Thursday, September 28, 2006

32 down, thirty/thirtyfive(?) more to go...

Photo by Holly Bynoe

Πήγα τις προάλλες να αγοράσω μια κρεμούλα για το πρόσωπο (γιατί με έκραξε η κολλητή που δεν παστώνομαι καθόλου και μ'έπιασαν οι τύψεις...)


Πωλήτρια (40-φεύγα εκείνη): Α, θα πάρεις όμως και μια κρεμούλα για τα ματάκια, έτσι;
Εγώ: Κοιτάξτε, εγώ μόνο μια κρέμα για το πρωί θέλω.
Π: Για το πρωί;; Και το βράδυ;; Τι θα βάζεις το βράδυ;;
Ε: Το βράδυ;; Τι να την κάνω την κρέμα βραδιάτικα;;;
Π (με κοιτάει με το στραβό βλέμμα της εγώ-όλα-τα-σφάζω-όλα-τα-πουλάω πωλήτριας):
Κοίτα, θα πρέπει να αρχίσεις από τώρα να βάζεις κρεμούλες στο προσωπάκι για να μην βαράς το κεφαλάκι σου σε 10 χρονάκια. Πόσο είσαι; 23-24;;;
Ε (από μέσα μου): ΜΟΥΑΧΑΧΑΧΑ ΧΑΧΑΑΧΑΧΑ ΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑ ΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑ!!!

Η απόδειξη έλεγε 80,- ευρώ για 2 κρέμες (νύχτα/μέρα), 1 μάσκα προσώπου (ΟΧΙ αποκριάτικη, το διευκρίνισα...), μια κρέμα για τα μάτια (εξωτερικής χρήσεως, το διευκρίνισα κι αυτό...) και ένα peeling που το βάζεις και τρίβεις την μούρη σου...

Τελικά ήξερε πολύ καλά τι έκανε η μανταμίτσα ;)

Νυστάααααζωωωωωωωωωωωωωωωωωωω λέμε!!!

------------------------------------------------------------------------------------------------------
Update:
Ναι, ομολογώ ότι είμουν λίγο ασαφής...

Σήμερα κλείνω τα 32... :D

Labels:

Wednesday, September 27, 2006

Απόψε λέω να μην κοιμηθούμε...

Photo by vejitatoja

Κοίτα τι κάνει ο άνθρωπος για 15(και βάλε) GB μουσικής και ταινιών...

Για να μπορέσω να τα "κλέψω" από την αγαπητή μου razzmatazz (a.k.a. uba rosa), αναγκάστηκα μετά από πολλά κλάμματα και παρακάλια (εκ μέρους της ;Ρ) να πω το "ναι"...

Έτσι, απόψε και μόνο για μια και μοναδική βραδυά θα γίνουμε ρόμπα ΚΑΙ από το ραδιόφωνο,
σε μια απ'ευθείας μετάδοση από τον Gamesradio.gr (ποιον;;;;;;),
έναν ραδιοφΟνικό σταθμό τον οποίον μόνο μέσω ίντερνετ μπορείτε να ακούσετε (έτσι, να σας τα κάνουμε λίγο δύσκολα ;)

Δεν έχω ιδέα τι είδους εκπομπή θα είναι, ξέρω μόνο ότι θά'μαστε 3 κορασίδες (2 απ'αυτές θα είναι και οι αφεντομουτσουνάρες μας...) και εσείς μπορείτε να επικοινωνήσετε μαζί μας, να μας πείτε το πρόβλημα σας, τις μουσικές επιθυμίες σας και τις συναισθηματικές σας αναζητήσεις, για να έχουμε και κάτι να γελάσουμε βρε αδερφέ!

Η εκπομπή είναι 00.00-02.00 σήμερα Τετάρτη και μπορείτε να την ακούσετε live (αλλά τελείως!) στο www.gamesradio.gr κι επειδή θα ξημερώνει η 28η ημέρα του Σεπτέμβρη (μέρα σημαδιακή, ακούτε με που σας λέω...), μπορεί να έχουμε και καμιά εκπληξούλα...

(ο Θεός να το κάνει στούντιο...)

κι επειδή πρόκειται για μια ερασιτεχνική προσπάθεια για την οποία με πολύ κόπο και τελείως τζάμπα σκοτώνονται τα παιδιά, τσακιστείτε και στείλτε κάνα μέιλι ή κάνα εσεμέσι ή πάρτε κανά τηλέφωνο ωρέ!!!

[ακούτε: RHCP - Can't stop] (το fileden.com ΤΟΝ ΠΑΙΡΝΕΙ!!! δεν ανεβαίνει γμτ... θα επιμείνω...)

Labels:

Tuesday, September 26, 2006

Τα σουβλάκια, η αγαθο@ούνα, η Λευκορωσίδα και ο στρατηγός της - παρτ 4

Συνέχεια από το προηγούμενο

Την γνώρισα στην "προσωρινή" στάση. Η "άλλη" στάση, η κανονική, ήταν άκυρη λόγω έργων στον δρόμο. Η προσωρινή ήταν η γωνία δίπλα στο περίπτερο, απέναντι απ'τον φούρνο.

