Friday, March 30, 2007

Αυτό το ΣουΚου θέλω...


Αυτό


κι αυτό


κι αυτό


κι αυτό


κι αυτό



κι αυτό



κι αυτό



κι αυτό



κι αυτό



κι αυτό





και που να σφίξουν ακόμα οι ζέστες...

Φιλούμπες ωρέ!!!


Labels:

Wednesday, March 28, 2007

Climbing trees


Το δέντρο είναι ακόμα εκεί. Πίσω από τις πολυκατοικίες. Όταν μετακομίσαμε σ'αυτήν την περιοχή πριν 25 (!!) χρόνια υπήρχαν μόνο 3 σπίτια σε όλη την γειτονιά. Και το μεγάλο πεύκο στο τέλος της αλάνας. Μαζευόμασταν όλα τα κωλόπαιδα από τις γύρω γειτονιές και προσπαθούσαμε να το δαμάσουμε. Με σκοινιά και κούνιες που φτιάχναμε μόνοι μας. Με μαχαίρια και πέτρες που του χαράκωναν το δέρμα. Κι αυτό εκεί, να μην παραπονιέται, να τα αντέχει όλα. Μια μέρα αποφασίσαμε να χτίσουμε ένα σπιτάκι πάνω στα κλαδιά του. Έπρεπε, βλέπεις, κάπως να δείξουμε ότι αυτή η γειτονιά μας ανήκει. Και παράλληλα θα μπορούσαμε να πετάμε πέτρες σε όποιους "παρείσακτους" θα τολμούσαν να πλησιάσουν την δική μας γειτονιά... Μαζέψαμε σανίδια από τις γύρω οικοδομές που είχαν αρχίσει να χτίζονται και αφού βουτήξαμε πρόκες και σφυριά από τον πατέρα κάποιου από μας, βαλθήκαμε να φτιάξουμε την σπιταρώνα μας. Αφού φάγαμε τα χέρια (και τα πόδια μας) με τα σφυριά και τις πρόκες έπρεπε κάποιος να σκαρφαλώσει για να αρχίσει η "ανέργεση"...
Πρώτη και καλύτερη (λέμε τώρα...) στο σκαρφάλωμα ήταν η τριαντάρα (τότε ακόμα μια απλή 8αρα...) που δεν είχε πρόβλημα να ανέβει δέντρα, να κατέβει υπόγεια, να εξερευνήσει οικοδομές, να τα κάνει κοινώς όλα ρημαδιό, προκειμένου να βγει από πάνω (όχι, δεν έχω αλλάξει και πολύ από τότε... ;). Αφήνω τα σφυριά και τις σκουριασμένες πρόκες και με τα σκονισμένα παντελόνια πλησιάζω τον Γολιάθ μου.

Στάθηκα από κάτω και τον κοίταζα. Σαν σε γουέστερν, με κοίταζε κι εκείνος και περιμέναμε ποιος θα τραβήξει πρώτος...
"Σιγά το ύψος μωρέ! Ετοιμάστε τις σανίδες, θα τα πούμε σε λίγο από πάνω!" είπα εγώ (η βλακεία που με κυρίευε δεν έχει αλλάξει επίσης καθόλου από τότε...)
Άρχισα να σκαρφαλώνω. Πράγματι, δεν ήταν και πολύ δύσκολο. Ο γλυκούλης ο πεύκος είχε αρκετά πιασίματα, φτιαγμένα για παιδάκια σαν εμένα. Όχι. Ήταν ειδικά φτιαγμένα για μένα! Την είχε στήσει καλά την παγίδα ο πεύκος. Κι εγώ έπεσα μέσα σαν κάφρος...

Όταν έφτασα επάνω και γύρισα να κοιτάξω τα παιδιά, έτοιμη για τον θρίαμβο μου, κάτι έσπασε μέσα μου. Πρέπει να ήταν 4 μέτρα ύψος που εμένα μου φαίνοταν 104...

Τι είναι αυτά τα μυρμηγκάκια εκεί κάτω; σκέφτηκα.
Α, τα παιδιά.
Ναι.
Ωραία...
Και τώρα;;;
Τον πούλο!! (ντάξει, ελεύθερη μετάφραση κάνω, δεν είχα φτάσει σε τέτοιο επίπεδο αθυροστομίας τότε, but I was working on it...)

Δεν καταφέραμε εκείνη την ημέρα να στήσουμε το σπιτάκι μας πάνω στο δέντρο.
Ήταν μεσημέρι, οι μανάδες άρχισαν να φωνάζουν έναν-έναν τους κανακάρηδες τους να μαζευτούν για φαγητό και μετά από κανά-δυο ώρες είχα μείνει μόνο εγώ πάνω στο δέντρο, ο Γ. και η Λ. (που η μάνα τους χέστηκε αν θα τους τάιζε, αλλά άλλη ιστορία αυτή) κι o brother κάτω απ΄το δέντρο να περιμένουμε...

"Πήδα!"
"Σκάσε!"
"Κατέβα!"
"Χέσου!"
"Πάω να φωνάξω την μαμά!"
"Θα σου σπάσω τα μούτρα!"
"Μαμάααααααααααααααααααααααααααααα!"

Δεν ήθελα να έρθει γιατί θα γινόμουν ρεζίλι... Να σε κατεβάσει η μάνα σου απ'το δέντρο;;;;
Μεγάλη ξεφτίλα....

Όταν την είδα όμως να πλησιάζει, τι ανακούφιση ήταν αυτή! Δε πα να με πλάκωνε με την παντόφλα μετά... αρκεί να με κατέβαζε από αυτόν τον διάολο σώα και αβλαβή! Και μετά θα έτρωγα όλα τα σπανάκια και τα μπρόκολα του κόσμου!

"Μαμάκα, κατέβασέ μεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεε....."
"Πήδα. Θα σε πιάσω".

2 μικρές φρασούλες. Απλές και ξεκάθαρες.
Σε ουρανοξύστη να ήμουν και να μου ζήταγε να πηδήξω, γιατί θα με έπιανε, πάλι θα πήδαγα.


Πέρασαν αρκετά χρόνια από τότε. Συνέχισα να σκαρφαλώνω δέντρα.
Πότε κατέβαινα μόνη μου. Πότε με κατέβαζε εκείνη. Αλλά πάντα ήξερα ότι είχα την επιλογή.

Σαν σήμερα, εδώ και 5 χρόνια όμως, δεν υπάρχει δίχτυ ασφαλείας.
Σκαρφαλώνω τα δέντρα μόνη μου. Πότε την βγάζω καθαρή, πότε σπάω τα μούτρα μου.

Και τις 2 φρασούλες τις έμαθα απ'έξω.
Για να τις λέω από μέσα μου όταν είμαι έτοιμη να πηδήξω απ'το δέντρο.
Και για να τις θυμάμαι, όταν θα είναι σειρά μου να τις πω.

Labels:

Monday, March 26, 2007

Ignorance is bliss

Photo: One happy geek by poop_art
Χαζολογάω.
Παραπατάω.
Ξεχνάω σακίδια στα τρένα,
γράφω, σβήνω, ξαναγράφω μηνύματα.
Xαζογελάω στις γριές,
ξυπνάω με λιακάδα,
κοιμάμαι με λιακάδα.
Θάλασσα, άμμος, καμμένες μύτες και μάγουλα (όχι απ'το σκι, αφάνταστοι ξενέρωτοι συνάδελφοι...)
ξυπόλυτα πόδια,
απομνημονεύω εικόνες μέσα από γυαλιά ηλίου,
μέσα απ'τον καθρέφτη του αυτοκινήτου,
μέσα απ'την φωνή του.
Σκέτη παλινδρόμηση στην εφηβεία...



Χαζογελάω και θα σας σπάσω ολονών τα νεύρα στην δουλειά, στην καφετέρια, στον δρόμο, στο σπίτι. Όπου σας βρίσκω θα σας βαράω αλύπητα!


Άντε ρε χαμένα και καλή βδομάδα ΛΕΜΕ :)

Labels:

Wednesday, March 21, 2007

Κόκκινα...

Σήμερα βρέχει. Ο κόσμος τρέχει να κρυφτεί κάτω από υπόστεγα και τα βρεγμένα τους παλτά χαλάνε τις μοκέτες στα γραφεία...

Αλλά εδώ μέσα κάνει μια λιακάδα, μια ζεστασιά...
Κι είναι όλα ζεστά και κόκκινα.
Πολύ...

(κι εγώ χαμογελάω σαν χαζή :)

Labels:

Συναυλίες

Juliet Kelly - Jazz upstairs 17.03.07
Πήγα στην Juliet Kelly στο Jazz Upstairs το προηγούμενο Σάββατο.
Υπέροχη soul φωνή και πολύ θερμή με το κοινό.
Αν έλειπαν και μερικοί wanna-be διαννοούμενοι από τους θαμώνες, το μπαράκι αυτό μπορεί να γίνει και το αγαπημένο μου.

Trio Elf - 29/30/31 Μαρτίου 2007
Για να δούμε τι μπορούν τα παιδάκια απ'το Τζερμάνια...

Χαΐνηδες!!!!!! 23/24 και 30/31 Μαρτίου 2007
Ποιος από τους πιστούς γουστάρει να πάμε;;; Άντε, μαζευτείτε γιατί δεν τους χάνω με τίποτα!!!! :)

Και σήμερα παίζει ο Αγγελάκας στο Gagarin αλλά δεν προλαβαίνω :((((

Labels:

Monday, March 19, 2007

Και οι 7 ήταν υπέροχες, a.k.a. Triantara's list

Μισώ τις λίστες... Η Razz μάλλον το κατάλαβε και με προσκάλεσε να γράψω τις 7 αγαπημένες μου... Μουαχαχαχαχαχαχα...

Δεν μπορώ να συγκεντρώσω όσες ταινίες αγαπημένες έχω μόνο σε μία λίστα... Κάθομαι και ψάχνω στο imdb, να θυμηθώ τίτλους, χρονολογίες, ηθοποιούς, για να φτιάξω το compilation όπως ο Cusack στο High Fidelity, αλλά είναι αδύνατον γιατί δεν έχω ούτε χρόνο ούτε αντοχή τώρα να ψάχνω και να ψάχνω...


Θα κάνω 4 λίστες με 5 ταινίες η κάθε μία κι ας με συγχωρέσουν όλες οι υπόλοιπες που ξεχνάω αυτήν την στιγμή. Είναι απλά αδύνατον να χωρέσουν όλες σε λίγες γραμμές.


And the Oscar goes to...

Best comedy:

1. Shaun of the Dead - ίσως η καλύτερη κωμωδία των τελευταίων χρόνων (γουστάρω να υπερβάλλω ;)
2. A Fish called Wanda - η καλύτερη των 80s
3. Μonty Python and the Holy Grail - ουδέν σχόλιο
4. Fearless Vampire Killers - Polanski at his best
5. The 'burbs - ντάξει, απλά γουστάρω τον Χανκς τρελλά :)
6. The Philadelphia Story και Bringing up baby

Best Horror/(psychological) Thriller:

1. The Thing
2. The Fog
3. Amityville - for sentimental reasons... ;)
4. The Company of Wolves
5. Don't look now
6. 9th Configuration
7. Alien

Best Romance:

1. 2 for the Road
2. Ryan's Daughter
3. Ladyhawke- for sentimental reasons... ;)
4. Carne Tremula
5. Jeux d'enfants
6. Guess who's coming to Dinner
7. On Golden Pond
8. Roman Holiday

Adventure / Sci Fi:

1. Indiana Jones - όλα μαζί
2. Star Wars - 4,5,6 ντάξει;
3. Bladerunner
4. Goonies
5. τώρα που το σκέφτομαι, όλες του Spielberg, προτού την Schindler's list κι όλες τις επόμενες νερόβραστες μαλακιούλες...
6. Die Hard - όλες
7. Lethal Weapon - ditto
8. 7 Samurai (και άλλες πολλές γιαπωνέζικες, δεν φτάνει εδώ το χαρτί...)

Επίσης να μην ξεχάσω τις Donnie Darko, The Upside of Anger, Fight Club, Cinema Paradiso...

Εδώ αναγκάζομαι να σταματήσω γιατί σταματημό δεν έχω...

Φτου! Μόλις θυμήθηκα ότι ξέχασα να βάλω και λίστα με άνιμε... Την επόμενη φορά :)

Κι επειδή δεν προλαβαίνω να μπω να δω ποιος έχει γράψει, καλώ τα Καπέλα να αρχίσουν/συνεχίσουν κι αυτά τις λίστες.

Μάκια :)

Labels:

Γιατί γυρνάμε

Το Σάββατο έκανα κοπάνα.

Εδώ και 1 μήνα εκτός από τα 12ωρα που χτυπάω στην δουλειά (μην ξεχνάω το τραγουδάκι που λέει "πρέπει πάντα να θυμάμαι πως λατρεύω την δουλειά μου....." ;) πάω κάθε Σάββατο σε σεμινάριο, 9.30-5.30 και τις Κυριακές τρέχω σε ιδιαίτερα (γιατί δεν μπορώ να αφήσω τα "παιδιά'' μου ξεκρέμαστα κι ας σταμάτησα τα μαθήματα σε σχολεία και φροντιστήρια πια...). Κοινώς έχω μαμηθεί στο τρέξιμο.

Όταν όμως είδα τον καιρό που έκανε Σαββατιάτικα, απλά δεν γινόταν διαφορετικά. Απλά στα παπάρια μου τα οργανιγράμματα και τα προγράμματα και οι διάφορες στρατηγικές του πως να συμπεριφέρεσαι στ'αφεντικό σου, μπλα, μπλα, μπλα....

Πήγα στην πλατεία όπου είχαν βγει όλοι οι Βριλησσιώτες, σαν τα σαλιγκάρια μετά την βροχή. Μανάδες, πατεράδες, παιδιά, καροτσάκια, ποδήλατα, καφέδες, τσιγάρα, γκομενίτσες, γκόμενοι, γυαλιά ηλίου, κινητά στα χέρια, καλαμάκια και χαμόγελα στα στόματα, γκρίνιες και τσακωμοί κρυμμένοι βαθιά έστω και για λίγο.

Περνώντας από κάτι τραπεζάκια είδα έναν παλιό συμμαθητή με την κοπελιά του. Χρόνια πολλά είχαν πάει στην Αμερική και γύρισαν πριν 4 χρόνια.

Μάτσα, μούτσα, φιλιά, χαιρετισμοί, τι κάνεις, που βρίσκεσαι, πάει η Γερμανία, γύρισες;;;;;; Οριστικά;;;
Μα γιατί γύρισες;;;;;!!!!!

Κοιτάω επάνω και τους δείχνω.


- Γι'αυτό.

Κουνάγαν το κεφάλι.

- Γιατί ρε παιδιά, εσάς δεν σας έλειψε;;;
- Αχ, μετά από λίγο καιρό δεν είναι πλέον αρκετός αυτός ο λόγος.

Το ξανασκέφτομαι.


- Γι'αυτό.
Και τους λέω την λέξη "οικογένεια".

Καινούρια κεφαλοκουνήματα.

- Μετά από λίγο καιρό κι αυτό θα σου φαίνεται μη αρκετό.

Το ξανασκέφτομαι.

- Γι'αυτό.
Και τους λέω "φίλους καλούς, φίλους ζωής".

Καινούρια λαιμοξεβιδόματα...

- Εμείς το μετανιώσαμε Ελένη μου και σκεφτόμαστε πως να φύγουμε πάλι από δω...

Και αφού είπαμε τα κλασσικά "θα τηλεφωνηθούμε, θα τα ξαναπούμε σίγουρα, μπλα, μπλα, μπλα" συνέχισα τον δρόμο μου.

Τελικά μερικοί άνθρωποι θα είναι δυστυχισμένοι όπου και νά'ναι.
Και κάποιοι άλλοι ρισκάρουν, χάνουν κάποια πράγματα αλλά κερδίζουν άλλα.
Και διαλέγουν να είναι ξανά ευτυχισμένοι.

Πέρασα ένα γαμάτο Σουκου.

Και σήμερα είναι πάλι μια γαμάτη μέρα.

Καλή βδομάδα παίδες :)

Labels: ,

Sunday, March 11, 2007

Πουτ δε κατσαβίδι ντάουν!!!


Όταν ήμουν μικρή δεν φοβόμουν ποτέ το σκοτάδι. Δεν είχα πρόβλημα, σαν τα άλλα παιδάκια, να κατέβω στο υπόγειο με το φως κλειστό. Δεν φοβόμουν να βγω έξω το βράδυ, από το μπαλκόνι μου στον πρώτο όροφο που είχε σκάλα κι έβγαζε στον κήπο. Δεν μου άρεσε να κοιμάμαι νωρίς, δεν μου άρεσε όταν έβγαινε ο ήλιος (ούτε έχει αλλάξει αυτό...). Προτιμώ το σκοτάδι. Γιατί οι διαολιές και τα παιχνίδια κρύβονται καλύτερα την νύχτα :)

Ίσως ο μεγαλύτερος φόβος ενός παιδιού δεν είναι τελικά αυτό που νομίζει ότι κρύβεται κάτω απ΄το κρεββάτι του. Ο μεγαλύτερος του φόβος είναι ότι κανείς δεν θα το πιστέψει.

Ξέρεις ποια ώρα είναι αυτή που όλα ησυχάζουν. Όταν ο πατέρας έχει πάει για τελευταία φορά στην τουαλέτα. Όταν η μάνα σου έχει κάνει την τελευταία βόλτα για να κλείσει πόρτες και παράθυρα και για να σβήσει τα φώτα. Όταν οι γονείς πιστεύουν πως τα παιδιά τους είναι ασφαλή. Κι εκείνα βγαίνουν στο μπαλκόνι και φτιάχνουν τον δικό τους κόσμο...

Το τελευταίο πράγμα που περίμενα να ακούσω, εκείνη την νύχτα, ήταν ένας παράξενος ήχος από την ντουλάπα μου. Κάποιος ήταν μέσα! Κάποιος καλλικάντζαρος από εκείνους που πάντα έψαχνα τα βράδυα στον κήπο, είχε σίγουρα τρυπώσει πριν κλείσει την μπαλκονόπορτα και είχε κρυφτεί μέσα στην ντουλάπα! Γαμώ το! Κι όλες μου οι Bibi Bo και τα παζλ ήταν εκεί μέσα! "Ο διάολος θα το πάρει και θα το σηκώσει άμα μου τα ξεσκίσει" σκέφτηκα πριν βάλω τα μεγάλα "μέσα" και βγάλω την τσιρίδα...

(παρένθεση: το μοναδικό μου όπλο εναντίον του brother τότε ήταν αυτή η υψηλών ντεσιμπέλ στριγγλιά μου, που πάντα τον ανάγκαζε να το βάλει στα πόδια με τα χέρια στα αυτιά... ποιος θυμάται τον Ε.Τ του Spielberg, και την Drew Barymore να σπάει τζάμια την πρώτη φορά που είδε το χόμπιτ;; Κάτι τέτοιο ένα πράμα... δυστυχώς με τα χρόνια έχασα και την φωνή και το πλεονέκτημα...)

Μπαίνει μέσα ο πατέρας μου, ανάβει το φως, και τώρα φτάνει το δευτερόλεπτο που από παιδί σε κατάσταση ανάγκης γίνεσαι παιδί που θα το σπάσω στο ξύλο...
- Τι έγινε;;;;; Τι έπαθες παιδί μου;
- Μπαμπά, μπαμπά! Κάτι είναι στην ντουλάπα μου και θέλει να βγει έξω να με φάει!!!!!!!
(εδώ ακολουθούν 10'' όπου ο πατέρας σου προσπαθεί να κρατηθεί για να μην σου τραβήξει το μαλλί που τον ξύπνησες στις 2 το πρωί για το τέρας που βγήκε απ'τις ναφθαλίνες...
Και μετά έρχεται η φράση-σφάχτης. Η στιγμή της απόλυτης απόρριψης και ήττας...)
- Ηρέμησε. Τίποτα δεν είναι...
(και το βλέμμα σφάχτης, που σου λέει ότι εδώ δεν έχεις περιθώρια για μπλόφες...)
- Αλήθεια λέω! Αφού το ακούω συνέχεια να ξύνει την πόρτα!!
(και ΦΥ-ΣΙ-ΚΑ εκείνα τα δευτερόλεπτα που αφουγκράζεστε και οι δυο και είσαι σίγουρη ότι θα θριαμβεύσεις, το γαμοκαλλικάτζαρο τό'χει φάει η μούγκα!)
- Χμ... Λοιπόν, πέσε τώρα για ύπνο, τίποτα δεν είναι.

Και το φως ξανακλείνει. Και μένεις μόνη σου πάλι στο σκοτάδι.
Σκοτάδι; Ωπ... τί'ναι τούτο πάλι;; Καινούριο μου φαίνεται... Πως δεν είχα παρατηρήσει πόσο σκοτεινό είναι;;; Κι εκείνη η σκιούλα πάνω στην γωνία τι είναι; Μήπως είναι αράχνη;;; Και τι είν....

"Χριτς, χριτς, χριτς" ξαναρχίζει από την ντουλάπα...

Και συ φαντάζεσαι το τέρας να μεγαλώνει και να γρατζουνάει το ξύλο της ντουλάπας από μέσα, για νά'ρθει να σε βρει και να σου πιει το αίμα, να σου ρουφήξει τα μάτια (όπως έκανε ο brother σε κάτι σταφύλια τις προάλλες και μετά γύρισε τα βλέφαρα του ανάποδα για να αηδιάσω, κι άμα τον δω αύριο να θυμηθώ να φτύσω μέσα στο γάλα του προτού το πιει....)

"Χριτς, χριτς, χριτς"
'Ωπα!!!!

Και κάπως έτσι συνέχισα να την τρώω την πατάτα για 4 βράδυα συνεχόμενα...
Τα πρωινά άνοιγαν την ντουλάπα οι γονείς μου και μου έδειχναν τα άψυχα παιχνίδια μου.
Τα βράδυα έκλεινε το φως και τα νεύρα μου γινόντουσαν σμπαράλια... Όχι γιατί φοβόμουν το τέρας... Σιγά-σιγά το συμπάθησα κιόλας γιατί έβγαλα ολόκληρη μυθολογία από που είχε έρθει και που θα το έστελνα όταν το έπιανα... Αλλά το σιχαινόμουν γιατί είχε κάνει τους γονείς μου να μην με πιστεύουν. Να νομίζουν ότι είμαι κι εγώ ένα από τα άλλα υστερικά χαζοκοριτσάκια που βλέπουν μύγα και μπήζουν τις φωνές...

Ένα μεσημέρι γυρνάω απ'το σχολείο και πετυχαίνω τον σπιτονοικοκύρη μας με ένα κατσαβίδι στο χέρι να βγαίνει απ'το δωμάτιο μου. Σε σλόου μόσιον τον είδα να περνάει δίπλα μου, κοίταξα τι είχε πάνω το κατσαβίδι και συνέχισα για το μπάνιο...

Εκείνο το βράδυ δεν κοιμήθηκα γιατί είχα τύψεις. Γιατί οι γονείς μου μπορεί να μου αγόρασαν όσες σοκολάτες και πάστες γούσταρα γιατί ένιωθαν άσχημα που δεν με είχαν πιστέψει αλλά εγώ δεν τα φχαριστήθηκα όσο θα ήθελα...

Και το σουβλισμένο ποντικάκι που είδα εκείνη την μέρα στο κατσαβίδι έρχεται καμιά φορά ακόμα, κι ας μένω πλέον σε άλλο σπίτι, κι ας έχουμε γάτα-φονιά εδώ μέσα, και αρχίζει με τα νυχάκια του να ξύνει την ντουλάπα για να ξεφύγει μήπως και καταφέρει να γυρίσει στον κήπο απ΄τον οποίο είχε μπει, κάποιο βράδυ που εγώ κυνηγούσα πυγολαμπίδες...

[ακούτε: The Cure - Lullaby]

Labels:

Wednesday, March 07, 2007

300


Πάει κι αυτό...

Πήγαμε στην τύχη στο The Mall και είχε εισητήρια για την παράσταση των 9!
Ούτε χρειάστηκε να περιμένουμε στην ουρά.
Όποιος έχει διαβάσει το κόμικ και είναι φανατικός θα ένιωθε μάλλον όπως κι εγώ...

Σαν να καθόταν ο κώλος μου σε καρφιά μέχρι να αρχίσει η ταινία...


Και η ταινία άρχισε.


Και μετά τελείωσε.

Εικαστικά; Άψογη.
Κάστινγκ; Απίστευτα ταιριαστοί ηθοποιοί στις ψυχές που σχεδίασε ο Μίλλερ.

Σκηνοθετικά; Μας κούρασε λίγο το συνεχόμενο σλόου μόου, αλλά επίσης πολύ προσεγμένη σκηνοθεσία που σεβάστηκε την ιστορία του Μίλλερ (ιστοριόκαβλοι, ΔΕΝ έχει σχέση το ότι είχε αναχρονισμούς η ταινία... Δείτε την μαγική λεξούλα. ΤΑΙ-ΝΙ-Α!...)


Και πάμε στα αρνητικά.


Μουσική; Από την αρχή μας κούρασε απίστευτα το πόσο pompous ήταν η μουσική που αντί να συνοδεύει τις υπέροχες σκηνές, τις φόρτωνε με θόρυβο... Μακάρι να έπαιρναν κι εδώ την Lisa Gerard να μας έφτιαχνε με την φωνούλα της, παρά οι χορωδίες και τα τύμπανα που μας την έσπασαν...


Διάλογοι; Απλά ΠΑΡΑ πολλοί!
Για ένα κόμικ που βασίζεται κυρίως στα σκίτσα και τις έντονες και μοναδικές χρωματικές αντιθέσεις, είχε απλά πολύ μπλαμπλαμπλα...


Αλλά!

Πέρα από όλες τις δικές μου μπούρδες.


Πάτε. Δείτε το. Απολαύστε το.

Και όταν γυρίσετε στο σπιτάκι σας και ξαπλώσετε στο κρεβατάκι σας, διαβάστε πάλι το κόμικ πριν κοιμηθείτε, για να μην ξεχάσετε τι σας έκανε να ανατριχιάσετε όταν το διαβάζατε για πρώτη φορά...
;)

!!!!Update 11.3.07:

Καβάφης - Θερμοπύλες

Τιμή σ’ εκείνους όπου στην ζωή των
ώρισαν και φυλάγουν Θερμοπύλες.
Ποτέ από το χρέος μη κινούντες·
δίκαιοι κ’ ίσιοι σ’ όλες των τες πράξεις,
αλλά με λύπη κιόλας κ’ ευσπλαχνία·
γενναίοι οσάκις είναι πλούσιοι, κι όταν
είναι πτωχοί, πάλ’ εις μικρόν γενναίοι,
πάλι συντρέχοντες όσο μπορούνε·
πάντοτε την αλήθεια ομιλούντες,
πλην χωρίς μίσος για τους ψευδομένους.

Και περισσότερη τιμή τούς πρέπει
όταν προβλέπουν (και πολλοί προβλέπουν)
πως ο Εφιάλτης θα φανεί στο τέλος,
κ’ οι Μήδοι επί τέλους θα διαβούνε.

Και όχι ότι βρίσκω πως ο Δανίκας είναι κάποιος μεγάλος και τρανός (εγώ η ίδια τον έχω ονομάσει "Μπανανίκα" και άλλα ωραία επίθετα τα οποία τα παίρνω ταπεινά πίσω τώρα γιατί ναι μεν έχω τις καλές μου και τα είχα πάρει όταν τα έγραφα τότε, αλλά λέω και σόρρυ! γράψτε ΜΟΥ το λάθος! μερικές φορές...) αλλά να συμφωνήσω μαζί του ότι δεν μου καλοκάθησε το τάϊμινγκ της μεταφοράς του κόμικ του Μίλλερ και οι διάφορες αμερικανιές της ταινίας. Μήπως τελικά ανακάλυψαν κι οι Αμερικάνοι τον Δούρειο Ίππο;;;;

[ακούτε: Lisa Gerrard - Persian Love Song]

Labels:

Sunday, March 04, 2007

5 πράγματα για μένα

Photo by suleid

Αφού η so_far μου σφύριξε επιτέλους την πρόσκληση της για αυτό το μπλογκοπαιχνίδι, ανεβάζω τελείως αργοπωρημένη αυτό το ποστάκι με τα 5 μυστικά μου... (μουαχαχαχαχαχαχαχα!...)

1. ο μεγαλύτερος μου φόβος:
arachnoslipaphobia = να πάω μια μέρα στην Μυτιλήνη (που δεν έχω πάει ποτέ, αλλά από ότι έχω ακούσει έχει τις πιο big-ass αράχνες όλης της Ελλάδας...) και κάνοντας βόλτα στα κατσάβραχα, να γλυστρίσω και να γκρεμοτσακιστώ σε ένα λαγούμι που θα είναι γεμάτο από αυτά τα καταραμένα ζωύφια που θα με φάνε ζωντανή...

2. η μεγαλύτερη αδυναμία μου:
ψωμί δεν τρώω με το φαγητό αλλά μόνο του. αγοράζω ένα καρβελάκι και σιγά-σιγά τρώω όλη την ψίχα από μέσα, αφήνοντας το απ'έξω για τους άλλους. (κάποιοι έχουν εκφράσει κατά καιρούς μια μικρή δυσφορία όταν ανακαλύπτουν το ψωμί σε τέτοια κατάσταση. εγώ δυσκολεύομαι να καταλάβω το γιατί...)

3. η μεγαλύτερη επιθυμία μου:
την επόμενη φορά που θα ακούσω από άντρα που με γουστάρει να λέει:"θα κάνουμε ότι θέλεις εσύ μωρό μου, εσύ αποφασίζεις/κανονίζεις, δεν έχω πρόβλημα, ότι θες, ότι γουστάρεις, ότι ταινία θέλεις θα δούμε, κουλουπου...." (εδώ ήχος της τριαντάρας που ξερνάει...) να βουτήξω το πρώτο στυλό που έχω στην τσάντα μου και εκεί μπροστά του να τον χώσω βαθιά στο μάτι μου και να αυτολοβοτομηθώ...

4. το μεγαλύτερο απωθημένο μου:
να γυρίσω τον χρόνο πίσω, να πάρω μια βρεγμένη σανίδα και ν'αρχίσω να σε βαράω αλύπητα... (ξέρεις εσύ...)

5. το πρώτυπο μου:
η Anya από την Buffy... "I have finesse, I have finesse coming out of my bottom!"

και τώρα μπορείς να με καταραστείς με την ησυχία σου για τα 5 δευτερόλεπτα που άσκοπα χαράμισες σ'αυτό εδώ το ποστ... ;Ρ

(προ-)καλώ τους: eggod, την skia (πάλι τό'σβησες μαρή;;;;;), τον εικοσάρη, τον μούχλα και τον jimmy και όποιον άλλο γουστάρει να τα βγάλει επίσης όλα στην φόρα...

Labels: