Wednesday, August 02, 2006

Mια νύχτα στην εντατική

Foto by James Addison Goux
Το περασμένο Σάββατο πήγα στην εντατική να συναντήσω μια φίλη μου που δούλευε εκεί. Ήταν η αγαπημένη ώρα. Μέσα στα άγρια μεσάνυχτα, η νύχτα ζεστή και οι δρόμοι έρημοι. Όσοι έχουν ζήσει στην Γερμανία ξέρουν τι θα πει αυτό. Σαν στοιχειωμένες πόλεις είναι τις νύχτες εδώ ο κόσμος.

Νόμιζα πως θα περίμενα μόνη μου μέχρι να τελειώσει την βάρδια της.
Κι όμως, μπροστά από την κλινική μια μεγάλη Τούρκικη οικογένεια καθόταν και περίμενε.
Οι μόνοι άνθρωποι εκεί τριγύρω. Είχαν φέρει και πανέρια με ψωμιά, νερό, γλυκά και άλλα τέτοια.
Άτομα κάθε ηλικίας, άλλοι καθισμένοι στα παγκάκια, άλλοι όρθιοι, γιαγιάδες/ παππούδες/ μανάδες/ πατεράδες/ θείοι/ θείες συζητούσαν ήρεμα.

Τα πιτσιρίκια τα είχαν φέρει μαζί τους. Εκείνα είχαν βρει ένα άδειο μπουκάλι και έπαιζαν ήρεμα πιο πέρα. (Οξύμορον το γεγονός ότι χρησιμοποίησα δύο φορές την λέξη "ήρεμα" για να περιγράψω οικογένεια Τούρκων, γιατί σαν τους Έλληνες κι αυτοί σηκώνουν τον κόσμο στο πόδι συνήθως...)

Ποιον να περίμεναν άραγε;; Για ποιον ξενυχτούσαν;; Δεν τους ρώτησα φυσικά.
Σίγουρα θα ήταν σαν όλα τα σόγια. Σίγουρα θα είχαν κι αυτοί τους τσακωμούς, τα φαγώματα τους, τις ζήλιες τους. Σίγουρα θα είχαν χωράφια, σπίτια, γκόμενους/γκόμενες να χωρίσουν.

Με ξάφνιασε αυτή η βεβαιότητα, αυτή η σιγουριά στα βλέμματα τους. Το ότι ήταν αυτονόητο πως θα καθόντουσαν σ'αυτά τα άθλια παγκάκια, όλη τη νύχτα αν χρειαστεί.

[ακούτε Coldplay - Careful where you stand]

Labels:

15 Comments:

Blogger RaZzMaTaZz said...

Καλά, στα νοσοκομεία (και δη στα επείγοντα) μπορείς να δεις πραγματικά τα πάντα. The irony is οτι μια που διάβασα το ποστάκι σου και μια που φεύγω για να παω κι εγώ σε ένα νοσοκομείο.
Δεν ξέρω αν φταίνε οι πολλές (και ψυχοφθόρες) επισκέψεις μου σε τέτοιους χώρους, αλλά πλέον δεν κοιτάω γύρω μου όταν πηγαίνω, ακόμα κι όταν τύχει να παω για δουλειά. Dunno. Μάλλον δεν είμαι τόσο αναίσθητη ακόμα -το παλεύω όμως..

4:30 PM  
Blogger triantara said...

I've had my share of hospitals dear... αλλά εδώ δεν είναι το θέμα μου να σας τρομάζω με το τι συμβαίνει στα νοσοκομεία.
ούτε ήταν απίστευτη η σκηνή που είδα, ούτε κάτι το εξωπραγματικό. απλά μου θύμισε πάλι ότι τελικά οι αρρώστιες ή τα ατυχήματα έχουν έναν λόγο που υπάρχουν.

5:07 PM  
Blogger tassoula said...

Φυσικά υπάρχει λόγος.Οταν είχαμε τον μικρο στην εντατική υπήρχε αυτή η απίστευτη σιγουρια από όλους οτί κανείς δεν φέυγει απο εκεί.

7:33 PM  
Blogger AsGoodAsItGets said...

Όταν λες περασμένο Σάββατο δε φαντάζομαι να εννοείς αυτό με τις γιορτές και τα βεγγαλικά ε;

Σαββατόβραδο σε νοσοκομείο ε; Δε λέω, πρωτότυπο... :P

11:26 PM  
Blogger ONOMATODOSIA said...

einai demenoi meta3u tous oi tourkoi.

11:57 PM  
Blogger Little_Pat said...

