Saturday, June 30, 2007

Δεν ξέρεις τι θέλεις

Photo by jclairemc

Σήμερα διάβασα ένα κόμμεντ κάποιου ανώνυμου που άφησε σε παλιό μου ποστάκι:
Den xereis ti 8eleis. Mporeis na katalabeis to nohma ths Zwhs. Eisai 30 xronvn kai anti na kaneis skepseis gia oikogeneia gia paidia...

Σ'ευχαριστώ καλέ μου ανώνυμε, γιατί για άλλη μια φορά μου θυμίζεις ότι τελικά the best way is my way...
Δεν είμαι 30 χρονών. Είμαι 32 και τον Σεπτέμβριο θα λέει 33 στο πρόφαιλ αυτού του μπλογκακίου.

Το νόημα της ζωής το ξέρω ε;;; Για πες μου λοιπόν πιο είναι, γιατί αν εννοείς ότι όταν γίνεσαι 30 το μαθαίνεις, τότε μάλλον εγώ έλειπα απ'το μάθημα εκείνη την ημέρα ρε πούστη μου...

Σκέψεις για οικογένεια και παιδιά κατάλαβα ότι είναι καλύτερα να κάνεις, όταν είσαι ήδη αυτόνομος και έχεις προσφέρει πρώτα τα βασικά στον εαυτό σου, και μετά μπορείς να τα δώσεις σε κάποιον άλλον. Αυτό βέβαια δεν σημαίνει ότι έχεις την επιλογή. Τις περισσότερες φορές σου έρχεται εκεί που δεν το περιμένεις. Κι άμα νομίζεις ότι υπάρχει η ''σωστή ώρα'' για παιδιά να σου πω μόνο ΜΠΟΥΧΑΧΑΧΑΧΑ.

Αν λοιπόν ο μόνος σκοπός της ζωής μου ήταν να ξεπετάξω δυο τρία κουτσούβελα έτσι, για να τά'χει ο μπαμπάς μου φωτογραφία και να τα δείχνει στους υπόλοιπους στο καφενείο ή για να τρέχω κι εγώ με όλες τις άλλες βορειοπροαστιώτισσες στην πλατεία των Βριλησσίων να τα δείχνω, τότε θα είχα παντρευτεί ήδη τον περασμένο Σεπτέμβριο όπως και κανόνιζα και θα κατέβαινα στην Ελλαδίτσα μια-δυο φορές τον χρόνο να το παίζω ξενιτεμένη.

Το ότι πήρα τα μπογαλάκια μου και κατέβηκα στην Ελλάδα τελικά δείχνει ότι μάλλον δεν θα έπρεπε να γίνει έτσι.

Ή προσπαθείς να με πείσεις ότι εσύ κι οι περισσότεροι ξέρουν ΑΚΡΙΒΩΣ τι θέλουν από την ζωή τους ή ότι έκαναν συνειδητά παιδιά και οικογένεια με τον τρελό έρωτα της ζωής τους που τυχαίνει να είναι και ο τέλειος άνθρωπος άμα λάχει;;;; ΛΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΛΛΛΛΛ!

Για να ξέρεις τι θες, καλέ μου άνθρωπε, πρέπει πρώτα να μάθεις τι ΔΕΝ θες. Και μόλις τώρα αρχίζω και καταλαβαίνω τι θα πει αυτό...

ΔΕΝ θέλω να είμαι σαν την Ε. που από τα γεννοφάσκια της ακούει τι άχρηστη που είναι γιατί σαν γυναίκα ο μόνος σκοπός της είναι να κάνει παιδιά σ'αυτήν την γη και να ταΐζει τον κουβαλητή της. Κι έτσι έμεινε 10 χρόνια με τον πρώτο άντρα που την κοίταξε και όταν την χώρισε γιατί ήθελε να "δει κάτι άλλο" άρχισε εκείνη να κοιτάει πόσα λεφτά και τι αυτοκίνητο έχει ο κάθε γκόμενος για να της κάνει "καλή οικογένεια"...

ΔΕΝ θέλω να είμαι σαν την Ν. που από την κατάθλιψη της και την αηδία που της προξενεί η ιδέα να μείνει με τους γονείς της, προτίμησε να μένει με έναν άντρα-παιδί, να παίζει τον ρόλο της μάνας και της καθαρίστριας κι έτσι να νομίζει ότι έχει βρει τον σκοπό της (που τελικά μάλλον έτσι είναι αλλά σόρρυ, πάω να ξεράσω).

ΔΕΝ θέλω να είμαι σαν την Α., που έχει δύο παιδιά αλλά καιρό για κάτι άλλο δεν έχει και από την πίκρα της κάθε φορά που θα με δει, θα τονίσει έμμεσα αλλά καλοχτυπημένα, ότι καλύτερα να κρατάει αυτή το μωρό στην αγκαλιά της, και όταν θα γίνω μάνα, ε, θα μάθω κι εγώ πως να το κρατάω και να μην με κουράζει τώρα με "ανοησίες και άλλα τέτοια".

ΔΕΝ θέλω να γίνω σαν την Ε. που άφησε τον φίλο της επειδή την χτύπησε, αλλά μόλις έμαθε ότι είναι έγκυος ξαναγύρισε κοντά του και τώρα μένει μαζί με εκείνον και την μάνα του.

ΔΕΝ θέλω να γίνω σαν την Α. που βρήκε τον "τέλειο" άντρα στην Γερμανία, τον παντρεύτηκε, έκανε 2 παιδιά, παράτησε την γαμάτη δουλειά της σαν αρχιτεκτόνισσα, έχει αλλάξει 3 διαφορετικές χώρες λόγω της δουλειάς του άντρα της, και μετά από 15 χρόνια θα τον χωρίσει για να γυρίσει εδώ μόνη της με 2 παιδιά, μετανιώνοντας αυτά που έκανε...

Έχω δεκάδες άλλα παραδείγματα, αλλά ελπίζω να "πιάνεις" τι θέλω να πω (μπα, δεν νομίζω αλλά χέστηκέισον...).

Από την άλλη σίγουρα υπάρχουν δεκάδες άλλα θετικά παραδείγματα (εγώ έχω γνωρίσει μόνο 1 μέχρι τώρα, την καλύτερη μου φίλη και κουμπάρα μου, οπότε βάλτε με στην θέση μου αν είναι ρε παιδιά) και σίγουρα όταν βρεθεί ο σωστός άνθρωπος για σένα, στ'αρχίδια σου όλα τα υπόλοιπα. Όχι 2 αλλά 32 παιδιά θα θες να κάνεις μαζί του, να πας να μείνεις στην Αλάσκα μαζί του, θα είσαι ο εαυτός σου μαζί του και θα σε γουστάρει όπως είσαι (ή κατά 60% αν είσαι πραγματικά ΠΟΛΥ τυχερός).

Επίσης, να μην ξεχνάμε και το μαγικό αυτό timing που όσο τέλειος για σένα κι αν είναι ο άνθρωπος δίπλα σου, άμα το γαμημένο
timing είναι λάθος, τότε δεν θα το δεις καθόλου όσο και να γαμιέται ο Δίας!

Όταν λοιπόν ακούω παπαριές του στυλ "ακόμα να παντρευτείς; ακόμα να κάνεις παιδιά;" από διάφορους "φίλους", "καλούς συγγενείς" και άλλες ύαινες που περιμένουν να σε κατασπαράξουν μόλις πέσεις στην λάσπη, κρατιέμαι ρε φίλε, για να μην ξεράσω πάνω σου πράσινη χολή. Κι άμα σε δω να χαμογελάς στραβά, γιατί νομίζεις ότι κατάφερες να με πληγώσεις θυμίζοντας μου ότι "είμαι ακόμα στο ράφι", έ, εκεί βλέπω σαν σε ταινία τα άμοιρα παιδάκια σου που θα πληρώσουν όλα σου τα απωθημένα και το άδειο κουφάρι σου που έχει σαπίσει πάνω σου κι εσύ μέσα στην ανάγκη σου να καθρεπτίζεις το κόμπλεξ σου επάνω μου, δεν τό'χεις καταλάβει...

Κι επειδή απόψε είναι μια νύχτα με πανσέληνο, όση ώρα εσύ θα μπαίνεις στα μπλογκς για να διδάξεις "τον δρόμο τον σωστό" ή θα τρέχεις με την γυναικούλα σου να ξεσκατίσεις τα παιδάκια σου και θα βλέπεις (αν έχεις παράθυρο στο δυάρι που μένεις και πληρώνεις γι'αυτό νοίκι στην πεθερά σου) το φεγγάρι απ'το μπαλκόνι, εγώ θα πάρω το πιπίνι να πάμε σε κάποια παραλία με θερινό σινεμά επάνω στην άμμο (ναι, υπάρχει κι αυτό εδώ κοντά...) και θα βγάλουμε μάλλον τα μάτια μας μετά την ταινία, έτσι, γιατί μπορούμε, γιατί δεν έχουμε αηδιάσει ο ένας τον άλλον ακόμα και θα γυρίσουμε στο σπίτι ότι ώρα μας γουστάρει, γιατί είμαστε κι οι δυο "στο ράφι" ακόμα.

Και αν νομίζεις ότι αυτά τα γράφω για να σε διασκεδάσω, τότε σόρρυ. ΔΕΝ-ΘΑ-ΜΠΟΡΕΣΩ!

(φτου! κι ότι είχα αποφασίσει να μην ξαναγράψω σεντόνια το κέρατο μου μέσα!!! :)

listen to: The beast in me - Nick Lowe

Labels:

Tuesday, June 26, 2007

A night with tenors and sopranos...

Placido Domingo

Με την γνωστή κωλοφαρδίαση που με κυνηγάει, χωρίς καν να το επιδιώξω, χωρίς ούτε καν να το θέλω (αλλά λόγω ανωτέρας βίας και ψυχολογικού εξαναγκασμού τι να κάνω, ενέδωσα η κακομοίρα και πήγα.. ;), βρέθηκαν προχτές δωρεάν εισιτήρια για τον Πλάθιντο Ντομίνγκο (μην πει κανείς ΠλάΣιντο, θα τον καρυδώθω!).

Παρόλο που είχε αφόρητη ζέστη, καταφέραμε:

1) μετά από πολύωρη προσπάθεια (ντάξει, στους 40 βαθμούς η απόσταση Ευαγγελισμός-Καλλιμάρμαρο είναι Σπάτα-Πειραιάς με τα πόδια..) να βρούμε περίπτερο με παγωτό Boss! (αυτό με τα μύγδαλα :)

2) να μπούμε μέσα στο στάδιο, αφού όσους είχαν κερδίσει προσκλήσεις μας πηγαινόφερναν από την μία πύλη στην άλλη. Οι φύλακες δεν ήθελαν να αποφασίσουν από που θα μας βάλουν εμάς τους τζαμπατζήδες (προσωπικά νομίζω ότι το φχαριστήθηκαν να παίζουν πινγκ-πονγκ...)

3) να μας δώσουν πρόγραμμα, το οποίο ήταν πολύ χρήσιμο α) σαν βεντάλια και βου) να χρησιμοποιήσουμε την φάτσα του Πλάθιντο για μαξιλαράκι

4) να δούμε από (μακριά έστω) τον "επίσημο" κο Αντώναρο (τον μεγάλο γιατί ο μικρός μας την έκανε. Μάνοοοοοοοοοοοοοοο, δεν μπόρεσα να του μιλήσω Γερμανικά μωρέ, αφού θα με έπιαναν με τα τσόκαρα οι άλλες "επίσημες" άμα έκανα ότι σκαρφάλωνα το τοιχάκι.. :)

5) να δούμε για πρώτη (και μάλλον τελευταία φορά) στα ζωντανά (εντελώς όμως) τον Πλάθιντο και την μις Κάθριν Ταδοπούλου καθώς και τις 4 διαφορετικές τουαλέτες που είχε κουβαλήσει η κακομοίρα, μια και δεν της είχαν πει ότι λιώνουν τα μάρμαρα στην Αθήνα

6) να ακούσουμε απόσπασμα από την Κάρμεν, το οποίο τραγουδούσε η Κάθριν, με μουσική υπόκρουση τον συναγερμό αυτοκινήτου παρκαρισμένο ακριβώς έξω απ΄το στάδιο... :)

Tony Soprano

Α, και μια και το θυμήθηκα, τέρμα και οι Σοπράνος (η τηλεοπτική σειρά ωρέ...). Πάει ο Τόνυ, πάει και ο Πουόλι, πάει κι ο Σιλ. Aφού τους έκραξαν στην Αμερική ότι βγάζουν κακό όνομα στους Ιταλοαμερικάνους και μετά από 6 σαιζόν μας άφησαν χρόνους. Γαμώτο...

Α, και θυμήθηκα επίσης και τον καρατσιγκουναρέο πρώην φίλο της κολλητής μου (δώστε έμφαση στο "πρώην"...), που της ζήταγε λεφτά για τον καφέ της όταν έβγαιναν μαζί, ή την βενζίνη για όταν πήγαιναν για μπάνιο (προσοχή, ΌΧΙ σε εκδρομή που έτσι κι αλλιώς τα μοιράζεσαι αυτά, αλλά σε απλό μπανάκι με το γκομενάκι...) και άλλα ευτράπελα τα οποία τα θυμήθηκα (και συγχίστηκα) στο στάδιο (ίσως επειδή ο πρώην της ήταν ένας από τους μουσικούς, αλλά δεν είναι το θέμα μας τώρα...) και θα επανέλθω σε σχετικό ποστάκι...

Ντάξει, ωραία ήταν η βραδιά, αλλά δεν μπορώ να πω ότι ξετρελλάθηκα τελείως... Ίσως αν έκανε λιγότερη ζέστη, να είχα συγκεντρωθεί στην συναυλία και όχι στο πότε θα κάνω μπάνιο με παγάκια...

Τέλος, να ευχαριστήσω θερμά εκ μέρους ολόκληρου του κοινού εκείνης της βραδιάς τον αγαπητό συν-ακροατή που καθόταν ακριβώς από πίσω μας, και επειδή μάλλον ήταν γεμάτος απωθημένα που η μαμά του δεν τον έκανε τενόρο, χειροκροτούσε ολόκληρα 10λεπτα κάθε φορά που τελείωνε ένα κομμάτι και αφού είχαν σταματήσει όλοι οι υπόλοιποι και φώναζε πάντα πρώτος-πρώτος "Μπράβα Ντομίνγκο! Μπράβα Ντομίνγκο".

Δυστυχώς αυτό το τελευταίο ακουγόταν έτσι: "Μπράβα Νίκο! Μπράβα Νίκο!".

Άντε και καλό Σουκου...

Ακούτε: I've tried everything - Eurythmics (Soprano Soundtrack)

Labels: ,

Tuesday, June 19, 2007

White nights

Φαντάσου να είσαι Παρασκευή βράδυ στις 9 ακόμα στο γραφείο, γιατί γίνεται χαμός.

Φαντάσου να μαζευτεί η ομάδα και να αρχίσουν να σου ζητάνε να τους κλείσεις εισιτήρια για εξωτερικό.

Φαντάσου επίσης αστειεύοντας να σου πετάξουν, "Λενάκι, θες να έρθεις κι εσύ; Χρειαζόμαστε σουπόρτ."

Φαντάσου να τους απαντήσεις, "Φυσικά!"

Φαντάσου να έρθει μετά από 20 λεπτά ο αφεντικός σου και να σου πει, "Ωραία, εμείς φεύγουμε Σάββατο, εσύ ανεβαίνεις Κυριακή..."



Φαντάσου να είναι 23.30 και να βλέπεις ακόμα το ηλιοβασίλεμα από τον 7ο όροφο του κτιρίου.

Φαντάσου να κοιμάσαι 4 ώρες την ημέρα και τις υπόλοιπες 20 να κάθεσαι σε ένα γραφείο με άλλους 20 και να ξενυχτάτε.

Φαντάσου να είχες εισιτήριο επιστροφής για την Πέμπτη και τελικά θα φύγεις Τρίτη (και αν...)

Φαντάσου να έχει το γαμάτο ξενοδοχείο στο οποίο μένεις, μια γαμάτη πισίνα που μάλλον τελικά μόνο στις φωτογραφίες θα την δεις...

Φαντάσου να έχει γιορτή μεσοκαλόκαιρου κι εσύ να είσαι ακόμα κλεισμένη στο γραφείο...





Φαντάσου να την είχες κοπανήσει πιο νωρίς την Παρασκευή απ'την δουλειά και να έτρωγες τώρα τον καύσωνα στην μάπα...



Ρε ουστ!



:)

Labels:

Tuesday, June 12, 2007

"Στην Ρόδο οι στρατιώτες κι οι Καναδέζες απαγορεύονται τα πρωινά..."

Pic by ssuunnyy

Ααααχχχ... τι ωραία να πηγαίνεις στην θαλασσίτσα με το πιπινάκι σου, τον κολλητό του, την κοπελιά του και άλλον έναν φίλο τους μια ωραία Κυριακή.

Τι ωραία να κάθεσαι δίπλα στο κυματάκι, να απλώνεις την κρεμούλα για τον ήλιο, να σε παίρνει ο ύπνος πάνω στην ξαπλώστρα μια και δεν σ'αφήνει ο Mr. Baywatch να παίξεις ρακέτες για να μην ενοχλείς τους άλλους λουόμενους (σημ. να ΜΗΝ ξαναπάμε στην ίδια παραλία...), και μετά να πηγαίνετε σε ωραίο ψαροταβερνάκι όπου θα αρχίσουν τα ανέκδοτα από τον στρατό, για να γελάσετε λιγάκι:

Κολλητός: Και που λέτε, ήμουν οδηγός του τάδε στρατηγού και περνάγαμε ωραία αλλά μια φορά, ε, δύο-τρεις φορές, πήγα σε ένα κωλάδικο και άργησα να ξυπνήσω οπότε με έδιωξε... αλλά πέρναγα καλά τότε με την Καναδέζα...

Τριαντάρα: [κοιτάει αμήχανα και σε κλάσματα του δευτερολέπτου την κοπελιά του κολλητού που κι αυτή είναι αμήχανη... ώστε με Καναδέζα τά'χε τότε ο καλός της ε; Όντως καλά φαίνεται πως πέρναγε...]

Κολλητός: (συνεχίζει) και μετά ρε γαμώτο έφεραν έναν άλλο στρατηγό που ήταν πολύ χαβαλές και πήγαινε κάθε βράδυ στα μπουζούκια. Σ'αυτόν έπρεπε να με είχαν αναθέσει ρε πούστη μου!

Τριαντάρα: Ναι, νιώθουμε όλοι την αδικία που σου έτυχε τότε...

Πιπίνι: Και να φανταστείς, τα πρωινά στην Ρόδο απαγορεύεται να γυρνάνε τόσοι στρατιώτες με Καναδέζες γιατί ο κόσμος νόμιζε ότι είχε γίνει πραξικόπημα και φοβόταν!

Τριαντάρα και κοπελιά κοιτάζονται και σκέφτονται το ίδιο:
[μα καλά, πως τις ξεχώριζαν τις Καναδέζες ρε γαμώτο; Τους φόραγαν το διαβατήριο στο κούτελο;; Και γιατί μόνο οι Καναδέζες;; Γιατί όχι, πουχου, και τις Αγγλίδες;;; Αφού είναι γεμάτο το νησί μ'αυτές... μουμπλε, μουμπλε, μουμπλε...]

(Σε όλα τα θηλυκά που διάβασαν αυτές τις γραμμές και σκέφτονται το ίδιο...
βαριέμαι να εξηγώ, ρωτήστες τους πατεράδες/αδερφούς/ξαδέρφους/γκόμενους σας... :)

Labels:

Friday, June 01, 2007

Για την Αμαλία



Πολλοί ίσως να έχετε ακούσει τελευταία στις ειδήσεις και να εχετε διαβάσει στον τύπο για την Αμαλία Καλυβίνου μια τριαντάχρονη που άφησε τούτο τον κόσμο μετά από πολύχρονο αγώνα με τον καρκίνο, και με την ανεπαρκεια και την αναλγησία και του συστήματος υγείας της χώρας μας αλλά και ορισμένων λειτουργών που ξέχασαν τι δουλειά κάνουν, οι Έλληνες bloggers σε μια προσπάθεια να τιμήσουν το κουράγιο της Αμαλίας και να διεκδικήσουν το δικαίωμα όλων σε σωστή και δωρεάν περίθαλψη αποφάσισαν την Παρασκευή 1η Ιουνίου να βομβαρδίσουν τα blogs με το μύνημα που βρίσκεται στην ακόλουθη διεύθυνση http://giatinamalia-blog.blogspot.com/ και http://giatinamalia-blog.blogspot.com/ το ίδιο μήνυμα θα σταλεί σε ολους τους φορείς εντός και εκτός Ελλάδος και σε όποιον άλλον εχει σχέση με θέματα υγείας και μπορεί να επιδράσει στην βελτίωσή τους.

όσοι από εσάς ενδιαφέρεστε βοηθείστε την προσπάθεια αυτή αφήνοντας ενα μηνυμα στα clubs σας και σε εκείνα που είστε μέλη την Παρασκευή 1η Ιουνίου, με το κείμενο που θα βρειτε στην παραπάνω διεύθυνση με το λινκ του μπλογκ της Αμαλίας http://fakellaki.blogspot.com/ που περιγράφει την κατάσταση που επικρατεί και στέλνοντας κι εσεις emails με το κείμενο και το banner, στις διευθύνσεις που προτείνονται εδώ http://polsemannen.blogspot.com/2007/05/blog-post_30.html#links


Η ΥΓΕΙΑ ειναι ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΟΛΩΝ και ΥΠΟΧΡΕΩΣΗ των ΛΕΙΤΟΥΡΓΩΝ ΤΗΣ