Friday, July 07, 2006

Τριαντάρα a.k.a. "Indiana Bones" and the Da Vinci Code

Άλλο ένα τουριθτικό ρεπορτάζ γεμάτο περιπέτεια, μυστήριο, βία και θεξ (ναι, καλά...) από την Τριαντάρα, αυτήν τη φορά από την Ιθπανία (μαθ έμεινε και το κουθούρι, γμτ...).

Πήγα λοιπόν για άλλη μια φορά στην Ισπανία και μπορώ να σας επιβεβαιώσω τα εξής:

- Ναι, οι περισσότεροι Ισπανοί και Ισπανές είναι ΚΟ-ΝΤΟΙ (για τα Γερμανικά δεδομένα τουλάχιστον), οπότε, αν πάτε Ισπανία, να μην πάρετε μαζί σας την Θεοπούλα, θα σας μείνει στα χέρια... Εγώ με το 1,68 μου ήμουν βασίλισσα (μουαχαχαχαχαχα)

- Ναι, όσο μικρόβυζη και να είσαι, θα σε κοιτάνε και θα σου σφυράνε ΟΛΑ τα αρσενικά (αχ, πόσο μου έλειψε αυτό εδώ στο Τζερμάνια). Βέβαια μπορεί να έφταιγε και το μπλουζάκι (βλ. προηγούμενο ποστ), αλλά και πάλι ρε παιδί μου, άλλη η χάρη του να είσαι στον δρόμο στην Ισπανία (ή Ελλάδα) και να φωνάζει προστυχιές ο κάθε πορνόγερος και άλλο εδώ που περπατάς στον δρόμο μέσα στην ησυχία...

Η απεσταλμένη του Μπλογκοχωριού είχε στοιχεία ότι κάπου στην Βόρεια Ισπανία βρίσκεται η χαμένη Μαρία Μαγδαληνή, το μυστικό, δηλαδή, του κώδικα Ντα Βίντσι. Η αναζήτηση ξεκίνησε από το Burgos, την γεννέτειρα και το μέρος που είναι θαμμένος ο El Cid (Ελ Θίντ, με θου ΟΧΙ με σου!!) όπου συνάντησε την καλή της φίλη ονόματι Gemma, με την οποία βάλθηκαν να εξερευνήσουν κάθε γωνίτσα της περιοχής, μέχρι να βρουν το "άγιο δισκοπότηρο".

Από την αρχή είχαμε ενδείξεις ότι κάποιος προσπαθούσε να μας παραπλανήσει. Μία με τον Άγιο που γιόρταζε το Burgos, με τα μεθύσια και τα γλεντοκόπια στην πόλη και μία με την συναυλία των Chambao, χάθηκαν έτσι 2 μέρες ολόκληρες. Ξυπνήσαμε την τρίτη μέρα το πρωί, φανερά μεθυσμένες και ξεχαρβαλωμένες, αλλά αντισταθήκαμε στην αναγούλα και ξεκινήσαμε για τον Βορρά!
Ο Ελ Θιντ μας ξεπροβόδησε και μας έδειξε τον δρόμο προς το εθνικό πάρκο της Asturias, όπου θα κάναμε μια διαδρομή 30χλμ με τα πόδια, σε μονοπάτι επικίνδυνο μέσα στα βουνά, για να βρούμε το πρώτο μας στοιχείο. Πράγματι, στην αρχή του μονοπατιού, το βρήκαμε!

Με έξυπνο τρόπο, ο "εχθρός" μας, είχε "διορθώσει" το αρχικό "Ρ" της πινακίδας (το οποίο ΑΝΑΜΦΙΣΒΗΤΗΤΑ αναφερόταν στην Μαγδαληνή!) με ένα "R", αλλά εμείς σαν έξυπνες αρχαιολόγες που είμαστε, καταφέραμε να σβήσουμε το ψεύτικο "R" και να βρούμε το σωστό μονοπάτι! ;)

Εφοδιασμένες με τυριά, ψωμιά, σκοινιά, νερά και παλούκια (για τον δρόμο ωρέ, μα που πάει το μυαλό σου;;;) πήραμε τον δρόμο της ανάβασης.

(Σημ. την επόμενη φορά να θυμηθώ:
α: όσο καλά κι αν είναι τα παπούτσια που φορώ, να πάρω μαζί μου και χανζαπλάστ, γιατί τις φουσκάλες ΔΕΝ θα τις γλυτώσω...
βου: όταν θα περνάω μέσα από σκοτεινές σπηλιές, να βγάζω τα γυαλιά ηλίου, για να δω τον σταλαγμίτη - ή σταλακτίτη;; τους μπερδεύω - για να μην τον ξαναφάω στην κράνα... αυτό πόνεσε...
γου: όταν θα περνάω από καταρράκτες και άλλα ωραία πράγματα, να μην χαζεύω, για να μην ξαναγκρεμοτσακιστώ και πέσω μέσα στα κατσικοκούραδα...)


Ο δρόμος μας όμως μέσα στα βουνά δεν ήταν καθόλου εύκολος. Ένα σωρό εμπόδια, όχι μόνο επειδή το μονοπάτι ήταν επικίνδυνο (από την μια το βουνό, από την άλλη το χάος...) αλλά λες και η φύση ολόκληρη ήταν εναντίον μας...

Ο "εχθρός" μας έστειλε σκυλιά, κατσίκια, σαύρες, γύπες και γαϊδούρια να μας εμποδίσουν! Αλλά εμείς τα καταφέραμε!

Τα σκυλιά έπεσαν στα πόδια μας, τα κατσίκια μας τριβόντουσαν και τα γαϊδούρια τα ταΐσαμε με μήλα και άλλες μπούρδες κι έτσι μας άφησαν να περάσουμε!

Αφού περάσαμε και τον βράχο της "Νεκροκεφαλής" ξέραμε πως ο στόχος μας ήταν κοντά. Σε λίγο θα φτάναμε στο Caín, σαν αυτόν από την Βίβλο (όλο τέτοια θρησκευτικά είχε η εκδρομή, αλλά δεν το έπιασα το υπονοούμενο, μέχρι που ήταν αργά...) όπου ελπίζαμε να βρούμε το επόμενο στοιχείο.
Κάπου κρυμμένη μέσα στο βουνό ήταν η πηγή με το νεράκι που βλέπετε εδώ και ένας καταρράκτης πιο πέρα.

Εκεί, βρήκαμε έναν καλό παππούλη, που είχε ανοίξει ένα μικρό εστιατόριο και πούλαγε και μπλουζάκια, μας χρέωσε 9,- το μενού (που δεν ήταν και τόσο φοβερό όσο νομίζαμε) και μας είπε να συνεχίσουμε για πιο βόρεια, στις ακτές της Ισπανίας, στο Pechón. Και επειδή τα είχαμε φτύσει, και δεν ξέραμε και τι άλλο να κάνουμε, αποφασίσαμε να δοκιμάσουμε την τύχη μας εκεί...

Ο καιρός όμως μας τά'κανε σκ...., μια που κατέβηκε η θερμοκρασία στους 17 βαθμούς και είχε συννεφιά. Η Gemma δεν με άκουσε και αποφάσισε να κάνει μπάνιο στην θάλασσα (μην σας φαίνεται ωραία, ήταν πάγος λέμε!!), και αυτό το λάθος το πλήρωσε ακριβά, την επόμενη μέρα...

Στο St Vicente de la Barquerra (που τον έβγαλαν έτσι γιατί παντρεύτηκε μια βαρκάρισσα...) ξαποστάσαμε λίγο στην παλιά πόλη, αλλά η κατάσταση της Gemma είχε αρχίσει να χειροτερεύει. Βήχας, πυρετός, και τελικά αναγκαστήκαμε να γυρίσουμε προς τα πίσω... αφού πρώτα περάσαμε από την Orbaneja del Castillo με τον ποταμό Ebro (χμ, κάτι μου θυμίζει αυτό...) και θαυμάσαμε τα νερά και τους καταρράκτες του χωριού.

Όπως καταλαβαίνετε, από τα πολλά βουνά και τα νερά, ξεχάσαμε τελείως το τι κάναμε εκεί πέρα, μέχρι που γυρίσαμε στο Burgos και είπα να πάω μια βόλτα από τον καθεδρικό ναό που είναι φημισμένος (ο ίδιος, λέει, αρχιτέκτονας με αυτόν στην Κολωνία), ε, να τον δω και αυτόν λιγάκι, να έχω να συγκρίνω με την εκκλησιά του χωριού μου εδώ, ε;;


Πήγα βράδυ μέσα στα σκοτάδια, γιατί έχω και το πόρωμα με τέτοιες φάσεις, και ιδού τι ανακάλυψα...
ΝΑ ΤΗΝ Η ΜΑΓΔΑΛΗΝΗ!!!!! Δεν μπορούσα να το πιστέψω!! Την έφτιαξε, λέει, ο Gian Petrino, μαθητής του Da Vinci, αλλά πάνω στην πλακέτα είχε και τα δύο ονόματα. Μούσια, ο Da Vinci την έκανε καλέ, αλλά θέλουν να μας ρίξουν στάχτη στα μάτια!
Ολόκληρο ταξίδι μας έστειλε ο κωλόγερος (ο Ελ Θιντ), και τελικά ήταν εδώ όλο τον καιρό! Δίπλα στον τάφο του! Γμτ το κέρατο σου, κωλόγερε, θα μου το πληρώσεις αυτό! Έβγαλα γρήγορα την μηχανή, φωτογραφίες απαγορεύονταν, λέει, με φλας, της έσκασα μία και μετά το έβαλα στα πόδια...

Την τελευταία μέρα γύρισα λίγο την Μαδρίτη προτού πάρω το αεροπλάνο. Πήγα σε μέρη γνώριμα, που μου αρέσουν, όπως ο αιγυπτιακός ναός του Debod ή το Palacio de Cristal στο πάρκο Retiro...
Στου Debod μου έπιασε την κουβέντα ένας Αμερικάνος. Του θύμισα, λέει, την κόρη του που πέθανε πριν 10 χρόνια και μέσα στην ντάλα του μεσημεριού μου είπε όλη την ιστορία της ζωής του.
Μετά από καμιά ώρα τον αποχαιρέτησα κουρασμένη αλλά και ευτυχισμένη που κάποιος σ'αυτήν την πόλη μιλούσε Αγγλικά...

Αργότερα, στο αεροδρόμιο, έπιασα ένα περιοδικό και το μάτι μου έπεσε σε ένα άρθρο. Έδειχνε έναν γέρο, με μακριά γένια και μούσια. Κάπου τον είχα ξαναδεί... Το διάβασα και κατάλαβα ποιος μας δούλευε τόσες μέρες.
Ο τύπος που παρίστανε το άγαλμα του Ελ Θιντ... Ο γεράκος που μας παραπλάνησε στα βουνά... Ο γέρος στον ναό... Ο Charlton, καλέ, o Heston!!! (αυτό το διαβάζουμε 'χέστον'). Έχει πάθει, λέει, αλτζχάιμερ, έχει αφήσει γένια και μαλλιά και βγαίνει με τα κουμπούρια και τα σπαθιά του κάθε τόσο και θυμάται τον παλιό καλό καιρό...
Eεεμ, αυτά παθαίνεις κακομοίρη, όταν έχεις μπερδέψει την πραγματικότητα με τις πολεμικές ταινίες και το παίζεις τσαμπουκάς...

Ι'll be back... ;)

Labels:

12 Comments:

Blogger ONOMATODOSIA said...

omorfa.

8a paw ton augousto ena 10 hmero.gia na doume kai ta ispanakia.najia kapws etsi to lene to meros.antalousien

5:25 PM  
Blogger triantara said...

andalousien???
malista. na sou doso mia idea tou pos einai ekei?
pos einai oi fotos pou exo anevasei edo?? e, KAMIA SXESI!!!
na pareis polu nero mazi sou kai makrua apo tis ekei paralies, mesa stin vromia kai tous agglous/germanous. kata ta alla oraia einai... ;P

poia ispanakia kale? tis ispanides den tha koitas??? autes einai teleies, ontos...

5:46 PM  
Blogger άστεγος said...

Willkommen!
Καταρχάς οι φωτογραφίες καταπληκτικές και οι διακοπές επίσης, καθώς φαίνεται.

Πάμε παρακάτω τώρα:
1. Δεν το 'ξερα ότι γουστάρεις σφυρίγματα στο δρόμο κλπ. Μόλις σε ξαναδεί ο πορνοάστεγος έχεις να ακούσεις όσες ανήθικες προτάσεις τραβάει η ψυχή σου.

2. Έγραψες σχετικά μεγάλο ποστ με ελάχιστα μπινελίκια (π.χ. "Γμτ το κέρατο σου, κωλόγερε"). Μπράβο σου, προοδεύεις.

3. Ο Καλατράβα το έφτιαξε το Dom στην Κολωνία;

4. Τάμα τό 'χες μωρέ παιδάκι μου και σέ φαγαν τα λαγκάδια και οι άγιοι; Πολλή ταλαιπωρία...

Φιλιά!

6:49 PM  
Blogger triantara said...

@άστεγος:
αγαπητέ "άστεγε"...
1. αφού στην Ελλάδα μεγάλωσα, μέσα στο αίμα μου είναι! Τόσοι εργάτες, φορτηγατζήδες, αλβανοί, κωλόγεροι, τζάμπα σφύριζαν τόσα χρόνια;;;;; χωρίς πλάκα, αν σφυρίξεις, την χεράκλα μου την βλέπεις;;; 'ΕΤΣΙ θα'σούρθει!!!

2. είδες;;;; ίσως γιατί τόσες μέρες και τόσα μπινελίκια που ρίχναμε, και μάλιστα στα ισπανικά, ξέδωσα ρε παιδί μου!!!

3. Ναι, λίγο μετά τους Ολυμπιακούς. Δεν το πήρες χαμπάρι ωρέ;;;

4. Κοίτα, 800χλμ σε 4 μέρες με αυτοκίνητο και ποδαράτο σου φαίνονται πολλά;;; πάντως, αν τα 30χλμ τα είχα πάει με τα γόνατα επίτηδες, θα μου είχε βγει το τάμα... τώρα που τα έφαγα κατά λάθος, καλά να πάθω... :)

7:32 PM  
Blogger άστεγος said...

Ωχ, απ'τα μπινελίκια θα περάσεις στη χειροδικία; Πρέπει να έχουμε την ισπανική υπηκοότητα για να τη βγλαουμε καθαρή μαζί σου... Ας είναι, θα προσέχω...

7:47 PM  
Blogger Krotkaya said...

PUTA PELIGROSA!!!

XAXAXAXAXAXA!!Ακόμα γελάω!!

Το δισκοπότηρο το βρήκες τελικά;;;

(σιχαμένο τέρας, ΖΗΛΕΥΩΩΩ!)

Εμένα δε μ αρέσουν τα σφυρίγματα και τα τέτοια, μου τη δίνουν. Γι'αυτό προτιμώ Βορρά.
(ξενέρωτη γκόμενα, I know)

2:31 PM  
Blogger RaZzMaTaZz said...

Wow!! Γαμάτες οι φωτό! Ισπανία rulez, θα παω κι εγώ μια μέρα όπως και δήποτε :)

1:22 PM  
Blogger Tolisbak said...

Πόσα χιλιόμετρα περπατήσατε στην πραγματικότητα;

1:08 PM  
Blogger triantara said...

@krot: njanjanjanjanja... :P
den eipame, to diskopotiro itan i puta peligrosa, i magda nte!
ennoeitai oti OYTE emene mou aresoun ta sfurigmata, plaka kano! :)

@razz: ep, ti ginesai? thanks. na pas omos stin Boreia Ispania, ekei pou exei prasino. H stin Barcelona. Allou na min pas!!! :)

@tolisbak: 30xlm. 15 na pame kai 15 na gurisoume. Se 5 1/2 ores peripou, pano sta vouna.

1:17 PM  
Blogger Tolisbak said...

5,4 χλμ/ώρα στα κατσάβραχα! Συνυπολογίζοντας τις στάσεις για να χαϊδέψετε σκυλιά και κατσίκια, μάλλον φτάσατε και τα 6χλμ/ώρα.

Βιονικές γυναίκες είστε;

Υποθέτω πως είστε από αυτές που ανεβαίνουν τις σκάλες δύο-δύο....

Μεταλαγμένη πάντως είσαι σίγουρα, σε πείραξαν τα Γερμανικά γονίδια. Εδώ οι ομόφυλες σου παίρνουν τον ανελκυστήρα στο μετρό για να μην περπατήσουν μέχρι τις κυλιόμενες σκάλες.....

Υποκλίνομαι!

10:54 PM  
Blogger ~~A~~ said...

Τρομερές φωτογραφίες. Τελικά πρέπει να ξεφύγουμε απο τα τουριστικά μέρη οταν πηγαίνουμε κάπου.Οι ομορφιές κρύβονται αλλού.

9:38 PM  
Blogger triantara said...

@tolisbak: η πλάκα είναι, ότι προσπερνάγαμε τους άλλους οδοιπόρους σ'εκείνα τα κατσάβραχα (γιατί κάνουν αρκετοί αυτά τα μονοπάτια) λες και είμασταν σε αγώνα δρόμου... το ότι δεν γκρεμοτσακιστίκαμε ήταν καθαρά θέμα τύχης... :)

@~~a~~: θενκς. ναι, έτσι είναι. εκεί που δεν το περιμένεις ανακαλύπτεις απίστευτες ομορφιές. καλώς ήρθες

10:05 PM  

Post a Comment

Links to this post:

Create a Link

<< Home