Sounds familiar to me too, razzmatazz...
Λόγω δουλειάς, μπαινοβγαίνω στις κλινικές και τις μονάδες των νοσοκομείων σχετικά συχνά, αλλά κάθε φορά προσπαθώ να μη με αφήσω να νιώσω κάτι. Ακόμα και κατά τη διάρκεια των σπουδών μου το ίδιο έκανα, όμως, ένιωθα πως έπρεπε να είμαι εκεί και να υπάρχω ακόμη και για τους συνοδούς και συγγενείς των ασθενών που περιμένουν όλοι μαζί και ο καθένας μόνος του. Αν αφεθείς, τα συναισθήματα που μπορούν να γεννηθούν ειδικά μέσα στα άγρια χαράματα στη μονάδα είναι τραγικά. Βλέπεις τα πράγματα πολύ πιο ρεαλιστικά.
Τι μου θύμησες με αυτό το ποστ triantara, τι μου θύμησες....

7:43 AM  
Blogger Νίκος Παργινός said...

Στις δύσκολες ώρες οι οικογένειες δένονται ακόμα περισσότερο. Ίσως να περίμεναν την ελπίδα, ίσως τον ίδιο τον θάνατο.
Καλημέρα

8:14 AM  
Anonymous mpampakis said...

Άμα είναι ο άνθρωπός σου μέσα....
Αισιόδοξη όμως η ηρεμία που έβγαζαν.
Καλημέρα.

9:25 AM  
Blogger elenitsa! said...

τριαντάρα όλα τα λεφτά. σε πάω γιατί είσαι και εσύ Ελένη και τελείως εκτός από ότι βλέπω. Keep it that wayyyyy!!!!

10:05 AM  
Blogger triantara said...

@tassoula: ναι, έτσι είναι

@asgoodasitgets: ναι αυτό, αλλά εγώ ήμουν σε άλλο χωριό :)
"Σαββατόβραδο σε νοσοκομείο ε;" που να δεις κάτι Σαββατόβραδα σε νεκροταφεία... ;Ρ

@onomatodosia: άμα είσαι σε ξένη χώρα πάντα έτσι είναι, δεν έχει σημασία τι εθνικότητα

@little_pat: εγώ δυστυχώς δεν μπαινοέβγαινα λόγω δουλειάς και είχα ξεχάσει πως είναι να περιμένεις ώρες ατελείωτες στα νοσοκομεία. απλά αυτό που σου μετέφεραν αυτοί οι άνθρωποι ήταν κάτι "ζεστό", αλλά ας μην το αναλύω γιατί θα το σκοτώσω τελείως. καλώς ήρθες

@νίκοςπαργινός: ναι, ένα απ'τα δύο. καλημέρα!

@mpampakis: αυτό ακριβώς!!!! βρήκες τις σωστές λέξεις! σ'ευχαριστώ!!

@ελενίτσα: ΚΑΙ Ελένη ΚΑΙ κρητικιά!!! Καλώς την!!!! Περιμένω φώτος από Κρήτη στην σελίδα σου!!!!!!! :D
το "εκτός" πως το εννοείς;; εκτός Ελλάδας ή εκτός εαυτού;;; Και τα δύο πάντως ισχύουν ;)

10:53 AM  
Blogger Tolisbak said...

Ναι, ναι, στις Τούρκικες οικογένειες μαλώνουν για τους γκόμενους και τις γκόμενες.

Μας πως το ήξερες;

Βέβαια οι μαντήλες και οι φόνοι τιμής είναι λεπτομέρειες.

11:43 AM  
Blogger Afrikanos74 said...

καθημερινοτητα για μενα...που ομως παντα με επλησσει οταν "τσιμπαω" τετοιες στιγμες...και για να μην "πετσωσεις" τελειως σαν ανθρωπος και σαν γιατρος ΠΡΕΠΕΙ να βλεπεις τετοιες στιγμες και να τις βαζεις μεσα σου!...

Ξερω,ξερω ... σου χρωσταω μαντιναδες!
Σουν! (κι οχι ο Βινταλ Σα!:-) )

12:01 PM  
Blogger triantara said...

@tolisbak: ναι, αλλά δεν ήταν το θέμα μας αυτό εδώ! 0 στο γραπτό σου και θα σου βάλω και τιμωρία!! ;Ρ

@afrikanos74: ξέρω, ξέρω, 2 κολλητές μου κάνουν την δουλειά σου, τα βλέπω κι εγώ. τα έχω ζήσει και εγώ... γι'αυτο έγραψα κάτι θετικό που είδα και με ξάφνιασε γιατί το είχα ξεχάσει

ναιιιιιιιιιιιιιι!! κάνε τοστάκι ή στείλε μειλάκι! αλλιώς θα βάλω εδώ διαγωνισμό για την καλύτερη μαντινάδα! :)

12:06 PM  
Blogger ONOMATODOSIA said...

triantara...de nomizw.kapoioi ellhnes,...eidikothta, sto na sou ßgazoun to mati

4:56 PM  
Blogger triantara said...

εννοείται, αλλά δεν ήταν το θέμα μου αυτό...
θα ήθελα ένα ολόκληρο μπλογκ να μιλάω μόνο για αυτούς τους έλληνες που ανέφερες... :)

10:39 AM  

Post a Comment

Links to this post:

Create a Link

<< Home