Sunday, April 22, 2007

Το λάθος

Photo by guldogan
- Λοιπόν!
- Χμ...
- Ακούς;
- Ναι.
(του χαμογελάει ναζιάρικα)

- Λοιπόν, λέω! Θα πάμε βόλτα με το καινούριο μας ποδήλατο.
- Ωραία! Που;
- Έχει σημασία;
(το σκέφτεται...)
- Όχι! Αρκεί να είμαστε μαζί.

- Ωραία. Εγώ θα αναλάβω τα πεντάλια και το τιμόνι.
- Κι εγώ;
- Τι εσύ; Εσύ θα κάθεσαι πίσω και θα απολαμβάνεις.
- Μμ... Μ'αρέσει που θα οδηγείς εσύ... αλλά...
- Τι αλλά;
- Ε... Εγώ δεν θα σε βοηθάω;
- Πως να με βοηθάς;
- Ε, μπορώ να είμαι εγώ στο τιμόνι κι εσύ πεντάλι, ή ανάποδα. Να πηγαίνουμε "μαζί".
- Όχι.
- Όχι;;;
- Όχι.
- Γιατί;
- Γιατί έτσι θα σε έχω ανάγκη!
- Ε και;
- Τι ε και; Και τι θα κάνω όταν σταματήσει η βόλτα;
- Γιατί να σταματήσει;
- ...
- Γιατί να..
- Τα βλέπεις αυτά τα λάστιχα;
- Του ποδηλάτου; Ναι.
- Έχουν μέσα αέρα.
- Σώωωωπα...
(την κοιτάει στραβά)
- Και τι μας λέει αυτό;

- Τι;
- Ότι κάποια στιγμή θα ξεφουσκώσουν ή μπορεί και να πατήσουμε καμιά πρόκα και να σκάσουν.
Και μετά τέρμα.

- Τι τέρμα;
- Τέρμα η βόλτα. Έτσι είναι αυτά.
- Ε, και; Τα ξαναφουσκώνουμε και ξαναπάμε άλλη!
(την κοιτάει σαν να πήδηξε ένας ροζ βάτραχος απ΄το στόμα της...)
- Κοίτα. Άμα τελειώσει η βόλτα, τέρμα. Ξεφουσκώνουν είπαμε τα λάστιχα!
Κι εγώ δεν έχω όρεξη να μου αρχίσεις τις γκρίνιες. Να μου πεις ότι δεν το ήξερες.
Σε προειδοποιώ λοιπόν για να είμαστε ξεκάθαροι.

- Μα, έτσι θα έχει πιο πολλή πλάκα! Σκέψου τι άλλο μπορεί να δούμε άμα συνεχίσουμε την βόλτα!
- Ναι, αλλά εγώ στο ξεκαθάρισα. Όσο τα λάστιχα κρατάνε, θα περνάμε καλά εμείς.
Αλλά μέχρι εκεί. Εγώ μπαλώματα και γρατζουνιές δεν θέλω.

- ...
- Τι;
- Τίποτα.
- Πως τίποτα; Γιατί κατσούφιασες;
- Δεν κατσούφιασα...
- Χμ. Και γιατί μου γυρνάς την πλάτη;
(ξαναγυρίζει και τον αγκαλιάζει)
- Εντάξει. Πάμε. Κι ότι γίνει.
- Σίγουρα δεν μου θύμωσες;
- Σίγουρα.
- ...
- ...
- Ε τότε τι έχεις; Φαίνεσαι διαφορετική ξαφνικά.
- Τίποτα το σπουδαίο. Απλά μέχρι τώρα ένιωθα απίστευτη όρεξη να πάμε βόλτα.
Γιατί ούτε ήξερα, ούτε με ένοιαζε που θα πάμε.
- Το ξέρω. Γι'αυτό μ'αρέσεις.
- Ναι. Αλλά τώρα που τα εξήγησες όλα έτσι ωραία και λογικά...
- Τι;
(της πιάνει το πρόσωπο και της φιλάει την μύτη)
- Τώρα φοβάμαι μήπως δεν έχω πια όρεξη...
- Γιατί;;!!
- Γιατί δεν έχει πια κανένα μυστήριο. Καμία μαγεία. Και που ξέρεις ότι θα σου γκρίνιαζα;
- Όλες έτσι κάνουν.
-
Εγώ δεν είμαι όλες. Δεν μπορείς να αποφασίζεις ότι ξέρεις πως θα φερθώ. Και στο κάτω-κάτω, δεν μου έδωσες ούτε μια ευκαιρία να δεις πως είμαι.
Μπορεί να μην σου γκρίνιαζα.
- Ναι, καλά...
- Μπορεί να μου γκρίνιαζες εσύ.
- Χα! Αποκλείεται!
- Δηλαδή τα είχες όλα οργανωμένα, σχεδιασμένα. Απ'την αρχή μέχρι το τέλος.
- Φυσικά. Για να είμαστε ξεκάθαροι και να κάνουμε σωστούς λογαριασμούς.
- Χμ... Μέσα σ'αυτό το καλοοργανωμένο σου σχέδιο όμως, δεν σκέφτηκες κάτι.
Δεν υπολόγισες κάτι. Το σχέδιο σου έχει ένα λάθος.
- Αδύνατον!
- Κι όμως...
- Τα λάστιχα τα σκέφτηκα. Τον καιρό και την λιακάδα τα σκέφτηκα. Διάλεξα τον δρόμο να είναι ίσιος και χωρίς κοτρώνες. Σε ερημικό μέρος για να αποφεύγουμε τα πολλά αυτοκίνητα.
Τσεκ, τσεκ, τσεκ. Τι άλλο έμεινε;;;
- Εσύ. Κι εγώ. Δεν είμαστε ούτε λάστιχα, ούτε ήλιοι, ούτε αυτοκίνητα, ούτε κοτρώνες. Τίποτα που να μπορείς να υπολογίσεις, να ξέρεις πως θα συμπεριφερθεί απ'την αρχή. Δεν είμαστε μηχανές. Δεν υπάρχει ''σίγουρο'' σχέδιο με μας. Δεν θα ήθελες να το αφήσεις στην τύχη; Να δεις εκ νέου πως θα πάει; Μπορεί να πέρναγες πιο ωραία απ'ότι φαντάζεσαι.
- Ναι, αλλά μπορεί και όχι. (το σκέφτεται λίγο) Και τώρα τι; Δεν θες να πάμε;
(τον κοιτάει. του χαμογελάει)
- Και βέβαια θέλω. Πάμε. Πριν νυχτώσει!

Ανεβαίνουν στο ποδήλατο. Εκείνη πίσω, εκείνος μπροστά, βάζει τα πόδια στα πεντάλια και ξεκινούν.
Για μια στιγμή πέφτει το βλέμμα της στην σκιά τους, όπως τους φωτίζει το φως του ήλιου από το πλάι.
Και σαν να της φάνηκε πως το πίσω λάστιχο ήδη άρχισε να ξεφουσκώνει.
Ή μπορεί να ήταν και η ιδέα της.

[ακούτε: Χίλιες Σιωπές - Ελένη Τσαλιγοπούλου]

Labels:

11 Comments:

Blogger Διαιρέτης said...

Αναπόφευκτα θα κάνω ένα σχόλιο που έχει ένας φίλος μου, ο Φίλιππος, στο messenger του.

"Εσύ που ξέρεις τα πολλά, κι ο νους σου κατεβάζει, ένα καντάρι λάστιχα πόσες καπότες βγάζει?"

Φιλούμπες,
Στέλιος.

3:12 AM  
Blogger triantara said...

@διαιρέτης: μπουχαχαχαχαχαχα!
να κάνω κι εγώ λοιπόν αναπόφευκτα μια ερώτηση... το καντάρι τι είναι;;;

φιλούμπια :)

7:21 AM  
Blogger τελικό σίγμα said...

(Όταν λέει κάποιος
"μου θυμίζει"
είμαι σχεδόν πάντα σίγουρος
πως πρόκειται για τεχνάσματα.
"Τέχνασμα" το σχόλιο λοιπόν)

Μου θύμισε το "Oι Εραστές του Αρκτικού Κύκλου"

Οtto y Αna...

10:14 AM  
Blogger triantara said...

@τελικό σίγμα: όπα, όπα! την έχω δει την ταινία, αλλά τι ακριβώς σου θύμισε καλέ ο διάλογος μου απ'την ταινία;; (πρέπει να έχουν περάσει 3 χρόνια από τότε που την είδα...)
α! και καλώς ήρθες :)

10:23 AM  
Blogger τελικό σίγμα said...

Otto: I'll love you always and if the petrol runs out, I'll die.

Kαλώς σε ξαναβρήκα.

3:19 PM  
Blogger TZONAKOS said...

Εμένα μου θύμισε πως καμμία δεν δέχθηκε ποτέ να την πάω βόλτα με το ποδήλατό μου, αλλα ποτέ με δικαιολογία τα λάστιχα !
Ολο κάτι άλλο έβρισκαν, συνήθως λέγοντας " πφφφφφ... " :(

:\

8:55 PM  
Blogger triantara said...

σόρρυ παιδιά για την εξαφάνιση του ποστ. εσωτερικές ανησυχίες... ;)

@τελικό σίγμα: σ'ευχαριστώ που μου το θύμισες

@τζονάκος: δηλαδή τι δικαιολογίες σου έλεγαν καλέ;;;;
ξενέρωτες...

:)

12:19 AM  
Blogger Διαιρέτης said...

Καντάρι είναι ένας απλουστευμένος τύπος ζυγαριάς, lol...

Φιλιά,
Στέλιος

1:21 AM  
Blogger Αιολος said...

Γεια σου ρε τριαντάρα...

10:39 AM  
Blogger X-ray said...

Αν θέλετε κι άλλη βόλτα με ποδήλατο στις 19&20 Μαϊου/24 ώρες για το ποδήλατο στην Αθήνα :)

3:23 AM  
Blogger o geros said...

Υπέροχο κείμενο! Δυνατός διάλογος! Πρέπει να έχει κανείς τα μάτια του ανοιχτά. Γιατί όταν ανεβαίνουν δύο σε ένα ποδήλατο, το πίσω λάστιχο μοιάζει να ξεφουσκώνει λόγω του βάρους. Δεν μπορείς να βγάλεις ΄βιαστικά συμπεράσματα!

7:43 AM  

Post a Comment

Links to this post:

Create a Link

<< Home