Έξω απ'το περίπτερο καθόταν μια γριούλα σε μια καρέκλα ξύλινη. Έξω απ'τον φούρνο ένας κύριος και μια κυρία καθόντουσαν σε καρέκλες πλαστικές. Στην γωνία ήταν 2 γυναίκες. Δεν καθόντουσαν πουθενά.

Πήγα και στάθηκα δίπλα τους. Περιμέναμε σε μια στάση που δεν ήταν στάση. Περιμέναμε κάτι που δεν ξέραμε πότε θά'ρθει. Σκέφτηκα πως αν ήμασταν θεατρικό κάτι σε Godot θα παίζαμε. Αργότερα σκέφτηκα πως αν ήμασταν θεατρικό, μάλλον για gran guignol θα κάναμε.


Δεν ξέρω γιατί με πλησίασε. Ίσως να μυρίστηκε τις τύψεις και το τζατζίκι από χθες. Απ'τις δυο γυναίκες ήταν η πιο νέα, 50άρα, μικροκαμμωμένη, με καταπράσινα φωτεινά μάτια και μια λαμπερή ροζ πέτρα στον λαιμό. Κρατούσε μια τεράστια μπλε υφασμάτινη τσάντα και φαινόταν να την βαραίνει λιγάκι. Έβλεπες πως στα νιάτα της θα είχε κάψει πολλές καρδιές κι ακόμα θα μπορούσε αν ήθελε.

"Κοπελιάμ! Βρε κοπελιάμ! Να μου βοηθήσεις να γράψ ένα έσεμέσι σύ που θα τα ξέρς αυτά;;" μου λέει σε άπταιστα σπαστοβλαχοελληνικά. Η προφορά της ήταν σλαβική, για Βουλγάρα την πέρασα στην αρχή.

Σκεφτόμενη ότι μου έφεξε κι ότι σαν προσκοπάκι θα έκανα την καλή πράξη της ημέρας της λέω:
"Τι θέλετε να γράψω στο ΣΜΣ;" την ρωτάω με το χαμόγελο της Xoυάνας.

Μου δίνει το κινητό της, με καρφώνει μ'αυτά τα μάτια/λίμνες και μου πιάνει το χέρι:
"Πέρσα σήμερα στο σπίτισ, και τι ωραίο μέρος που μένεις", μου λέει και συνεχίζει, "η καρδιά μου καίει για σένα και το φιλί σου με'λειψε. Τα γόνατα με κόπηκαν και τι μαι γω χωρίς εσένα!"...

(Μέσα στην ομίχλη του μυαλού μου με φαντάστηκα να οδηγώ σχεδόν στα τυφλά. Μια σκέψη περνά ξαφνικά σαν ελάφι μπροστά απ' τ'αυτοκίνητο που μόλις καταφέρνω να το δω λόγω ομίχλης. Επάνω στην ράχη του είναι γραμμένο: "εδώ κρύβεται ένας έρωτας μεγάλος!" )

Και συνεχίζει:
"Έλα κοπελιάμ, βοήθαμ να γράψουμ κάτ καλό! Για πες με κσύ κανά καλό να γράψιμε καλέ!"
"Στον φίλο σας γράφετε, ε;;;" ρωτάω εγώ μέσα απ'την ομίχλη...
Τα μάτια της αρχίζουν να βουρκώνουν, τα χείλια της τρεμοπαίζουν κι εγώ νιώθω σαν τον Συρανό ντε Μπερζεράκ ένα πράμα.
"Αααααααααααααααααχ, κοπελιάμ! Που να σε λέω! Ααααααααααχ..." κι αναστέναξε ξανά.

Λέξεις σχηματίζονται στο μυαλό μου, φαντάζομαι τον καλό της που θα χαρεί να πάρει μήνυμα της. Και καθώς γράφω τις λέξεις στο κινητό της εκείνη βγάζει ένα άλλο κινητό από την τσάντα της και μου το δίνει.
"Κοπελιά, πως σε λένε;"
"Ελένη"
"Αχ, ωραίο όνομα. Ζωή."

(Ζωή)

"Χάρηκα."
"Ελένημ" -το είπε σαν να με ήξερε χρόνια- "πάρ το νούμερο που θα σπω και πες με τι με λέει γιατί δεν καταλαβαίνω!" μου λέει συνομωτικά.

(Το τηλέφωνο του γκόμενου θα είναι, σκέφτομαι. Συνεχίζω να βλέπω το ελάφι στο μυαλό μου, λίγα μέτρα μπροστά απ'τα αυτοκίνητο να με κοιτάει αποβλακωμένο, με το σύνθημα βαμμένο κόκκινο επάνω του, αλλά νιώθω πως θα το αποφύγω, πως θα την γλυτώσει)

Παίρνω το νούμερο που μου δίνει. Καλεί. Δεν απαντά όμως κανένας. Ξαφνικά ακούω ένα ηχογραφημένο μήνυμα κι η εικόνα στο μυαλό μου αλλάζει απότομα...

(Το αυτοκίνητο δεν είχε καλά φρένα. Όταν χτύπησα το ελάφι, εκείνο εκσφενδονίστηκε μέτρα μακρυά μ'ένα βαρύ "ντουπ!". Βγαίνω και τρέχω να το βρω. Είχε πέσει μέσα στο χαντάκι. Ολόκληρο, όχι το μισό...)

Καθώς πάω να της εξηγήσω τι άκουσα, κάνει την εξής κίνηση:
Δεξί χέρι στην μύτη => δείκτης κλείνει το δεξί ρουθούνι => στροφή λίγο προς τα πίσω με το σώμα της =>

(ποδηλατοδρομίες ή ποδόσφαιρο έχετε δει ποτέ; τι κάνουν οι αθλητές όταν δεν τους περισσεύει χαρτομάντηλο; ε, γεια σου, το κατάλαβες τι έκανε...)

=>γρήγορο σκούπισμα δεξιού χεριού στο παντελόνι => δεξί χέρι ανεβαίνει και γυρίζει προς τα μένα => δεξί χέρι ακουμπά το δικό μου... => τα μάτια μου γουρλωμένα ακολουθούν την κίνηση, το χέρι της πάνω στο δικό μου... η ομίχλη γίνεται πιο πυκνή...

"Τι έγινε, τι άκουσες;;"
Επαναλαμβάνω μηχανικά, προσπαθώντας να κρατήσω το πρωινό μου στο στομάχι μου:"Ο συνδρομητής που καλέσατε έχει ενεργοποιήσει την φραγή όλων των εισερχόμενων κλήσεων. Παρακαλώ προσπαθήστε αργότερα."

(το ελάφι ξεψυχούσε. αίμα έτρεχε απ'το στόμα του. πάνω στην ράχη του το σύνθημα είχε αλλάξει: "μα που στο διάολο πήγες και μπλέχτηκες πάλι;;;;")

Εκείνη την ώρα αρχίζει να κουνιέται όπως κάνουν τα παιδάκια όταν κατουριούνται, και μου λέει: "Αχ βρε Λενάκιμ, κατουριέμαι! Μένς κοντά;;"

Συνεχίζεται...

Labels:

Friday, September 22, 2006

O δράκος

Φοβάμαι να σ'αγγίξω
φοβάμαι μην σε ξανασυνηθίσω

μήπως ξυπνήσει πάλι αυτός ο δράκος
Η ανάσα σου καίει την σάρκα μου

λιώνει τα κόκκαλα μου

μυρίζει μοναξιά κι εκδίκηση

Μην μ'αγγίζεις

μην ξυπνήσεις πάλι αυτόν τον δράκο μέσα μου,

εκείνον που σ'άρεσε να τον λες "ανάγκη"

Labels:

Wednesday, September 20, 2006

Ακμή τέλος. Ξυραφάκι για τις φλέβες να σας φέρω;

Photo by Hanna Lee

"Αν έχεις πρόβλημα με σπυράκια και ακμή, την βρήκαμε την λύση!!! Τα σπυράκια σου θα εξαφανιστούν σε 7 με 15 μέρες αλλά να σου πω και τα εξής να τα έχεις υπ'όψη σου.

Τι μπορεί να πάθεις:

- Να σου πέσει (κυριολεκτικά) το παιδί, αν εγκυμονείς

- Να σου ανέβει η χοληστερίνη
- Να σου ανέβει το ζάχαρο
- Να πάθεις διάρροια και αιμμοραγία
- Κατάθλιψη

- Άγχος

- Mood changes (πως το λένε αυτό στα ελληνικάααααα;;;;)

- Ψυχώσεις
- που και που και καμιά απόπειρα αυτοκτονίας

Τι ΔΕΝ πρέπει να κάνεις:


- Να ΜΗΝ κάθεσαι στον ήλιο και να βάζεις αντηλιακό με τουλάχιστον 15 βαθμούς προστασίας
- Να ΜΗΝ κάνεις χαλάουα για το λιγότερο 6 μήνες μετά την θεραπεία γιατί μπορεί να σου φύγει μαζί κι όλο το δέρμα

- Τα μάτια σου μπορεί να ξεραίνονται (τι είναι πάλι τούτο; ξήρανση οφθαλμού;) οπότε να μην οδηγείς τα βράδια στα σκοτάδια
- Να ΜΗΝ δώσεις αίμα πουθενά όσο παίρνεις αυτό το φάρμακο
- Να ΜΗΝ δώσεις σε ΚΑΝΕΝΑΝ άλλο αυτό το φάρμακο, κυρίως σε γυναίκες και παιδιά
- Απαγορεύεται να χορηγείται σε παιδιά κάτω των 12 ετών"

Σε ελεύθερη (αλλά πολύ!) μετάφραση της Τριαντάρας από εδώ:
http://ta-nea.dolnet.gr/print_article.php?e=A&f=18644&m=N43&aa=1
http://www.tiscali.co.uk/lifestyle/healthfitness/health_advice/netdoctor/archive/100002288.html
http://www.netdoctor.co.uk/medicines/100002288.html
http://www.netdoctor.co.uk/medicines/100002288.html

Με λίγα λόγια,
μπορεί να λυθεί το πρόβλημα σου με τα σπυράκια αλλά υπάρχει και περίπτωση να κόψεις τις φλέβες σου στην πορεία, εντάξει;
Photo by Artemesia Keith

Κάπως έτσι δεν πρόσεξε ο νεαρός στην ταινία και την πάτησε και έτσι γέμισε η οθόνη τέρατα. Μόνο που τα Gremlins ήταν ταινία φαντασίας.

Εδώ, έχουμε να κάνουμε με κάτι πιο τρομακτικό γιατί είναι πραγματικό. Εντάξει, προφανώς χορηγούνται τέτοια φάρμακα σε ασθενείς με βαριά μορφή ακμής και σπυρακίων, έτσι; Ή μήπως κάνω λάθος;

Μήπως δεν είναι αρκετά για τις φαρμακοβιομηχανίες τα άτομα που ήδη πάσχουν από μια ελαφριά ή βαριά μορφή κατάθλιψης στον σημερινό ντουνιά;;;

Γιατί δεν έχουν αυτά τα φάρμακα (αλλά και όλα τα υπόλοιπα) και τίποτα θετικές παρενέργειες;; Γιατί δεν έχω διαβάσει ποτέ σε κανένα φάρμακο (αν κάνω λάθος πείτε το ΑΜΕΣΩΣ!!!) ότι αν το πιεις μπορεί:

- Να σου περάσει όχι μόνο η ουρολοίμωξη αλλά και ο καρκίνος!
- Να σε πιάσει υστερικό γέλιο
- Να χοροπηδάς από την χαρά σου
- Να ξεχάσεις όλα σου τα προβλήματα
- Να έχεις 15 οργασμούς σε 15 λεπτά! (λέμε τώρα...)
- Να μπορείς να τρως σοκολάτες και σουβλάκια χωρίς να παχαίνεις
- κλπ, κλπ...

Πόσο πολύ θα πουλούσε ένα τέτοιο φάρμακο; Ακόμα δεν έχουν πιάσει το νόημα οι φαρμακοτρίφτες ρε γαμώτο...


Labels:

Monday, September 18, 2006

Η φώκια στην παραλία

Photo by WaterFairy
Ζευγαράκι στην αμμουδιά του Πόρτο Ράφτη, δίπλα μας. Εκείνη, 40άρα, ηλιοκαμμένη, σκυλομούρα, 5 τατουάζ. Εκείνος, 35άρης, ηλιοκαμμένος, χωρίς τατουάζ. Καπνίζουν σαν φουγάρα και ψιλοχαμουρεύονται.

Η κολλητή μου κι εγώ αναλύουμε την ζωή και τα γκομενικά μας όταν αρχίζει κουβέντα από τις διπλανές πετσέτες που έχουν ξαπλάρει τις κορμάρες τους τα πιτσουνάκια.

"Άντε γαμώ την Παναγία μου! Θα μου δώσεις τον αναπτήρα;"

"Ορίστε..."

- Παύση για να ανάψουν τσιγάρο - Η κολλητή κι εγώ μόκο για να καταλάβουμε τι έχει παιχτεί.

"Πάω να πέσω. Σήκω να πας να πάρεις τις παντόφλες μου απ'το αυτοκίνητο παλιοχοντρέλα την πουτάνα μου μέσα!"

"Πάω!"

- Παύση για βουτιές. Η κολλητή κι εγώ κοιταζόμαστε και ξεχνάμε γκόμενους, δουλειές, παιδιά και σκυλιά και αρχίζουμε να αναλύουμε τα πιτσουνάκια...

"Θα μου βάλεις λίγο λάδι γιατί έχω αρχίσει και καίγομαι..."

Σηκώνεται και αρχίζει να φωνάζει με αηδία:
"Που να σου βάλω λάδι γαμώ τον Χριστό σου για φώκια;! Κοίτα πως έχεις γίνει τον Θεό μου μέσα μη σου γαμήσω τα καντήλια! Δεν φτάνει ένα μπουκαλάκι λάδι ρε πούστη μου!"

"εεε, καλά, μόνο λίγο εδώ στην πλάτη που με καίει ο ήλιος..."

"ΦΕΡΕ ΤΟ ΛΑΔΙ ΝΑ ΣΟΥ ΒΑΛΩ ΓΑΜΩ ΤΟΝ ΔΙΑ ΣΟΥ ΜΑΛΑΚΑ!"

Βάζει λάδι με φανερή αηδία στο πρόσωπο. Ξαναλιάζονται. Και σε λίγο αρχίζουν πάλι τα φιλάκια και τα κωλοχέρια. Μετά από κάμποση ώρα τους ξανακούμε.


"Μωρό, πάμε σιγά-σιγά γιατί πείνασα;" λέει χαμηλόφωνα η φώκια.

"Άντε πάμε γιατί έχω να πάρω και την μάνα μου τηλέφωνο," λέει η τύπισσα.


