Tuesday, September 26, 2006

Τα σουβλάκια, η αγαθο@ούνα, η Λευκορωσίδα και ο στρατηγός της - παρτ 4

Συνέχεια από το προηγούμενο

Την γνώρισα στην "προσωρινή" στάση. Η "άλλη" στάση, η κανονική, ήταν άκυρη λόγω έργων στον δρόμο. Η προσωρινή ήταν η γωνία δίπλα στο περίπτερο, απέναντι απ'τον φούρνο.

Έξω απ'το περίπτερο καθόταν μια γριούλα σε μια καρέκλα ξύλινη. Έξω απ'τον φούρνο ένας κύριος και μια κυρία καθόντουσαν σε καρέκλες πλαστικές. Στην γωνία ήταν 2 γυναίκες. Δεν καθόντουσαν πουθενά.

Πήγα και στάθηκα δίπλα τους. Περιμέναμε σε μια στάση που δεν ήταν στάση. Περιμέναμε κάτι που δεν ξέραμε πότε θά'ρθει. Σκέφτηκα πως αν ήμασταν θεατρικό κάτι σε Godot θα παίζαμε. Αργότερα σκέφτηκα πως αν ήμασταν θεατρικό, μάλλον για gran guignol θα κάναμε.


Δεν ξέρω γιατί με πλησίασε. Ίσως να μυρίστηκε τις τύψεις και το τζατζίκι από χθες. Απ'τις δυο γυναίκες ήταν η πιο νέα, 50άρα, μικροκαμμωμένη, με καταπράσινα φωτεινά μάτια και μια λαμπερή ροζ πέτρα στον λαιμό. Κρατούσε μια τεράστια μπλε υφασμάτινη τσάντα και φαινόταν να την βαραίνει λιγάκι. Έβλεπες πως στα νιάτα της θα είχε κάψει πολλές καρδιές κι ακόμα θα μπορούσε αν ήθελε.

"Κοπελιάμ! Βρε κοπελιάμ! Να μου βοηθήσεις να γράψ ένα έσεμέσι σύ που θα τα ξέρς αυτά;;" μου λέει σε άπταιστα σπαστοβλαχοελληνικά. Η προφορά της ήταν σλαβική, για Βουλγάρα την πέρασα στην αρχή.

Σκεφτόμενη ότι μου έφεξε κι ότι σαν προσκοπάκι θα έκανα την καλή πράξη της ημέρας της λέω:
"Τι θέλετε να γράψω στο ΣΜΣ;" την ρωτάω με το χαμόγελο της Xoυάνας.

Μου δίνει το κινητό της, με καρφώνει μ'αυτά τα μάτια/λίμνες και μου πιάνει το χέρι:
"Πέρσα σήμερα στο σπίτισ, και τι ωραίο μέρος που μένεις", μου λέει και συνεχίζει, "η καρδιά μου καίει για σένα και το φιλί σου με'λειψε. Τα γόνατα με κόπηκαν και τι μαι γω χωρίς εσένα!"...

(Μέσα στην ομίχλη του μυαλού μου με φαντάστηκα να οδηγώ σχεδόν στα τυφλά. Μια σκέψη περνά ξαφνικά σαν ελάφι μπροστά απ' τ'αυτοκίνητο που μόλις καταφέρνω να το δω λόγω ομίχλης. Επάνω στην ράχη του είναι γραμμένο: "εδώ κρύβεται ένας έρωτας μεγάλος!" )

Και συνεχίζει:
"Έλα κοπελιάμ, βοήθαμ να γράψουμ κάτ καλό! Για πες με κσύ κανά καλό να γράψιμε καλέ!"
"Στον φίλο σας γράφετε, ε;;;" ρωτάω εγώ μέσα απ'την ομίχλη...
Τα μάτια της αρχίζουν να βουρκώνουν, τα χείλια της τρεμοπαίζουν κι εγώ νιώθω σαν τον Συρανό ντε Μπερζεράκ ένα πράμα.
"Αααααααααααααααααχ, κοπελιάμ! Που να σε λέω! Ααααααααααχ..." κι αναστέναξε ξανά.

Λέξεις σχηματίζονται στο μυαλό μου, φαντάζομαι τον καλό της που θα χαρεί να πάρει μήνυμα της. Και καθώς γράφω τις λέξεις στο κινητό της εκείνη βγάζει ένα άλλο κινητό από την τσάντα της και μου το δίνει.
"Κοπελιά, πως σε λένε;"
"Ελένη"
"Αχ, ωραίο όνομα. Ζωή."

(Ζωή)

"Χάρηκα."
"Ελένημ" -το είπε σαν να με ήξερε χρόνια- "πάρ το νούμερο που θα σπω και πες με τι με λέει γιατί δεν καταλαβαίνω!" μου λέει συνομωτικά.

(Το τηλέφωνο του γκόμενου θα είναι, σκέφτομαι. Συνεχίζω να βλέπω το ελάφι στο μυαλό μου, λίγα μέτρα μπροστά απ'τα αυτοκίνητο να με κοιτάει αποβλακωμένο, με το σύνθημα βαμμένο κόκκινο επάνω του, αλλά νιώθω πως θα το αποφύγω, πως θα την γλυτώσει)

Παίρνω το νούμερο που μου δίνει. Καλεί. Δεν απαντά όμως κανένας. Ξαφνικά ακούω ένα ηχογραφημένο μήνυμα κι η εικόνα στο μυαλό μου αλλάζει απότομα...

(Το αυτοκίνητο δεν είχε καλά φρένα. Όταν χτύπησα το ελάφι, εκείνο εκσφενδονίστηκε μέτρα μακρυά μ'ένα βαρύ "ντουπ!". Βγαίνω και τρέχω να το βρω. Είχε πέσει μέσα στο χαντάκι. Ολόκληρο, όχι το μισό...)

Καθώς πάω να της εξηγήσω τι άκουσα, κάνει την εξής κίνηση:
Δεξί χέρι στην μύτη => δείκτης κλείνει το δεξί ρουθούνι => στροφή λίγο προς τα πίσω με το σώμα της =>

(ποδηλατοδρομίες ή ποδόσφαιρο έχετε δει ποτέ; τι κάνουν οι αθλητές όταν δεν τους περισσεύει χαρτομάντηλο; ε, γεια σου, το κατάλαβες τι έκανε...)

=>γρήγορο σκούπισμα δεξιού χεριού στο παντελόνι => δεξί χέρι ανεβαίνει και γυρίζει προς τα μένα => δεξί χέρι ακουμπά το δικό μου... => τα μάτια μου γουρλωμένα ακολουθούν την κίνηση, το χέρι της πάνω στο δικό μου... η ομίχλη γίνεται πιο πυκνή...

"Τι έγινε, τι άκουσες;;"
Επαναλαμβάνω μηχανικά, προσπαθώντας να κρατήσω το πρωινό μου στο στομάχι μου:"Ο συνδρομητής που καλέσατε έχει ενεργοποιήσει την φραγή όλων των εισερχόμενων κλήσεων. Παρακαλώ προσπαθήστε αργότερα."

(το ελάφι ξεψυχούσε. αίμα έτρεχε απ'το στόμα του. πάνω στην ράχη του το σύνθημα είχε αλλάξει: "μα που στο διάολο πήγες και μπλέχτηκες πάλι;;;;")

Εκείνη την ώρα αρχίζει να κουνιέται όπως κάνουν τα παιδάκια όταν κατουριούνται, και μου λέει: "Αχ βρε Λενάκιμ, κατουριέμαι! Μένς κοντά;;"

Συνεχίζεται...

Labels:

13 Comments:

Blogger Fingo said...

Προσπαθησα να κρατηθω σοβαρος αλλα ματαια.LOL!!!!!

2:04 PM  
Blogger Πάνος said...

!

5:37 PM  
Blogger RaZzMaTaZz said...

Χαχαχαχαχαχαχα είσαι θεά ρε!!!!!!!

6:55 PM  
Blogger triantara said...

@fingo: καλά ντε, μην σφίγγεσαι! εκφράσου ελεύθερα ;)

@πάνος: ορίστε; θα θέλατε κάτι;;
καλώς ορίσατε πάντως :)

@razzmatazz: αχ, θα με βάλετε επιτέλους στο πάνθεον των Οτινανιστών;;;
;ΡΡΡΡ

8:22 PM  
Blogger Διαιρέτης said...

Οχιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιι

Έπος!

10:32 PM  
Blogger triantara said...

@διαιρέτης:
χμ... πως να το καταλάβω τώρα αυτό;;
1. όχι έπος!!! (δηλαδή τι θες, short story?)
2. όχι! έπος! (κατά το, φτού ρε γμτ! έπος έγραψε πάλι...)

;ΡΡΡΡΡΡΡ

8:57 AM  
Blogger renata said...

Λενάκιμ', γι άλλη μια φορά μας έστειλες! :))

11:17 AM  
Blogger triantara said...

@renata: να πάτε στο καλό!
;)

2:21 PM  
Blogger Διαιρέτης said...

Βασικά το Οχιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιι

το λέω αντί για "πωωωωωωωωωωωωωω"
"γαμωωωωωωωωωωωωω" γουάουουουουουουου"
και όλα τα τραβηγμένα.

Αν το ακούσεις θα καταλάβεις.

9:14 PM  
Blogger Πάνος said...

Μπράβο ήθελα να πω βρε! και νομίζω πως έχω ξαναπεράσει.

9:46 PM  
Blogger Χρίστος said...

καλά! θα μπορούσα να το δώσω στους μαθητές μου και να τους πω να συνεχίσουν την ιστορία!

6:00 PM  
Blogger triantara said...

This comment has been removed by a blog administrator.

6:16 PM  
Blogger triantara said...

@διαιρέτης: οκ, οκ, σε πιστέψαμε...
;ΡΡΡΡΡΡΡΡ

@πάνος: α θενκς! οκ, δεν το θυμόμουν :)

@χρήστος: hello!
ευχαρίστως. και μετά στείλτες μου και θα ανεβάσω την καλύτερη version! :)

6:30 PM  

Post a Comment

Links to this post:

Create a Link

<< Home