Monday, November 20, 2006

Κεκτημένη ταχύτητα

Όλα συμβαίνουν για κάποιον λόγο. Όλα έχουν τον σκοπό τους. Όταν κάτι πηγαίνει καλά, κάτι άλλο πρέπει να σπάσει για να κρατηθεί η ισορροπία, για να μην χαλάσουν τα γρανάζια.

Όταν οι άλλοι περιμένουν μια συγκεκριμένη αντίδραση από σένα, είναι δυνατόν να τους απογοητεύσεις; Να απομυθοποιήσεις εσύ ο ίδιος τον ρόλο που έμαθες να παίζεις με τόση σιγουριά και επιτυχία; "Σ'όποιον αρέσουμε. Για τους άλλους..." έτσι δεν πάει το τραγουδάκι; Δίκιο δεν έχει; Για τους άλλους δεν θα μπορέσουμε και να μην σώσουνε ποτέ να μας θέλουν. Έτσι δεν πάει;


Η διαστροφή σε όλη της το μεγαλείο. Να ξέρεις πως δεν είναι σωστό αυτό που κάνεις αλλά να το κάνεις παρ'όλ'αυτά. Να μην μπορείς να κάνεις διαφορετικά, γιατί απλά έτσι έχεις συνηθίσει.

Και οι άλλοι γουστάρουν το θέατρο που παίζεις. Γουστάρουν το "σκληρό, αθυρόστομο κοριτσάκι που δεν μασάει" (μπουχαχαχαχα, το 'κοριτσάκι' ήταν δική μου παρέμβαση ;) Μην τολμήσεις να τους χαλάσεις το μοτίβο όμως, μην αλλάξεις φωτισμό ή σκηνικά γιατί ξυνίζουν. Τα καινούρια δεδομένα τους χαλάνε και τους φοβίζουν. Και προσπαθείς να το σώσεις πριν φύγει κι ο τελευταίος θεατής τρέχοντας από την έξοδο κινδύνου αλλά είναι αργά.

Γιατί μπορεί να έχουν φύγει οι άλλοι αλλά αυτός ο τελευταίος είναι ο πιο σημαντικός. Νομίζοντας πως με την ειλικρίνεια θα τον κερδίσεις όμως, χάνεις και το παιχνίδι. Match Point που λέει κι ο Γούντυ. "Μα εγώ δεν είμαι μόνο έτσι" "Μα πως; Τι άλλαξε τώρα;" "Τώρα σε χρειάζομαι" "Μα εγώ νόμιζα πως δεν χρειάζεσαι κανέναν" "Κανέναν, ναι. Εσένα, ναι" "Δεν είμαι εγώ για τέτοια τώρα, δεν μπορώ" "Μα εσύ καθόσουν και με έβλεπες να παίζω κάθε μέρα, τόσα χρόνια, τώρα τι;;;" "Ναι, αλλά μόνο στο θέατρο. Στην αληθινή ζωή δεν θέλω να βλέπω πως έχεις αδυναμίες. Γιατί να μην είμαστε όπως πριν; Θα έρχομαι, θα σε χειροκροτάω και μετά θα τελειώνει η παράσταση. Γιατί στενοχωριέσαι; Αφού εσύ δεν μασάς. Είσαι 'αντράκι' εσύ..."

"Κεκτημένη ταχύτητα ήταν αγαπητέ, κεκτημένη ταχύτητα..."

Εδώ λοιπόν, αγαπητοί θεατές, ανάβουν τα φώτα. Μπορείτε να πάτε για τσιγάρο, για ποπκορν ή για κατούρημα.

Η τριαντάρα θα κάνει ένα διάλειμμα (μικρό, μεγάλο, εξαρτάται), να πάρει μια ανάσα και θα δούμε.



[ακούτε: Αλκίνοος Ιωαννίδης - Καθρέφτης]

Labels:

Sunday, November 19, 2006

Ο κισσός τα βράδυα δυναμώνει...

Το παρακάτω κείμενο το κόπιαρα από το μπλογκ του Yanni - asteroid, το οποίο όπως βλέπω βγήκε πριν μια βδομάδα αλλά εγώ - πάντα καθυστερημένη - το διάβασα τώρα και μου έφυγε το καφάσι (εδώ κρατιέμαι για να μην χρησιμοποιήσω τίποτα "γαλλικά" που συνηθίζω ;). Δεν θα μπορούσε να είναι - για μένα τουλάχιστον αλλά και για πολλούς φίλους και φίλες γύρω μου τις τελευταίες βδομάδες - πιο επίκαιρο και αληθινό και τραγικό και.....

φτάνει.

Διαβάστε το.
__________________________________________________________


"Διάλογοι στο μετρό"

"- Μ’ αγαπάς;
- Σ’ αγαπώ…
- Όπως στην αρχή;
- Φυσικά… Πώς σούρθε τώρα;
- Μ’ αγάπησες όταν με γνώρισες; Όπως ήμουν;
- Άντε πάλι! Βέβαια όπως ήσουν, σ’ αγάπησα…
- Τότε γιατί ν’ αλλάξω;
- Ποιος σου λέει ν’ αλλάξεις;
- Τι ποιος; Εσύ! Κάθε μέρα, κάθε που συναντιόμαστε, περιμένεις κάτι από μένα… που
δεν θάν’ από μένα…
- Δεν καταλαβαίνω… Από πού θάναι;
- Από σένα… Περιμένεις κάτι σαν αυτά που θες εσύ, σαν αυτά που πιστεύεις εσύ… Σαν
να γίνω με τον καιρό εσύ! Να θέλουμε τα ίδια, να μας αρέσουν τα ίδια, να κάνουμε τα
ίδια, να λέμε τα ίδια… Θες να μ’ αλλάξεις!..
- Όχι… Δεν ξέρω… Δηλαδή μόνο του γίνεται… αν γίνεται…
- Άμα αλλοιώς ήμουνα και μ’ αγάπησες, άσε με έτσι…
- Μα κι εγώ δεν γίνομαι σαν εσένα με τον καιρό; Έτσι δεν γίνεται πάντα; Εγώ θα γίνω
εσύ κι εσύ εγώ. Ένα πράμα!..
- Ανατριχιάζω…
- Κι εγώ… Πού το πας; Μου λες;
- Πουθενά δεν το πάω. Απλώς, δε θέλω αυτό το ένα πράμα…
- Άντε πάλι! Τρομάζω…
- Μην το παίρνεις στραβά. Στο κρεβάτι, που σε καίει ένα θάμαστε! Αλλά σαν
χαρακτήρας, σαν γούστα, σαν απόψεις, δύο! Πώς να στο πω;
- Μα όλα τα ζευγάρια…
- Άστα όλα τα ζευγάρια. Δε θέλω νάμαστε σαν τον πατέρα μου και την μάνα μου, σαν
τον πατέρα σου και την μάνα σου. Ούτε σαν τους φίλους μας. Που αρχίζει μια φράση ο
ένας και την τελειώνει ο άλλος… που σ’ όλα συμφωνούνε…
- Το λένε ταύτιση…
- Το λένε αλλοτρίωση…
- Ξέρεις πόσοι πασχίζουνε μια ζωή για να το πετύχουν αυτό;
- Δε με νοιάζει… Ας κάνουν ό,τι θέλουν ο άλλοι. Εγώ για μας δεν θέλω να θέλουμε σώνει
και καλά τα ίδια… Δε θέλω νάμαστε κολλημένοι. Δε θέλω εκείνο το «ένα και το αυτό»…
Που λένε οι άλλοι «Ε, άμα μίλησες με αυτόν, είναι σαν να μίλησες και μ’ αυτήν, άμα
συνεννοήθηκες μαζί της, συμφωνεί κι αυτός…».
- Αλλού ο ένας κι αλλού ο άλλος, δηλαδή; Ωραία πράματα!.. Αυτό θες;
- Όχι… Αυτό, που λέω είναι να βρισκόμαστε πότ’ εδώ, πότ’ εκεί… Πότε θάρχεσαι εσύ προς
τα μένα, πότε εγώ προς τα σένα. Όχι σαν ταύτιση, αλλά σαν να συναντιόμαστε και να
εξερευνούμε διαρκώς,. Σαν να προσπαθούμε να κερδίσουμε ο ένας τον άλλο διαρκώς….
- Και πού θα μας πάει αυτό;
- Γιατί να μας πάει κάπου; Το θέμα είναι να κινούμαστε. Όχι να γίνουμ’ ένα, ν’
αλυσοδεθούμε και ν’ αράξουμε…
- Η διαδρομή δηλαδή;
- Η διαδρομή! Αυτό είναι! Λίγο τόχεις να την κάνουμε μαζί;
- Δεν ξέρω…
- Ούτ’ εγώ… Αλλά σου λέω τι ελπίζω, τι εύχομαι… Άμα αγαπάμε κάποιον, πρέπει να τον
κάνουμε κτήμα μας σώνει και καλά; Να τον δένουμε, μη μας φύγει; Να τον κάνουμε και
καθ’ ομοίωση;
- Θες να χωρίσουμε… Το κατάλαβα απ’ την αρχή!
- Άλλ’ αντ’ άλλων καταλαβαίνεις… Εγώ λέω νάμαστε όπως είμαστε. Όπως είν’ ο
καθένας μας! Όχι να γίνουμε εσύ εγώ κι εγώ εσύ. Σαν μπερδεμένοι ένα πράμα. Σα
ζωγραφιά με νερομπογιά στο χαρτί, πούπεσε νερό και πασαλείφτηκαν τα χρώματα και
δε ξεχωρίζει τίποτα…
- Μοντέρνα τέχνη…
- Που πιο παλιά δε γίνεται!.. Δε θέλω νάμαι ιδιοκτησία σου ούτε κι εσύ δική μου… Ούτε
να γίνουμε αχταρμάς θέλω! Ξέρεις τι θέλω;
- Τι;
- Θέλω νάμαι κομμάτι σου! Κομμάτι από την ζωή σου και κομμάτι από σένα! Κι εσύ
κομμάτι δικό μου, κομμάτι από μένα… Όπως στην αρχή. Αυτό είν’ αγάπη… Κατάλαβες;
- Κατάλαβα…
- Και;
- Τι και;
- Τι λες;
- Τι να πω; Σήκω να κατέβουμε… Φτάσαμε…"

________________________________________________________


Δεν έχει σημασία ποιο είναι το αρσενικό και ποιο το θηλυκό εδώ. Δεν είναι ανάγκη να τα ξεχωρίσουμε γιατί οι ρόλοι αντιστρέφονται συνέχεια.

Όλα τα λεφτά είναι το σχόλιο της allmylife, (a.k.a. Κούκλας :), που τονίζει ότι το πιο σημαντικό είναι το αν το βράδυ κοιμούνται αγκαλιά αυτοί οι δύο άνθρωποι.

Κι εσύ; Εσύ που μοιράζεσαι το κρεββάτι σου, είτε μόνιμα είτε περιστασιακά, με κάποιον. Πως κοιμηθήκες χτες;

Σε είχε τυλίξει σαν κισσός;

Καλημερούδια παιδιά και εύχομαι να ποτίζετε τους "κισσούς" σας γιατί θέλουν φροντίδα και αγκαλιά για να μην μαραθούν.

Labels: ,

Wednesday, November 15, 2006

Το κακό το μάτι


Δεν είμαι προληπτική. Δεν πίστεψα ποτέ στις μαύρες γάτες που μας προσπερνάνε και μας "φέρνουν" κακή τύχη, ούτε στις ανοιγμένες ομπρέλες μέσα στο σπίτι, ούτε στους σπασμένους καθρέφτες, ούτε τίποτα.

Το ότι μας έλεγαν να μην περνάω κάτω από ladders (άμα σας πω ότι δεν μπορώ να θυμηθώ την ελληνική λέξη, θα με πιστέψετε; ΚΟΛΛΗΣΑ λέμε!!!) θεώρησα ότι είχε να κάνει με την γκαντεμιά μου να ελκύω οποιοδήποτε αντικείμενο θα μπορούσε να μου σπάσει το κεφάλι - βάζα, σφυριά, την ΠΑΠΥΡΟΥΣ-ΛΑΡΟΥΣ-ΜΠΡΙΤΑΝΙΚΑ της γιαγιάς μου, τοίχους, κουλουπου, κουλουπου - οπότε δεν με έπεισαν ποτέ πως υπάρχουν τέτοιες δυσειδαιμονίες.

Σιγά-σιγά όμως (στα "τριανταφεύγα" μου όπως θα έλεγαν κάποιοι τσαντήλες εκεί έξω ;ΡΡΡ ) αρχίζω και καταλαβαίνω γιατί οι γιαγιάδες μας ή οι μαμάδες μας μας έπρηζαν με τέτοιες "βλακείες".

Φαντάζομαι πως όταν βγαίναμε έξω για να παίξουμε και έκλεινε πίσω μας η πόρτα, εκείνων σπάραζε η καρδιά τους και γέμιζαν τα μυαλά τους όλα τα πιθανά σενάρια που θα μπορούσαν να συμβούν στα "αγγελούδια" τους. Απ'το να γδάρουμε το γόνατο μας -ντάξει, η δικιά μου το είχε σίγουρο αυτό και χαιρόταν αν ήταν ΜΟΝΟ το γόνατο που θα μάτωνε όση ώρα σεργιάνιζα έξω - μέχρι να δραπετεύσει ο χειρότερος παιδέρας όλων των εποχών και να αποφασίσει να έρθει στην δική μας γειτονιά για
κυνήγι. Προσπαθώντας λοιπόν να μας 'τρομάξουν' με τις ιστορίες τους, ίσως να κατάφεραν κάποιες στιγμές να μας κάνουν να σκεφτούμε λίγο παραπάνω προτού κάνουμε καμιά βλακεία.

Το μόνο πράγμα που μου έκανε ποτέ εντύπωση ήταν το "ξεμάτιασμα". Με τρόπο μαγικό, κάθε φορά που γύρναγα με χτυπημένα καλάμια, κούτελα ή αγκώνες, κάθε φορά που με πόναγε η κοιλιά μου ή κάθε φορά που είχα πονοκέφαλο, άρχιζε η μάνα μου τα "μαγικά" της. Είχαμε τα βραχιολάκια με τα μπλε μάτια που μας ανάγκαζε να φοράμε σε διάφορες συγκεντρώσεις (βαφτίσια, γάμους, πανηγύρια, κλπ). Τις συνταγές με το λάδι και το νερό που μας πασάλειβε για να δει αν είμαστε ματιασμένοι. Τα μαγικά τα λόγια (που θα μας μάθαινε κάποτε για να τα λέμε κι εμείς στα παιδιά μας, αλλά δεν πρόλαβε τελικά) που έλεγε από μέσα της κι εμείς προσπαθούσαμε να διαβάσουμε τα χείλια της μήπως και πιάσουμε καμιά λέξη...

Νομίζω όμως ότι αυτό που τελικά είχε την μεγαλύτερη αποτελεσματικότητα και μας έκανε να τα ξεχάσουμε όλα ήταν το χάδι της. Όλα τα άλλα ήταν απλά σάλτσες για να χαζεύουμε και να νομίζουμε ότι κάνει μαγικά.

Και παρ'όλο που ήμουν χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά τα τελευταία 12 χρόνια, κάθε φορά που είχα πονοκέφαλο, κάθε φορά που μου συνέβαιναν αναποδιές, κάθε φορά που είχα βαρέσει (κυριολεκτικά ή όχι) το κεφάλι μου στον τοίχο και έψαχνα να βρω αυτούς που με "μάτιασαν", λες και το ήξερε και έπαιρνε τηλέφωνο.
"Να σε ξεματιάσω;"
"Ναι."
"Εντάξει τώρα;"
"Ναι :)"

Μόνο που δεν μου είπε ποτέ αν υπάρχει προληπτικό ξεμάτιασμα. Αυτό δηλαδή που στο κάνουν προτού πάθεις κάτι. Εκεί που όλα έχουν αρχίσει να μπαίνουν στην θέση τους και φοβάσαι ότι κάτι θα γίνει και θα πέσει ο ουρανός να σε πλακώσει. Εκεί που όλο καλά σου συμβαίνουν και φοβάσαι πως θα σου βγουν ξυνά.

Γιατί όπως και να το κάνουμε, πρέπει να υπάρχει μια ισορροπία βρε αδερφέ, δεν πρέπει;;; Το γινγκ και το γιανγκ δεν το λένε κάποιοι;;; Και τελικά όταν κάτι σε "καίει" πολύ, όταν το νοιάζεσαι και το αγαπάς, τότε αρχίζεις να πιστεύεις σε κακοτυχιές, δυσειδαιμονίες, καλικάντζαρους και μέχρι και στα Βριλ αρχίζεις να πιστεύεις (χεχε, τελευταία τα έμαθα αυτά ;) γιατί απλά δεν πιστεύεις στην τύχη σου. Δεν πιστεύεις πως ναι, τελικά μπορεί να αξίζεις το καλό που σου έτυχε: το 50άρικο που βρήκες στον δρόμο, τον ελεγκτή που δεν σε είδε την ώρα που δεν είχες εισητήριο επάνω σου, τον νεαρό που σου έδωσε το τηλέφωνο του χωρίς να κομπλάρει ή το Lotto που κέρδισες και φυσικά δεν το περίμενες.

Εάν υπάρχει λοιπόν, αγαπητέ αναγνώστη, ένα τέτοιο ξεμάτιασμα, εάν εσύ ή κάποιος που ξέρεις το γνωρίζει, πήγαινε φέρτο και ξεκίνα με αυτό εδώ το μπλογκ τα "μαγικά" σου.
Άρχισε να ψέλνεις, να ραντίζεις, να μουτζώνεις ή να φτύνεις. Δεν με νοιάζει. Για μια και μοναδική φορά δεν θα σε μπινελικώσω.

Αρκεί να πιάσει και να μην πέσει ο ουρανός να με πλακώσει για κανά 2 βδομάδες ακόμη. Κι αν μέχρι τότε είναι όλα εντάξει, τότε ακόμα κι αυτές τις παπαριές του Coehlo θα κάτσω να διαβάσω! (πάλι μεγάλη κουβέντα είπα αλλά χαλάλι... ;)

Labels:

Thursday, November 09, 2006

Τα 7 αγαπημένα μου βίντεοκλίπ της Mylene Farmer


Μιλώντας για τον "ανταρτοπόλεμο" (δεν λέω εμφύλιο γιατί δεν είναι μόνο τα διάφορα παπάρια της μπλογκόσφαιρας που μαχαιρώνουν πισώπλατα πλέον. εδώ έχει πάρει άλλες διαστάσεις το πράμα) που έχει ξεκινήσει εδώ και πολύ καιρό (να πω χρόνια ή θα με κράξουν;) ενάντια σε διάφορους μαλάκες που αποφάσισαν να τα βάλουν με το μπλόγκινγκ (να μας βάλουν σε καλούπια, να μας κάνουν να το βουλώσουμε, να μας σπάσουν στο ξύλο, κλπ, κλπ η λίστα συνεχίζεται και βαριέμαι να την γράψω τώρα), σκέφτηκα να πω κι εγώ την δική μου μπαρούφα και να προτείνω μια μασκώτ για να την βάλουμε στο λάβαρο των μπλογκοιπποτών και έτσι, για να γεμίζει το μόνιτορ βρε αδερφέ! (προειδοποίηση: το ποστ αυτό θα περιλαμβάνει ΠΟΛΛΕΣ παρενθέσεις! ετοιμαστείτε)

Για όσους μικρότερους ή άσχετους δεν γνωρίζουν την εν λόγω τραγουδοηθοποιοχορεύτρια ας κάνω μια μικρή παρένθεση (ή αν είναι μου αδειάζετε την γωνιά για να κάνουμε πιο γρήγορα... ;).

Η καναδέζικης καταγωγής Mylene (γεννήθηκε από Γάλλους γονείς στο Quebec) είναι μεγάλη φίρμα σε όλον τον Γαλλόφωνο κόσμο και σχεδόν κάθε της άλμπουμ είχε πάνω από 1.000.000 πωλήσεις (μιλάμε για πολύ κάψιμο...). Οι δε συναυλίες της είναι πάντα φίσκα και μιλάμε για πολλές χιλιάδες σαρδέλες σε κάθε στάδιο...
Κάτι σαν την επιτυχία της Άννας Βίσση στον ελληνόκοσμο αλλά υποθέτω ότι αντί για μπουκάλια κόκα κόλας αυτή θα χρησιμοποιεί
αυτά του Perrier (μήπως τελικά οι μπουρμπουλήθρες είναι που κάνουν την διαφορά;;; Να θυμηθώ να το ερευνήσω...)
Παμ'παρακάτω.

Με το νεανικό της προσωπάκι και τις απίστευτες ματάρες (κάτι μου θυμίζει, κάτι μου θυμίζει, μα ρε μπλογκοαδέρφια, ποια μου θυμίζει;;;...) κάνει κάθε αρσενικό να ξεχνάει τα πάντα και να ψάχνει απεγνωσμένα το φερμουάρ του παντελονιού του.
Η Mylene ήταν που έκανε πρώτη σοβαρή τσόντα σε βίντεοκλίπ (δεν μας χάλασε καθόλου αυτό... είμαι σίγουρη πως πολλά κοριτσάκια και αγοράκια στην ηλικία μου τότε αναρωτιόντουσαν τι δουλειά έχουν τα ποδαράκια της κοπελιάς πάνω στους ώμους του τυπά με το μακρύ μαλλί. Τώρα βέβαια, τα παιδάκια έχουν πάρει την σεξουαλική τους διαπαιδαγώγηση στα χέρια τους - στις κάμερες τους να πω καλύτερα και βρήκαν επιτέλους το φως τους).

Στα βιντεοκλίπ της εμφανίζεται πάντα με το κόκκινο μαλάκι της και παίζει παραλλαγές του ίδιου πάντα ρόλου: αθώα παιδούλα φτάνει στα άκρα και παίρνει την εκδίκηση της ή απλά χάνει το παιχνίδι (γιατί δεν ήρθε απ΄το Χόλλυγουντ η γκόμενα, με πιανς;) αφού την έχουν βιάσει, φυλακίσει, ξεσκίσει, κάψει, σκοτώσει, δέσει, μαστιγώσει κλπ.

Κι εκεί που ο αρσενικούλης είναι έτοιμος με το βετέξ στο χέρι να καθαρίσει την οθόνη, νά'σου που η "αθώα παιδούλα" μεταμορφώνεται σε δρακουλίνα, σε μοβόρο ταύρο (σε ταυρομαχία παρακαλώ), σε μάγισσα, σε παιδοκτόνο μάνα, σε πουτάνα, σε πρωταθλήτρια του kick boxing και τόσα άλλα, σπάζοντας κάθε ταμπού γυναίκας/αδύναμης/θύματος που γίνεται γυναίκα/εκδικητής/ήρωας και γεμίζοντας μας την φαντασία με τις απίστευτες εικόνες του μονίμου σκηνοθέτη της Laurent Boutonnat.

Η μουσική είναι ομολογουμένως όχι το μεγαλύτερο ατού της αλλά εμάς μας αρέσουν τα 80s so shut the fuck up! Αυτό που την διέκρινε και έκανε κι εμένα να την αγαπήσω ήταν τα βίντεοκλίπ της που θύμιζαν ταινίες μικρού μήκους, παραμύθια μεταμορφωμένα μέσα από την άγρια πραγματικότητα σε εφιάλτες, με σκηνές πρωτόγνωρες για την τότε (1984-1992) εποχή του (ακόμα) politically correct MTV, σκηνές γεμάτες σεξ, αίμα και συμβολισμό (μην βιάζεστε ρε, θα δείτε παρακάτω!).

Ο τραγικός ήρωας κάθε "ταινιούλας" είναι πάντα το καλό το παληκάρι που ή θα το σκοτώσουνε ή θα το λαβώσουνε, έτσι ώστε να αναγκαστεί να αναλάβει τον ρόλο του and to save the day (όχι χωρίς τίμημα πάντως). Έτσι σπάει και το ταμπού της γυναίκας που γίνεται άντρας και κλείνει ο κύκλος.

Για να μην πολυλογώ άλλο (ναι, τώρα το θυμήθηκα θα πείτε...) ας ξεκινήσουμε με την λίστα των 7 (θα τα έκανα 10 αλλά βαριέμαι κι είναι κι αργά) αγαπημένων μου βιντεοκλιπιών που απευθύνονται σε οποιονδήποτε mothefucka που αντί να κοιτάει την πάρτη του και την χεσμένη του φωλιά, προτιμάει να αυτοπροβάλεται με το να πετάει ονόματα ("θα πεις κι ονόματα" ρε;;;;) και θα καταφέρνει να κλείνει μπλογκόσπιτα, να καταστρέφει δουλειές, να καίει παλάτια και να σπέρνει τον πανικό στην μπλογκόσφαιρα. Έννοια σας και να προσέχετε το κωλοτρυπίδι σας ψωλάκια...

(μήπως ξέχασα να προειδοποιήσω ότι θα έχει και βωμολοχίες το παρόν ποστ; ουπς! :)

Τop 6

7. Libertine (1986)
Μπουρδέλο στην Γαλλία του 18ου (στο περίπου) αιώνα, η Libertine κλέβει τον γκόμενο της κακιάς, πέφτει άγριο μαδομούνι και no happy end for this one...

6. Sans contrafacon (1987)
Το παραμύθι του Πινόκιο με την κούκλα να μεταμορφώνεται σε αθώο, απροσδιόριστου φύλου αγοροκόριτσο από μια μάγισσα-τσιγγάνα (σας μπέρδεψα;)



5. Plus grandis (1985)
Ψυχοπαθής κοριτσόπουλο, σφάζει την κούκλα/μωρό της και καταλήγει να την μαστιγώνουν δύο καλόγριες/νάνοι...


4. Beyond my control (1992)
Βest sex music video clip e-ver!!!


3. Desechantee (1991)
Κοινωνική επανάσταση, σκλαβιά και φυλακή, κατσαριδοφαγία και εξέργεση των σκλάβων για να τους φάει τελικά το χιόνι κι ο παγετός...


2. Que mon coeure lache (1992)
Λιακόπουλε πες αλεύρι! Ο παππούλης σε γυρεύει :)


1. Je t'aime melancholie (1991)
Ο.Κ., my personal favorite το ομολογώ, γιατί έχω κι εγώ αιμοχαρείς τάσεις πολλές (αλλά πολλές!) φορές.


Εκτός συναγωνισμού Plus grandis live (1985) (Άννα Βίσση watch it and weep!)

Labels:

Tuesday, November 07, 2006

Η Κρήτη χαραμίζεται στους Κρητικούς;;;

Photo by robswan

Ξέρω κάτι Κρητικάκια που δεν μπορούν να φάνε ψάρι... Ξέρω άλλα που ούτε ελιές, ούτε σκόρδα, ούτε καν κανέλλα δεν μπορούν να μυρίσουν... Που σιχαίνονται το κρητικό, χριστουγεννιάτικο λουκάνικο (!!!!ήμαρτον Κύριε!!!!!!)

Κι εγώ που κάνω αμάν να βρω λίγα καλτσούνια ή λίγο απάκι... :(

Που δεν έχουν πάει ποτέ στην Αγία Γαλήνη ή στον Ξερόκαμπο... Που κάνει έξω 15 βαθμούς και λιακάδα και λένε πως ξεπαγιάζουν (ξέρω-ξέρω, το κρύο εκεί είναι "από την υγρασία"... ;)

Όταν όμως θα ζήσεις το -15 και θα σου ανέβουν τα @@ στο στομάχι, έλα να τα πούμε... ;-Ρ

Υπάρχουν άλλοι που ντρέπονται να μιλήσουν την υπέροχη διάλεκτο τους (δεν έχει σημασία ποια απ'όλες, ρεθυμνιώτικη, ηρακλειώτικη, λασιθιώτικη, κλπ... όλες γαμάτες είναι!) για να μην τους κοροϊδέψουν οι άλλοι... (οι άσχετοι...)

Κι εγώ που ακόμα και τον John Cleese θα βίαζα άμα είμουν η Wanda και της μίλαγε Κρητικά... ;)

Υπάρχουν και κάποιοι Κρητικοί που βγάζουν όπλο άμα τους αγριοκοιτάξεις. Που θα το χρησιμοποιήσουν αν τολμήσεις και τους προσπεράσεις στον δρόμο ή αν πεις μια λάθος κουβέντα.
Και συνεχίζουν να τρώγονται και να μισιούνται, Χανιώτες και Ηρακλειώτες αλλά πέρασε καιρός βρε παιδιά, βρείτε τα πια...

Και εδώ ρωτάω εγώ: την Κυριακή το βράδυ ωρέ, όσοι γυρίζατε απ΄τα Χανιά στην εθνική επάνω, σταμάτησε κανείς με τ'αυτοκίνητο να θαυμάσει την πανσέληνο που χάριζε το φως της στην λεβεντογέννα;;;;


Υ.Γ.1 κι είναι και κάτι Κρητικάκια που κάνουν κάτι γαμάτα κεμπάμπ και ανοίγουν το σπίτι τους στους ξένους έτσι απλά. κι είναι και κάτι άλλα που θα βγουν έξω μ'αυτό το κωλόκρυο να κουβαλήσουν ρακή και κρασιά να πάρει η άσχετη Αθηναία μαζί της, χωρίς να τους το ζητήσει...
(κωλόπαιδα, μου χρωστάτε μια νύχτα στον Ζωιδάκη, κόψτε τον λαιμό σας και κανονίστε την επόμενη φορά!!! τέτοια "μορφή" εγώ δεν την ξαναχάνω!!! ;-ΡΡΡΡ)

Υ.Γ.2 και για να απαντήσω στην ερώτηση του τίτλου:

Η Κρήτη χαραμίζεται στους Κρητικούς;;;

Tόσο όσο κι η Αθήνα χαραμίζεται στους Αθηναίους, τα νιάτα στους νέους κι η ομορφιά στους ωραίους... θα έλεγα κι η μαλακία στους μαλάκες, αλλά α) δεν κάνει ρίμα, και βου) αυτή ποτέ δεν πάει χαμένη

Υ.Γ.3 έτυχε στο καράβι να πετύχω αυτήν την σειρά "της αγάπης μαχαιριά" ή πως αλλιώς την λένε... δεν την είχα ξαναδεί/ακούσει.
θερμή παράκληση: να βρείτε τους δημιουργούς αυτής της σειράς (σεναριογράφους, σκηνοθέτες και παραγωγούς), να τους κρεμάσετε από τσιγκέλια και να τους ξεκοιλιάσετε όσο πιο γρήγορα γίνεται αφού πρώτα τους αφήσετε δύο 24ωρα να παρακολουθήσουν ολόκληρη την σειρά τους...

άντε πάω για ύπνο γιατί απ'την αϋπνία τόσες μέρες βλέπω παντού καλτσούνια ανεβατά και μόνο μαλακίες θα συνεχίσω να γράφω... ;Ρ

Update:
ακούτε: Χαΐνηδες - Το καπηλειό

Labels:

Friday, November 03, 2006

Mια νύχτα μόνο...



και τι να πρωτοπρολάβω... :(

Μαρή, το ρεπό ισχύει ακόμα ή το ακύρωσες για να γλυτώσεις;;;;
;ΡΡΡΡΡΡΡΡΡΡΡΡΡΡΡΡΡΡΡΡ

Α, κι όπως είπαμε. Θέλω κεμπάμπ με πατάτεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεςςςςςςςςςςςςςςς!

Labels: ,