Επίλογος:
το βράδυ αποφαΣΙΣΑΝΕ οι άλλοι να δούμε την ΤΑΙ-ΝΙ-Α-ΡΑ Μy super X-girlfriend με την Ούμα Θέρμαν, την οποία εκθείαζε ο Μπανανίκας (πως τον λένε αυτόν τον παπάρα; Στα ΝΕΑ γράφει νομίζω. Για κριτικό ή για μπογιατζή σέ πήγαινε η μάνα σου παιδί μου;;;) η οποία χειρίζεται με "κωμικό" (μην χέσω!) τρόπο την συνεχώς αυξανόμενη γυναικοκρατούμενη κοινωνία της Νέας Υόρκης (γιατί για Ελλάδα δεν το συζητάω ακόμα...). H Όυμα είναι σούπερ ήρωας και ο Λουκ Γουίλσον is her bitch... Το θέμα επίκαιρο (κάτι μου θύμισε ;) αλλά η ταινία για τα μπάζα. Καλύτερα τα 7,5 ευρώ που έδωσα στην Μπομπονιέρα να τα είχα βάλει στο φαναράκι του μπαλκονιού μου...

Και για να τελειώσω με μια άλλη πραγματική ταινιάρα και να χαλαρώσει λίγο η φλέβα στο μέτωπο μου, θυμηθείτε λιγάκι και την περίφημη ατάκα:
"We're a generation of men raised by women. I'm wondering if another woman is really the answer we need."

Καλή σας βδομάδα!


[ακούτε: Θεοδωσία Τσάτσου - Θάλασσα]

Labels:

Saturday, September 16, 2006

Απώλειες...

Photo by Delbarital

Γύρω σου άνθρωποι χάνουν τον χρόνο τους. Χάνουν τα λεφτά τους. Χάνουν το κουμπί τους. Χάνουν τον δρόμο τους. Χάνουν το σκυλί τους. Χάνουν τις φιλίες τους. Χάνουν τον αυτοσεβασμό τους. Χάνουν την όραση/ακοή τους. Χάνουν τον εραστή τους. Χάνουν την μητέρα/τον πατέρα/τον αδερφό/την αδερφή τους. Χάνουν την μνήμη τους. Χάνουν την ζωή τους. Κάθε μέρα. Κάθε δευτερόλεπτο. Συνέχεια. Κι εσύ το αγνοείς.

Απώλειες υλικές, απώλειες της ψυχής, απώλειες ζωής. Και με εκπλήσσει πως κάθε φορά ξαφνιάζεσαι με μια καινούρια απώλεια. Δεν το περίμενες; Δεν το ήξερες;

Γύρω σου συμβαίνουν κάθε μέρα κι όμως εσύ συνεχίζεις να ξυπνάς το πρωί και όταν θα ακούσεις στις ειδήσεις/στην δουλειά/στο σχολείο για μια καινούρια απώλεια μην αρνηθείς ότι η αλλαζονική σκέψη "ουφ, ευτυχώς, μακριά από μας/δεν θα μου συμβεί ποτέ" δεν περνάει απ'το μυαλό σου. Και σε λυτρώνει αυτή η σκέψη γ
ιατί χωρίς αυτήν δεν θα μπορούσες να συνεχίσεις. Χωρίς αυτήν την σκέψη απλά θα ξαπλώναμε όλοι στο πάτωμα και θα περιμέναμε να πεθάνουμε.

Κι έτσι ξεγελιέσαι και συνεχίζεις να ζεις, να γελάς, να χορεύεις, να γαμάς, να τσακώνεσαι, να φιλάς, να κοροϊδεύεις, να κλέβεις, να απογοητεύεις. Μέχρι να σε χτυπήσει μια καινούρια απώλεια, προσωπική.
Γι'αυτό γράφουμε. Για να μην τα ξεχνάμε. Γιατί η αλήθεια είναι ότι τίποτα απ'όσα ζήσαμε δεν θα έχει καμία σημασία όταν χαθεί κι η δική μας αύρα. Και δεν υπάρχει τίποτα πιο ξαφνικό και ειρωνικό από αυτό.

"Η ζωή είναι σκληρή και ψεύτικη" μου έγραψες.
"Η ζωή είναι σκληρή επειδή είναι αληθινή!" σου απάντησα.

Νά'σαι καλά. Κι αυτό θα περάσει.

[ακούτε: Alanis Morissette - Ironic (live)]

Labels:

Thursday, September 14, 2006

Τα παλιά φαντάσματα

Photo by Skize

Είναι κάτι φαντάσματα απ'τα παλιά που καλό θα ήταν να μην τα ξυπνάμε. Να τα αφήνουμε στον κόσμο τους, να μας νομίζουν εμάς για πεθαμένους.

Ξέρω, ξέρω, είμασταν νέοι, ωραίοι και χαζοί και νομίζαμε ότι όλος ο κόσμος γύριζε γύρω μας.
Και οι παλιές οι σχέσεις, οι πρώτες, οι τρελλές έχουν αφήσει μια γλυκιά γεύση.

Ξεχνάμε ότι μετά από τόσα χρόνια εκείνα τα άτομα που κάποτε ήταν η ζωή μας, σήμερα δεν έχουν ΚΑΜΙΑ μα ΚΑΜΙΑ επαφή με την πραγματικότητα...


Και πιάνω πολλές φορές τον εαυτό μου να κοιτάω φωτογραφίες και να σκέφτομαι "μα καλά, με αυτόν; Μα πως μπόρεσες;;;;;!!" και να προσπαθώ να βρω δικαιολογίες: "φίλαγε καλά/ήξερε τα πάντα για το τάδε συγκρότημα/ήταν το ίδιο τρελός με μένα/είχα πιει όλο την κάβα του μπαμπά του/είχε μακρυά μαλλιά/άλλη μαλακία δεν μού'ρχεται τώρα..."


Καμιά φορά κάνεις το λάθος να τα ξαναδείς αυτά τα φαντάσματα. Εμφανίζονται σαν τους κρεμασμένους στο "Sixth sense" και σκέφτεσαι "I see dead boyfriends" εκεί που δεν το περιμένεις, εκεί που κανείς άλλος δεν τους βλέπει.


Και λες "ναι" σε μια πρόσκληση για καφέ. Και πας ελπίζοντας να μην πέσεις απ'τα σύννεφα.
Και μετά τον βλέπεις και έχει τα μαύρα του τα χάλια (με τρέντυ τζάκετ πιλότου σε φανταχτερό μπλε-άσπρο) και μετά ανοίγει το στόμα του και σου λέει τα "προβλήματα" του.


"Τι κάνει ο αδερφός σου;"
ρωτάω.
"Τσακωθήκαμε πάλι."
"Γιατί;"
"Γιατί πήραμε τζετ σκι με 12.000 € και τελικά δεν μπορούμε να το κουβαλήσουμε στην θάλασσα!"

"..."

--------------------------------------------------------------------------------------

"Από δουλειά πως πάει;"
"Είμαι ένας χαρούμενος άνεργος."
"Α, ναι;"

"Ναι. Ο πατέρας μου μου βάζει λεφτά στον λογαριασμό για τα επόμενα 2 χρόνια και εγώ τα έχω φάει σε 6 μήνες."

"..."

--------------------------------------------------------------------------------------

"Όχι, δεν έχω αυτοκίνητο ακόμα. Ξέρεις, ο μπαμπάς μου δεν έχει 3 σπίτια (Ζούμπερι, Νέα Μάκρη, Έυβοια) όπως μερικοί-μερικοί..."
"Ντάξει ρε Ελένη, έζησα κι εγώ σαν φτωχαδάκι."

"Α, ναι; Πότε;;;"
"Όταν φόραγα τα ρούχα του αδερφού μου στο κολλέγιο!"

"..."

ζοοοοοοοοοοοοοοοοουυυυυυυυυυυυυυυμμμμμμμμμμμμμμ (ο ήχος που κάνω καθώς σπιντάρω έξω απ'την καφετέρια και αφήνω πάνω στον τοίχο μια τρύπα σε σχήμα Ελένης...)

["I was being patient but it took too long!" Anya]

Labels:

Tuesday, September 12, 2006

Και η γυνή να φοβάται τον άνδρα...

Photo by Sutung

"Άκουσε να σου πω παιδί μου. Όταν η γυναίκα έχει πατήσει τα 30 και δεν έχει κάνει ακόμα οικογένεια, τότε ή πουτάνα θα είναι, ή απ'αυτές που τα φτιάχνουν μόνο με γυναίκες. Με κατάλαβες;", είπε η κυρά Φωτεινή στον γιόκα της τον Νικολάκη, όταν εκείνος της είπε ότι γνώρισε την γυναίκα της ζωής του. Το ότι ο ίδιος ήταν 33 και ακόμα ζούσε με την μαμά του, στο παιδικό του δωμάτιο, δεν την χάλαγε όμως.

Ο Νικολάκης την αγαπούσε την Δάφνη αλλά δεν τολμούσε να της πει να παντρευτούν. Το είχαν συζητήσει αλλά αφού πέρναγαν καλά κι εκείνη είχε δικό της διαμέρισμα (κληρονομιά της γιαγιάς της) και έτσι είχαν την "ερωτική τους φωλίτσα" δεν βιαζόντουσαν.

"Το παιδί έχει δουλειά στην τράπεζα, δεν θα τον αφήσω εγώ να μου τον φάει αυτή!" είπε μια μέρα η κυρά Φωτεινή στον άντρα της. Εκείνος συνέχισε να διαβάζει την εφημερίδα του στο μπαλκόνι και έτσι απέφυγε τον καυγά. Γιατί κάτα βάθος ο κυρ Αντώνης την συμπαθούσε την Δάφνη. Έβλεπε πως εκείνη αγαπούσε τον Νικολάκη κι ο Νικολάκης από τότε που την γνώρισε είχε γίνει άλλος άνθρωπος. Ή μάλλον όχι άλλος άνθρωπος αλλά απλά άνθρωπος. Όμως τι να κάνει με την γκρίνια της κυρά Φωτεινής;; 35 χρόνια την είχε πάνω απ'το κεφάλι του, ήξερε πως η σιωπή του ήταν το αντίτιμο για μερικές ώρες ησυχίας στο μπαλκονάκι του από το εξοχικό τους στον Κάλαμο.

----------------------------------------------------------------------------------------

"Μα καλά παιδί μου, πότε θα παντρευτείς;;;"
"Μην ανησυχείς θεία, δεν βιάζομαι ακόμα."
"Ο Νικολάκης δεν σε θέλει;; Ως πότε πια θα πάει αυτή η ιστορία;
Την μήτρα σου δεν την σκέφτεσαι;"

"...;;;"
"Μετά τα 30 είναι όλο και πιο δύσκολο για μια γυναίκα να κάνει παιδιά. Άντε βρε Δάφνη μου, βρες ένα καλό παιδί να ησυχάσω και γώ!" (νοσοκόμα ήταν η θεία στα νιάτα της, τώρα στα 87 της τα είχε ακόμα 400σια...)
"Μα αφού καλά είμαστε βρε θεία, εγώ τώρα ανεβαίνω στην εταιρία, που καιρός για γάμους και παιδιά;"
"Ααααχ, βρε Δάφνη, τι είναι αυτά που λες; Όταν εσύ αποφασίσεις να παντρευτείς, θα είναι όλοι οι καλοί ήδη παντρεμένοι" τόνισε η θεία με λυπημένο ύφος, μήπως και πιάσουν τα άδεια που πέταγε...
"Κοίταξε θεία. Τελικά, από όλα αυτά που βλέπουν τα μάτια μου ένα ξέρω. Όταν εγώ αποφασίσω να παντρευτώ δεν θα υπάρχει πρόβλημα να βρω άντρα γιατί όλοι οι καλοί θα είναι χωρισμένοι!"
"..."

--------------------------------------------------------------------------------------

"Έλα μέσα Δάφνη, θέλω να βαφτώ, δεν είμαι έτοιμη ακόμα."
Η Μαρία έμενε με τους γονείς της στα Πατήσια. Με την Δάφνη βλεπόντουσαν σχεδόν κάθε βδομάδα, από τότε που ήταν 14 χρονών. Συμμαθήτριες και κολλητές, στα 30-τόσα τους η φιλία αυτή δεν είχε φθείρει.
"Γεια σας κύριε Γιώργο, γεια σας κυρία Τασία."
"Γεια σου παιδί μου. Η μαμά, ο μπαμπάς καλά;"
"Ναι, ναι, όλοι καλά."
"Που θα πάτε απόψε;"
"Έ, είπαμε να πάμε για ένα καφεδάκι στην πλατεία και μετά για σινεμαδάκι αν παίζει κάτι καλό."
"Ά, μάλιστα."

"Έτοιμη. Πάμε;" λέει η Μαρία μπαίνοντας στο σαλόνι.
"Ναι. Καληνύχτα σας κύριε Γιώργο, κυρία Τασία."
"Καληνύχτα παιδί μου. Στο καλό!"
(Στην κυρά Τασία με χαμηλή φωνή αλλά αρκετή ώστε να την ακούσουν οι κοπελιές που μόλις έβγαιναν από την πόρτα) "Νά τα, τα βλέπεις; Έτσι γυρνάνε αυτές που δεν είναι παντρεμένες..."

Photo by Jackula
-----------------------------------------------------------------------------------------

Όλοι οι παραπάνω διάλογοι είναι πραγματικοί. Ονόματα είναι φυσικά αλλαγμένα για να μην μας πάρουν στο κυνήγι με τίποτα ντουφέκια. Καλή όρεξη.


[ακούτε: Tears for Fears - Head over heels]

Labels:

Saturday, September 09, 2006

Ξύπνησες;

Photo by Triantara

Τι περιμένεις;; Το καλοκαίρι δεν θα τελειώσει ποτέ. Την πόλη μες τα κύματα δεν θα την ξαναδεις. Όνειρο ήταν. Πέρασε.

"...I stand amid the roar
Of a surf-tormented shore,
And I hold within my hand
Grains of the golden sand..."
A dream within a dream E. A. Poe

Labels:

Wednesday, September 06, 2006

To μόνιτορ σκοτώνει ρε!!!

Photo by David Pascoe

Καλά το έλεγαν τόσοι και τόσοι εδώ μέσα (λίνκια βαριέμαι να βάλω, ξέρετε ποιοι είστε, να μην επαναλαμβάνω... ;)

Τι "σταματήστε τα λινκ μπλογκς", τι "θα το κάψουμε το μόνιτορ", τι "είναι άδικο αυτό που γίνεται", τι "μόνο αυτοί που είναι εκτός μόνιτορ αξίζουν" κλπ, κλπ... χαμός δηλαδή στην μπλογκόσφαιρα για το τίποτα. Zero. Νothing. Nada. Niente.

Και να σου το metablogging να τρέχει σύννεφο, και νά'σου τα αίματα ν'ανάβουν και αξιότιμοι (και μη) μπλογκάδες και μπλογκούδες να διαλέγουν στρατόπεδα και άλλοι να ρίχνουν λάδι στην φωτιά και να κάθονται με το ποπ κορν και το διαβολικό χαμόγελο μπροστά στο pc και απολαμβάνουν τον εμφύλιο (πστ, μήπως να πω "ανταρτοπόλεμο" γιατί μας την πέφτουν κι οι απ'έξω αλλά δεν τό'χουμε πάρει χαμπάρι...)

Απλά νά'χουμε κάτι ν'ασχολούμαστε, έτσι;;

Ντάξει, εγώ λοιπόν θα βγω τώρα και θα πω για την δική μου αγανάκτηση.

Ναι, ρε!!! Το μόνιτορ σκοτώνει!!! Και σκοτώνει πολύ ύπουλα όμως!!!!

Δεν ξέρω τι θα ήταν ποιο χρήσιμο. Να βγούμε με τα δαδιά στα χέρια σαν τους χωρικούς απ'το τέρας του Frankenstein και να πάμε να λιντσάρουμε τους υπεύθυνους για το μόνιτορ ή για το μόνιτορ;;;

Και τώρα που μιλάω για λιντσαρίσματα, για δείτε και την ταινιούλα Cronicas για να δείτε ότι ο θυμός τελικά δεν βγάζει σε τίποτα (ή βγάζει;;;;;;), να δείτε ότι υπάρχουν και χειρότερα και νιώστε επιτέλους...

[ακούτε Soundgarden - Black Hole Sun]

Labels:

Friday, September 01, 2006

XAXAXAXAXAXAXA!!! Άμα ο άνθρωπος είναι μαλάκας τελικά...

Photo by Sheharzad Arshad

...αποδεικνύεται ότι ακόμα κι αυτός έχει λόγο που υπάρχει σ'αυτήν την ζωή!!!

Να δηλώσω ότι σήμερα (άκου γαμάτη μέρα που βρήκε ο μαλάκας...) έφαγα λοιπόν κι εγώ το πρώτο μπινελίκωμα από γνωστό/άγνωστο, από anonymous μαλάκα δηλαδή.

Eπιτέλους, έφτασα κι εγώ να έχω ένα αξιόλογο φαν κλαμπ, όπως αρμόζει σε κάθε σεβαστό μπλόγκερ!

Αγαπημένο μου μαλακιστήρι, ένα έχω να σου πω:

RESPECT!!!!! Που τό'ξερες ότι είχα όρεξη για χοντρά μπινελίκια βρε άνθρωπε;;;; Νά'σαι καλά, το λέω και το εννοώ!!!!!

Τώρα συνέχισε εσύ να φορτώνεις γιατί εγώ γέλασα απίστευτα! ΧΑΧΑΧΑΑΧΑΧΑΧΑΧΑ!

Ρε συ Ντεντ Ντίσνεϋ, θα με βάλεις τώρα και μένα στην λίστα με τις βούρτσες;;;; (έχεις ΚΑΙ γαμάτο nickname ΚΑΙ χιούμορ ;Ρ)

Για να μην σας βάλω να ψάχνετε (γιατί εγώ είδα το mail που ήρθε, αλλά άντε να βρεις τώρα σε ποιο γαμοπόστ το άφησε ο ανάρχιδος...) πάτε εδώ και εδώ και γελάσετε με την καρδιά σας :))))))))))))

Ε ρε γλέντια!!!! Βγάλτε τα ποπ κόρνια και στρογγυλοκαθίστε γιατί το βλέπω να έχει update η υπόθεση! ΜΟΥΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑ

Labels: ,

Live together die alone

Photo by Daniel Williams

Δεν υπάρχει μεγαλύτερη αλήθεια από αυτήν. Κακά τα ψέμματα ή μάλλον τέρμα τα ψέμματα. Αν δεν στηριχτείς μόνος σου, στα δικά σου πόδια μονάχα, κανείς μα κανείς πούστης δεν θα γυρίσει να σου δώσει ένα χέρι.

Κανείς.

Όχι, κάνεις λάθος. Μην προσπαθείς να κάνεις μια λίστα των ατόμων που θα έτρεχαν για σένα.

Κανείς.

Να τα βγάλεις πέρα μόνος σου και να είσαι προετοιμασμένος να αφήσεις την τελευταία σου ανάσα μόνος σου. Δεν υπάρχει τίποτα που να το κάνει εύκολο. Ότι χτίζουμε γύρω μας είναι δικές μας οφθαλμαπάτες, πάρ΄το χαμπάρι επιτέλους. Όσο πιο γρήγορα το καταλάβεις, τόσο πιο ανώδυνη θα είναι η κατανόηση του εξής: όσοι και νά'ναι γύρω σου την στιγμή που αφήνεις την τελευταία σου ανάσα, που κατουράς και χέζεις τον εαυτό σου χωρίς να το θες, εκείνη την ώρα που γυρνάς πίσω στο μηδέν, θα καταλάβεις ότι πάντα ήσουν μόνος.

Έτσι.

Labels: