Wednesday, January 31, 2007

Με ένα κλαδί ελιάς


"Τρέχα να πας στον κύριο ....." μου είχε πει μια φίλη της στο τηλέφωνο εκείνη την μέρα.
"Ο πατέρας του είχε βρει μια συνταγή με φύλλα ελιάς. Θα πας, θα στην δώσει και θα δοκιμάσεις. Δεν έχεις τίποτα να χάσεις."

Έτρεξα σαν τρελλή την άλλη μέρα. Στην εταιρία που δούλευε, με τα κινητά στο χέρι, μην πάρουν τηλέφωνο απ'το σπίτι που την είχαμε φέρει πάλι, 2 μέρες πριν.
Τον ρώτησα για την συνταγή.
Άρχισε να μου λέει για τις βιταμίνες και τα άλλα προϊόντα αλόε βέρα που πουλούσε.
Μου είπε να υπογράψω για να μπορώ να παίρνω με έκπτωση και να συστήσω κι άλλους.
Τα προϊόντα ήταν θαυματουργά. Και πανάκριβα.
Πυραμίδα ήταν.
Υπέγραψα.
Περίμενα να μου μιλήσει για συνταγή.
Με πήγε στους οικονομικούς, να κλείσουμε το "συμβόλαιο".
Μετά με πήγε σε κάποιον γιατρό (ήταν γιατρός; ποτέ δεν κατάλαβα) που είχε ένα μηχάνημα. Σ'έβαζε σ'αυτό και με μαγνητισμό σε λύτρωνε από την αρρώστια, λέει.
"Ντάξει, θα το κάνουμε κι αυτό. Την συνταγή;"
Έδωσα 90 ευρώ για αλοιφές και κάτι χυμούς από αλόε βέρα.
Τηλέφωνο.
"Έλα να συζητήσουμε, είναι σημαντικό" μου είπε το αφεντικό και φίλη της.
Πήγα από το γραφείο. Τα τηλέφωνα δεν είχαν χτυπήσει απ'το σπίτι. Όλα καλά.
"Γιατί δεν θέλετε να της αρχίσετε χημειοθεραπεία;"
"Όταν θα αρχίσει να χάνει την ψυχή της, θα την κοιτάς εσύ στα μάτια; Θα της κρατάς εσύ το χέρι; Όταν θα μας κοιτάει μ'αυτά τα μάτια τα παιδικά (δεν μπορούσε πια να μιλήσει) εσύ θα της εξηγείς ότι το δηλητήριο στο αίμα της είναι για καλό;"
Τηλέφωνο.
"Τρέχα. Κάτι δεν πάει καλά."
Μαζεύτηκαν οι πιο καλοί φίλοι. Tο τελευταίο ισχιμικό επεισόδιο. Ήταν το "μπόνους" για την αρρώστια που την έτρωγε από μέσα της.
Μια φίλη της μπήκε στο δωμάτιο.
Έφυγε.
Ξαναήρθε.
Πήγε και πήρε πάνες.
"Βάλτε της τις τώρα".
Νά'ναι καλά.

Την άλλη μέρα.
Μετά την αγρυπνία.
Με το σπίτι άδειο.
Με τα απομεινάρια ακόμα κάτω απ'το κρεββάτι.
Τηλέφωνο.
Επαγγελματίας καλός. Έκανε follow up, να δει τι άλλο θέλουμε.
Έκλεισε το τηλέφωνο ο brother.

Πριν μια βδομάδα μου είπε μια φίλη κολλητή ότι πάνε και μαζεύουν κλαδιά ελιάς οι γονείς της, τα βράζουν και τα πίνουν.
Δεν μίλησα.

Και τώρα διαβάζω αυτό. Αν ξέρετε κάτι πείτε το. Αν υπάρχουν μελέτες, επίσης.

Κι αν ξανασυνέβαινε το ίδιο;
Θα έτρεχα και θα ρώταγα και θα πλήρωνα;
Θα έκανα τα ίδια;
Ακριβώς τα ίδια. Αλλά τελείως.

Και κάπου προς τα Σπάτα έχει έναν αρχαίο ελαιώνα...

Labels:

7 Comments:

Blogger Marialena said...

Ελένη καλησπέρα! Η μοίρα μας είναι προκαθορισμένη στην αρρώστια, έστω και αν προσπαθούμε να παρέμβουμε. Η ελιά είναι σαν το νερό του Καματερού, μα όπως είπες και συ, τα ίδια ακριβώς θα έκανες αν πάλι συνέβαινε το ίδιο. Εγώ παιδί πράμα έπινα τέτοια ματζούνια από κομπογιαννίτες, γιατί οι γονείς μου πίστευαν πως έτσι θα θεραπευτεί τότε ο διαβήτης μου!

Να σαι καλά, Μαριαλένα

3:38 PM  
Blogger renata said...

Αχ, βρε Ελένη μου, σίγουρα πάλι τα ίδι ακι άλλα θα κανες κι εσύ κι εγώ για να τουςκρατήσουμε! Έλα όμως που δεν...
Φιλιάά

10:21 PM  
Anonymous cost said...

Δεν έχω να προσφέρω πολλά σε παραπομπές, μελέτες και links γιατί σπάνια κράταγα αρχείο. Ωστόσο, έχω ακούσει, δει και αισθανθεί αρκετά.
Βέβαια σε όλες τις σοβαρές και πολύ κοντινές μου υποθέσεις υγείας, 3 α'βαθμού συγγένειας (!), η συμβατική ιατρική ακολουθήθηκε. Αλλοτε επιτυχώς και άλλοτε όχι.
Θα πρότεινα όμως, τον γιατρό Κουμεντάκη : 210-2222408, Υρκανίας 5, Ανω Πατήσια. β' βαθμού συγγενείς μου έχουν κυριολεκτικά σωθεί και αναγκάσει γιατρούς να "σκίσουν διπλώματα". Εχει φανατικούς φίλους, που ακολουθούν τις οδηγίες του μια ζωή,οπότε έχει συνήθως και κάποια αναμονή αλλά πιστεύω αξίζει τον κόπο.
Επίσης, οι εναλλακτικές μορφές ιατρικής είναι εξαιρετικά διαδεδομένες σε πανάρχαιους πολιτισμούς, οπότε αξίζουν τουλάχιστον μια έρευνα.
Τέλος, από ιδία εμπειρία, επισημάνω την ΤΕΡΑΣΤΙΑ σημασία της θετικής ψυχολογίας, αυτοπεποίθησης, αυθυποβολής, ακόμη και μεθόδων placebo. Το μυαλό και η ψυχή (συναισθήματα) είναι σίγουρα πολύ ικανότερα από ότι οι περισσότεροι νομίζουμε...

2:32 AM  
Anonymous mpampakis said...

Αυτό που δεχόμαστε να πληρώσουμε ακριβότερα είναι παντού και πάντα το ίδιο και το λένε ελπίδα.

Θα ήθελα να στο πω αυτό κρατώντας σου το χέρι όμως.

11:03 AM  
Blogger triantara said...

@μαριαλένα: τα κάνουμε όμως για να ξεγελιόμαστε, αλλιώς θα τρελλαθούμε

@ρενάτα: φυσικά και θα έκανα τα ίδια

@κοστ: σ'ευχαριστώ. ελπίζω να μην τον χρειαστώ ποτέ

@μπαμπάκης: μάκια και σε σένα :)

1:36 PM  
Blogger allmylife said...

πολύ μεγάλη αγκαλιά!

1:32 PM  
Blogger Rasputin said...

Ξέρεις κάτι; Ειλικρινά εύχομαι να μην το παθεί κανείς φίλος μου ποτέ ξανά... 4 fathers so far.

9:41 PM  

Post a Comment

Links to this post:

Create a Link

<< Home