Sunday, October 29, 2006

Προς όλους τους μέλλοντες αυτόχειρες #2

Photo by flyKiwi

Το μόνο που ήθελε ήταν να πάει σπίτι της όσο πιο γρήγορα γινόταν. Μια ολόκληρη μέρα στα εργαστήρια, στην βιβλιοθήκη, προετοιμασία για τις εξετάσεις, εξουθενωτικός κωλόκαιρος, συννεφιά και ψιλοβρόχι 24 ώρες το 24ωρο, νεύρα τεντωμένα και χωρίς αντοχές. Έφτασε στον σταθμό 2 λεπτά πριν φύγει το τρένο.

--------------------------------------------------------------------------------

Ποια ήταν η τελευταία φορά που τον ρώτησε κάποιος πως αισθάνεται; Μήπως χρειάζεται κάτι; Αν έχει σχέδια για την αυριανή μέρα; Ειλικρινά δεν θυμόταν.

--------------------------------------------------------------------------------

Όταν το τρένο σταμάτησε μια στάση πριν τον προορισμό της, έβαλε το sudoku στην τσάντα της κι άρχισε να φοράει το παλτό της. Έκανε μια παγωνιά έξω...
Πέρασαν 5 λεπτά και το τρένο δεν έφευγε. Η φωνή του ελεγκτή ακούστηκε από τα μεγάφωνα, μηχανική και κουρασμένη: "εξαιτίας τεχνικών προβλημάτων στον σταθμό της ..... η αναχώρηση του τρένου μας θα καθυστερήσει μερικά λεπτά. Ζητούμε συγγνώμη και ευχαριστούμε που δείχνετε κατανόηση."

--------------------------------------------------------------------------------

Όταν έφτασε στην γέφυρα δίπλα στον σταθμό είχε ήδη νυχτώσει. Οι ταξιδιώτες δεν του έδιναν σημασία. Πέρναγαν δίπλα του και τον μαστίγωνε η αύρα τους, οι σκέψεις τους. Άραγε να χάϊδεψε ποτέ η δική του αύρα κάποιον άλλο άνθρωπο; Κατάλαβε ποτέ κανένας έστω και μία του σκέψη, έναν αναστεναγμό, ένα πικρό χαμόγελο ή απλά προσποιούνταν πως καταλάβαιναν, πως νοιάζονταν;

--------------------------------------------------------------------------------

"Μωρό, έχουμε αργήσει και δεν ξέρω αν θα φύγουμε ποτέ απ'τον σταθμό... Μας λένε ότι μπορεί να περιμένουμε άλλες δυο ώρες εδώ πέρα!"
(άκουσε την φωνή του να της απαντά)
"Αλήθεια; Σ'ευχαριστώ βρε μωρό μου. Συγγνώμη που σε βγάζω τώρα απ'το σπίτι τέτοια ώρα. Θα στο επανορθώσω!" του χαμογέλασε γιατί ήξερε πως μπορεί να "ακούει" τα χαμόγελα της απ'το τηλέφωνο.

--------------------------------------------------------------------------------

Πάνω σε ένα καλώδιο καθόταν ένα γκρίζο περιστέρι. Κανείς δεν αγαπά τα περιστέρια, σκέφτηκε. Όλοι τα μισούν. Τα κλωτσούν. Μακάρι να μην είχαν υπάρξει ποτέ αυτά τα άχρηστα πουλιά. Άραγε να νιώθει λύπη, πόνο ή αγάπη ένα περιστέρι;
Το περιστέρι τον κοίταζε με μάτια γεμάτα ερωτηματικά: "Δεν έχεις καταφύγιο εσύ; Εγώ τουλάχιστον έχω τα φτερά μου, το αντέχω..." τον κορόιδεψε.

--------------------------------------------------------------------------------

Βγήκε απ'το τρένο και κοίταξε γύρω της. Το μικρό χωριουδάκι ήταν άδειο τέτοια ώρα. Μόνο η καφετέρια δίπλα στο σταθμό ήταν γεμάτη από τους επιβάτες του τρένου που μπήκαν να ζεσταθούν.
Η μόνη άδεια καρέκλα ήταν δίπλα σε μια ηλικιωμένη γυναίκα. "Μπορώ;" την ρώτησε. "Καθίστε!" της είπε η γυναίκα. "Τι κρύο κι αυτό, ε;" "Ναι, μπήκε για τα καλά ο χειμώνας πια." "Θα έρθουν να σας πάρουν; Εμένα ευτυχώς θα έρθει να με πάρει ο άντρας μου!" "Ναι, κι εμένα θα έρθει να με πάρει κάποιος με το αυτοκίνητο" είπε και το μυαλό της πήγε στο πως έλαμπαν τα μάτια του κάθε φορά που την έβλεπε. Μα κάθε φορά!
Χαμογέλασε και συνέχισε να μιλά με την κυρία δίπλα της για να περάσει η ώρα..

--------------------------------------------------------------------------------

Η γέφυρα άρχισε να του λέει την ιστορία της. Να του λέει για την πόρτα που βρίσκεται από κάτω της. Για τον μυστικό κόσμο όπου τα περιστέρια δακρύζουν και οι άνθρωποι δεν έχουν αύρα, για να μην αγγίζει ο ένας τον άλλον, για να μην πονάει κανείς κανέναν.
Δεν γύρισαν να τον κοιτάξουν. Κανείς δεν έκανε ούτε ένα βήμα να τον πλησιάσει όταν πέρασε πάνω απ'την κουπαστή ή όταν έγυρε προς τα έξω κρατώντας την ή όταν άπλωσε τα χέρια του και βρήκε το κλειδί για την κρυμμένη πόρτα.

--------------------------------------------------------------------------------

"Καλά είσαι τώρα;" την ρώτησε όταν ξάπλωσε στην αγκαλιά του.
"Ναι."
"Κρυώνεις ακόμα;"
"Λίγο."
Την έσφιξε πιο πολύ πάνω του κι άρχισε να της τρίβει την πλάτη..
"Τι θα κάνουμε αύριο;"
"Ότι θες."
"Θα πάμε με τα πόδια στο πάρκο να τρομάξουμε τους κύκνους;"
"Ναι!!!"
Άρχισαν να χαζογελάνε. Η πιο ωραία στιγμή της μέρας. Το γέλιο τους λίγο πριν αποκοιμηθούν.

Λίγο πριν αρχίσει να ονειρεύεται ξανάνοιξε τα μάτια της χωρίς να ξέρει γιατί και κοίταξε γύρω της.
Τα μάτια της καρφώθηκαν κάπου μέσα στο σκοτάδι και κατάλαβε.
"Μωρό, αφού ξέρεις ότι ποτέ δεν μπορώ να κοιμηθώ έτσι...", μουρμούρησε.
Εκείνος χαμογέλασε, σηκώθηκε βιαστικά γιατί τα πλακάκια ήταν πάγος και με 2 βήματα έκλεισε την πόρτα της ντουλάπας που είχε μείνει ανοιχτή.


[είδα αυτό το trailer πρωί-πρωί και τα θυμήθηκα... και για την Κροτ γιατί τελικά τίποτα δεν είναι τυχαίο ;)]

Labels:

Friday, October 27, 2006

"Επίσημη απειλή σε blogger"

Προτού ανεβάσω οποιοδήποτε ποστ για την υπόθεση που έχει ''κάψει'' την ελληνική μπλογκόσφαιρα τις τελευταίες δύο μέρες, είπα να το ψάξω πρώτα κι έτσι έβαλα στον Γούγλη τα εξής keywords 'λιακόπουλος' 'μήνυση' και 'μπλόγκερ' και ΝΑ τι βρήκα...

Το μπλογκ αυτό δεν το έχω ξαναδεί (προφανώς γιατί όπως βλέπω έκλεισε πριν σχεδόν έναν χρόνο ακριβώς...)

Στα σχόλια βρήκα το εξής:

"Να μου κάνει μήνυση ο Λιακόπουλος γιατί; Επειδή αμφισβητώ τις θεωρίες του; Τέτοια "επιστημονικά" ντοκουμέντα έθεσα στο τραπέζι, ας έρθει να κάνουμε διάλογο. Κι ας φέριε αν θέλει μαζί και τους 450 εκ Ελληνες. Εξάλου του έχω ζητήσει και συνέντευξη και δε μου απάντησε. Αν μου την έδινε πολύ ευχαρίστως θα τη δημοσίευα. Σιγά μην ασχολείται ο Λιακόπουλος με καφενέδες και μπλογκο-τέτοια",

το οποίο γράφτηκε πριν 1 χρόνο...

WTF is going on?????????

Labels:

Ο Θάνος στον Αέρα #2

Η σκηνή ήταν γεμάτη με κεριά, τα μόνα φώτα στον μικρό χώρο του Αέρα. Μπροστά στην σκηνή τα κλασσικά έθνικ χαζογκομουνάκια με όλα τα αξεσουάρ τους: βαμμένα κόκκινα/μαύρα μαλλιά, με το μπλαζέ/ψευτοκουλτουριάρικο ύφος, με τα πλαστικά μπουκάλια γεμάτα ξύδια, μαστουρωμένα/μεθυσμένα μέχρι αηδίας και φυσικά με τα χαρέμια τους (σε κάθε γκόμενα αντιστοιχούσαν 5-6 μπακούρια σαν καυλωμένα σκυλάκια). Πιο πίσω, στα τραπεζάκια, εμείς οι "μεγάλοι", ήρεμοι και αξιοπρεπείς (μπουχαχαχαχαχαχα ;)...

Η συναυλία ξεκίνησε δυνατά, με τον Θάνο να μας δίνει μια καταπληκτική ερμηνεία του "Έγινε η απώλεια συνήθεια μας" (αυτό και το "Γράψαμε τραγούδια που μιλούσαν για την θλίψη" ήταν τα καλύτερα κατά την ταπεινή μου γνώμη χτες). Αμέσως μετά μας καλοσώρισε με τα εξής λόγια που μας στοίχησαν τουλάχιστον 2 χρόνια από την ζωή του καθενός μας...:

- Σήμερα θα παίξω και Κρίνα. Με άφησαν οι άλλοι. Άλλες φορές δεν με άφηναν αλλά απόψε δεν ξέρω γιατί, μου το επέτρεψαν.
Σκοτώθηκαν και οι 4 χτες σε αυτοκινητιστικό δυστύχ...
μπουχαχαχαχα! ντάξει δεν μπορώ καν να το συνεχίσω... ντάξει, χαλαρώστε...

(εδώ ακούστηκε ξεκάθαρα ο αναστεναγμός ανακούφισης από τα ψαρωμένα στόματα όλων, μαζί κι εμένα, γιατί να το κρύψωμεν άλλωστε...)
This is a tricky game you're playing man... :)

Όσο πέρναγε η ώρα, τόσο πιο συχνά μας πέρναγε απ'το μυαλό η φράση "τι πίνεις και δεν μας δίνεις άνθρωπε", αφού ο Θάνος μπορεί να έδινε ρεσιτάλ αλλά τα είδαμε όλα όταν διέκοψε ένα απ'τα κομμάτια για να πάει να φέρει μια μπύρα και γυρνάει με μια κανάτα και όχι μπουκάλι και έψαχνε την κιθάρα του (την είχε αφήσει πάνω στο σκαμπό...). Αλλά αυτό δεν μας χάλασε καθόλου. Τουλάχιστον όταν ο Θάνος μεθάει παθιάζεται ωραία.

Αυτό που μας ξενέρωσε ολοκληρωτικά ήταν τα προαναφερθέντα χαζογκομουνάκια με τα χαζοκαυλωμενάκια, που φάνηκε ότι μπέρδεψαν τον Θάνο με το τζουκμπόξ του diner της γειτονιάς τους και άρχισαν (εκνευρισμένα που έκανε πως δεν τους άκουγε) να του πετάνε παραγγελιές λες κι είχαν μαζευτεί με τους κολλητούς τους στο σπίτι του πιο καμμένου Κρινοφαν, να τον ακούσουν να βιάζει την κιθάρα του...

Αξιοσημείωτη παραγγελιά:
- Πες και κάνα ποίημα άμα γουστάρεις!!!!!
Θάνος: Μιλάς για ποίηση και μετά κολλάς και το "γουστάρεις" από πίσω, του είπε ευγενικά και ήρεμα αλλά φανερά απογοητευμένος...

Κάθε τόσο σηκωνόταν κάποιο χαζογκομουνάκι να πάει να χέσει/κάνει εμετό/φύγει και το μόνο που κατάφερνε ήταν μέσα στην ζάλη να παίρνει σβάρνα τα άλλα πτώματα γύρω του...

Σκηνή απείρου κάλλους όταν ο Θάνος τραγούδαγε τα λόγια "το σώμα αυτό είναι δειλό, πληγώνεται" που σηκώθηκε μια κοκκινομαλλούσα και καρφώνεται κατευθείαν και χωρίς "μαξιλάρι" με το κεφάλι στο πάτωμα... Ο διπλανός μου δεν την είδε γιατί κάποιος στεκόταν μπροστά του αλλά άκουσε το γκελ...

Αποκορύφωμα ήταν η φάση που ο Θάνος έκανε να πιάσει τα τσιγάρα του που ο ίδιος είχε ρίξει πιο πριν κάτω και όταν ζήτησε φωτιά τον πετυχαίνει ένας αναπτήρας με δύναμη στο μάγουλο... Εκεί φάνηκε η αρχή του τέλους αφού ο κακομοίρης προσπάθησε να μην το δείξει αλλά ξενέρωσε ά-γρι-α με την ατμόσφαιρα...

Ο Θάνος τα παράτησε μετά από κανά 15λεπτο και πήγε στα καμαρίνια. Αποσβολωμένοι καθόμασταν και παρακολουθούσαμε διάφορους άσχετους που άρχισαν να μπαίνουν ο ένας μετά τον άλλον στο καμαρίνι λες και πήγαιναν να ξομολογηθούν... Όταν ανέβηκε και ένα από τα χαζογκομουνάκια και άρχισε να βιάζει το Für Elise του Beethoven στο keyboard (!!!) ξυπνήσαμε από το προσωρινό σοκ και κάναμε να φύγουμε... Ο Θάνος όμως εκείνη την στιγμή ξαναβγήκε και μας χάρισε άλλο ένα 15λεπτο γιατί ίσως να σκέφτηκε ότι οι υπόλοιποι που δεν κοίτονταν διαλυμένοι στα πόδια του είχαν έρθει πραγματικά μόνο για να τον ακούσουν και να τον απολαύσουν...


Δεν περίμενα λοιπόν να ρίξω τέτοιο γέλιο με τόσα γελοία χτες (αλλά και να ξενερώσω τόσο...), αλλά ας ελπίσουμε ότι στις 25 Νοεμβρίου στο Gagarin τα πράγματα θα είναι καλύτερα...

Labels:

Thursday, October 26, 2006

Ο Θάνος στον Αέρα


Update: Αυτό είναι λινκ!!!!! => Αρχίζει ωραία ο χειμώνας... ;)

Labels:

Monday, October 23, 2006

O φαρδύς ο πισινός μου


(Προειδοποίηση: το ποστάκιον αυτό περιέχει για άλλη μια φορά σουβλάκια!)


Σκηνή πρώτη:


Θα βρω, δεν θα βρω ταξί;;; 20 λεπτά πριν αρχίσει η ταινία, η αθώα τριαντάρα αργοπωρημένη όπως πάντα πάει να σηκώσει λεφτά απ'το ΑΤΜ της γειτονιάς της. Πάλι θα περιμένουν οι άλλοι σκέφτεται αγχωμένη.
Βγάζει το 50ρικο απ΄το ΑΤΜ, γυρνάει προς τον δρόμο και το βλέπει να περιμένει στο φανάρι! Ταξί! Άδειο!
Τρέχει απ'την άλλη πλευρά του δρόμου και πιάνει πεζοδρόμιο. Όλα τέλεια! Το ταξάκι σταματάει.
"Που πάτε;"
"στο Χ σινεμά παρακαλώ"
"Έφτασεεε..."

Θα προλάβω, δεν θα προλάβω, παίζεται...
5 λεπτά πριν αρχίσει η ταινία στρίβουν στην γνωστή λεωφόρο και εκείνη την ώρα μια κοπελιά απ'το πίσω αυτοκίνητο αρχίζει να κορνάρει.
"Κοπελιά, θα σε αφήσω στο φανάρι", λέει ο ταξιτζής, γυρνάει απ'την άλλη, κατεβάζει το τζάμι και αρχίζει "ΤΟΝ ΠΑΤΕΡΑ ΣΟΥ ΝΑ ΜΟΥΤΖΩΣΕΙΣ ΜΩΡΗ ΜΑΛΑΚΩΩΩΩΩΩΩΩ!!!!!"
Αν είχε ώρα η τριαντάρα θα του εξηγούσε ότι η κοπελιά μπορεί να κόρναρε αλλά δεν τον μούτζωσε... αλλά τώρα δεν προλαβαίνει. Ανοίγει την πόρτα, τρέχει στο φανάρι, περνά απέναντι, βλέπει το σινεμά... α! φτάσαμε, ωραία :)

Σκηνή δεύτερη:

"Ωραία ήταν η ταινία"
"Ναι, καλή ήταν αλλά λίγο σύντομη μου φάνηκε"
"Κι εμένα. Πάμε για σουβλάκια;"
"Μέσα."
"Κι εγώ"
(Στον δρόμο ψάχνει η τριαντάρα για το πορτοφόλι της, να πληρώσει το εισητήριο που της είχαν πάρει τα παιδιά)
Περιεχόμενο τσάντας: ταμπόν, mp3 player, ένα τεύχος sudoku, κουνητό, κραγιόν και πορτοφόλι. Όχι. Άκυρο. Πορτοφόλι γιοκ!

Επιστροφή με όλη την παρέα στο σινεμά, αρχίζουν οι άχρηστες συμβουλές του τύπου "τα χαρτιά σου να τα βάζεις σε άλλη θέση" "ναι αλλά το πορτοφόλι χάθηκε ήδη, άντε γ.....!", ψάξιμο στον δρόμο, ρωτάμε κάτι παλικάρια που πάρκαραν για κατούρημα μήπως είδαν ένα ροζ (δώρο ήταν! :) πορτοφόλι, τα παλικάρια κουμπώνονται και κουνάνε το κεφάλι...

Στο σινεμά έχουν αρχίσει η διαφημίσεις της επόμενης παράστασης, αναστατώνεται όλη η αίθουσα για να βρεθεί το πορτοφόλι, ανάβουν φακοί, κινητά, αναπτήρες. Πορτοφόλι γιοκ!
Θα πάω στην διαστάυρωση μήπως έπεσε την ώρα που έβγαινα απ'το ταξί...

Η τριαντάρα φανερά αναστατωμένη (γαμώτο, είχα και την φώτο του Andy Garcia μέσα!) ανηφορίζει την λεωφόρο μόνη της (τα παιδιά τα έστειλε για σουβλάκια για να αρχίσει τα καντήλια μόνη της και με την ησυχία της). Κοιτάει δεξιά κι αριστερά αλλά τίποτα. Αρχίζει να κάνει λίστα από υπηρεσίες/εταιρίες που πρέπει να ειδοποιήσει για όλα της τα χαρτιά που ήταν μέσα, το κέρατο μου γαμώ!
Φτάνει το πολυπόθητο φανάρι και ξαφνικά χτυπάει το κινητό.
"Η κυρία Χ;"
"Η ίδια!"
"Σας τηλεφωνώ απ΄το αστυνομικό τμήμα Χ"
"Βρήκατε το πορτοφόλι μου;;;;;;;"
"Ναι"
"Έρχομαι!!!!!"

Σκηνή τρίτη:

Με το χαμόγελο του θριάμβου βρίσκω τους άλλους. Καταβροχθίζω μια πίτα καλαμάκι απ'όλα για να στανιάρω και μπαίνουμε στο αυτοκίνητο.
Να και μια πρόταση που δεν περίμενα να ακούσω ποτέ:
"Κάτσε μπροστά γιατί εσύ πρέπει να μιλήσεις στους μπάτσους..."


Φτάνουμε στο τμήμα. Απ'έξω κι από μέσα γεμάτο μπλε ανθρωπάκια. Η καλοντυμένη, push-up-bra-φορούσα 30άρα πλησιάζει την πύλη.
"Τι θέλετε;"
Να με κοιτάς στα ματάκια αγοράκι
"Ε, με πήρατε τηλέφωνο ότι βρέθηκε το πορτοφόλι μου;"
"Πέράστε μέσα στο βάθος"
Μπαίνω σε ένα δωμάτιο γεμάτο κάτι τύπους με πολιτικά. Όλοι τους ευγενικοί και χαμογελαστοί. Υπενθύμιση στον εαυτό μου: να φορέσω το ίδιο σουτιέν και το ίδιο αθώο βλέμμα όταν θα πάω σε ΙΚΑ/ΔΙΚΑΤΣΑ/Εφορία...

"Ορίστε το πορτοφόλι σας"
"Αααχ, σας ευχαριστώ πάρα, πάρα πολύ!!!!"
"Τίποτα, τίποτα... Βρήκαμε το τηλέφωνο σας απ'την καρτούλα σας που είχατε μέσα. Καθηγήτρια Γερμανικών είστε;"
"Ναι"
"Γκούτεν τάαααααααγκ", φωνάζουν δυο τρεις μαζί...

Σκηνή τέταρτη:

Μπαίνω στο αυτοκίνητο.
"Τι έγινε; Εντάξει;"
"Γιατί χαμογελάς;"
"Τι σου είπανε ρε;"
"Τίποτα, όλα μια χαρά. Πάμε σπίτι γιατί έχω να ξυπνήσω νωρίς αύριο"
"Γιατί ρε, τι έγινε;"
"Ξεκινάω ιδιαίτερα μαθήματα με τον γιο του Χ αστυνομικού..."

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------


ΥΓ1. Εδώ να ευχαριστήσω τον ταξιτζή, τον πελάτη που βρήκε το πορτοφόλι μου στο πίσω κάθισμα και τους αστυνομικούς. Είσασταν όλοι άψογοι!!!! :)
ΥΓ2. Σε περίπτωση που ρωτήσει κανείς αν συνηθίζω να ξεχνάω πράγματα, είναι ανάγκη να μπω στον κόπο να απαντήσω;
...

Labels:

Friday, October 20, 2006

Ανησυχίες της βούρτσας...

  • Με ποιο κριτήριο αφήνει αδιάφορη τους άλλους να περνούν και μόλις με δει απλώνει το χέρι της να μου δώσει την "ΣΚΟΠΙΑ";;; Με ποιο κριτήριο διαλέγουν οι μάρτυρες του Ιεχωβά το επόμενο "θύμα" τους;;;;; Γιατί διάλεξε η άγνωστη μάρτυρας εμένα στον δρόμο όταν με είδε σήμερα;;; Ανησυχώ...
  • Δηλαδή εδώ, όταν θέλει ο κόσμος να πάει στον γιατρό, θα πληρώνει ένα 50ρικο την καλημέρα;;;;;;;;;;;;;; Ανησυχώ!!!!!!!!!!!

  • Γάμους και πανηγύρια δεν ήθελα;; Μετά τα γλέντια στην Σαντορίνη, θλάση κάποιου μυός (έτσι είναι η γενική;; βοήθεια antikoala!!) στην πλάτη μου διέγνωσε ο γιατρός, άμα ήμουν, λέει, πιο "μικρή" δεν θα είχα πρόβλημα... εδώ κάνω ότι δεν ανησυχώ... μουαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχα
  • Πριν τα 30 τα χαρίζεις, μετά τα 30 μόνο αν τα κερδίζεις.... :D
  • Όποιος βρήκε μια μαύρη ζακέτα από την ZARA στο Χαλάνδρι, στην στάση που πηγαίνει το λεωφορείο για Βριλήσσια, ας με ενημερώσει... παίζει βέβαια να την ξέχασα και μέσα στο λεωφορείο... (κι ήταν η αγαπημένη μου γαμώτοοοοοο!!!)

Αυτό το εξουθενωτικά ενημερωτικό ποστάκι σας το σπονσάρει η 30αρα με πολλή, πολλή αγάπη. Επειδή ο brother αποφάσισε να γεμίσει το κομπιούτερ με ιούς, θα επανέρθω σε λίγες μέρες γιατί μέσα στο ίντερνετ καφέ ΔΕΝ ΤΗΝ ΠΑΛΕΥΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩ!!!!!

Labels:

Sunday, October 15, 2006

10 λόγοι γιατί θα πάω να ψηφίσω σήμερα

1. Γιατί έχουμε κανονίσει για καφέ, κουτσομπολιό και σουβλάκια (όχι απαραίτητα σε αυτήν την σειρά) με τις κολλητές

2. Γιατί θέλω να μετρήσω πόσες κατάκοιτες γιαγιάδες θα κουβαληθούν με το ζόρι στο σχολείο

3. Γιατί θέλω να ξαναδώ μετά από χρόνια το παλιό μου σχολείο από μέσα

4. Γιατί θέλω να δω τον Χ παλιό συμμαθητή μου που έχει βάλει υποψηφιότητα να μετατρέπεται σε γλειώδη γυμνοσάλιαγκα

5. Γιατί θέλω κι εγώ να σταθώ σε μια ουρά κυριακάτικα!

6. Για να μπορώ κι εγώ να σηκώνω το χέρι μου όταν αργότερα θα ρωτάνε: "Μα ποιοι μαλάκες τον ψήφισαν αυτόν;;;;"

7. Γιατί ίσως να υπάρχει έστω και η παραμικρή πιθανότητα να εμφανιστεί η Θεοπούλα με την γιαγιά του Σπύρου!

8. Γιατί προλαβαίνω να πάω και πιο αργά στην έκθεση κόμιξ της βαβέλ στο Γκάζι.

9. Γιατί στο σπίτι έχουμε φασίνα και δεν την παλεύωωωωωωωωωωωω

10. Γιατί μετά θα φάμε σουβλάκια λέμεεεεε!!! :D

Labels:

Saturday, October 14, 2006

Ζητείται...

συγγένεια πρώτου, δευτέρου ή τρίτου βαθμού με την κα Μαριέττα Γιαννακού (ή έστω ακόμα και παντρειά με κάποιον νοικάρη της κολλητής της ή με τον μπατζανάκη της κομμώτριας της) με σκοπό να:

- μας βάλει κι εμάς στο δημόσιο

- να μας κάνει κι εμάς προέδρους σε καμιά διοικητική Επιτροπή κάποιου Πανεπιστημίου
- να μας κάνει κι εμάς αναπληρώτρια πρόεδρο σε καμιά Ομάδα εμπειρογνωμόνων για οτιδήποτε

- να μας βολέψει τέλος πάντων κι εμάς κάπου επιτέλους! στο πηγάδι κατουρήσαμε ρε γαμώτο;;;

Και σε περίπτωση που γκρινιάξει κανείς, άκου να σου πω! ΚΑΙ τα μάστερ μας έχουμε ΚΑΙ γκομενάρα είμαστε ΚΑΙ να ανοίξουμε το στόμα μας ξέρουμε, ντάξει;;;


Όσο για τις ατέλειωτες απεργίες που κάνουν τα ρεμαλάκια, τα είπε όλα ο Μούχλας εδώ, δεν τα ξαναλέω.


Μια θερμή παράκληση όμως: ρε λεχρήτες, ανοίξτε ξανά τις τάξεις και παλουκώστε το κωλί σας στην έδρα, γιατί οι γονείς στο φροντιστήριο έχουν φρικάρει!

Δεν έχουν τι να κάνουν τα παιδιά τους (οι κακόμοιροι!) και τα φέρνουν από νωρίς για να πάνε στα πεντικιούρ και τις κομμώτριες ΚΑΙ μας λένε να τους βάζουμε ένα σωρό ασκήσεις για το σπίτι, τις οποίες ποιος θα διορθώνει σαν μαλάκας;;; Ναι, το βρήκατε. Εντ δε γουίνερ ιζ μι!!!


Οι μόνοι που τελικά βραχυπρόθεσμα "κερδίζουν" είναι τα παιδιά που έχουν πάρει πρέφα το μπουρδέλο σας (όλων σας!) εδώ και καιρό και το μόνο που σκέφτονται είναι πότε θα κάνουν κατάληψη, για να "πολεμήσουν" στον αγώνα των καθηγητών τους (μου λένε και μου κλείνουν το μάτι) αλλά το μόνο που τους απασχολεί είναι πως θα κάνουν κοπάνα και πως θα ξεπαρθενιαστούν/ξεπαρθενιάσουν την Αννούλα/τον Γιωργάκη, κουλουπουκουλουπου... Άντε, μερικά θέλουν να πάνε να παίξουν μπάλα αλλά μιλάμε για τις εξαιρέσεις, έτσι;

Mακρυπρόθεσμα βέβαια, αν σκεφτώ σε τι καταστάσεις τα αναγκάζετε να μπαίνουν από τώρα (στα 10-12-13-14-15 τους) τότε μην σώσω και κάνω ποτέ παιδιά, γιατί τελικά χαμένοι βγαίνουμε όλοι...

Update:

Και τώρα μερικές ερωτησούλες κρίσεως για να γίνεται κουβεντούλα δηλαδή.

1. Η απεργία που μπορεί να οδηγήσει σε αυξήσεις και τα επιπλέον λεφτά που θα πάρουν οι εκπαιδευτικοί είναι η μόνη λύση για να κάνουν καλύτερα την δουλειά τους; (tip of the iceberg my friend, tip of the iceberg...)

2. Πόσους δασκάλους/καθηγητές γνωρίζετε που μπαίνουν στην τάξη γεμάτοι φρεσκάδα και όρεξη να διδάξουν και που βλέπουν το επάγγελμα τους ως λειτούργημα;;;;;;

3. Πόσοι δάσκαλοι/καθηγητές πραγματικά αγαπούν τα "παιδιά" ΤΟΥΣ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;

4.
Σε πόσα σχολεία της Ελλάδας υπάρχουν κοινωνικοί λειτουργοί και ψυχολόγοι;;;;;;;;;;;;;;;;; (μουαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχα εδώ παθαίνω κήλη!!!)

5. Πόσοι από αυτούς που κάνουν απεργία ξέρουν πραγματικά για ποιους λόγους γίνεται και πόσοι από αυτούς κατεβαίνουν στις πορείες;;;

6. Πόσοι από σας που δεν είστε δάσκαλοι ακόμα και πόσοι άλλοι που ήδη είναι σκέφτηκαν "δώσε μωρέ ΑΣΕΠ να βολευτείς!!" αλλά χωρίς να γουστάρουν το δασκαλίκι;;;;;;;;;;;

7. Σε ποιες άλλες χώρες της Ευρώπης υπάρχει τόση αυξημένη παραπαιδεία όσο στην Ελλάδα;;;;;;;;;

8. Σε ποιες άλλες χώρες της Ευρώπης στέλνουν οι γονείς τα παιδιά τους από 6 χρονών σε 2-3 φροντιστήρια;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;

9. Στην Ελλάδα, όταν προσληφθεί ένας εκπαιδευτικός, περνάει από δίχρονη καθημερινή επιτήρηση την ώρα του μαθήματος και στο τέλος των 2 χρόνων περνάει εξετάσεις ώστε να πάρει το τελικό ΟΚ για να διδάξει;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; (μουαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχα)

10. Σε ποιες άλλες χώρες της Ευρώπης πάσχουν οι γονείς από οξεία πτυχιοκαυλίωση;;;;;;;;;;;;;;;;

11. Ποιοι την πληρώνουν τελικά και δεν φταίνε σε τίποτα γι'αυτό;;;;;;;

Labels:

Wednesday, October 11, 2006

Φάτε μάτια ψάρια :Ρ

Δεν μπορώ να γράψω τίποτα σωστό ακόμα... Τρέχω γύρω-γύρω σαν το κοτόπουλο σε τελετή βουντού (δηλ. χωρίς κεφάλι... ;) και ακόμα προσπαθώ να ξεχάσω τα γλέντια και τις βόλτες του τετραημέρου.

Το νησί δεν με ενθουσίασε (αααααχ, σταμάτα την γκρίνια, αφού ΔΕΝ είναι τίποτα σπουδαίο λέμε!!). Εντάξει, έχει ωραία θέα απ'το Ημεροβίγλι, ε και η Οία πραγματικά είναι φανταστικό χωριουδάκι αλλά μέχρι εκεί. Τίποτ'άλλο.

Τώρα όμως κατάλαβα πως είναι να γυρίζεις ένα ελληνικό νησί με άλλους 50 Ιταλούς τουρίστες που τραγουδάνε στην ταβέρνα το O sole mio στις 2 το πρωί και να εύχεσαι να μην πάρει ο δήμαρχος τηλέφωνο για να μας πετάξουν απ'τα βράχια.
Είδα πως οι ίδιοι 50 Ιταλοί μπορούν να χορεύουν από τις 8 το βράδυ μέχρι τις 3 το πρωί στην ελληνική μουσική και σαν ελληνίδα μονόφθαλμη να σε αναγκάζουν να δείξεις στους τυφλούς πως να χορεύουν ελληνικό συρτάκι ακόμα κι αν το συγκρότημα παίζει κασιλαμά...
Είδα πως ο γαμπρός ξέρει να μαγειρεύει αφού κατα τις 4.30 το πρωί μπήκε στην κουζίνα και έφτιαξε απίστευτη μακαρονάδα για τα "πιτσιρίκια" (εμείς οι τριαντάρηδες δηλ.) που είχαν μείνει στο πόδι και χόρευαν σ'ενα CD του Χατζηγιάννη σαν χαζά και μεθυσμένα... :)

Πάρτε και κάνα δυο φωτογραφίες από την ξενοδοχειάρα και το νησί για να σκυλιάσετε περισσότερο γιατί εγώ γύρισα πιο μαυρισμένη και χαρούμενη από ποτέ κι αν ψάχνατε ευκαιρία να με βρείτε στις καλές μου για να χώσετε τίποτα μπινελίκια, well, here's your last chance! :P

Fotos by Tessa ;)

Άντε, φιλάρες και όταν συνέλθω τα ξαναλέμε :)

Labels:

Thursday, October 05, 2006

"Το πιο ωραίο, το πιο ωραίο είναι το επόμενο λιμάνι"

Photo by Neph

- Σαντορίνη έχεις πάει ποτέ;;
- Όχι, ποτέ. Όλοι λένε πόσο ωραία είναι αλλά εμένα δεν μου γεμίζει το μάτι. Όλο ασπρίλα και κάτι γκρεμούς δείχνουν πάντα...

Μετά από καιρό το μήνυμα έλεγε: Έχω κάτι να σου πω. Πάρε με τηλέφωνο όταν μπορείς!


Τό'ξερα τι ήταν αυτό που θα μου πεις. Τό'ξερα πως βρήκες τον έρωτα της ζωής σου. Και μετά από 8 μήνες μόνο ήρθε η ώρα.
Ελπίζω να είναι το σωστό. Ελπίζω να είναι ο σωστός άνθρωπος γιατί με την απόσταση που μας χωρίζει έχω να σε δω 1 χρόνο και ούτε φωτογραφία του δεν μου έστειλες. Ελπίζω να σ'αγαπάει και να σε σέβεται. Να μην σε πληγώσει όπως κάποιος άλλος παλιά. Ελπίζω να δω τα μάτια σου να λάμπουν όταν το Σάββατο θα περνάτε απ'την εκκλησιά και θα γυρίσεις να κοιτάξεις τα δικά του.


Γιατί ρε φιλενάδα, άμα δεν είναι έτσι, θα τον ξεκοιλιάσω, αλλά τελείως λέμε!!!

[Αναμείνατε στ'ακουστικό σας. Επιστρέφουμε την Δευτέρα μετά από γάμο και γλέντια στην Σαντορίνη και εφ'όσον δεν έχουμε γκρεμοτσακιστεί σε τίποτα κατσάβραχα...] :D

[ακούτε: Παύλο Παυλίδη - Η σπασμένη πολυθρόνα]

Labels: ,

Sunday, October 01, 2006

Παίζοντας κρυφτούλι

Photo by catfish07
Fade in...

- Είσαστε ωραίο ζευγάρι. Ταιριάζετε!
- Δεν είμαστε ζευγάρι!
- Τι είσαστε;;;
- Φίλοι...

... Fade out

Fade in...

- Το ξέρεις ότι κάνουμε βλακεία, ε;
- Το ξέρω.
- Ε, σταμάτα τότε.
- Α-πο-κλεί-ε-ται...

... Fade out

Fade in...

- Από πότε ήθελες να το κάνεις αυτό;
- Από την πρώτη μέρα. Εσύ;
- (Κι εγώ!) Απ'το καράβι.
- Απ'το καράβι;;; Μόνο;;;;

... Fade out

Fade in...


- Θυμάσαι την σκηνή στην ταινία "Ο Ταξιτζής";
- Ποια;
- Εκεί που μιλάει ο Travis με την Iris για τον νταβατζή της.
Τravis: That guy Sport's a killer. That's who's a killer.
Iris: Sport never killed nobody.
Travis. He killed someone
Iris: He's a Libra.
Travis: He's a what?
Iris: I'm a Libra too. That's why we get along so well.
- Ναι, την θυμάμαι. Και;
- Κι εμείς Ζυγοί είμαστε.
- Δεν πιστεύω να θέλεις να με στείλεις στο πεζοδρόμιο...
- Δεν το είπα γι'αυτό.
- Το ξέρω...

... Fade out

Fade in...

- Δεν έχεις πει τίποτα σε κανέναν;
- Όχι.
- Γιατί;
- Δεν υπάρχει τίποτα να πω...
- Καλά. Απλά πρόσεχε να μην ερωτευτείς.
- Χαχαχα, σιγά ρε ψωνάρα... Δεν χρειάζεται να ανησυχείς.
- Καλά, εγώ για σένα το λέω...

... Fade out

[ακούτε: The Dears - The Death of all the Romance]

-------------------------------------------------------------------------------------------

Update: Δεν μου λέτε καλά μου παιδιά;; Έχει κανενός ο flash player πρόβλημα όταν κατεβάζει το τελευταίο κομματάκι που ανέβασα σαν μουσική υπόκρουση του ποστακίου;;; Εμένα γιατί κάνει 10 ώρες να το παίξει;;;; Θενκ γιουυυυυυυυυυυυ!!

Labels: