακούω να λες!)

8. Δώστε μας έναν John Cusak!
Γιατί εκτός από πλάκα φαίνεται να έχει και μυαλό και αγαπάει και την αδερφούλα του τόσο πολύ ώστε να την έχει σε κάθε του ταινία. Έτσι μπράβο!

7. Δώστε μας έναν Dennis Leary!
Η πρώτη από τις δύο ξανθόψειρες στην λίστα μου, και ναι, ακόμα κι αν καπνίζει σαν μαλάκας, ακόμα κι αν έχει αντιγράψει μέχρι αηδίας τον αείμνηστο Bill Hicks, εμείς τον θέλουμε γιατί μας έφερε τους πυροσβέστες στην τηλεόραση, γιατί τα λέει έξω απ'τα δόντια και γιατί τους έχει όλους γραμμένους στα @@ του!

6. Δώστε μας έναν Daniel Sunjata! (ποιον;;;)
Μια και μιλήσαμε για πυροσβέστες, νάτος κι αυτός από την σειρά του Leary (μήπως τον θυμούνται οι κοσμοπολιτάνες από το Sex and the City?). Ο Αngelinos των ανδρών με τις χειλάρες του... Μισό λεπτό, επιστρέφω. Πάω να βάλω φωτιά στις κουρτίνες μου.

5. Δώστε μας έναν Kiefer Sutherland!
Η δεύτερη και τελευταία ξανθόψειρα. Τον είδαμε στo "Lost Boys" και πάθαμε, τον παράτησε και η Julia Roberts (αλλά αυτή είναι έτσι κι αλλιώς ψυχοπαθής, οπότε whatever...). Μα που είναι αυτοί οι τρομοκράτες να σε απαγάγουν όταν τους χρειάζεσαι;;;

4. Δώστε μας έναν David Duchovny!
Χρειάζεται καν να σχολιάσω;;; "Kiss me, kiss me David Duchovny, la, la, la... "

3. Δώστε μας έναν Javier Bardem!
Ντάξει... Υπάρχει κάποια γυναίκα που να τον είδε στο "Carne Tremula" ή στο "Entre las piernas" και να ΜΗΝ έπαθε;;;;;;;; Ata me! Ata me!!! ;)

2. Δώστε μας έναν Benicio del Toro!
Γιατί εκτός από γκομενάρα, αγάπη μου, είσαι και ταλεντάρα είσαι και ο Τσε Γκεβάρα...

Μανούλες; Με παρακολουθείτε;;; Και τώρα για το νάμπερ ουάν παρακαλώ...

1. Δώστε ΜΟΥ έναν Andy Garcia!!!!
Πάω να ξαναδώ το "Black Rain" (ψόφα ρε Douglas, γαμώτο μου!), τον Νονό 3 και τους Untouchables να στανιάρω.

Αγαπητές μανούλες, ελπίζω να πήρατε μια ιδέα στο περίπου, τι θέλουμε. Οι μανάδες των παραπάνω αγοριών τα κατάφεραν. Γιατί όχι κι εσείς;;

Κορίτσια (αλλά και αγόρια, γιατί όχι;), περιμένω τις δικές σας λίστες για το τέλειο αρσενικό στα σχόλια. Αλλά μην μου αρχίσετε με Brad Pitt ή Colin Farell ή Tom Cruise, γιατί θα ξενερώσω άγρια!

(ακούτε: Paula Cole - Feelin' love)

Labels:

Friday, July 07, 2006

Φασούλι το φασούλι...

Περπατάς σκυφτός στον δρόμο, κοιτάς πιο πέρα, μια δραχμούλα μπροστά σου.
Θα σκύψεις να την σηκώσεις;;;
Μπα, σιγά τον κόπο.
Συνεχίζεις, κουβαλώντας τις σακκούλες απ'τα ψώνια.
Σε λίγο βλέπεις ένα 500ρικο. Θα σκύψεις να το πιάσεις;;
Ίσως ναι, ίσως όχι, τι είναι σήμερα ένα 500ρικο;
Παρακάτω προχωράς και ξαφνικά βλέπεις ένα λαχείο! Το τυχερό! Αυτό που τα κερδίζει όλα!
Παρατάς τις σακκούλες και τρέχεις χαρούμενος και σαν τρελλός να το σηκώσεις...

Έτσι και μ'ένα χαμόγελο. Αν σου δώσουν ένα, θα το πάρεις;;;
Μπα, σιγά τον κόπο.
Αν σου χαρίσουν μια αγκαλιά, θα την ανταποδώσεις;;
Ποουυυυυυ να τρέχεις τώωωωρα μωρέ, άσε...
Ποιο λαχείο περιμένεις για να νιώσεις έτσι;
Κι αν δεν το βρεις ποτέ;;
Γιατί δεν τις μαζεύεις μια-μια τις δραχμούλες, να γελάς πιο συχνά;

Χαμογέλα είπαμε!!!!!

Labels:

Τριαντάρα a.k.a. "Indiana Bones" and the Da Vinci Code

Άλλο ένα τουριθτικό ρεπορτάζ γεμάτο περιπέτεια, μυστήριο, βία και θεξ (ναι, καλά...) από την Τριαντάρα, αυτήν τη φορά από την Ιθπανία (μαθ έμεινε και το κουθούρι, γμτ...).

Πήγα λοιπόν για άλλη μια φορά στην Ισπανία και μπορώ να σας επιβεβαιώσω τα εξής:

- Ναι, οι περισσότεροι Ισπανοί και Ισπανές είναι ΚΟ-ΝΤΟΙ (για τα Γερμανικά δεδομένα τουλάχιστον), οπότε, αν πάτε Ισπανία, να μην πάρετε μαζί σας την Θεοπούλα, θα σας μείνει στα χέρια... Εγώ με το 1,68 μου ήμουν βασίλισσα (μουαχαχαχαχαχα)

- Ναι, όσο μικρόβυζη και να είσαι, θα σε κοιτάνε και θα σου σφυράνε ΟΛΑ τα αρσενικά (αχ, πόσο μου έλειψε αυτό εδώ στο Τζερμάνια). Βέβαια μπορεί να έφταιγε και το μπλουζάκι (βλ. προηγούμενο ποστ), αλλά και πάλι ρε παιδί μου, άλλη η χάρη του να είσαι στον δρόμο στην Ισπανία (ή Ελλάδα) και να φωνάζει προστυχιές ο κάθε πορνόγερος και άλλο εδώ που περπατάς στον δρόμο μέσα στην ησυχία...

Η απεσταλμένη του Μπλογκοχωριού είχε στοιχεία ότι κάπου στην Βόρεια Ισπανία βρίσκεται η χαμένη Μαρία Μαγδαληνή, το μυστικό, δηλαδή, του κώδικα Ντα Βίντσι. Η αναζήτηση ξεκίνησε από το Burgos, την γεννέτειρα και το μέρος που είναι θαμμένος ο El Cid (Ελ Θίντ, με θου ΟΧΙ με σου!!) όπου συνάντησε την καλή της φίλη ονόματι Gemma, με την οποία βάλθηκαν να εξερευνήσουν κάθε γωνίτσα της περιοχής, μέχρι να βρουν το "άγιο δισκοπότηρο".

Από την αρχή είχαμε ενδείξεις ότι κάποιος προσπαθούσε να μας παραπλανήσει. Μία με τον Άγιο που γιόρταζε το Burgos, με τα μεθύσια και τα γλεντοκόπια στην πόλη και μία με την συναυλία των Chambao, χάθηκαν έτσι 2 μέρες ολόκληρες. Ξυπνήσαμε την τρίτη μέρα το πρωί, φανερά μεθυσμένες και ξεχαρβαλωμένες, αλλά αντισταθήκαμε στην αναγούλα και ξεκινήσαμε για τον Βορρά!
Ο Ελ Θιντ μας ξεπροβόδησε και μας έδειξε τον δρόμο προς το εθνικό πάρκο της Asturias, όπου θα κάναμε μια διαδρομή 30χλμ με τα πόδια, σε μονοπάτι επικίνδυνο μέσα στα βουνά, για να βρούμε το πρώτο μας στοιχείο. Πράγματι, στην αρχή του μονοπατιού, το βρήκαμε!

Με έξυπνο τρόπο, ο "εχθρός" μας, είχε "διορθώσει" το αρχικό "Ρ" της πινακίδας (το οποίο ΑΝΑΜΦΙΣΒΗΤΗΤΑ αναφερόταν στην Μαγδαληνή!) με ένα "R", αλλά εμείς σαν έξυπνες αρχαιολόγες που είμαστε, καταφέραμε να σβήσουμε το ψεύτικο "R" και να βρούμε το σωστό μονοπάτι! ;)

Εφοδιασμένες με τυριά, ψωμιά, σκοινιά, νερά και παλούκια (για τον δρόμο ωρέ, μα που πάει το μυαλό σου;;;) πήραμε τον δρόμο της ανάβασης.

(Σημ. την επόμενη φορά να θυμηθώ:
α: όσο καλά κι αν είναι τα παπούτσια που φορώ, να πάρω μαζί μου και χανζαπλάστ, γιατί τις φουσκάλες ΔΕΝ θα τις γλυτώσω...
βου: όταν θα περνάω μέσα από σκοτεινές σπηλιές, να βγάζω τα γυαλιά ηλίου, για να δω τον σταλαγμίτη - ή σταλακτίτη;; τους μπερδεύω - για να μην τον ξαναφάω στην κράνα... αυτό πόνεσε...
γου: όταν θα περνάω από καταρράκτες και άλλα ωραία πράγματα, να μην χαζεύω, για να μην ξαναγκρεμοτσακιστώ και πέσω μέσα στα κατσικοκούραδα...)


Ο δρόμος μας όμως μέσα στα βουνά δεν ήταν καθόλου εύκολος. Ένα σωρό εμπόδια, όχι μόνο επειδή το μονοπάτι ήταν επικίνδυνο (από την μια το βουνό, από την άλλη το χάος...) αλλά λες και η φύση ολόκληρη ήταν εναντίον μας...

Ο "εχθρός" μας έστειλε σκυλιά, κατσίκια, σαύρες, γύπες και γαϊδούρια να μας εμποδίσουν! Αλλά εμείς τα καταφέραμε!

Τα σκυλιά έπεσαν στα πόδια μας, τα κατσίκια μας τριβόντουσαν και τα γαϊδούρια τα ταΐσαμε με μήλα και άλλες μπούρδες κι έτσι μας άφησαν να περάσουμε!

Αφού περάσαμε και τον βράχο της "Νεκροκεφαλής" ξέραμε πως ο στόχος μας ήταν κοντά. Σε λίγο θα φτάναμε στο Caín, σαν αυτόν από την Βίβλο (όλο τέτοια θρησκευτικά είχε η εκδρομή, αλλά δεν το έπιασα το υπονοούμενο, μέχρι που ήταν αργά...) όπου ελπίζαμε να βρούμε το επόμενο στοιχείο.
Κάπου κρυμμένη μέσα στο βουνό ήταν η πηγή με το νεράκι που βλέπετε εδώ και ένας καταρράκτης πιο πέρα.

Εκεί, βρήκαμε έναν καλό παππούλη, που είχε ανοίξει ένα μικρό εστιατόριο και πούλαγε και μπλουζάκια, μας χρέωσε 9,- το μενού (που δεν ήταν και τόσο φοβερό όσο νομίζαμε) και μας είπε να συνεχίσουμε για πιο βόρεια, στις ακτές της Ισπανίας, στο Pechón. Και επειδή τα είχαμε φτύσει, και δεν ξέραμε και τι άλλο να κάνουμε, αποφασίσαμε να δοκιμάσουμε την τύχη μας εκεί...

Ο καιρός όμως μας τά'κανε σκ...., μια που κατέβηκε η θερμοκρασία στους 17 βαθμούς και είχε συννεφιά. Η Gemma δεν με άκουσε και αποφάσισε να κάνει μπάνιο στην θάλασσα (μην σας φαίνεται ωραία, ήταν πάγος λέμε!!), και αυτό το λάθος το πλήρωσε ακριβά, την επόμενη μέρα...

Στο St Vicente de la Barquerra (που τον έβγαλαν έτσι γιατί παντρεύτηκε μια βαρκάρισσα...) ξαποστάσαμε λίγο στην παλιά πόλη, αλλά η κατάσταση της Gemma είχε αρχίσει να χειροτερεύει. Βήχας, πυρετός, και τελικά αναγκαστήκαμε να γυρίσουμε προς τα πίσω... αφού πρώτα περάσαμε από την Orbaneja del Castillo με τον ποταμό Ebro (χμ, κάτι μου θυμίζει αυτό...) και θαυμάσαμε τα νερά και τους καταρράκτες του χωριού.

Όπως καταλαβαίνετε, από τα πολλά βουνά και τα νερά, ξεχάσαμε τελείως το τι κάναμε εκεί πέρα, μέχρι που γυρίσαμε στο Burgos και είπα να πάω μια βόλτα από τον καθεδρικό ναό που είναι φημισμένος (ο ίδιος, λέει, αρχιτέκτονας με αυτόν στην Κολωνία), ε, να τον δω και αυτόν λιγάκι, να έχω να συγκρίνω με την εκκλησιά του χωριού μου εδώ, ε;;


Πήγα βράδυ μέσα στα σκοτάδια, γιατί έχω και το πόρωμα με τέτοιες φάσεις, και ιδού τι ανακάλυψα...
ΝΑ ΤΗΝ Η ΜΑΓΔΑΛΗΝΗ!!!!! Δεν μπορούσα να το πιστέψω!! Την έφτιαξε, λέει, ο Gian Petrino, μαθητής του Da Vinci, αλλά πάνω στην πλακέτα είχε και τα δύο ονόματα. Μούσια, ο Da Vinci την έκανε καλέ, αλλά θέλουν να μας ρίξουν στάχτη στα μάτια!
Ολόκληρο ταξίδι μας έστειλε ο κωλόγερος (ο Ελ Θιντ), και τελικά ήταν εδώ όλο τον καιρό! Δίπλα στον τάφο του! Γμτ το κέρατο σου, κωλόγερε, θα μου το πληρώσεις αυτό! Έβγαλα γρήγορα την μηχανή, φωτογραφίες απαγορεύονταν, λέει, με φλας, της έσκασα μία και μετά το έβαλα στα πόδια...

Την τελευταία μέρα γύρισα λίγο την Μαδρίτη προτού πάρω το αεροπλάνο. Πήγα σε μέρη γνώριμα, που μου αρέσουν, όπως ο αιγυπτιακός ναός του Debod ή το Palacio de Cristal στο πάρκο Retiro...
Στου Debod μου έπιασε την κουβέντα ένας Αμερικάνος. Του θύμισα, λέει, την κόρη του που πέθανε πριν 10 χρόνια και μέσα στην ντάλα του μεσημεριού μου είπε όλη την ιστορία της ζωής του.
Μετά από καμιά ώρα τον αποχαιρέτησα κουρασμένη αλλά και ευτυχισμένη που κάποιος σ'αυτήν την πόλη μιλούσε Αγγλικά...

Αργότερα, στο αεροδρόμιο, έπιασα ένα περιοδικό και το μάτι μου έπεσε σε ένα άρθρο. Έδειχνε έναν γέρο, με μακριά γένια και μούσια. Κάπου τον είχα ξαναδεί... Το διάβασα και κατάλαβα ποιος μας δούλευε τόσες μέρες.
Ο τύπος που παρίστανε το άγαλμα του Ελ Θιντ... Ο γεράκος που μας παραπλάνησε στα βουνά... Ο γέρος στον ναό... Ο Charlton, καλέ, o Heston!!! (αυτό το διαβάζουμε 'χέστον'). Έχει πάθει, λέει, αλτζχάιμερ, έχει αφήσει γένια και μαλλιά και βγαίνει με τα κουμπούρια και τα σπαθιά του κάθε τόσο και θυμάται τον παλιό καλό καιρό...
Eεεμ, αυτά παθαίνεις κακομοίρη, όταν έχεις μπερδέψει την πραγματικότητα με τις πολεμικές ταινίες και το παίζεις τσαμπουκάς...

Ι'll be back... ;)

Labels: