Wednesday, August 30, 2006

Τα σουβλάκια, η αγαθο@ούνα, η Λευκορωσίδα και ο στρατηγός της - παρτ 3

Οι καούρες είναι άτιμο πράμα τελικά. Έμεινα όλο το βράδυ άυπνη, να σκέφτομαι τον καλά-να-πάθεις Μήτσο και τις τύψεις μου για την αστυνόμευση των σουβλακίων και τα παιδιά που αποπήρα λίγο άγαρμπα αλλά με το δίκιο μου, έτσι; Γιατί γαμώ το κέρατο μου, εσείς σουβλάκια έχετε όποτε γουστάρετε. Εμείς (εδώ βάλτε ξανά τα βιολιά να παίζουν για τους άμοιρους „Gastarbeiter“) μόνο στα όνειρα μας τα βλέπουμε...

[ανοίγει η αγκύλη: Δεν είμαι θρήσκα. Αυτό μάλλον θα το έχεις καταλάβει αν έχεις διαβάσει έστω και μια γραμμή από οποιοδήποτε ποστ μου εδώ μέσα. Να το επαναλάβω όμως για όσους δεν το έπιασαν ακόμα. ΔΕΝ είμαι θρήσκα! ΔΕΝ πηγαίνω να κοινωνήσω, να ξομολογηθώ, να ανάψω καντήλια (να σου κατεβάσω καντήλια παίζει άνετα όμως), να γδάρω τα γόνατα μου στην Παναγιά της Τήνου μήπως και πάρει η ΑΕΚ κανά πρωτάθλημα προτού πεθάνω (όχι, δεν είμαι ΑΕΚτζού, αλλά αν είναι να κάνω τάμα, θα το κάνω για κάτι που πραγματικά δεν πρόκειται να γίνει ποτέ, για να αποδείξω ότι τελικά είναι μαλακίες όλα αυτά...), να φιλήσω το χέρι του παπά όταν τον δώ (μπιαχ...), κουλουπου, κουλουπου. Καταλαβαίνεις τι θέλω να πω.

Ούτε πιστεύω τις παπαριές που λένε στα παιδάκια όταν ψοφήσει το παπάκι που τους αγόρασαν οι ανεγκέφαλοι γονείς τους το Πάσχα κι εκείνα το βούτηξαν στην τουαλέτα να δουν αν επιπλέει, κοινώς πως το παπάκι πήγε στον παράδεισο και θα κολυμπάει για πάντα με τα άλλα παπάκια σε λίμνες γεμάτες νούφαρα και ζουζουνάκια. Είναι πολύ άκαρδο αυτό που κάνετε ρε σεις μαλάκες γονείς (το «μαλάκες» δεν πάει σε όλους - μόνο σ’αυτούς που το κάνουν αυτό...). Γιατί μια μέρα εκεί που το παιδάκι σας θα χέζει, θα καταλάβει ότι το παπάκι του είναι τελικά παρέα με τα υπόλοιπα σκατά που κατεβάζει αυτό και όλη του η οικογένεια μαζί. Κι αυτό είναι χειρότερο!


Δεν πιστεύω λοιπόν ούτε στον παράδεισο, ούτε στην κόλαση, ούτε στο καθαρτήριο (κι εσείς καμμένοι του LOST συνεχίστε να ονειρεύεστε, χέστηκα ;). Δεν πιστεύω λοιπόν πως υπάρχει αυτή η θεία δικαιοσύνη, που θα κατέβει να μας κάψει όλους επειδή δεν ήμασταν καλά παιδιά.

Πάμε παρακάτω. Όσοι με ξέρουν ή με διαβάζουν θα έχουν καταλάβει ότι οι διάφορες προσωπικότητες που κρύβω ανάμεσα στα τείχη του κρανίου μου χωρίζονται ουσιαστικά σε δυο μέτωπα. Toν Σουγλάκο και την αγαθο@ούνα. Γιατί ενώ μπορεί να με πιάσεις σε φάση που θα μου πεις «καλημέρα» και γώ παίζει να σε φασκελώσω και να σε πατήσω κάτω σαν το αηδιαστικό σκουλήκι που προφανώς είσαι, υπάρχει και η άλλη όψη όπου θα μου ζητήσεις να σου δώσω το δεξί μου νεφρό για τον άμοιρο μπατζανάκη της θείας του γείτονα σου και εγώ να σου χαρίσω και τα δυο... Σπάνιο, το ομολογώ, τόσο σπάνιο όσο κι οι φορές που θα σου πει η γυναίκα σου «αγάπη μου, έχω όρεξη να μου τον βάλεις από πίσω σήμερα» αλλά ναι ρε γαμώτο, ακόμα και ΑΥΤΟ μπορεί να γίνει μετά από 15 χρόνια γάμου! Μην το βάζετε κάτω ωρέ!!!

Έτσι, κατά καιρούς (κυρίως λίγο πριν ή μετά την πανσέληνο) πιστεύω κι εγώ στον Αϊ Βασίλη, στις νεραϊδούλες, στην καλοσύνη που κρύβουν μέσα τους οι άνθρωποι, στο φιλότιμο, στον αληθινό έρωτα και στις σερβιέτες με φτερά (το ότι πάντα βγαίνω χαμένη είναι αυτονόητο νομίζω...). κλείνει η αγκύλη...]

Το γιατί λοιπόν είχα τύψεις εκείνη την νύχτα μάλλον είχε να κάνει με τις καούρες... Κι έτσι υποσχέθηκα στον εαυτό μου πως εκείνο το πρωί, θα γινόμουν η καλή Σαμαρείτισσα που θα βρεθεί στον δρόμο σου για να σε σώσει όποια ψυχική ασθένεια κι αν σε βαραίνει...

Πήρα τον δρόμο προς το Χαλάνδρι να βρω κάνα βιβλιαράκι να με αποχαυνώσει όταν θα λιάζω την κορμάρα μου στις παραλίες της Πάρου (βλ. προηγούμενο ποστ). Σκέφτηκα, επίσης, να μην τρέχω για ταξί αλλά να εμπιστευθώ τα λεωφορεία που πάνε προς τα κει. Wishful thinking θα μου πεις. Μην σφίγγεσαι. Πες το όπως είναι: Καραμαλακία δικιά μου, συμφωνώ.

Εδώ διακόπτουμε το πρόγραμμα μας για μια καλλιτεχνική παρέμβαση:
Όταν θα πας στον πηγαιμό για την στάση, να εύχεσαι νά’ναι άδειος ο δρόμος. Ξένες καριόλες να μην βρεθούν στον διάβα σου και ο οδηγός του λεωφορείου να μην ανήκει στην ράτσα των γλύψε-μου-τα-οπίσθια-γιατί-η-γυναίκα- μου-δεν-μου-παίρνει-πια-πίπα οδηγών.

Αλλά πάλι προτρέχω ρε γαμώτο...

Εδώ σταματάμε το πρόγραμμα μας για μανιταρόπιτα (αχ, ρε Ν. είσαι φοβερή κι η πίτα σου καραγαμάτη!!!!!) και θα επανέλθουμε.

[ακούτε: Kill Bill OST - Twisted Nerve]

Labels:

Friday, August 25, 2006

Πάμε Πάρο;;;

- Πόσο κάνει η ευτυχία;
- 3,70 €
- Ορίστε
- Ευχαριστώ

Όσο κάνει η πρώτη πορτοκαλάδα με το πρώτο τοστάκι, στο πρώτο σου μπάνιο, την πρώτη μέρα, την πρώτη σου φορά, σ'αυτό το νησί...


Όχι, η Πάρος δεν είναι το τελειοτερότερο νησί που έχω πάει (μαι Κρήτη, ντοντ γουόρυ, αι στιλ λόβ γιου δε μοστ! ;). Ούτε έχει τις καλύτερες παραλίες που έχω δει. Ούτε το καλύτερο φαγητό. Ούτε τους καλύτερους γκόμενους.

Είχε όμως τον κυρ Αντρέα με τα πεντακάθαρα δωμάτια του και το χαμογελαστό προσωπικό. Τα μπαράκια με τις καρέκλες μέσα στην θάλασσα.


Τον Shiba να μας γαυγίζει γιατί δεν μας ήξερε και να μας κάνει χαρές μόλις μας έμαθε. Τις κυρά Ισαβέλες και Κατερίνες που τσακώνονται σε ποιον θα δώσουν τα δωμάτια. Τα χαζοbeach bars με τα ανήλικα, ανόητα αγοροκοριτσάκια. Τις κοπελιές στα μαγαζιά που λιώνουν μές την ζέστη αλλά πάντα σου χαμογελούν.

Με την εκκλησιά της που αν δεν ήταν η Μανταλένα και τα βίντεα της δεν θα ξέραμε ότι έχει γυναικονήτη!

Τον χορευτικό της σύλλογο που ήταν απίθανος (και εγώ τα σιχαίνομαι αυτά!) και για δώρο ο δήμαρχος τους έδωσε μια ανθοδέσμη κι ένα βιβλίο... Ουστ!!!! Τα πυροτεχνήματα που μας κοψοχόλιασαν και έκαναν τα παιδάκια να κλαίνε και τα κατοικίδια να τρέχουν να κρυφτούν. Το καταπληκτικό "Καφενείο" που η μαγείρισσα μαζεύει την κάπαρη και την ρίγανη μόνη της και βρίσκει χρόνο να κάνει καλαμαράκια φρέσκα και άλλα μαγικά...


Τους Άγιους Ανάργυρους που είναι 10' από την Νάουσσα και τα αρμυρίκια με τις βαρκούλες στην παραλία. Τον μαγαζάτορα που ήρθε να ξεπλύνει τους κατεψυγμένους αστακούς στην θάλασσα και να τους πουλήσει για φρέσκους.


"Έτσι είναι η Πάρος, για να μαθαίνετε!" ;)

[οι φωτογραφίες είναι απ'το κινητό, γι'αυτό και η κακιά ποιότητα...]

Labels:

Saturday, August 19, 2006

Midnight call

Photo by Triantara

That damn ventilator... the one you always turn on when you're in the bathroom... the one that makes that terrible noise and makes me want to climb the walls... the one that sucks all the warm air when I'm in the bathtub trying to relax...

That damn ventilator...

I sometimes turn it on. But ONLY if you're not there... it's only when I miss you that this damn ventilator reminds me of you...

Labels:

Thursday, August 17, 2006

Τα σουβλάκια, η αγαθο@ούνα, η Λευκορωσίδα και ο στραγηγός της – παρτ 2

Στην Ελλάδα (τό'χω πει και θα το ξαναπώ) κάτι έχουν πάθει οι γκόμενες.

Την έχουν δει κάπως τέλος πάντων. Είναι το υβρίδιο μεταξύ Shakira και Jennifer, η λεγόμενη Shakifer (κατά το Lucifer…).

Από την μια θέλουν να πέφτουν τα αρσενικά στα πόδια τους, να έχουν τον γκόμενο με τα λεφτά του μπαμπά και το Audi TT (μαύρο καμπριολέ παρακαλώ) και να τις τρέχει για καφέ στο Κεφαλάρι ή έστω να τις φλομώνει με ρομαντικές επαναστατικές παπαριές του Τσε για να ανοίξουν τα πόδια τους.

Απ'την άλλη, αν εσύ αποφασίσεις να τις φτύσεις, έχεις πιάσει το λαχείο. Αν είσαι και παντρεμένος κερδίζεις αυτομάτως bonus points. Τότε μεταμορφώνονται σε Alex Forrest (αυτή από το Fatal Attraction) ή σε τσαντισμένες μάγισσες του Ήστγουικ. Θα κολλάνε επάνω σου σαν την μύξα που δεν λέει να ξεκολλήσει απ'το δάχτυλο σου, σαν την τσίχλα που μου πέταξε στην τρίτη Δημοτικού ο "πισινός" μου και του τράβαγα το μαλλί μέχρι να βάλει τα κλάμματα. Ήμουν κακιά τότε. Σήμερα είμαι χειρότερη…
Θα σε κάνουν να ξερνάς κερασοκούκουτσα ή θα κρεμούν το γατάκι σου απ'τα ευνουχισμένα του π@π@ρια στην πυλωτή, να το δει όλη η γειτονιά... (ε, όποιος δεν καταλαβαίνει, ας δει τις ταινίες, βαριέμαι να ξηγάω…)

Του φίλου μου του Μήτσου την ιστορία την έμαθα την Παρασκευή το βράδυ που πήγαμε για σουβλάκια. Είχε βγει να πάρει τσιγάρα και βλέπει την γκόμενα με έναν άλλο μαντράχαλο να σουλατσάρει… Τους πλησιάζει χωρίς να πάει το μυαλό του στο κακό στην αρχή. Μετά το μυαλό του έφυγε και χάθηκε. Εδώ και 3 μήνες ακόμα το ψάχνει.

«Γεια σας παιδιά! Μαράκι τι γίνεται;», πριν 2 μέρες είχαν πάει για καφέ, όλα καλά, καθόλου σύννεφα στον ορίζοντα. Νόμιζε ο Μητσάρας…
«Γεια σου Μήτσο», το Μαράκι. «Από δώ να σου γνωρίσω τον γκόμενο μου τον Βασίλη. Βασίλη, ένας φίλος μου, ο Μήτσος».

Από τότε κλεισμένος στο σπίτι του ο Μήτσος. Μισή μερίδα έχει μείνει, τον τραβάμε με το ζόρι για καφέ. Μόνο εκείνη την Παρασκευή το βράδυ, αφότου ήρθα εγώ από τα ξένα, τον είδαν τα παιδιά να τρώει ξανά. Έκανε κάτι βουτιές με τα ψωμιά στην σαλάτα ο Μητσάκος, έτρωγε το ένα σουβλάκι μετά το άλλο, σαν τον Χριστό μετά την έρημο ένα πράμα. Εγώ βέβαια τα μέτραγα και μου ανέβαινε η πίεση αλλά κρατήθηκα. Είχε αδυνατίσει τόσο που τα μάγουλα του ήταν διάφανα πλέον.
«Μήτσο, έχεις 5 σφραγίσματα σε 3 δόντια;; WoW!»

Και καλά ρε Μαράκι. Ντάξει. Μικρή είσαι, ότι γουστάρεις κάνεις. Πάρ’τον όμως από μια μεριά τον κακομοίρη, προετοίμασε τον λίγο. Πάνε για καφέ μαζί του και πες του κάτι σε στυλ «Μήτσο, βρήκα άλλο …ούτσο», ή βάλτον να σταθεί όρθιος και ρώτα «όποιος έχει γκόμενα αυτήν την στιγμή να κάνει ένα βήμα μπροστά» κι όταν πάει να κουνηθεί φώναξε του ένα «που πας ρε καημένεεεε;;;;;» Κάνε κάτι τέλοσπάντων!!!! Έτσι ξεροσφύρι να σας δει μαζί ρε γμτ;;; Ηave a heart, a lung or a kidney, for fuck’s sake!

Κι εσύ ρε Μήτσο, όχι ότι δεν φταις καθόλου… Να λέμε και του στραβού το δίκιο έτσι; Όταν 2 χρόνια την τρέχεις την κοπέλα από νετ καφέ σε νετ καφέ και την βάζεις να σου κρατάει τον καπνό όσο εσύ καίγεσαι με το κάθε παπαροπαιχνίδι, είναι παράξενο μετά που βρέθηκε ο τυπάς να την φλομώσει για την Κούβα και τον Φιντέλ και του’κατσε το Μαράκι; Ε, καλά να πάθεις!!!

Έτσι μεγαλόψυχη που είμαι λοιπόν, τον λυπήθηκα και δεν του γάβγισα που μού’τρωγε τα σουβλάκια. Τα πλήρωσαν οι υπόλοιποι καλοσιτεμένοι.

Κι εγώ είχα τύψεις εκείνο το βράδυ. Και καούρες. Δεν έκλεισα μάτι. Τύψεις, αυπνίες, καούρες κι έτσι ήρθε κι έδεσε κι έγινε ότι έγινε το Σάββατο. Αλλά ας μην προτρέχω.

Του μπι κοντινιουτν…

Labels:

Tuesday, August 15, 2006

Χάπι για το AIDS!

Αμ δεν υπάρχουν συμπτώσεις!

Ο Bill Hicks το είχε προβλέψει και εγώ είχα επίσης αναφερθεί σ'αυτό το θέμα έμμεσα.

Άμα βρεθεί γιατρειά εναντίον του AIDS τότε θα βγουν όλοι στους δρόμους και θα μαμιούνται χωρίς να κοιτάνε... Tα προβλήματα και οι διχόνοιες θα ξεχαστούν, θα είμαστε όλοι μια αγαπημένη κοινωνία και ο Βush Jr ίσως επιτέλους να παραδεχτεί την σχέση του με την μαμά του.

Τώρα εξηγείται και η πρόσφατη "ανακωχή" στο Λίβανο...


Labels:

Monday, August 14, 2006

Τα σουβλάκια, η αγαθο@ούνα, η Λευκορωσίδα κι ο στρατηγός της

Photo by Ntora

Οι διακοπές για μένα ξεκινούν πάντα με συγκεκριμένο τρόπο.

"Χεστήκαμε", θα μου πείτε, "καμιά ιστορία με καμιά γκόμενα και τίποτα μπινελίκια έχεις;
Αλλιώς να πάμε στον Πασκάλ να μας τα πρήξει με τα παρτ σέβεν, έιτ, νάιν και κουλουπού του. Ή στον Μούχλα που χώνει σαφώς καλύτερα μπινελίκια από σένα και όποιον πάρει ο χάρος!"

Ναι, δίκιο έχεις, συγγνώμη σου ζητώ, συγχώρεσέ με! Αλλά αν συνεχίζεις να διαβάζεις, τότε βγάλε το σκασμό σαν καλός μαζόχας κι αν δεν μπορείς να το αποφύγεις κάνε ότι το απολαμβάνεις...

Ξεκινούν λοιπόν οι διακοπές με το εξής ρίτουαλ (προειδοποιώ ότι θα πέσει μεγάλη μεταναστοκλαψούρα για αυτά που έλειψαν στην άπορη ελληνιδούλα που ξανάρθε στον τόπο της μετά από -μην χέσω!- 5 μήνες...):
Φεύγω από το αεροδρόμιο συνήθως με ταξί γιατί βαριέμαι τις αγκαλιές και τα φιλιά στις αφίξεις. Είναι τελείως ξεπερασμένα και ψεύτικα όλα αυτά τα σορόπια τελικά. Ναι, χαίρεσαι που βλέπεις τους δικούς σου γιατί έχουν περάσει μήνες από την τελευταία φορά που τους ξαναείδες και βρίστηκες μαζί τους. Και όλη αυτή η χαρά, η προσδοκία, η ευγένεια εξαφανίζονται την πρώτη φορά που θα πας να χέσεις και ο προηγούμενος έχει ξεχάσει να βάλει καινούριο χαρτί στην τουαλέτα, ή θα βγεις με το μαύρο σου το στρινγκ στο χωλ να σηκώσεις το τηλέφωνο γιατί έχεις ξεχάσει ότι στο σπίτι δεν είναι ο γκόμενος αλλά ο θείος κι η θεία που ήρθαν να σε δουν.

Το ρίτουαλ λοιπόν είναι να έρθω στο σπίτι και να κοψοχολιάσω όποιον τύχει να είναι εδώ εκείνη την ώρα. Ή όποιον έρθει μετά από μένα. Γιατί συνηθίζω να δίνω λάθος συντεταγμένες, ώρες, αφίξεις, αναχωρήσεις, κλπ.
Σαν την Ν. (την κοπελιά του αδερφού μου, γαμώ τις κοπέλες και πολύ του πέφτει του γάιδαρου, αλλά ο έρωτας είναι τυφλός και με καράφλα οπότε στα π@π@ρια του... ;Ρ love u bro! :P) που βγήκε τον Φεβρουάριο να πετάξει τα σκουπίδια και βλέπει μια Ελένη να βουτάει πίσω απ'τους θάμνους... Τέσπα. Δεν είναι το θέμα μας αυτό!

Έχω λοιπόν κοψοχολιάσει όποιον βρω μπροστά μου και μετά χέστηκα! Το μόνο που με νοιάζει είναι να πάρω το delivery και να μου φέρει το συνηθισμένο: 5 σουβλάκια καλαμάκια και 2 με πίτα απ'όλα!
Την ώρα που θα τα πιάσω στα χέρια μου, θολώνουν όλα γύρω μου. Δεν πα να έχουν νέα να μου πουν... Πως είναι όταν βάζαμε μικροί τους δίσκους στις 33 στροφές αντί στις 45
(καλά το θυμάμαι καλέ;;;) και ακουγόταν ο Χάρυ Κλυν σαν να έχει σύνδρομο Ντάουν;;; - όχι ότι έφταιγε πάντα η αλλαγή στροφών γι'αυτό, αλλά ο Χάρυ Κλύν ήταν ρε, you gotta love him!
Ε, το ίδιο πράμα συμβαίνει με τις φωνές γύρω μου, όταν ανοίξω την σακούλα... Το μόνο που με νοιάζει είναι να σκίσω το λαδόχαρτο και να μυρίσει σκορδίλα ο τόπος! Να πασαλειφτώ με τζατζίκια και ντομάτες, να μπουκωθώ με την πίτα και το κρέας, να γουρουνιάσω μπροστά σε όλους μέχρι να απομακρυνθούν αηδιασμένοι απ'την ξενιτεμένη που ήρθε απ'το Λιμοκτονιστάν...

Το βράδυ πάλι τα ίδια, εννοείται. Στο Πέτρινο του Σταμάτη στην Παλιά Πεντέλη, που θα σταθώ στην ουρά να πάρω τα θεικά καλαμάκια με το άσπρο κρεμμύδι πάνω στην πιατέλα και θα τα φυλάω σαν σκύλα που βυζαίνει μέχρι να πάω να καθίσω στο τραπέζι. Μέχρι και λογαριασμό κρατάω πόσα τρώνε οι άλλοι. "Αφού είπες ότι θα φας μόνο 3, τώρα σε έπιασε η λόρδα; Φέρ'το καλαμάκι πίσω μωρή χαμούρα! Ουστ!" Το γαμάτο της υπόθεσης είναι ότι τις 2 πρώτες μέρες έχεις την άδεια να τα κάνεις όλα αυτά! Είναι "τόσο χαριτωμένα" αφού έχει να φάει σουβλάκια τόσους μήνες "το ξενιτεμένο..."
Κούνια που σας κούναγε, αλλά σιγά μην σας το πω... Έτσι, συνεχίζω με το άλλοθι μου και κλείνω σήμερα την πρώτη μέρα χωρίς σουβλάκια αφού τα σιχάθηκα μετά την οργιαστική σουβλακοφαγία των περασμένων 3 ημερών.

Και επειδή η βαλίτσα αποφάσισε να φτάσει στην Αθήνα μέσω Καβάλλλας, θα την κόψω λοιπόν κι εγώ σε παρτ ουάν, του και θρι (μάλλον, το σκέφτομαι ακόμα), για να την σπάσω στον Πασκάλ (κοντινό πλάνο στον Πασκάλ που ξύνει το αριστερό του πτερύγιο όσο διαβάζει αυτές τις γραμμές... :Ρ) και για να επιστρέψω στο video club την μεγάλη βούρτσα "V for Vendetta" με την οποία αποφάσισα να αποχαυνωθώ απόψε και απ'την τσαντίλα μου θα ξαναδιαβάσω το κόμικ να στανιάρω...

Ατουταλέεεεερ!!

(συνεχίζεται με το παρτ του, όπου θα έχει ΚΑΙ γκόμενα, ΚΑΙ μπινελίκια...)

[ακούτε: Nine Inch Nails - The Perfect Drug]

Labels:

Thursday, August 10, 2006

Τα καράβια μου καίω...

Photo by Chacalxxx
Ευτυχώς που φεύγω αύριο...
Δυστυχώς πετάω στις 6.30 άρα δεν θα κοιμηθώ...


Ευτυχώς που πέρασα για τελευταία φορά απ'το "χωριό"...
Δυστυχώς βρήκα κάτι μαύρα βότσαλα και τα έριξα πίσω μου...

Ευτυχώς που αγόρασα και δεύτερη βαλίτσα...
Δυστυχώς το πιπίνι δεν χωράει μέσα...

Ευτυχώς που θυμήθηκα να φορτώσω το κινητό...
Δυστυχώς ξέχασα τις μπαταρίες για το dildo...


Ευτυχώς που πρόλαβα να ρίξω μια ματιά στο μόνιτορ...
Δυστυχώς δεν θα προλάβω το τέλος του Αργύρη...

Ευτυχώς που έχει ο αδερφός μου κομπιούτερ...
Δυστυχώς θα βαριέμαι να διαβάσω οτιδήποτε έχει σχέση με μπλογκ...

Ευτυχώς που θα κάνει ζέστη στην Ελλάδα...
Δυστυχώς θα έχει και πολλούς Έλληνες...

Από πείσμα και τρέλλα λοιπόν, για να δούμε αν θα βρω νερό αυτήν την φορά...


Όποιος τύχει να βρεθεί στα παρακάτω νησιά: Πάρο, Κρήτη, Λευκάδα (όχι απαραίτητα σε αυτήν την σειρά), σκασίλα μου, σιγά μην τρέχω να δω την αφεντομουτσουνάρα σου... ;Ρ

Δεν λέω "θα τα πούμε τον Σεπτέμβριο" γιατί μπορεί να τα πούμε είτε πιο νωρίς, είτε πολύ πιο αργά... (αν, πουχου, μου την σπάσουν τα μωρά και οι γριές αύριο στο αεροπλάνο, ετοιμαστείτε για πολλά μπινελίκια...)
Δεν λέω "να περάσετε καλά" γιατί έτσι κι αλλιώς του κεφαλιού σας θα κάνετε...
Μην πείτε "να περάσεις καλά" γιατί τελικά ότι μου καυλώσει θα κάνω... ;Ρ

Το ξέρω, συνεχίζω να είμαι γλυκομίλητη και ευγενική γι'αυτό όταν γυρίσω (στο μπλόγκινγκ) θα φτύσετε αίμα!

Ακόμα διαβάζεις;;;
Τελείωσε λέμε!!!


[ακούτε Νίκο Πορτοκάλογλου - Τα καράβια μου καίω]

Labels:

Wednesday, August 09, 2006

Wafa Sultan

Από το μπλογκ της Εργοτελίνας. Αξίζει να το παρακολουθήσετε.

Καλημερέισον! :D

Labels:

Sunday, August 06, 2006

Little boy and his big bang

Photo by Pink Bunnie

"And now for something completely different!"
Διακόπτουμε το συνήθες πρόγραμμα του Χαχαχουχα για κάτι πιο (κατά την άθλια γνώμη μας) σημαντικό...


2 Αυγούστου 1939


Αγαπητέ Κύριε Πρόεδρε (Ρούζβελτ),

αν δεν έχετε ακουστά εκείνο το στοιχειάκι που λέγεται Ουράνιο, να σας το μάθω εγώ και να σας υπενθυμίσω ότι σύμφωνα με τις μελέτες των συναδέλφων μου Szilard και Wigner υπάρχει περίπτωση να φτιάξουν οι Γερμανοί μια βομβίτσα η οποία αν πέσει στα κεφάλια μας θα μας πάρει ο διάολος...

Με αγάπη,

Α. Άινστάιν

......................................................................................................

Ιούνιος 1942

Γερμανοί:
Λοιπόν, αυτήν την στιγμή τα λεφτά δεν μας φτάνουν ούτε για τσιγάρα... πάλι καλά που τα κουμπιά και τα σαπούνια μας πέφτουν φτηνά. Αυτές τις παπαριές για βόμβες που σκοτώνουν τα πάντα εκτός από κατσαρίδες να μην τις ξανακούσω! Ράααους!!!
......................................................................................................

25 Απριλίου 1945

Κύριε Τρούμαν, να σας πούμε τώρα την αλήθεια για το τι ακριβώς έγινε.
Ε, ο πρόεδρος Ρούζβελτ εκεί που έκανε βόλτα με το καροτσάκι του, σκέφτηκε ότι θα είχε πλάκα να τρομάξει την μαγείρισα (που επανειλημένα του έβαζε πολύ τσίλι στο φαγητό και τον έκανε να κλάνει νύχτες ολόκληρες) και πήγε να κατέβει τις σκάλες με σκοπό να την κοψοχολιάσει την ώρα που αυτή έκοβε πατάτες. Δυστυχώς δεν πρόσεξε την Μαρίκα η οποία εκείνη την ώρα σιδέρωνε, μπερδεύεται στο καλώδιο και πέφτει από το καροτσάκι. Η άτυχη Μαρίκα νόμισε ότι ήρθε ο Μπεν ο μαύρος μπάτλερ απ'το Τσιμπουτί να της πιάσει πάλι τον κώλο και του πέταξε το καυτό σίδερο ελπίζοντας να του σπάσει το πόδι. Αντί αυτού πέτυχε τον πρόεδρο στο δόξα πατρί.

Όχι, αυτά που είπαμε στα ΜΜΕ ήταν για τα μάτια του κόσμου.

Αυτά.

Α, να μην ξεχάσουμε να σας πούμε για ένα προγραμματάκι που ξεκίνησε πριν λίγο καιρό ο μακαρίτης, επρόκειτο για μια βομβίτσα που σχεδιάζουμε με πολλή αγάπη. Ακούστε λοιπόν...
......................................................................................................

30 Μαΐου 1945

General Leslie Groves: Kyoto!
Secretary Henry Stimson: Nagasaki!
GLG: KY-O-TO!!!!
SHS: NA-GA-SA-KI!!!
GLG: Γιατί ρε γμτ π......α μου όχι το Κυότο;;;;
SHS: Γιατί έχει ωραίους κήπους ωρέ!!!! Πέρσι ήμουν εκεί και μύριζα τις κερασιές! Τραβάς κάνα ζόρι;;
GLG: Ναι ρε μλκ, αλλά στο Κυότο δεν μου κάθησε μια γκέισα όταν ήμουν εκεί πριν 2 χρόνια και θέλω να της δείξω της π.....ς!!
Συμβούλιο: Leslie! Tον ΠΟΥΛΟ!!! Το Ναγκασάκι θα την φάει είπαμε!!
SHS: Νιανιανιανιανια!!!! :ΡΡΡΡΡΡΡΡΡΡΡΡΡΡΡΡΡΡΡΡΡΡΡΡΡΡΡ
......................................................................................................

31 Μαΐου 1945

- Ρε παιδιά, θα το πούμε στους Ιάπωνες ότι θα τους ρίξουμε την βόμβα;
Ή θα το κάνουμε στα κρυφά;

- Χαζός είσαι; Ξέρεις πόσο οργανωμένοι είναι αυτοί οι σχιστομάτηδες;
Θα εκκενώσουν την πόλη σε χρόνο dt και θα την γεμίσουν με Αμερικανούς αιχμαλώτους! Άσε ρε, καλύτερα έτσι!
Άλλωστε, να μην μάθει τίποτα και ο Στάλιν και αρχίσει τα τσαλιμάκια...
- Ναι, δίκιο έχεις... πας δε σολτ πλιιζ!
......................................................................................................

6 Αυγούστου 1945

Οκέυ έβρι μπάντι! Ριπίτ άφτερ μι!!!!
"Overkill is cheap and will be achieved"
"Overkill is cheap and will be achieved"
"Overkill is cheap and will be achieved"
"Overkill is cheap and will be achieved"

Πους δε μπλου μπάτον!
Δε μπλου!!
Δε μπλου γιου άσχολ, ΝΟΤ δε ρεντ!!!
Ο, φάκ!!!! Βάλτε όπισθεν ωρεεεεεεεεεεεεεεεεεε!!!!

Και τώρα συνεχίστε όπως είσασταν. Εμείς πάμε για μπύρες! γκουντ μπάι μπάι...


[ακούτε Maria Callas - La mamma morta]

Labels:

Thursday, August 03, 2006

Griechischer Wein....

-Πολύ καλά τα μιλάς τα Γερμανικά! Από που είσαι;
(Απαντώ)

-Αχ, από Ελλάδα! Τι ωραία! Για Γαλλιδούλα μου φαινόσουν...
(Ναι, αλλά σταμάτα να στραβοχαμογελάς ειρωνικά, γιατί θα σου βάλω το τασάκι στον κώλο...)

-Αχ, έχω πάει πολλές φορές στην Ελλάδα! Τι ωραία χώρα! Με την Ακρόπολη, το φαγητό, το μπουζούκι, τους καλούς ανθρώπους! Είχα και έναν φίλο (γκόμενο) κάποτε, τον γνώρισα όταν πήγα στην Κρήτη το καλοκαίρι του 78, αχ, τι ωραία που ήταν (τον έφαγα...).
(Κάνω πως συμφωνώ και προσπαθώ να κρατήσω το μεσημεριανό μου στην θέση του)

-Και τι ωραία που φτιάξατε τους Ολυμπιακούς Αγώνες! Κανείς δεν το περίμενε, μπράβο σας... Και όταν κερδίσατε το Ευρώ χαρήκαμε όλοι πολύ για σας!
(ναι ε;; όταν θάβατε τον Ρεχάγκελ είχες πάει στην τουαλέτα μάλλον εσύ. Εάν αναφέρει το Μουντιάλ θα την χαστουκίσω!)

-Τι κρίμα που δεν καταφέρατε να προκρηθείτε για το Μουντιάλ...
(I'm going back to my cave, need to find my cave.... 10, 9, 8.....)

-Αχ, και εκείνο το τραγουδάκι, θα το ξέρεις σίγουρα ε;;
(7, 6, Χιούστον γουι χάβ ε πρόμπλεμ...)

-Το ακούγαμε εγώ και ο άντρας μου κάθε καλοκαιράκι στο εξοχικό μας στην Κρήτη, μαζί με τον Χατζιδάκι, τον Θεοδωράκη, και....
(της θειάς σου το μουνάκι... 5, 4,...)

-πως πάει πάλι να δεις;;; Αχ, ναι!! Griechischer Wein! "Ελληνικό κρασί, σαν το αίμα της γής... λαλαλαλαλα...". Αχ, φεύγεις;;;;
(ο ίδιος διάλογος με διάφορους Γερμανούς, με ελάχιστες παραλλαγές τα τελευταία 12 χρόνια...
πιο πολύ θύμωσα με τον εαυτό μου, γιατί δεν είχα κάτι άλλο ελληνικό να της θυμίσω, εκτός από κάτι αρχαίες κολώνες, κάποια κόκκαλα σοφιστών και κάτι μάρμαρα που ούτε θυμάμαι πια πως τα λένε...)

-Ναι, ξέρετε έχω δουλειά τώρα και όπως σίγουρα θα θυμάστε, arbeit macht frei...
(χτύπημα κάτω απ'την ζώνη αλλά το ελληνικό, πρόστυχο, νώθο βρωμοαίμα μου το φχαριστήθηκε...)

Με αφορμή το καραγαμάτο ποστάκιον της Penguin Witch, για να μην ξεχνιόμαστε...

Labels:

Wednesday, August 02, 2006

Mια νύχτα στην εντατική

Foto by James Addison Goux
Το περασμένο Σάββατο πήγα στην εντατική να συναντήσω μια φίλη μου που δούλευε εκεί. Ήταν η αγαπημένη ώρα. Μέσα στα άγρια μεσάνυχτα, η νύχτα ζεστή και οι δρόμοι έρημοι. Όσοι έχουν ζήσει στην Γερμανία ξέρουν τι θα πει αυτό. Σαν στοιχειωμένες πόλεις είναι τις νύχτες εδώ ο κόσμος.

Νόμιζα πως θα περίμενα μόνη μου μέχρι να τελειώσει την βάρδια της.
Κι όμως, μπροστά από την κλινική μια μεγάλη Τούρκικη οικογένεια καθόταν και περίμενε.
Οι μόνοι άνθρωποι εκεί τριγύρω. Είχαν φέρει και πανέρια με ψωμιά, νερό, γλυκά και άλλα τέτοια.
Άτομα κάθε ηλικίας, άλλοι καθισμένοι στα παγκάκια, άλλοι όρθιοι, γιαγιάδες/ παππούδες/ μανάδες/ πατεράδες/ θείοι/ θείες συζητούσαν ήρεμα.

Τα πιτσιρίκια τα είχαν φέρει μαζί τους. Εκείνα είχαν βρει ένα άδειο μπουκάλι και έπαιζαν ήρεμα πιο πέρα. (Οξύμορον το γεγονός ότι χρησιμοποίησα δύο φορές την λέξη "ήρεμα" για να περιγράψω οικογένεια Τούρκων, γιατί σαν τους Έλληνες κι αυτοί σηκώνουν τον κόσμο στο πόδι συνήθως...)

Ποιον να περίμεναν άραγε;; Για ποιον ξενυχτούσαν;; Δεν τους ρώτησα φυσικά.
Σίγουρα θα ήταν σαν όλα τα σόγια. Σίγουρα θα είχαν κι αυτοί τους τσακωμούς, τα φαγώματα τους, τις ζήλιες τους. Σίγουρα θα είχαν χωράφια, σπίτια, γκόμενους/γκόμενες να χωρίσουν.

Με ξάφνιασε αυτή η βεβαιότητα, αυτή η σιγουριά στα βλέμματα τους. Το ότι ήταν αυτονόητο πως θα καθόντουσαν σ'αυτά τα άθλια παγκάκια, όλη τη νύχτα αν χρειαστεί.

[ακούτε Coldplay - Careful where you stand]

Labels: