Sunday, October 29, 2006

Προς όλους τους μέλλοντες αυτόχειρες #2

Photo by flyKiwi

Το μόνο που ήθελε ήταν να πάει σπίτι της όσο πιο γρήγορα γινόταν. Μια ολόκληρη μέρα στα εργαστήρια, στην βιβλιοθήκη, προετοιμασία για τις εξετάσεις, εξουθενωτικός κωλόκαιρος, συννεφιά και ψιλοβρόχι 24 ώρες το 24ωρο, νεύρα τεντωμένα και χωρίς αντοχές. Έφτασε στον σταθμό 2 λεπτά πριν φύγει το τρένο.

--------------------------------------------------------------------------------

Ποια ήταν η τελευταία φορά που τον ρώτησε κάποιος πως αισθάνεται; Μήπως χρειάζεται κάτι; Αν έχει σχέδια για την αυριανή μέρα; Ειλικρινά δεν θυμόταν.

--------------------------------------------------------------------------------

Όταν το τρένο σταμάτησε μια στάση πριν τον προορισμό της, έβαλε το sudoku στην τσάντα της κι άρχισε να φοράει το παλτό της. Έκανε μια παγωνιά έξω...
Πέρασαν 5 λεπτά και το τρένο δεν έφευγε. Η φωνή του ελεγκτή ακούστηκε από τα μεγάφωνα, μηχανική και κουρασμένη: "εξαιτίας τεχνικών προβλημάτων στον σταθμό της ..... η αναχώρηση του τρένου μας θα καθυστερήσει μερικά λεπτά. Ζητούμε συγγνώμη και ευχαριστούμε που δείχνετε κατανόηση."

--------------------------------------------------------------------------------

Όταν έφτασε στην γέφυρα δίπλα στον σταθμό είχε ήδη νυχτώσει. Οι ταξιδιώτες δεν του έδιναν σημασία. Πέρναγαν δίπλα του και τον μαστίγωνε η αύρα τους, οι σκέψεις τους. Άραγε να χάϊδεψε ποτέ η δική του αύρα κάποιον άλλο άνθρωπο; Κατάλαβε ποτέ κανένας έστω και μία του σκέψη, έναν αναστεναγμό, ένα πικρό χαμόγελο ή απλά προσποιούνταν πως καταλάβαιναν, πως νοιάζονταν;

--------------------------------------------------------------------------------

"Μωρό, έχουμε αργήσει και δεν ξέρω αν θα φύγουμε ποτέ απ'τον σταθμό... Μας λένε ότι μπορεί να περιμένουμε άλλες δυο ώρες εδώ πέρα!"
(άκουσε την φωνή του να της απαντά)
"Αλήθεια; Σ'ευχαριστώ βρε μωρό μου. Συγγνώμη που σε βγάζω τώρα απ'το σπίτι τέτοια ώρα. Θα στο επανορθώσω!" του χαμογέλασε γιατί ήξερε πως μπορεί να "ακούει" τα χαμόγελα της απ'το τηλέφωνο.

--------------------------------------------------------------------------------

Πάνω σε ένα καλώδιο καθόταν ένα γκρίζο περιστέρι. Κανείς δεν αγαπά τα περιστέρια, σκέφτηκε. Όλοι τα μισούν. Τα κλωτσούν. Μακάρι να μην είχαν υπάρξει ποτέ αυτά τα άχρηστα πουλιά. Άραγε να νιώθει λύπη, πόνο ή αγάπη ένα περιστέρι;
Το περιστέρι τον κοίταζε με μάτια γεμάτα ερωτηματικά: "Δεν έχεις καταφύγιο εσύ; Εγώ τουλάχιστον έχω τα φτερά μου, το αντέχω..." τον κορόιδεψε.

--------------------------------------------------------------------------------

Βγήκε απ'το τρένο και κοίταξε γύρω της. Το μικρό χωριουδάκι ήταν άδειο τέτοια ώρα. Μόνο η καφετέρια δίπλα στο σταθμό ήταν γεμάτη από τους επιβάτες του τρένου που μπήκαν να ζεσταθούν.
Η μόνη άδεια καρέκλα ήταν δίπλα σε μια ηλικιωμένη γυναίκα. "Μπορώ;" την ρώτησε. "Καθίστε!" της είπε η γυναίκα. "Τι κρύο κι αυτό, ε;" "Ναι, μπήκε για τα καλά ο χειμώνας πια." "Θα έρθουν να σας πάρουν; Εμένα ευτυχώς θα έρθει να με πάρει ο άντρας μου!" "Ναι, κι εμένα θα έρθει να με πάρει κάποιος με το αυτοκίνητο" είπε και το μυαλό της πήγε στο πως έλαμπαν τα μάτια του κάθε φορά που την έβλεπε. Μα κάθε φορά!
Χαμογέλασε και συνέχισε να μιλά με την κυρία δίπλα της για να περάσει η ώρα..

--------------------------------------------------------------------------------

Η γέφυρα άρχισε να του λέει την ιστορία της. Να του λέει για την πόρτα που βρίσκεται από κάτω της. Για τον μυστικό κόσμο όπου τα περιστέρια δακρύζουν και οι άνθρωποι δεν έχουν αύρα, για να μην αγγίζει ο ένας τον άλλον, για να μην πονάει κανείς κανέναν.
Δεν γύρισαν να τον κοιτάξουν. Κανείς δεν έκανε ούτε ένα βήμα να τον πλησιάσει όταν πέρασε πάνω απ'την κουπαστή ή όταν έγυρε προς τα έξω κρατώντας την ή όταν άπλωσε τα χέρια του και βρήκε το κλειδί για την κρυμμένη πόρτα.

--------------------------------------------------------------------------------

"Καλά είσαι τώρα;" την ρώτησε όταν ξάπλωσε στην αγκαλιά του.
"Ναι."
"Κρυώνεις ακόμα;"
"Λίγο."
Την έσφιξε πιο πολύ πάνω του κι άρχισε να της τρίβει την πλάτη..
"Τι θα κάνουμε αύριο;"
"Ότι θες."
"Θα πάμε με τα πόδια στο πάρκο να τρομάξουμε τους κύκνους;"
"Ναι!!!"
Άρχισαν να χαζογελάνε. Η πιο ωραία στιγμή της μέρας. Το γέλιο τους λίγο πριν αποκοιμηθούν.

Λίγο πριν αρχίσει να ονειρεύεται ξανάνοιξε τα μάτια της χωρίς να ξέρει γιατί και κοίταξε γύρω της.
Τα μάτια της καρφώθηκαν κάπου μέσα στο σκοτάδι και κατάλαβε.
"Μωρό, αφού ξέρεις ότι ποτέ δεν μπορώ να κοιμηθώ έτσι...", μουρμούρησε.
Εκείνος χαμογέλασε, σηκώθηκε βιαστικά γιατί τα πλακάκια ήταν πάγος και με 2 βήματα έκλεισε την πόρτα της ντουλάπας που είχε μείνει ανοιχτή.


[είδα αυτό το trailer πρωί-πρωί και τα θυμήθηκα... και για την Κροτ γιατί τελικά τίποτα δεν είναι τυχαίο ;)]

Labels:

17 Comments:

Blogger allmylife said...

Όμορφο!
Καλησπέρα 23άρα :)

5:37 PM  
Blogger manosantonaros said...

xaxaxaa...ούτε εγώ μπορώ να κοιμηθώ με ανοικτές ντουλάπες.
(30άρα; Θα αστειεύεσαι!)

6:11 PM  
Anonymous RaZzMaTaZz said...

:O

6:22 PM  
Blogger triantara said...

@allmylife: καλησπέρα κούκλα! ευχαριστώ. εγώ σου είπα να σου δείξω ταυτότητα αλλά δεν ήθελες... :)

@manos: "(30άρα; Θα αστειεύεσαι!)" για την ηλικία μου δεν αστειεύομαι ποτέ! θα είναι το mix του κρύου της Γερμανίας που διατήρησε το πετσί μου τόσα χρόνια και η παιδκή ανωριμότητα μου :D

@razzmatazz: κλείστο μην μπει καμιά μύγα! ;)
(μαιλι θα σου στείλω σύντομα, δεν έχω προλάβει να τσεκάρω τίποτα!!!!! :)

10:12 PM  
Blogger Johny B.Good said...

Ωραίες ιστορίες. Βγάζουν βορειοευρωπαϊκό χρώμα...

12:26 AM  
Blogger manosantonaros said...

ach so...
das wusste ich nicht!

3:11 AM  
Blogger sketo_katharma said...

.....λοιπόν....μπαίνοντας στο blog σου μετά από πολύ καιρό.....έπαθα τα εξής:
1ον Διαβάζοντας τον τίτλο....κουνήθηκα απ'τή θέση μου, έφτυσα στον κόρφο μου και σκέφτηκα....καλά έκανα και δεν είχα μπει τόσο καιρό ο πούστης.....θα μου γ.....σει τη ψυχολογία αυτή!!!!Τι τίτλος είναι αυτός κοπέλα μου Δευτεριάτικα??????
Καθότι όμως βρίσκομαι ακόμα υπό την επίρρεια της επετείου του ηρωικού ΟΧΙ των Ελλήνων.....φέρθηκα με ηρωισμό και το διάβασα......αλλά επειδή δεν εβρίσκομαι σε φάση ευαισθησίας δεν θα συνεχίσω αυτό το σχόλιο......ΟΥΤΕ θα συνεχίσω τα σχόλια περί ηλικίας!!!!θα είμαι μεγαλόψυχος σήμερα!!!!

Τα φιλιά μου.....καλημέρα!!!
:-))))))))))))))))))

10:45 AM  
Blogger triantara said...

@johny: thank you. θα ήταν βέβαια πιο ωραία, αν τις είχα βγάλει εντελώς απ'το μυαλό μου... (ντάξει, το τι σκεφτόταν ο τύπος μόνο να το υποθέσω μπορώ, but still)

@manos: ε, τώρα το ξέρεις ;)

@alitirios: χμ... το ότι γράφεις σήμερα εδώ μου λέει ότι έφτασες σώος στο σπίτι σου το Σάββατο... να υποθέσω ότι η τύχη μου με εγκατέλειψε για άλλη μια φορά.
τέσπα, υπάρχει πάντα και το πλαν μπι: βουντού του κουλουριού!!!!
;ΡΡΡΡ
"Τι τίτλος είναι αυτός κοπέλα μου Δευτεριάτικα??????" Έτσι, έτσι!!!! για να βράσει λίγο το αίμα μας λέμε!!!! :)

11:12 AM  
Blogger sketo_katharma said...

.....και εγώ χάρηκα που σε γνώρισα.....τι να σου λέω τώρα....!!!;-)))))))

11:19 AM  
Blogger effie said...

Ουφ! Μεγάλη ανακούφιση να ξέρεις οτι το έχουν κι άλλοι το κόλλημα της ανοιχτής ντουλάπας.
Τουλάχιστον γλίτωσα την αμοιβή του ψυχιάτρου - mille merci!

1:46 PM  
Blogger Sigmataf said...

Εκείνος χαμογέλασε...

4:18 PM  
Blogger Lost said...

Διάβασε το post σου. "Ποια ήταν η τελευταία φορά που κάποιος με περίμενε σ΄ένα σταθμό (μετρό, αεροδρόμιο, τρόλλεϋ, τραμ, οποιονδήποτε σταθμό, γμτ)?", αναρωτήθηκε. Κοίταξε ξανά τον τίτλο, πήρε μια χούφτα αρντάν, ήπιε ένα μπουκάλι βότκα, όχι με αυτή τη σειρά. Το post έπιασε τόπο. Μπουχαχα, αστειεύομαι. Καληνύχτες

12:28 AM  
Blogger padrazo said...

τι όμορφο!

1:15 PM  
Blogger elenitsa! said...

τζα
ομορφο το κειμενακι απλα ο μελλων αυτοχειρας δεν το ξερει πως θα αυτοκτονησει, οποτε το διαβασαμε ολοι το κειμενο τωρα ποιοι θα αυτοκτονησουμε δεν το ξερουμε.

φιλια

ε

4:20 PM  
Anonymous Anonymous said...

Αχ μου άρεσε!!!πολύ όμορφο...για αυτόχειρας πήγαινα και εγώ μέχρι εχτές...αλλά την γλύταρα....

5:44 PM  
Blogger triantara said...

@alitirios: ουστ ρε!


@effie: μην χαίρεσαι... πάντα χρειαζόμαστε έναν καλό ψυχίατρο!
:)

@sigmataf: what's your point???

@lost: όχι και μπούχαχα καλέ!!! δεν είναι αστεία αυτά!!!!! (όποιος από σας αποφασίσει να γίνει αυτόχειρας, θα τον σκοτώσω!!!! ;)

@padrazo: ευχαριστώ, αλλά φαίνεται πως δεν είναι απ'το μυαλό μου βγαλμένο, έτσι;;; δηλαδή, απλά προσπάθησα να φανταστώ τι στο διάολο μπορεί να πέρασε απ'το μυαλό αυτού του τύπου λίγο πριν φουντάρει...

@elenitsa: "you have too many thoughts in your mind..." ;P

@julia: ρε συ, δεν κάνουν τέτοια αστεία ρε!!! μου φαίνεται ότι θα αρχίσω τις σφαλιάρες!!!

8:59 AM  
Blogger Krotkaya said...

ΤΩΡΑ ειδα την αφιερωση! Ντροπή μου!

αλλά τι σχέση έχω εγώ μ αυτα;;;

1:41 PM  

Post a Comment

Links to this post:

Create a Link

<< Home