Wednesday, March 28, 2007

Climbing trees


Το δέντρο είναι ακόμα εκεί. Πίσω από τις πολυκατοικίες. Όταν μετακομίσαμε σ'αυτήν την περιοχή πριν 25 (!!) χρόνια υπήρχαν μόνο 3 σπίτια σε όλη την γειτονιά. Και το μεγάλο πεύκο στο τέλος της αλάνας. Μαζευόμασταν όλα τα κωλόπαιδα από τις γύρω γειτονιές και προσπαθούσαμε να το δαμάσουμε. Με σκοινιά και κούνιες που φτιάχναμε μόνοι μας. Με μαχαίρια και πέτρες που του χαράκωναν το δέρμα. Κι αυτό εκεί, να μην παραπονιέται, να τα αντέχει όλα. Μια μέρα αποφασίσαμε να χτίσουμε ένα σπιτάκι πάνω στα κλαδιά του. Έπρεπε, βλέπεις, κάπως να δείξουμε ότι αυτή η γειτονιά μας ανήκει. Και παράλληλα θα μπορούσαμε να πετάμε πέτρες σε όποιους "παρείσακτους" θα τολμούσαν να πλησιάσουν την δική μας γειτονιά... Μαζέψαμε σανίδια από τις γύρω οικοδομές που είχαν αρχίσει να χτίζονται και αφού βουτήξαμε πρόκες και σφυριά από τον πατέρα κάποιου από μας, βαλθήκαμε να φτιάξουμε την σπιταρώνα μας. Αφού φάγαμε τα χέρια (και τα πόδια μας) με τα σφυριά και τις πρόκες έπρεπε κάποιος να σκαρφαλώσει για να αρχίσει η "ανέργεση"...
Πρώτη και καλύτερη (λέμε τώρα...) στο σκαρφάλωμα ήταν η τριαντάρα (τότε ακόμα μια απλή 8αρα...) που δεν είχε πρόβλημα να ανέβει δέντρα, να κατέβει υπόγεια, να εξερευνήσει οικοδομές, να τα κάνει κοινώς όλα ρημαδιό, προκειμένου να βγει από πάνω (όχι, δεν έχω αλλάξει και πολύ από τότε... ;). Αφήνω τα σφυριά και τις σκουριασμένες πρόκες και με τα σκονισμένα παντελόνια πλησιάζω τον Γολιάθ μου.

Στάθηκα από κάτω και τον κοίταζα. Σαν σε γουέστερν, με κοίταζε κι εκείνος και περιμέναμε ποιος θα τραβήξει πρώτος...
"Σιγά το ύψος μωρέ! Ετοιμάστε τις σανίδες, θα τα πούμε σε λίγο από πάνω!" είπα εγώ (η βλακεία που με κυρίευε δεν έχει αλλάξει επίσης καθόλου από τότε...)
Άρχισα να σκαρφαλώνω. Πράγματι, δεν ήταν και πολύ δύσκολο. Ο γλυκούλης ο πεύκος είχε αρκετά πιασίματα, φτιαγμένα για παιδάκια σαν εμένα. Όχι. Ήταν ειδικά φτιαγμένα για μένα! Την είχε στήσει καλά την παγίδα ο πεύκος. Κι εγώ έπεσα μέσα σαν κάφρος...

Όταν έφτασα επάνω και γύρισα να κοιτάξω τα παιδιά, έτοιμη για τον θρίαμβο μου, κάτι έσπασε μέσα μου. Πρέπει να ήταν 4 μέτρα ύψος που εμένα μου φαίνοταν 104...

Τι είναι αυτά τα μυρμηγκάκια εκεί κάτω; σκέφτηκα.
Α, τα παιδιά.
Ναι.
Ωραία...
Και τώρα;;;
Τον πούλο!! (ντάξει, ελεύθερη μετάφραση κάνω, δεν είχα φτάσει σε τέτοιο επίπεδο αθυροστομίας τότε, but I was working on it...)

Δεν καταφέραμε εκείνη την ημέρα να στήσουμε το σπιτάκι μας πάνω στο δέντρο.
Ήταν μεσημέρι, οι μανάδες άρχισαν να φωνάζουν έναν-έναν τους κανακάρηδες τους να μαζευτούν για φαγητό και μετά από κανά-δυο ώρες είχα μείνει μόνο εγώ πάνω στο δέντρο, ο Γ. και η Λ. (που η μάνα τους χέστηκε αν θα τους τάιζε, αλλά άλλη ιστορία αυτή) κι o brother κάτω απ΄το δέντρο να περιμένουμε...

"Πήδα!"
"Σκάσε!"
"Κατέβα!"
"Χέσου!"
"Πάω να φωνάξω την μαμά!"
"Θα σου σπάσω τα μούτρα!"
"Μαμάααααααααααααααααααααααααααααα!"

Δεν ήθελα να έρθει γιατί θα γινόμουν ρεζίλι... Να σε κατεβάσει η μάνα σου απ'το δέντρο;;;;
Μεγάλη ξεφτίλα....

Όταν την είδα όμως να πλησιάζει, τι ανακούφιση ήταν αυτή! Δε πα να με πλάκωνε με την παντόφλα μετά... αρκεί να με κατέβαζε από αυτόν τον διάολο σώα και αβλαβή! Και μετά θα έτρωγα όλα τα σπανάκια και τα μπρόκολα του κόσμου!

"Μαμάκα, κατέβασέ μεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεε....."
"Πήδα. Θα σε πιάσω".

2 μικρές φρασούλες. Απλές και ξεκάθαρες.
Σε ουρανοξύστη να ήμουν και να μου ζήταγε να πηδήξω, γιατί θα με έπιανε, πάλι θα πήδαγα.


Πέρασαν αρκετά χρόνια από τότε. Συνέχισα να σκαρφαλώνω δέντρα.
Πότε κατέβαινα μόνη μου. Πότε με κατέβαζε εκείνη. Αλλά πάντα ήξερα ότι είχα την επιλογή.

Σαν σήμερα, εδώ και 5 χρόνια όμως, δεν υπάρχει δίχτυ ασφαλείας.
Σκαρφαλώνω τα δέντρα μόνη μου. Πότε την βγάζω καθαρή, πότε σπάω τα μούτρα μου.

Και τις 2 φρασούλες τις έμαθα απ'έξω.
Για να τις λέω από μέσα μου όταν είμαι έτοιμη να πηδήξω απ'το δέντρο.
Και για να τις θυμάμαι, όταν θα είναι σειρά μου να τις πω.

Labels:

19 Comments:

Blogger EggGod said...

Πήδα.
Ψήλωσα τώρα.
Σε πέρασα.
Θα σε πιάσω εγώ.

Τα λέμε αργότερα...

Μουτς....

1:05 PM  
Blogger triantara said...

counting on it bro. counting on it...

2:43 PM  
Anonymous RaZz said...

pat pat :)

4:08 PM  
Anonymous Anonymous said...

gamato!gamato!gamato!!!!

6:49 PM  
Blogger Διαιρέτης said...

Τι μου θύμισες τώρα!
Μέχρι την τρίτη Γυμνασίου ήμουν 1.45 και 40 κιλά.
Δεν είχα αφήσει ταράτσα για ταράτσα και δεντρο για δέντρο.
Να είσαι καλά, :)
Στέλιος

2:22 AM  
Blogger Loth said...

...TI NA ΠΩ..
ΕΙΝΑΙ ΩΡΑΙΟ ΝΑ ΜΕΓΑΛΩΝΕΙΣ ΜΕ ΤΗΝ ΑΙΣΘΗΣΗ ΟΤΙ ΥΠΑΡΧΕΙ ΔΙΧΤΥ ΑΣΦΑΛΕΙΑΣ..
ΕΙΝΑΙ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟ ΝΑ ΜΕΓΑΛΩΝΕΙΣ ΚΟΙΤΑΖΟΝΤΑΣ ΜΟΝΟ ΤΑ ΨΗΛΑ ΔΕΝΤΡΑ ΓΙΑΤΙ ΑΝ ΑΝΕΒΕΙΣ ..ΔΕΝ ΘΑΝΑΙ ΚΑΝΕΙΣ ΑΠΟ ΚΑΤΩ ΝΑ ΣΕ ΠΙΑΣΕΙ..

..ΚΙ ΥΣΤΕΡΑ ΕΙΣΑΙ ΠΟΛΥ ΜΕΓΑΛΗ ΓΙΑ ΝΑ ΣΚΑΡΦΑΛΩΣΕΙΣ ΠΙΑ..

...ΦΙΛΙΑ ΠΟΛΛΑ

7:47 AM  
Blogger mario said...

Μην κάνεις προσπάθειες να θυμάσαι τις λεξούλες, τριανταρα, θα σου έρθουν μόνες τους όταν είναι η ώρα:)
όμορφο, τρυφερό ποστ:)
καλημέρες

9:21 AM  
Blogger γκρινιάρα said...

τι γλυκό!!!

Καλημέρα!!!

9:34 AM  
Anonymous dirtyjazz said...

είναι ωραίο να πέφτεις,
είναι ωραίο να νιώθεις το κενό κάτω από τα πόδια σου,
είναι ωραίο να λείπει η μαμά,
είναι ωραίο,
είναι ωραίο,
είναι ωραίο να μην υπάρχει κανείς κάτω απο το δέντρο,
είναι ωραίο να πέφτεις,
είναι ωραίο να μην υπάρχει τίποτα να κρατηθείς,
είναι ωραίο να μην χρωστάς τη σωτηρία σου σε κανέναν,
είναι ώραία η θέα από εκεί ψηλά,
είναι ωραίος ο πόνος ο δικός σου,
είναι ωραίο το αίμα που κυλά στο γόνατό,
φύγετε όλοι από κάτω,
θέλω να είμαι ωραίος την ώρα που θα πέφτω....

dirtyjazz
το soundtrack της πτώσης θα το βρείς στο http://dirtyjazz.wordpress.com/

11:24 AM  
Blogger Trelofantasmeni said...

Μπράβο στη μαμά σου , να τολμά να σου λέει πήδα από 4μέτρα για να σε πιάσει , χωρίς να φοβάται …μπράβο της και πάλι! Πρέπει να είναι γενναία γυναίκα.

1:26 PM  
Blogger g.a.n.g (fka bdb) said...

ρε τι είναι αυτά που λες;

Μπας και είσαι κανάς μαντράχαλος;

6:34 PM  
Blogger philos said...

Οι ωραίες μνήμες από ωραίους ανθρώπους πάντα συγκινούν.
Γιατί θυμίζουν μοναδικές στιγμές...
Και η μητέρα σου πρέπει να ήταν μοναδικός, εκπληκτικός άνθρωπος... Σου εύχομαι ολόψυχα να της μοιάσεις όταν θα έρθει και η δικιά σου ώρα να γίνεις μανούλα!

7:24 AM  
Blogger elena said...

αχ αυτες οι μαμαδες, να προωθουν και να συμπαραστεκονται, να αντεχουν το χρονο και να αγαπουν γενικως, να ακουμπουν γεναιοδωρα στη ζωη χωρις να ζητουν κορυφες...

1:23 PM  
Blogger triantara said...

@razz: :)

@anonymous: μάλλον το ποστάκι εννοείς; θενκς

@diairetis: τό'ξερα ότι εμείς οι δυο την ίδια τρέλλα έχουμε... :)

@loth: φιλάκια!

@mario: ναι, μάλλον έχεις δίκιο, έτσι θα είναι :)

@γκρινιάρα: κουταλιού;
;)

@dirtyjazz: φοβερή η σελίδα σου! θενκς που πέρασες από δω, θα σού'ρχομαι συχνά! :)

@trelofantasmeni: και ποια μαμά δεν είναι;;;

@gang: ρε λες;;; κάτσε να ψαχτώ λίγο! (πολύ μανταλένα διαβάζεις μου φαίνεται.... ;)

@philos: θενκς :)
και ποια μάνα δεν είναι μοναδική, εκπληκτική, κουλουπου;;

1:25 PM  
Blogger gerasimos said...

Όμορφη ιστορία...μου θύμισε τα δικά μου στη γειτονιά που μεγάλωσα. Και με έκανε να αναστενάξω, από νοσταλγία ίσως.

8:47 AM  
Blogger doratsirka said...

This comment has been removed by the author.

9:19 AM  
Blogger m@ri@ said...

5 χρόνια χωρίς δίχτυ ασφαλείας..
εγώ ούτε 2 δεν έχω κι όμως φοβάμαι περισσότερο από ποτέ χωρίς εκείνη

10:19 PM  
Blogger kostas_patra said...

This comment has been removed by the author.

9:47 AM  
Blogger kostas_patra said...

παρόμοια περίπτωση με την δική μου,
εσύ του ύψους, εγώ του βάθους.εσύ σε δέντρο, εγώ σε λάκκο
ανέκαθεν μιλούσα για τον πάτο του πηγαδιού, μέχρι που βρέθηκα κυριολεκτικά μέσα, χωρίς τη δυνατοτητα να βγώ.ζήτησα τη βοήθεια
του πατέρα για δευτερη και τελευταία φορα στη ζωή. προσπάθησα να μην κάνω άλματα μακρύτερα από κει που μπορούσα και έμαθα να καλά την παρoιμία, όποιος δεν έχει μυαλό έχει πόδια.
ευχαριστώ που μου το θύμισες, γλαφυρός ο λόγος σου

11:34 AM  

Post a Comment

Links to this post:

Create a Link

<< Home