Tuesday, January 23, 2007

Η καλή μέρα απ'το πρωί φαίνεται

Photo by Paranoic Asphyxia

Εδώ και 1 μήνα (από τότε δηλαδή που ξεκίνησα την καινούρια μου δουλίτσα...) τό'χω παρατήσει τούτο το μπλογκάκι.. Όχι μόνο αυτό, αλλά και όλα τα υπόλοιπα μπλογκόσπιτα που αγαπάω. Έχουν περάσει βδομάδες κι ούτε απ'έξω δεν περνάω.

(κι εδώ μάνο μου, να εξηγήσω πως ποτέ δεν έγραψα απ'το γραφείο - ή μήπως εννοούσες το γραφείο του σπιτιού μου; that's more like it. και πάντα γράφω μονοκοπανιά. ότι άφησα για αργότερα, δεν ανέβηκε ποτέ στο μπλογκ. μπαμ και κάτω. μια κι έξω.
και ο ένας εθισμός ξεπερνιέται μόνο με έναν άλλον. κανονικά όμως.)


Ίσως να φταίνε τα (σχεδόν) καθημερινά 12ωρα που ρίχνω στην καινούρια μου δουλίτσα. Γιατί γουστάρω. Γουστάρω τρελλά και αυτό το καινούριο κοσκινάκι κανείς δεν θα μου το χαλάσει. Τό'χω κρεμάσει όχι στον τοίχο αλλά στην καρακουτελάρα μου την αεροδρομική για να το βλέπω όπου υπάρχει τζαμαρία και καθρέφτης. Έχω σπάσει τα νεύρα γνωστών και φίλων με το χαζοχαμόγελο που τους σκάω όταν ρωτάνε "και; πως πάει η καινούρια δουλειά;" κι εγώ απαντάω "σήμερα ρε γαμώτο έφυγα κανονικά απ'την δουλειά, στις 5. Αλλά χτες κάθισα πάλι μέχρι τις 8 κι ήταν γαμάτα!" και αν έπαιρνα 1 σεντ για κάθε μούτζα που μου ρίχνουν, μάλλον θα την αγόραζα τώρα την εταιρία αντί να δουλεύω σ'αυτήν ;)

Μόνο σήμερα το πρωί κάτι έπαθα και τα πόδια μου αρνούνταν να κατεβούν απ'το κρεβάτι. Το σώμα μου δεν ήθελε να σηκώσει το πάπλωμα και να χάσει αυτήν την χορταστική ζεστασιά που νιώθεις όταν ξυπνάς.
"Σήκω! Τον Κεμάλ μου μέσα!" φώναζε το ξυπνητήρι. Στα @@ μου εγώ...
Όταν πλέον το αποφάσισα, είχα χάσει το λεωφορείο, έπρεπε να πάρω ταξί.
Δεν μπορούσα να ξυπνήσω με τίποτα. Μπαίνω στο ταξί και το κεφάλι μου κουτούλαγε στο παρμπρίζ... την ζώνη την έβαλα μηχανικά, μια κίνηση που τόσα χρόνια την έμαθα απ'έξω και που μ'έσωσε άγρια μια φορά, αλλά άλλο θέμα είναι αυτό.

Ο ταξιτζής όμως είχε όρεξη για κουβέντα ο άνθρωπος και καλά νά'ναι εκέι που είναι.
Άρχισε να μου περιγράφει τα συμπτώματα του κρυώματος που έχει "αρχίσει να με τυλίγει" όπως είπε. Mιλάμε για πολύ φλέγμα και φτύσιμο.
Και μετά το γύρισε σ'εκείνο το κουνούπι που τον τσίμπησε πέρσι τέτοιον καιρό.
Ναι. Μπορώ να δω πως πήγε απ'το ένα θέμα στο άλλο. Είχε μεγάλη σχέση άλλωστε. Βαριέμαι τώρα να την εξηγήσω.

Δεν ξέρω. Ίσως ένιωσε την ανάγκη μου για μια ψυχρολουσία. Ίσως να κατάλαβε πως μόνο με κάτι πολύ γερό θα ξύπναγα για να μπορέσω να αποδώσω. Νά'ναι καλά ο άνθρωπος, το ξαναλέω.

Το κουνούπιον, λοιπόν, ήταν πολύ τσαμπουκάς. Θα τά'χε πατήσει μάλλον κι αυτό τα τριάντα.
2 μπουνίδια έπρεπε να του σκάσει ο ταξιτζής πριν το τεζάρει και έκανε και μια προσποίηση για να μην φάει καμιά αδέσποτη. Αλλά πριν αναχωρήσει για τον κουνουποπαράδεισο η κουνούπα (γιατί μόνο τα θηλυκά τσιμπάνε, το ξέρετε έτσι;;;) του την έχωσε γερά του ταξιτζή .

"Στην αρχή είχε κάνει ένα σπυρί να!" εδώ μου έδειξε το μέγεθος του σπυριού κάνοντας ένα κυκλάκι με δείχτη-αντίχειρα.
"Το ακούμπαγες λιγάκι, πέρναγε αέρας από πάνω του και τι να σου πω! Μ'έπιανε μια φαγούρα. Μα τι φαγούρα ρε παιδί μου!!!"
"Μακάρι να είχα κάτι νυχάρες σαν τα βαμπίρια, ξέρεις αυτές τις μεγάλες" ξανά αναπαράσταση χεριού αλά Φρέντυ Κρούγκερ εδώ ο ταξιτζής, "και να μπορώ να το ξύνω, και να το ξύνω μέχρι να φτάσω στο κόκκαλο ρε παιδί μου!!!"
"Και μετά, αφού έφυγε το ένα σπυρί και είπα, τώρα πέρασε, άρχισαν να βγαίνουν κι άλλα!"
"Ένα έφευγε, 3 έβγαιναν! Κι όχι από τα απλά. Αλλά με κάτι κεφάλια να! Γεμάτα πύον! Κι όταν τα έξυνα, ξέρεις τι έβγαινε από μέσα;;;;"
Μια χοντρή που χόρευε, σκέφτηκα.
"Τετοιο πύον δεν το έχεις ξαναδεί. Κομματάρες κίτρινες να δεις, και δεν τελείωναν ποτέ, ρε παιδί μου!"
Την αηδία μου (που δεν ντρέπομαι να την δείξω, το ομολογώ) την πήρε για ενδιαφέρον ο κακομοίρης.
Εδώ συνέχισε ακριβής περιγραφή του κίτρινου πύους/πύοντος (δε γαμιέται, δεν ξέρω την γενική του) την οποία δεν θα μεταφέρω εδώ. Γιατί είμαι κουρασμένη. Πολύ. Και που γράφω τώρα, πολύ σας είναι. Τελικά πήγα στην δουλειά, μια χαρά ξύπνια. Και έφυγα κατά τις 7.30. Ευτυχισμένη.

Α, θυμήθηκα και κάτι άλλο. Σήμερα δεν έφαγα τίποτα όλη μέρα στην δουλειά. Αλλά απολύτως λέμε...

22 Comments:

Anonymous par1saktos said...

οτι καλυτερο να εχεις μια δουλεια που σου αρεσει τοσο πολυ! Να τους εκατοστησεις τους μηνες σου εκει!Αν αρχισεις να χρεωνεις και τις μουτζες σε λιγο θα μας γραφεις απο το γραφειο της διευθυντου! :)

6:12 AM  
Blogger soulmates said...

pwpwpwpw... ahdiasa ki egw..:(

7:23 AM  
Blogger effie said...

Tί ωραίο πράγμα να χαίρεσαι να πηγαίνεις στη δουλειά σου!
Ομολογώ δε μου έχει τύχει ως τώρα - ΖΗΛΕΥΩΩΩΩΩ!!!!!

(για τις σιχαμερές περιγραφές του ταρίφα πάλι δε μπορώ να πω το ίδιο...)

10:18 AM  
Blogger xazomama said...

Γιατί δεν έφαγες τίποτις άραγες;;;;

11:00 AM  
Blogger enteka said...

:):)

12:05 PM  
Blogger manosantonaros said...

Ελένη παιδί μου είσαι καλά;
Ελένη, παραληρείς...
Ελένη, θες να σου στίψω ενα πορτοκαλάκι;
Καλημέρες

7:05 AM  
Blogger sketo_katharma said...

.....πάντα το έλεγα εγώ ότι είσαι ανισσόροπη!!!!!!....καλά καλά...εξαφανίζομαι....!!!!
Χαίρομαι για την δουλειά βρε...μπράβο!!!

1:59 PM  
Blogger triantara said...

@par1saktos: χαχαχχαχαχαχαχα
με φαντάζεσαι εμένα διευθυντού;
την κατάνα θα την έχω από πίσω μου, κρεμασμένη στον τοίχο... ;)

@soulmates: ξεπέρασε το... :)

@effie: άντε, και στα δικά σου (για την δουλειά εννοώ ;)

@xazomama: να σου πω την αλήθεια, δεν θέλω και να το πολυσκέφτομαι... :)

@11: ;)

@μανος: ευχαριστώ, ναι, αλλά να το περάσεις απ΄το σουρωτήρι γιατί δεν μ'αρέσει το pulp, ok?

@σκέτο γαϊδούρι: δεν αμφιβάλλω ότι πάντα το ήξερες. άι χάσου τώρα!
;ΡΡΡΡΡ

7:49 PM  
Blogger ΣεΞπΥρ said...

Μη το παρακάνεις με τη δουλεία, πρόσεχε λίγο τον εαυτό σου (και το μπλογκάκιον τούτο!)

12:01 PM  
Blogger triantara said...

@σεξπυρ: θα προσπαθήσω... αλλά δεν υπόσχομαι τίποτα.

3:17 AM  
Blogger Rasputin said...

Καταπληκτική φάση να σου καθήσει καλή δουλειά - χαίρομαι που το διαβάζω (επειδή δεν το ακούω, προφανώς).

Η γενική είναι: του πύου, όπως: το τόξο(ν), του τόξου.

Γραμματική over.

Τ' αρσενικά πίνουν χυμούς από φυτά. Να στύψουμε κάνα πορτοκαλάκι και στους χήρους της κουνούπας;

Πλάκα-πλάκα, επειδή δεν το διάβασα πιο κάτω, πού εργάζεσαι;

6:32 PM  
Anonymous maria said...

alitheia, ma ti douleia kaneis epitelous??? eise psixopathis??????? kalinixtes!

10:18 PM  
Anonymous maria said...

alitheia, ma ti douleia kaneis epitelous??? eise psixopathis??????? kalinixtes!

10:18 PM  
Anonymous maria said...

alitheia, ma ti douleia kaneis epitelous??? eise psixopathis??????? kalinixtes!

10:18 PM  
Anonymous maria said...

...m'excuse! nomiza oti den ithele na figei, kai patousa, kai patousa... kai na...i pssixastheneia telika!! :-)

10:19 PM  
Anonymous Dimitris said...

Ποια ανάγκη μ’έσπρωξε να γράψω «ΣΕ ΨΑΧΝΩ» στο Google, δεν ξέρω· ίσως να υποψιάζομαι... Έπεσα στο blog σου καθώς πατούσα διάφορες διευθύνσεις. Αν ήμουν φιλόλογος θα έγραφα ότι έχει κάποια συντακτικά λάθη· αν ήμουν πολιτικός θα έγραφα ότι είναι αξιόλογο. Όμως, είμαι ένας απλός ζυγός και μάλιστα, άσχετος με τις ομάδες των bloggers. Θα μάθω περισσότερα και θα γίνω μέλος. Κι εσύ θα είσαι η αιτία, Ελένη!Δεν τα διάβασα όλα· άφησα και για αργότερα. Χάρηκα τόσο...

5:50 PM  
Blogger VITA MI BAROUAK said...

Τα ίδια τραβάμε.. Περνάμη την ίδια φάση...
Και γω νέος και γω πήζω...

10:45 PM  
Anonymous Nam3l3ss said...

Ακριβώς το ίδιο νοιώθω και εγώ μερικές μέρες για τη δουλειά μου...

Αυτό το "ξυπνάω. ντύνομαι. πάω με όρεξη" το ήθελα πάντα...

Αλλά ας μην το γρουσουζεύω, ε;

;)

11:58 PM  
Blogger So_Far said...

Σου εύχομαι πάντα έτσι. Εγώ βρίσκομαι σε αυτή την κατάσταση με τη δουλειά μου 16 χρόνια. Μεγάλη καψούρα.Όσο για τον ταρίφα, τουλάχιστον σε ξύπνησε με τις αηδίες του.

7:08 PM  
Blogger padrazo said...

τυχερή. ε τυχερή :)

9:06 AM  
Blogger triantara said...

@rasputin: thanks για την γραμματική, την χρειάζομαι :)
που εργάζομαι;;;; αυτή ήταν ρητωρική ερώτηση, έτσι;;;

@μαρία: να τα μας... πετάγονται κι οι κότες... :Ρ
είμαι η ψυχοπαθής με την κατάνα. τραβάς κάνα ζόρι μανδάμ;;;
;)

@δημήτρης: τι να σου πω βρε δημήτρη. σ'ευχαριστώ πολύ αλλά στεναχωριέμαι τώρα που σε έχωσα έτσι χωρίς λόγο... ξανασκέψου το! :)

@βήτα: εγώ δεν πήζω... εγώ την βρίσκω! :) άντε, καλή δουλειά :)

@νειμλες: έτσι... μην τυχόν σου κάνει κι εσένα καμιά επίσκεψη ο μέρφυ.... ;)

@σοφαρ: θενκς :)

@παδραζο: Χαλλό!!!
είδες;;; τελικά δεν είμαι χοντρόκωλη για το τίποτα!
;)))))

12:19 PM  
Blogger Rasputin said...

Η ερώτηση ήτο σοβαροτάτη, αλλά εννοώ τον τόπο, όχι το επάγγελμα.

Και παίζει να βρω κι εγώ δουλειά αύριο! Μπορείς να κάνεις καμιά retroactive ευχή όταν το διαβάσεις, να πιάνει για το παρελθόν, δηλαδή, σαν τα κρασιά του Δισκόκοσμου; Ε, καλό μου; :)

9:46 PM  

Post a Comment

Links to this post:

Create a Link

<< Home