Wednesday, January 31, 2007

Με ένα κλαδί ελιάς


"Τρέχα να πας στον κύριο ....." μου είχε πει μια φίλη της στο τηλέφωνο εκείνη την μέρα.
"Ο πατέρας του είχε βρει μια συνταγή με φύλλα ελιάς. Θα πας, θα στην δώσει και θα δοκιμάσεις. Δεν έχεις τίποτα να χάσεις."

Έτρεξα σαν τρελλή την άλλη μέρα. Στην εταιρία που δούλευε, με τα κινητά στο χέρι, μην πάρουν τηλέφωνο απ'το σπίτι που την είχαμε φέρει πάλι, 2 μέρες πριν.
Τον ρώτησα για την συνταγή.
Άρχισε να μου λέει για τις βιταμίνες και τα άλλα προϊόντα αλόε βέρα που πουλούσε.
Μου είπε να υπογράψω για να μπορώ να παίρνω με έκπτωση και να συστήσω κι άλλους.
Τα προϊόντα ήταν θαυματουργά. Και πανάκριβα.
Πυραμίδα ήταν.
Υπέγραψα.
Περίμενα να μου μιλήσει για συνταγή.
Με πήγε στους οικονομικούς, να κλείσουμε το "συμβόλαιο".
Μετά με πήγε σε κάποιον γιατρό (ήταν γιατρός; ποτέ δεν κατάλαβα) που είχε ένα μηχάνημα. Σ'έβαζε σ'αυτό και με μαγνητισμό σε λύτρωνε από την αρρώστια, λέει.
"Ντάξει, θα το κάνουμε κι αυτό. Την συνταγή;"
Έδωσα 90 ευρώ για αλοιφές και κάτι χυμούς από αλόε βέρα.
Τηλέφωνο.
"Έλα να συζητήσουμε, είναι σημαντικό" μου είπε το αφεντικό και φίλη της.
Πήγα από το γραφείο. Τα τηλέφωνα δεν είχαν χτυπήσει απ'το σπίτι. Όλα καλά.
"Γιατί δεν θέλετε να της αρχίσετε χημειοθεραπεία;"
"Όταν θα αρχίσει να χάνει την ψυχή της, θα την κοιτάς εσύ στα μάτια; Θα της κρατάς εσύ το χέρι; Όταν θα μας κοιτάει μ'αυτά τα μάτια τα παιδικά (δεν μπορούσε πια να μιλήσει) εσύ θα της εξηγείς ότι το δηλητήριο στο αίμα της είναι για καλό;"
Τηλέφωνο.
"Τρέχα. Κάτι δεν πάει καλά."
Μαζεύτηκαν οι πιο καλοί φίλοι. Tο τελευταίο ισχιμικό επεισόδιο. Ήταν το "μπόνους" για την αρρώστια που την έτρωγε από μέσα της.
Μια φίλη της μπήκε στο δωμάτιο.
Έφυγε.
Ξαναήρθε.
Πήγε και πήρε πάνες.
"Βάλτε της τις τώρα".
Νά'ναι καλά.

Την άλλη μέρα.
Μετά την αγρυπνία.
Με το σπίτι άδειο.
Με τα απομεινάρια ακόμα κάτω απ'το κρεββάτι.
Τηλέφωνο.
Επαγγελματίας καλός. Έκανε follow up, να δει τι άλλο θέλουμε.
Έκλεισε το τηλέφωνο ο brother.

Πριν μια βδομάδα μου είπε μια φίλη κολλητή ότι πάνε και μαζεύουν κλαδιά ελιάς οι γονείς της, τα βράζουν και τα πίνουν.
Δεν μίλησα.

Και τώρα διαβάζω αυτό. Αν ξέρετε κάτι πείτε το. Αν υπάρχουν μελέτες, επίσης.

Κι αν ξανασυνέβαινε το ίδιο;
Θα έτρεχα και θα ρώταγα και θα πλήρωνα;
Θα έκανα τα ίδια;
Ακριβώς τα ίδια. Αλλά τελείως.

Και κάπου προς τα Σπάτα έχει έναν αρχαίο ελαιώνα...

Labels:

Tuesday, January 23, 2007

Η καλή μέρα απ'το πρωί φαίνεται

Photo by Paranoic Asphyxia

Εδώ και 1 μήνα (από τότε δηλαδή που ξεκίνησα την καινούρια μου δουλίτσα...) τό'χω παρατήσει τούτο το μπλογκάκι.. Όχι μόνο αυτό, αλλά και όλα τα υπόλοιπα μπλογκόσπιτα που αγαπάω. Έχουν περάσει βδομάδες κι ούτε απ'έξω δεν περνάω.

(κι εδώ μάνο μου, να εξηγήσω πως ποτέ δεν έγραψα απ'το γραφείο - ή μήπως εννοούσες το γραφείο του σπιτιού μου; that's more like it. και πάντα γράφω μονοκοπανιά. ότι άφησα για αργότερα, δεν ανέβηκε ποτέ στο μπλογκ. μπαμ και κάτω. μια κι έξω.
και ο ένας εθισμός ξεπερνιέται μόνο με έναν άλλον. κανονικά όμως.)


Ίσως να φταίνε τα (σχεδόν) καθημερινά 12ωρα που ρίχνω στην καινούρια μου δουλίτσα. Γιατί γουστάρω. Γουστάρω τρελλά και αυτό το καινούριο κοσκινάκι κανείς δεν θα μου το χαλάσει. Τό'χω κρεμάσει όχι στον τοίχο αλλά στην καρακουτελάρα μου την αεροδρομική για να το βλέπω όπου υπάρχει τζαμαρία και καθρέφτης. Έχω σπάσει τα νεύρα γνωστών και φίλων με το χαζοχαμόγελο που τους σκάω όταν ρωτάνε "και; πως πάει η καινούρια δουλειά;" κι εγώ απαντάω "σήμερα ρε γαμώτο έφυγα κανονικά απ'την δουλειά, στις 5. Αλλά χτες κάθισα πάλι μέχρι τις 8 κι ήταν γαμάτα!" και αν έπαιρνα 1 σεντ για κάθε μούτζα που μου ρίχνουν, μάλλον θα την αγόραζα τώρα την εταιρία αντί να δουλεύω σ'αυτήν ;)

Μόνο σήμερα το πρωί κάτι έπαθα και τα πόδια μου αρνούνταν να κατεβούν απ'το κρεβάτι. Το σώμα μου δεν ήθελε να σηκώσει το πάπλωμα και να χάσει αυτήν την χορταστική ζεστασιά που νιώθεις όταν ξυπνάς.
"Σήκω! Τον Κεμάλ μου μέσα!" φώναζε το ξυπνητήρι. Στα @@ μου εγώ...
Όταν πλέον το αποφάσισα, είχα χάσει το λεωφορείο, έπρεπε να πάρω ταξί.
Δεν μπορούσα να ξυπνήσω με τίποτα. Μπαίνω στο ταξί και το κεφάλι μου κουτούλαγε στο παρμπρίζ... την ζώνη την έβαλα μηχανικά, μια κίνηση που τόσα χρόνια την έμαθα απ'έξω και που μ'έσωσε άγρια μια φορά, αλλά άλλο θέμα είναι αυτό.

Ο ταξιτζής όμως είχε όρεξη για κουβέντα ο άνθρωπος και καλά νά'ναι εκέι που είναι.
Άρχισε να μου περιγράφει τα συμπτώματα του κρυώματος που έχει "αρχίσει να με τυλίγει" όπως είπε. Mιλάμε για πολύ φλέγμα και φτύσιμο.
Και μετά το γύρισε σ'εκείνο το κουνούπι που τον τσίμπησε πέρσι τέτοιον καιρό.
Ναι. Μπορώ να δω πως πήγε απ'το ένα θέμα στο άλλο. Είχε μεγάλη σχέση άλλωστε. Βαριέμαι τώρα να την εξηγήσω.

Δεν ξέρω. Ίσως ένιωσε την ανάγκη μου για μια ψυχρολουσία. Ίσως να κατάλαβε πως μόνο με κάτι πολύ γερό θα ξύπναγα για να μπορέσω να αποδώσω. Νά'ναι καλά ο άνθρωπος, το ξαναλέω.

Το κουνούπιον, λοιπόν, ήταν πολύ τσαμπουκάς. Θα τά'χε πατήσει μάλλον κι αυτό τα τριάντα.
2 μπουνίδια έπρεπε να του σκάσει ο ταξιτζής πριν το τεζάρει και έκανε και μια προσποίηση για να μην φάει καμιά αδέσποτη. Αλλά πριν αναχωρήσει για τον κουνουποπαράδεισο η κουνούπα (γιατί μόνο τα θηλυκά τσιμπάνε, το ξέρετε έτσι;;;) του την έχωσε γερά του ταξιτζή .

"Στην αρχή είχε κάνει ένα σπυρί να!" εδώ μου έδειξε το μέγεθος του σπυριού κάνοντας ένα κυκλάκι με δείχτη-αντίχειρα.
"Το ακούμπαγες λιγάκι, πέρναγε αέρας από πάνω του και τι να σου πω! Μ'έπιανε μια φαγούρα. Μα τι φαγούρα ρε παιδί μου!!!"
"Μακάρι να είχα κάτι νυχάρες σαν τα βαμπίρια, ξέρεις αυτές τις μεγάλες" ξανά αναπαράσταση χεριού αλά Φρέντυ Κρούγκερ εδώ ο ταξιτζής, "και να μπορώ να το ξύνω, και να το ξύνω μέχρι να φτάσω στο κόκκαλο ρε παιδί μου!!!"
"Και μετά, αφού έφυγε το ένα σπυρί και είπα, τώρα πέρασε, άρχισαν να βγαίνουν κι άλλα!"
"Ένα έφευγε, 3 έβγαιναν! Κι όχι από τα απλά. Αλλά με κάτι κεφάλια να! Γεμάτα πύον! Κι όταν τα έξυνα, ξέρεις τι έβγαινε από μέσα;;;;"
Μια χοντρή που χόρευε, σκέφτηκα.
"Τετοιο πύον δεν το έχεις ξαναδεί. Κομματάρες κίτρινες να δεις, και δεν τελείωναν ποτέ, ρε παιδί μου!"
Την αηδία μου (που δεν ντρέπομαι να την δείξω, το ομολογώ) την πήρε για ενδιαφέρον ο κακομοίρης.
Εδώ συνέχισε ακριβής περιγραφή του κίτρινου πύους/πύοντος (δε γαμιέται, δεν ξέρω την γενική του) την οποία δεν θα μεταφέρω εδώ. Γιατί είμαι κουρασμένη. Πολύ. Και που γράφω τώρα, πολύ σας είναι. Τελικά πήγα στην δουλειά, μια χαρά ξύπνια. Και έφυγα κατά τις 7.30. Ευτυχισμένη.

Α, θυμήθηκα και κάτι άλλο. Σήμερα δεν έφαγα τίποτα όλη μέρα στην δουλειά. Αλλά απολύτως λέμε...

Thursday, January 18, 2007

Νοσφεράτου Διδόντικους

Foto Yiannis N.

Θέλω να είμαι ότι είσαι...


Ακόμα να πάτε;

Θα σας δαγκώσω το λαρύγγι λέμε...

Sunday, January 14, 2007

Τα καλά παιδιά

Photo by Natamalie

Τα καλά παιδιά δεν τα μπορώ. Σου ανοίγουν την πόρτα, σου κρατάν την καρέκλα, σου χαρίζουν λουλούδια και μυρίζουν κολώνια φτηνή. Τα λατρεύουν οι μαμάδες, τα παινεύουν οι μπαμπάδες, είναι γαμπροί, λένε, καλοί. Θα σε φροντίσουν, θα σε χτενίσουν, θα σε ντύσουν, θα γίνουν χαλί να τα πατήσεις, αλλά κάτω απ'το χαλί είσαι τελικά κι εσύ...

Η μυστική τους δύναμη; Ξέρουν να σου δημιουργούν τύψεις. Με το σκυλίσιο τους το βλέμμα. Χαϊδεύοντας σε με χέρια ιδρωμένα. Να σου λένε "Κοίτα τι έκανα εγώ για σένα. Δεν είμαι καλός, δεν είμαι άξιος, δεν θα με επιβραβεύσεις;" και να θέλω να με καταπιεί η γη μιλάμε.


Δεν τα μπορώ τα καλά παιδιά. Σου ζητούν διαρκώς συγγνώμη... Σε αναγκάζουν να απολογείσαι... Σε κάνουν να τα λυπάσαι κι ότι λυπάσαι θές να το πατήσεις κάτω, να το κάνεις μια ματωμένη κουκίδα στο οδόστρωμα για να μην σε ξανακοιτάξει έτσι. Σε τσιμπάει με την ενοχή και λες "απόψε θα σε πνίξω καλό μου αγοράκι. Αίμα θα φτύσεις για κάθε σου καλή πράξη, μικρό μου προσκοπάκι...".

Δώσε μου καλύτερα έναν εγωίσταρο, ψωροπερήφανο μαλάκα. Αυτόν ξέρω να τον κουμαντάρω καλά. Είναι προβλέψιμος και έτοιμος για να τον κάνεις γιουβέτσι με πατατούλες, γιατί έτσι κι αλλιώς πως να τον πάρεις σοβαρά;;;

Δεν τα μπορώ τα καλά παιδιά. Γιατί είναι εύκολη λεία... Γεμάτα βέβηλη ευγένεια, μου μιλάνε και νομίζω πως βγαίνουν φλόγες απ'το στόμα τους. Γιατί είναι έτοιμα να εκραγούν απ'την πολλή καλοσύνη...

Όταν θα πάμε στο μπαράκι για ρακόμελο και θα στο ρίξω επάνω σου κατά λάθος, η κατανόηση και η ευγένεια σου με κάνουν να θέλω να ξεράσω. Άστα τα "δεν πειράζει, θα φύγει ο λεκές" και πέτα κάνα "θα σε βάλω να το πλύνεις απόψε" για να δω ότι δεν έχει σαπίσει το αίμα μέσα στις φλέβες σου απ'την ακινησία...

Δεν θέλω να με πας σπίτι μου, να είσαι κύριος, να περιμένεις να μπω μέσα, να μου στείλεις εσεμέσι αν έφτασα καλά και δειλά να με ρωτήσεις αν θα γίνει κάτι μεταξύ μας κι αν είναι "αμοιβαία τα αισθήματα"... Πήγα να πέσω απ'το μπαλκόνι αλλά είναι πρώτος όροφος, δεν θα το άντεχα να επιζήσω.

Θέλω να μην με πας σπίτι μου. Να μην με αφήσεις να βγω απ΄το αυτοκίνητο σου. Να μην θέλω να πάω στην δουλειά. Να μην θέλω να αλλάξω τα ρούχα μου. Να μην θέλω να δω τις φίλες μου. Να μην θέλω να δω άλλον εκτός από σένα. Να σου αντιμιλάω και να ανταποδίδεις κι όχι να βάζεις την ουρά στα σκέλια. Να στέκεσαι ίσα με μένα... Μπορείς;;

Μπαααα.....
Photo by meeko

Labels:

Sunday, January 07, 2007

Monitor kaboom!

Photo by Demonicademorte

Ένα ευχαριστώ στον Παναγιώτη που χωρίς να τον ξέρω βοήθησε και εμένα να γλυτώσω χρόνο με τον χρόνο που διέθεσε εκείνος. Βέβαια, δικαίωμα του καθ'ενός αν θέλει να ξαναβγεί απ'το μόνιτορ, αυτό εννοείται, έτσι; Αλλά αν ξέρω από πριν ότι δεν προσφέρεται κάτι τέτοιο, τότε αναλαμβάνω εγώ την ευθύνη.

Μια ερώτηση έχω μονάχα. Μήπως θα ήταν πιο γρήγορο να είχε σβηστεί το μόνιτορ και στην θέση του να ξεκινούσε ένα καινούριο, χωρίς πολλές συζητήσεις ή εξηγήσεις, όπου όλοι μας θα έπρεπε απλά να ξανακάνουμε εκείνη την αιτησούλα, με την προειδοποίηση αυτήν την φορά ότι δεν θα ξαναβγούμε ποτέ;;;; Γιατί έτσι θα μπορούσε να το σκεφτεί ο καθένας μόνος του, όσοι δεν θέλουν να είναι στο μόνιτορ, απλά δεν θα το ζητούσαν και έτσι θα συνεχίζονταν πιο ομαλά τα πράγματα. Λέω τώρα εγώ...

Κι επειδή κάθε εμπόδιο για καλό, θα κάτσω σήμερα να ξεσκονίσω τα λινκς μου, κάτι που έπρεπε να το είχα κάνει εδώ και πολύ καιρό :)

Το μόνιτορ πέθανε! Ζήτω το μόνιτορ!
(με ένα γρήγορο ψάξιμο στον γούγλη βρήκα κάτι άλλα "μόνιτορ" και άλλες μπλογκοπαρέες. Αν έχετε κανά άλλο λινκάκι, να μου το στείλετε να το προσθέσω στην λίστα. φιλούμπες)

http://www.blogspace.gr/
http://www.blogs.gr/list.html
http://blogs.phigita.net/
http://buzz.phigita.net/
http://www.startpage.gr/greekblogs.html
http://e-parea2.blogspot.com/

[ακούτε: Metisse - Boom Boom Ba]

Labels:

Μην σταματάς να με κάνεις να γελάω...

Photo by Rozefire

-Πως την λένε την τραγουδίστρια;

-Έλα.
-(πιο δυνατά) Πως την λένε την τραγουδίστρια;;;!!!
-Έλα!

-ΠΩΣ-ΤΗΝ-ΛΕ-ΝΕ-ΤΗΝ-ΤΡΑ-ΓΟΥ-ΔΙ-ΣΤΡΙ-Α;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;
-Ε-ΛΑ!!!! ΦΙΤΖΕΡΑΛΝΤ!!!!!! Νιώσε!!!

-----------------------------------------------


-Δεν βρίσκεις ποτέ πάρκινγκ εδώ...

-Το βλέπεις εκείνο το σουβλατζίδικο;;;

-Ναι.

-Εκεί υπάρχει ένα πάντα.

-Ένα πάντα;;;;;;;;;;!!!!!!!

-Όχι ρε ένα πάντα!! Ένα πάρκινγκ άδειο πάντα! Πάντοτε!

-Ααα, οκ...
(και γυρνάτε και οι δυο και στην βιτρίνα του παπουτσάδικου έχει ένα πάντα....)

-----------------------------------------------


(στο αυτοκίνητο, σε πάει σπίτι σου)

-2007. Το έτος του Τζέϊμς Μποντ.

-Το επόμενο (και δείχνεις δεξιά με το χέρι).
-Όχι ρε, φέτος είναι 2007.
-ΤΟ ΕΠΟΜΕΝΟ ΣΤΕΝΟ ΔΕΞΙΑ!!!!!
-Ααα....

Καληνύχτα

Labels: