Sunday, March 11, 2007

Πουτ δε κατσαβίδι ντάουν!!!


Όταν ήμουν μικρή δεν φοβόμουν ποτέ το σκοτάδι. Δεν είχα πρόβλημα, σαν τα άλλα παιδάκια, να κατέβω στο υπόγειο με το φως κλειστό. Δεν φοβόμουν να βγω έξω το βράδυ, από το μπαλκόνι μου στον πρώτο όροφο που είχε σκάλα κι έβγαζε στον κήπο. Δεν μου άρεσε να κοιμάμαι νωρίς, δεν μου άρεσε όταν έβγαινε ο ήλιος (ούτε έχει αλλάξει αυτό...). Προτιμώ το σκοτάδι. Γιατί οι διαολιές και τα παιχνίδια κρύβονται καλύτερα την νύχτα :)

Ίσως ο μεγαλύτερος φόβος ενός παιδιού δεν είναι τελικά αυτό που νομίζει ότι κρύβεται κάτω απ΄το κρεββάτι του. Ο μεγαλύτερος του φόβος είναι ότι κανείς δεν θα το πιστέψει.

Ξέρεις ποια ώρα είναι αυτή που όλα ησυχάζουν. Όταν ο πατέρας έχει πάει για τελευταία φορά στην τουαλέτα. Όταν η μάνα σου έχει κάνει την τελευταία βόλτα για να κλείσει πόρτες και παράθυρα και για να σβήσει τα φώτα. Όταν οι γονείς πιστεύουν πως τα παιδιά τους είναι ασφαλή. Κι εκείνα βγαίνουν στο μπαλκόνι και φτιάχνουν τον δικό τους κόσμο...

Το τελευταίο πράγμα που περίμενα να ακούσω, εκείνη την νύχτα, ήταν ένας παράξενος ήχος από την ντουλάπα μου. Κάποιος ήταν μέσα! Κάποιος καλλικάντζαρος από εκείνους που πάντα έψαχνα τα βράδυα στον κήπο, είχε σίγουρα τρυπώσει πριν κλείσει την μπαλκονόπορτα και είχε κρυφτεί μέσα στην ντουλάπα! Γαμώ το! Κι όλες μου οι Bibi Bo και τα παζλ ήταν εκεί μέσα! "Ο διάολος θα το πάρει και θα το σηκώσει άμα μου τα ξεσκίσει" σκέφτηκα πριν βάλω τα μεγάλα "μέσα" και βγάλω την τσιρίδα...

(παρένθεση: το μοναδικό μου όπλο εναντίον του brother τότε ήταν αυτή η υψηλών ντεσιμπέλ στριγγλιά μου, που πάντα τον ανάγκαζε να το βάλει στα πόδια με τα χέρια στα αυτιά... ποιος θυμάται τον Ε.Τ του Spielberg, και την Drew Barymore να σπάει τζάμια την πρώτη φορά που είδε το χόμπιτ;; Κάτι τέτοιο ένα πράμα... δυστυχώς με τα χρόνια έχασα και την φωνή και το πλεονέκτημα...)

Μπαίνει μέσα ο πατέρας μου, ανάβει το φως, και τώρα φτάνει το δευτερόλεπτο που από παιδί σε κατάσταση ανάγκης γίνεσαι παιδί που θα το σπάσω στο ξύλο...
- Τι έγινε;;;;; Τι έπαθες παιδί μου;
- Μπαμπά, μπαμπά! Κάτι είναι στην ντουλάπα μου και θέλει να βγει έξω να με φάει!!!!!!!
(εδώ ακολουθούν 10'' όπου ο πατέρας σου προσπαθεί να κρατηθεί για να μην σου τραβήξει το μαλλί που τον ξύπνησες στις 2 το πρωί για το τέρας που βγήκε απ'τις ναφθαλίνες...
Και μετά έρχεται η φράση-σφάχτης. Η στιγμή της απόλυτης απόρριψης και ήττας...)
- Ηρέμησε. Τίποτα δεν είναι...
(και το βλέμμα σφάχτης, που σου λέει ότι εδώ δεν έχεις περιθώρια για μπλόφες...)
- Αλήθεια λέω! Αφού το ακούω συνέχεια να ξύνει την πόρτα!!
(και ΦΥ-ΣΙ-ΚΑ εκείνα τα δευτερόλεπτα που αφουγκράζεστε και οι δυο και είσαι σίγουρη ότι θα θριαμβεύσεις, το γαμοκαλλικάτζαρο τό'χει φάει η μούγκα!)
- Χμ... Λοιπόν, πέσε τώρα για ύπνο, τίποτα δεν είναι.

Και το φως ξανακλείνει. Και μένεις μόνη σου πάλι στο σκοτάδι.
Σκοτάδι; Ωπ... τί'ναι τούτο πάλι;; Καινούριο μου φαίνεται... Πως δεν είχα παρατηρήσει πόσο σκοτεινό είναι;;; Κι εκείνη η σκιούλα πάνω στην γωνία τι είναι; Μήπως είναι αράχνη;;; Και τι είν....

"Χριτς, χριτς, χριτς" ξαναρχίζει από την ντουλάπα...

Και συ φαντάζεσαι το τέρας να μεγαλώνει και να γρατζουνάει το ξύλο της ντουλάπας από μέσα, για νά'ρθει να σε βρει και να σου πιει το αίμα, να σου ρουφήξει τα μάτια (όπως έκανε ο brother σε κάτι σταφύλια τις προάλλες και μετά γύρισε τα βλέφαρα του ανάποδα για να αηδιάσω, κι άμα τον δω αύριο να θυμηθώ να φτύσω μέσα στο γάλα του προτού το πιει....)

"Χριτς, χριτς, χριτς"
'Ωπα!!!!

Και κάπως έτσι συνέχισα να την τρώω την πατάτα για 4 βράδυα συνεχόμενα...
Τα πρωινά άνοιγαν την ντουλάπα οι γονείς μου και μου έδειχναν τα άψυχα παιχνίδια μου.
Τα βράδυα έκλεινε το φως και τα νεύρα μου γινόντουσαν σμπαράλια... Όχι γιατί φοβόμουν το τέρας... Σιγά-σιγά το συμπάθησα κιόλας γιατί έβγαλα ολόκληρη μυθολογία από που είχε έρθει και που θα το έστελνα όταν το έπιανα... Αλλά το σιχαινόμουν γιατί είχε κάνει τους γονείς μου να μην με πιστεύουν. Να νομίζουν ότι είμαι κι εγώ ένα από τα άλλα υστερικά χαζοκοριτσάκια που βλέπουν μύγα και μπήζουν τις φωνές...

Ένα μεσημέρι γυρνάω απ'το σχολείο και πετυχαίνω τον σπιτονοικοκύρη μας με ένα κατσαβίδι στο χέρι να βγαίνει απ'το δωμάτιο μου. Σε σλόου μόσιον τον είδα να περνάει δίπλα μου, κοίταξα τι είχε πάνω το κατσαβίδι και συνέχισα για το μπάνιο...

Εκείνο το βράδυ δεν κοιμήθηκα γιατί είχα τύψεις. Γιατί οι γονείς μου μπορεί να μου αγόρασαν όσες σοκολάτες και πάστες γούσταρα γιατί ένιωθαν άσχημα που δεν με είχαν πιστέψει αλλά εγώ δεν τα φχαριστήθηκα όσο θα ήθελα...

Και το σουβλισμένο ποντικάκι που είδα εκείνη την μέρα στο κατσαβίδι έρχεται καμιά φορά ακόμα, κι ας μένω πλέον σε άλλο σπίτι, κι ας έχουμε γάτα-φονιά εδώ μέσα, και αρχίζει με τα νυχάκια του να ξύνει την ντουλάπα για να ξεφύγει μήπως και καταφέρει να γυρίσει στον κήπο απ΄τον οποίο είχε μπει, κάποιο βράδυ που εγώ κυνηγούσα πυγολαμπίδες...

[ακούτε: The Cure - Lullaby]

Labels:

21 Comments:

Blogger Διαιρέτης said...

/bow
Σ.

12:56 AM  
Blogger Loth said...

ΤΟ ΑΜΟΙΡΟ ΤΟ ΠΟΝΤΙΚΑΚΙ..ΗΘΕΛΕ ΝΑ ΠΑΕΙ ΠΙΣΩ ΣΤΗΝ ΠΟΝΤΙΚΟΥΠΟΛΗ ΚΑΙ ΕΧΑΣΕ ΣΤΗ ΣΚΟΠΟΒΟΛΗ...

ΚΑΙ ΕΣΥ ΠΟΥ ΒΙΑΣΤΗΚΕΣ ΝΑ ΚΑΤΗΓΟΡΗΣΕΙΣ ΤΟ ΑΡΑΧΝΑΚΙ..

...XMMM ΕΜΕΝΑ ΣΤΟΝ ΥΠΝΟ ΜΟΥ ΜΕ ΚΥΝΗΓΟΥΣΑΝ ΟΙ ΦΛΟΚΑΤΕΣ ΤΟΥ ΔΩΜΑΤΙΟΥ...

(ΕΝΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΤΟ ΕΧΩ ΕΚ ΓΕΝΕΤΗΣ!!)

ΧΑΧΑ

ΚΑΛΗΜΕΡΕΣ

10:35 AM  
Blogger sorry_girl said...

Είχε γράψει ένα διήγημα ο King για το πράγμα που κρύβεται στην ντουλάπα.
Χεχεχ!

10:56 AM  
Blogger nina said...

This comment has been removed by the author.

2:24 PM  
Blogger nina said...

εγω στο σκοταδι φοβομουν παρα πολυ τις κουρτινες..ακομα τις φοβαμαι..νομιζω οτι όταν θροιζουν αργανασαινει ενα τεραστιο τέρας απο πίσω..

Αλλα εσένα το παραμυθι σου ήταν πραγματικότητα...!

Λες να ήταν κανένα φτερωτo ποντικακι πισω απο τις κουρτίνες μου..;

2:26 PM  
Blogger philos said...

Ωραία έγραψες πάλι!

2:36 PM  
Blogger ονειροπόλος πάνθηρ... said...

Ποντίκαρος ξεπρόβαλε,
να πάει να γκομενίσει,
μα τά'χε τσούξει ο μερακλής,
και που να σεργιανήσει.

Εβρήκε μπαλκονόρτα,
με ticket "ελευθέρας",
γάτο δεν είδε πουθενά,
έβοσκε αλλού το τέρας.

Μπουκάρει στα ενδότερα,
κάπου να βρει ν'αράξει,
γύριζε ο κόσμος γύρω του,
κι ήθελε να λουφάξει.

Κάνει δυό βήματα δεξιά,
και δύο στ'αριστερά του,
μόλις που επερπάταγε,
χάλια και τα μαλιά του.

Μεγάλη πόρτα βλέπει εμπρός,
που τού'μοιαζε σα μουσείο,
θά'χει ησυχία σκέφτηκε,
και δε θα έχει κρύο.

Νάσου τον και την έκανε,
και μπαίνει απ'την πίσω πόρτα,
κανείς δεν τον ενόχλησε,
κλειστά ήταν και τα φώτα.

Αρχίζει ευθύς ροχαλητό,
και τα τρελλά όνειρά του,
πως είχε άφθονα τυριά,
και χαίρουνταν η καρδιά του.

Ξάφνου στριγγλιά ακούστηκε,
και ένα μικρό να κλαίει,
"τι θέλει το ζώον"...σκέφτηκε,
και μαλακίες λέει?

Κάτι άκουγε για τέρατα,
σαύρες και κανιβάλους,
ε ρε τι βόδια είν'αυτοί,
έχουν μεγάλους κάλους!

Το άλλο βράδυ πάλι εκεί,
όλο να τον ξυπνούνε,
λες και δουλειά δεν είχανε,
να πάν να κοιμηθούνε.

Καθώς την είχε καταβρεί,
όλο φιλοσοφούσε,
ε ρε τι είν'ο ποντικός,
μια ξάπλα του αρκούσε.

Καθώς λοιπόν σκεφτότανε,
πως τη ζωή θα ζήσει,
βγήκε μπροστά του ένα θεριό,
για να τον αφανίσει.

Εγώ δε μασάω σκέφτηκε,
είμ'ένας Λεωνίδας,
έχω ρωμαίικη καρδιά,
και είμαι και ατσίδας.

Μες στο "μουσείο" πολεμώ,
με θάρρος και αντρεία,
κι αν έχει έρθει η ώρα μου,
εγώ δεν κρατώ κακία.

Επάλεψε με ηρωισμό,
μα έμμελε το μουσείο,
να γίνει για τον ποντικό,
ένδοξο μαυσωλείο!

Όλης της γης οι ποντικοί,
πάντα τον μνημονεύουν,
μιλούν γι'αυτόν στα εγγόνια τους,
κι όλοι τους τον λατρεύουν.

έτσι μεσ'τη ντουλάπα σου,
γράφτηκε ιστορία,
με ήρωα έναν ποντικό,
κι οι άνθρωποι....τα θηρία!

...γεια σου ρε Λενιώ με τις ωραίες σου ιστορίες - φιλιά πολλά!
:-))))))
(ξέρω-ξέρω...δεν πάω καλά!!!)

2:52 PM  
Blogger Sigmataf said...

ρΕ σύ τι όμορφες εικόνες μας χάρισες;

10:17 PM  
Blogger Loth said...

ΠΑΝΤΩΣ ΤΟ ΠΟΙΗΜΑ ΠΟΥ ΕΝΕΠΝΕΥΣΕ ΤΟ ΠΟΝΤΙΚΑΚΙ..ΟΛΑ ΤΑ ΛΕΦΤΑ..
ΚΑΛΗΜΕΡΕΣ!

7:32 AM  
Blogger Lee said...

Εγω οταν ημουνα μικρουλα πιστευα πως το βραδυ ζωντανευαν οι κουκλες μου! Οπότε προσπαθουσα να τις ξεγελάσω πως κοιμάμαι, μπας και τις δω ζωντανές. Αλλά η Ούρσουλα & η Αντζελα ήταν πανέξυπνες και με καταλάβαιναν! :)

11:14 AM  
Blogger Mona Sax said...

Μπου!

1:36 PM  
Blogger triantara said...

@διαιρέτης: say what??

@loth: φλοκάτες... πφ...


@sorry girl: θύμισε μου τον τίτλο γιατί θα το έχω σίγουρα!

@nina: τώρα δηλαδή τα θέλει κι εσένα ο κώλος σου έτσι;;;
:)

@philos: :)

@ονειροπόλος: τώρα δηλαδή αυτό το ποιηματάκι του έβγαλες απ'το μυαλό σου με αφορμή το ποστ;;;;;;;;;;;
ρισπέεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεκττττ!!!
:D

@sigmataf: δεν σας τις χάρισα... δανεικές είναι και να τις προσέχετε!
;))))

@λοθ: ΝΑΙ!!!!!

@λι: γι'αυτό εγώ τις είχα κλεισμένες στην ντουλάπα :)

@μονα σαξ: ά να χαθείς μαρή που χάθηκες πάλι!!!! μάκια μάκια μάκια!!! :)

2:22 PM  
Blogger dr.Uqbar said...

Ξέρεις φαντάζομαι πόσο σημαντικό είναι που τελικά ανακάλυψες την αιτία.
Εγώ ποτέ δεν μπόρεσα. Και μου το θύμισες, μα τώρα η ντουλάπα μου τρίζει από τις βίδες της απλά. Χωρίς φόβο.

Άσε που θυμήθηκα και το monsters inc.

8:18 PM  
Anonymous Anonymous said...

Μετά τις εκκαθαριστικές επιχειρήσεις φαντάζομαι ότι θα ένιωσες την ανάγκη να μάθεις να οδηγείς και τανκς ;

9:50 PM  
Anonymous Anonymous said...

Μετά τις εκκαθαριστικές επιχειρήσεις φαντάζομαι ότι θα ένιωσες την ανάγκη να μάθεις να οδηγείς και τανκς ;

9:50 PM  
Blogger Χρήστος said...

Έχω κι εγώ γάτες φονιάδες. Μόνο που για να ξεκινήσου να δουλέυουν τρώνε σα βόδια την κονσέρβα και την ξηρά τροφή...

11:16 AM  
Blogger elena said...

εγω ακόμα ψάχνω τις ντουλάπες και τα παπλώματα πριν ξαπλώσω μπας και βρω το τερατάκι!!!

3:16 PM  
Blogger soulmates said...

malakia megalh,eite eisai paidi, eite megaluteros na les thn "alh8eia sou" kai na mhn se pistevei o allos...
filia

9:36 AM  
Blogger SPIROS SERAFEIM said...

Δεν μου αρέσει ο φόβος, μάλλον γιατί δεν μπορώ να τον ελέγξω. Όταν φοβάμαι δεν είμαι εγώ...

5:26 PM  
Blogger Paranoia said...

Καλημέρα
κάτι έχω αφήσει στο ποστ μου για σένα!

10:29 AM  
Blogger triantara said...

@dr.uqbar: που είσαι βρε γιατρέ;;;;; χαίρομαι που σε βλέπω πάλι!
να την λαδώσεις την ντουλάπα. βοηθάει:)
κι η ταινία δεν είναι για τα μικρά αλλά για τα μεγάλα παιδιά :)

@anonymous: καμ εγκέν;;;;

@χρήστος: να σου ζήσουν! :)

@elena: έτσι, έτσι! αρρώστια!!

@soulmates: ναι ρε γμτ!

@spiros: εσύ είσαι όμως... :)

@paranoia: χάλοου ντίαρ. για σένα είναι το παρεπόμενο ποστ :)

1:36 PM  

Post a Comment

Links to this post:

Create a Link

<< Home