Sunday, February 25, 2007

Πραγματικότητα

Photo by triantara

1. Μια ήσυχη γειτονιά. Ηλιόλουστη μέρα. Μόλις είχε κάνει τα ψώνια της. Είχε παρκάρει κοντά στην διασταύρωση και έβαζε τις σακούλες στο πορτ-παγκάζ. Δύο αυτοκίνητα πλησίαζαν. Το ένα δεν πήρε χαμπάρι το στοπ. Συγκρούστηκαν. Το άλλο συνέχισε να κινείται, σε λάθος πορεία όμως. Έπεσε πάνω στην ανήξερη γυναίκα. Την σκότωσε ακαριαία. Δυο δρόμους απ'το σπίτι μου την περασμένη βδομάδα.


2. Η γυναίκα ανησυχεί για την κορούλα της. Εδώ και 7 μήνες την τρέχουν στα νοσοκομεία για να κάνει τεστς. Μήπως γεννήθηκε κι αυτή σαν φορέας του Aids. Η γυναίκα κόλλησε από τον άντρα της. Εκείνος κόλλησε από τον γκόμενο του, επίσης φορέα του Aids. Είναι γνωστή μιας γνωστής μου. Απλά περιμένουν να περάσει ο ένας χρόνος που της έχουν δώσει η γιατροί.

"Κρίμα;; Άδικο;; Απαράδεκτο;; Απίστευτο;;"
Μην συνεχίσεις γιατί θα πάθω εγκεφαλικό από τα γέλια.

"Ποιος είναι το θύμα, ποιος είναι ο θύτης;;;"
Δεν υπάρχουν ούτε θύματα ούτε θύτες αγαπητέ μου.

Υπάρχει μόνο η αλήθεια. Υπάρχει μόνο "ζω/πεθαίνω".

Το κατάλαβες επιτέλους;;;

ΣΚΑΣΕ τώρα και ΖΗΣΕ...

Labels: ,

Friday, February 23, 2007

What Sarah said

(ένα τραγουδάκι που μου έμαθε η Razz)

And it came to me then that every plan
Is a tiny prayer to father time
As I stared at my shoes in the ICU
That reeked of piss and 409
And I rationed my breaths as I said to myself
That I’ve already taken too much today
As each descending peak on the LCD
Took you a little farther away from me
Away from me

Amongst the vending machines and year-old magazines
In a place where we only say goodbye
It stung like a violent wind that our memories depend
On a faulty camera in our minds
And I knew that you were a truth I would rather lose
Than to have never lain beside at all
And I looked around at all the eyes on the ground
As the TV entertained itself

‘Cause there’s no comfort in the waiting room
Just nervous pacers bracing for bad news
And then the nurse comes ‘round and everyone lift their heads
But I’m thinking of what Sarah said
That love is watching someone die

So who’s gonna watch you die? So who's gonna watch you die

Listen to: Death Cab for the Cutie - What Sarah said

Labels:

Wednesday, February 21, 2007

#The series

Σταματήστε ότι κι αν κάνετε.

Ξεχάστε ότι κι αν ξέρατε.

Πάμε τώρα ένα ταξιδάκι στο μέλλον αυτού εδώ του αθλήματος μέσα από ένα project που πάλι καταλαχανιασμένη και αργοπορημένη η τριαντάρα μόλις ανακάλυψε...

Δεν τα ξέρω τα παιδιά, χέστηκα από που είναι, τι δουλειά κάνουν, κουλουπου...

Απλά βγάλτε τον σκασμό και κάνα ποπκόρνι και ξεστραβωθείτε!


Labels:

Monday, February 19, 2007

Επίλογος


Ανεκπλήρωτος έρωτας....

Η αιώνια ονείρωξη των εφήβων (όλων των ηλικιών) που μας κυνηγάει μέχρι να "μεγαλώσουμε" οριστικά και αμετάκλητα...

Δεν υπάρχει μεγαλύτερος μύθος από αυτόν.
Γιατί τον έχει ανάγκη ο "ρομαντισμός" μας.

Τι θα είχε γίνει αν είχα τολμήσει/δεν την είχα παρατήσει/δεν την είχα γαμήσει/δεν την είχα κοροϊδέψει/δεν της είχα πει ψέμματα, κουλουπου, κουλουπου...


Προτού ο έρωτας δείξει το αληθινό του πρόσωπο και την τρύπια του την κάλτσα. Προτού προλάβεις να μπεις στην ρουτίνα μαζί του και αρχίσεις την απομυθοποίηση. Αν για κάποιο λόγο σταματήσει εκεί το πράμα, τότε μένει η μομφή ή το απωθημένο.

Ο "μεγάλος" έρωτας...

Πίστεψε με. Αν για κάποιον λόγο τον έφτυσες, τον κορόϊδεψες, του είπες ψέμματα... πίστεψε με πως ακόμα κι αν σου έδινε άλλη μια ευκαιρία, πάλι το ίδιο θα έκανες. Κι αν γύριζε κοντά σου, θα τον έβαζες να το πληρώσει διπλά... γιατί τέτοια είναι η φύση σου. Αποδέξου το...

Οι άνθρωποι που κλαίνε μπροστά σε άλλους είναι για μένα οι μεγαλύτεροι εκβιαστές.
Οι άνθρωποι που κλαίνε μόνοι τους, αυτοί πονάνε πραγματικά.

Το ότι σ'ερωτεύτηκα είχε να κάνει με σένα.

Με αυτό που μου έλειπε και μ'αυτό που μου προσέφερες. Δεν το επέλεξα.

Το ότι σ'αγαπώ δεν έχει να κάνει με σένα.
Ούτε το αξίζεις, ούτε το κέρδισες. Απλά έτσι το διάλεξα.
Είναι αυτό που είπες πως σε τρομάζει.
Θα το γνωρίσεις κάποτε. Όταν το νιώσεις κι εσύ.

(για τα 9 και για τα 2 χρόνια)

ακούτε: Radiohead - Exit music

Labels:

Sunday, February 18, 2007

Utu


Utu θα πει "εκδίκηση" στα Μαοριανά.

Και τι θα πει "εκδίκηση" στα ανθρωπινά;

Κάποιοι την μπερδεύουν με την δικαιοσύνη. Μήπως η δικαιοσύνη είναι τελικά η τιμωρία που υφίσταται κάποιος χωρίς την συνειδητή ανάμειξη κάποιου τρίτου; Άστο καλύτερα αυτό, δεν είναι το θέμα μου τώρα.

Εκδίκηση είναι, λέει, όταν πάρεις το αίμα σου πίσω για κάποια αδικία που σου έκαναν. Και ποιος ορίζει τι είναι άδικο και τι δίκαιο; Που ξέρουμε ότι δεν "αξίζαμε" αυτό που πάθαμε; Η συμπαράσταση και η κατανόηση των άλλων; Άν δηλαδή ένας μας λέει ότι έχουμε άδικο και δέκα πως έχουμε δίκιο, τότε είμαστε καλυμμένοι; Ή φτάνει να ακούσουμε την φωνούλα του παιδιού μέσα μας, που ουρλιάζει γιατί δεν έγινε πάλι το δικό του; Είμαστε τότε καλυμμένοι;;;

Με χτυπάς;
Θα σε χτυπήσω.
Με σκοτώνεις;
Θα σε σκοτώσω.

Ξέρω κάποιον που δεν ξέρει ότι είναι εκδικητικός. Που πιστεύει ότι είναι το καλύτερο παιδί, άξιο αγάπης και εμπιστοσύνης, που θα φάει ότι χαστούκι του δώσεις υπομονετικά γιατί "σε αγαπάει". Και μετά από κάμποσο καιρό, θα στο γυρίσει πίσω, τριπλό και τετραπλό για να λυτρωθεί από την ήττα που έχει φάει. Για να μπορεί να δει "τον εαυτό του στον καθρέφτη χωρίς να ντραπεί", αψηφώντας αυτόν που έλεγε ότι αγαπάει.

Ξέρω και κάποιον άλλον, που δηλώνει στυγνά εκδικητικός και το διαφημίζει στο λάβαρο του. "Εγώ είμαι εγωκεντρικός και γουστάρω την εκδίκηση. Έτσι είμαι!"
Και πραγματικά την εκδίκηση του την περιμένεις, είναι προβλέψιμη αλλά δεν σημαίνει ότι είναι και αθόρυβη ή πως δεν πονάει.


Θά'θελα να μπορούσα να αγκαλιάσω τον πρώτο, να του πω ότι δεν έχει σημασία τι λένε οι άλλοι, ότι κανείς δεν θα σου δώσει την τιμή που αξίζεις, είτε σε αγαπήσει, είτε σε φτύσει. Θά'θελα να μπορούσα να ανοίξω τον εγκέφαλο του και να το έβαζα βαθιά μέσα, να μην το ξέχναγε ποτέ για να μην δυστυχήσει.

Θά'θελα να μπορούσα να αγκαλιάσω τον δεύτερο, να του δείξω ότι ξέρω πως πονάει περισσότερο εκείνος με κάθε του ψέμα, με κάθε του κοφτερό "όχι/δεν με νοιάζει/δεν σε έχω ανάγκη" παρά εγώ. Θά'θελα να μπορούσα να του είχα απαντήσει τότε που μου είπε "φοβάμαι πως θα πεθάνω μόνος, γέρος και με καρκίνο" πως αυτό θα μπορούσε να συμβεί μόνο αν με προλάβαινε πρώτη εμένα ο διάολος.

Μία φορά εκδικήθηκα κι εγώ συνειδητά και μελετημένα. Ήταν μεγάλη η ήττα που είχα φάει εγώ. Είχε πονέσει το χαστούκι πάρα πολύ και δεν το χώνευε ο εγωισμός μου. Ε, μικρέ/μεγάλε μου εγωισμούλη, θυμάσαι;;;

Για μερικά δευτερόλεπτα ένιωσα... τι ένιωσα;

Ηδονή.

Δεν περιγράφεται διαφορετικά. Είναι εθισμός να βλέπεις πως αντιδρά κάποιος σε κάτι που δεν περίμενε. Και που εσύ το κανόνισες.

Πως ένιωσα μετά από αυτό;

Δεν συνηθίζω να ντρέπομαι να βρίσω, αλλά κοκκινίζω όταν περνάνε τώρα οι λέξεις απ'το μυαλό μου.

Αν θα το ξαναέκανα;; Αν πω ''ποτέ'', θα έρθει ο καιρός που θα γυρίσω και θα με μουτζώσω... Άστο καλύτερα. Ας ελπίσουμε πως όχι.

Αν το μετάνιωσα;;; Μήπως ήξερα καλύτερα; Μήπως ήξερα τις συνέπειες για μένα; Φυσικά και όχι.

"Η γυναίκα που θα με κατακτήσει είναι αυτή που θα με φτύσει" είπε το δεύτερο παιδί μια φορά.
Αστέρι μου καλό, η γυναίκα που θα σε κατακτήσει δεν έχει ΚΑΜΙΑ σχέση με αυτήν που θα σε αγαπήσει...

Να πάρω άλλο ένα ανοιχτήρι να σου ανοίξω τον εγκέφαλο κι εσένα και να στο χώσω μέσα; Μήπως θα το καταλάβεις τότε;;;

Και τελικά είναι σωστό αυτό που άκουσα μια φορά: Η ήττα είναι η μάνα της εκδίκησης.

Και ρωτάω τώρα: Αν η εκδίκηση έχει την μάνα ήττα, μήπως με αδερφή την υπομονή να βγει τελικά άκρη;

Labels:

Friday, February 16, 2007

2 for the road

Κάθε φορά που κάποιος με ρωτάει "ποια είναι η αγαπημένη σου ταινία;" θέλω να τον χαστουκίσω...

Ρε παιδιά... Τι μαλακίες ερωτήσεις είναι αυτές; Είναι δυνατόν να είναι μόνο μία;
Ανάλογα με το πως αισθάνεσαι, σε τι φάση βρίσκεσαι, πάντα η απάντηση θα είναι διαφορετική.

Αν με ρώταγες σήμερα, θα έλεγα αυτήν εδώ.



Mark Wallace: Are you a virgin?
[Joanna seems shocked by the question]
Mark Wallace: I was for two years at the University of Chicago.
Joanna Wallace: Studying virgin detection?

Mark Wallace: Darling, what's French for 'Inspector, I don't believe a word you're saying and you're not gonna get a damn penny?'
Joanna Wallace: 'Oui, monsieur.'

[Before getting married, hitchhikers Mark and Joanna spend a night in a hotel together]
Mark Wallace: This is completely against my principles.
Joanna Wallace: Good. I hate to think that it happened all the time.
Mark Wallace: I had absolutely no intention of sleeping in hotels.

Joanna Wallace: [upset] You just want me to become a beautiful memory, the sooner the better!
Mark Wallace: Who said anything about beautiful?

Mark Wallace: What kind of people just sit in a restaurant and don't say one word to each other?
Joanna Wallace: Married people?

[last lines]
Mark Wallace: Bitch.
Joanna Wallace: Bastard.

Labels:

Sunday, February 11, 2007

Κι άλλες απουσίες, κι άλλοι εκβιασμοί

Photo by Charles Tribbey

Η απουσία σου μ'εξουθενώνει
και δεν μπορώ να συνηθίσω
νιώθω να προχωράω μπροστά
μα πάντα φθάνω πίσω
κι αυτή η αλήθεια με σκοτώνει

Σβήνω τα ίχνη από τα ψέμματα μας
παραπατάω στη σιωπή
έγινε η απώλεια συνήθειά μας
κι ο έρωτας μια άρρωστη κραυγή

Διάφανα Κρίνα

Labels:

Thursday, February 08, 2007

Wanna see my tattoo???


Just turn me around and bend me over...

Ή τέλος πάντων άσε με στην ησυχία μου αλλά μην μου πρήζεις τα @@ρια!!

Tuesday, February 06, 2007

Ο πειρατής

Νομίζετε πως οι πειρατές είναι αυτοί με τον παπαγάλο στον ώμο, το ξύλινο πόδι, τα σαπισμένα δόντια και το Χ στον χάρτη;;;

Δεν λέω, μπορεί να μην υπάρχει άνθρωπος που να μην γούσταρε τον Johnny Depp στους Πειρατές της Καραϊβικής (καλά, την γνώμη μου για τον Τζόννυ την έχω ξαναπεί, είναι κολλητική ασθένεια ο άνθρωπος), αλλά είστε πραγματικά σίγουροι ότι οι πειρατές σ'αυτές τις ταινίες ήταν αυτοί με τα μαύρα;;;
Καλέ, τους κοιτάξατε καλά;; Ιδίως η δεύτερη (αν και άκρως απογοητευτική από πλευράς ιστορίας) μας δείχνει έναν Τζόννυ ήμερο και όλοι οι άλλοι είναι πειρατές!

Τι είναι πειρατής για μένα...

Μπορεί να είναι το πιο "νορμάλο" ανθρωπάκι που ξέρετε. Ο διπλανός σας, η κυρία που σκουπίζει τα μπαλκόνια, αυτός που σας φέρνει τον καφέ σας, εσείς. Μήπως είστε εσείς;


Είναι ένα πλάσμα φαινομενικά ήσυχο, αθόρυβο, καθώς πρέπει, με την ζωούλα του οργανωμένη, πλαναρισμένη και σχεδιασμένη (σχεδόν) από την αρχή ή έστω από την μέση και κάτω.


Και ξαφνικά κάτι σπάει μέσα του. Κάτι τον τρώει. Κάτι τον σπρώχνει να κάνει διαολιά. Και άμα δεν τον πιάσεις με την πρώτη, ή με την δεύτερη, τότε είναι χαμένο το παιχνίδι για σένα. Γιατί εθίζεται και λάμπει το μάτι του μ΄αυτό που κάνει τζιζ. Και δεν θα σταματήσει ποτέ ξανά.

Και για όσους έχουν δει τις δύο πρώτες ταινίες, αφήστε με να κάνω μια σύγκριση.


Πάρτε τον καημένο τον Norrington, το στρατιωτάκι που παράτησε η Elisabeth για τα μάτια του Γουίλι, (του ξενέρωτου εραστή - δική μου γνώμη αυτή, έτσι;) και τό'ριξε στο πειρατιλίκι.


Πάρτε για παράδειγμα τον Γουίλι (ναι, πάλι αυτόν) που ξύπνησε το αίμα του μπαμπάκα μέσα του όταν του έκλεψαν την Elisabeth και άρχισε να κατεβαίνει τα πανιά με το μαχαίρι στο χέρι.


Πάρτε τον μπαμπάκα της Elisabeth (από τον καταπληκτικό Jonathan Pryce) που για να σώσει την κορούλα του ξεχνάει και νόμους και την περούκα του.


Αποκορύφωμα η ίδια η Elisabeth, σωστή παρθενώπη (ε Μάνο;) με καλή ανατροφή, τα γαλλικά της, τα πιάνα της, τα κορσεδάκια της, που μια τα ζόμπι, μια το χρυσάφι μια ο Τζόννυ το καβάλησε κι αυτή το πλεούμενο.

Αλλά αυτή είναι η καλύτερη απ'όλους. Γιατί έχει ταλέντο. Γιατί όταν σπάσει είτε κεφάλια είτε καρδιές (το ίδιο δεν είναι;), έχει το μεγαλύτερο πλεονέκτημα που έχει κάθε πειρατής που θέλει να σέβεται τον εαυτό του.

Καθόλου τύψεις.

Αυτό που λέει "γεύτηκε η τίγρη ανθρώπινο αίμα" το ξέρετε;
Σας λέει κάτι;


"Pirate", την αποκαλεί ο Τζόννυ στην ταινία. Γιατί it takes one to know one, γιου νόου;;

Και τι είναι αυτό που την σπρώχνει;;; Ο "δαίμονας" της που μου είπε ένας φίλος;

"One word love; curiosity. You long for freedom. You long to do what you want to do because you want it. To act on selfish impulse. You want to see what it's like. One day you won't be able to resist."

Και δεν έχει σημασία πόσο θα πονέσουμε τον άλλον, αρκεί μέσα απ'τον πόνο του να βρούμε τον δικό μας δρόμο. Αυτό δεν είναι που έχει σημασία;

Και τελικά, πόσοι από εμάς είναι τα ήσυχα παιδιά; Και πόσοι οι αληθινοί πειρατές;;;;;

Κι εσείς;; Τι είσαστε;;;

Labels:

Sunday, February 04, 2007

"Γάμησε τα όλα!"

Photo by Andross01

Μην μου λες εμένα θα πάνε όλα καλά.

Μην μου λες ότι κάθε εμπόδιο για καλό.

Μην μου λες ότι θα γίνει ότι είναι καλύτερο.

Να μου τα λες όταν είμαι κι εγώ καλά.

Όταν θα θέλω κι εγώ να τα πιστέψω.

Αλλά επειδή μ'έκανες πάλι και γέλασα μαρή τρελλή , δεν θα σε βρίσω στο τέλος!

μάκια

Labels: ,

Thursday, February 01, 2007

Love is blind

Photo by larafairie


"Δεν υπάρχει κανένας λόγος για να μ'αγαπάει κανείς, άρα αν κάποιος μ'αγαπάει, μ'αγαπάει γι'αυτό που είμαι στην πραγματικότητα."

Labels: