Saturday, August 25, 2007

Mια θέση στην Σαχάρα

Photo by yianisn

Είπα μια φορά κι εγώ να κάνω τον γύρο της Πελοποννήσου. Να δω επιτέλους what all the fucking fuss is about με τα δάση στον Ταΰγετο, με τα πυργόσπιτα της Μάνης, με τα σπήλαια του Διρού, με την καταγάλανη θάλασσα και τις ερημικές παραλίες, μέρη τα οποία θα έβλεπα για πρώτη φορά...

Δευτέρα 20 Αυγούστου 2007: Φτάνουμε Καλαμάτα και καθόμαστε να δούμε την κολλητή μου.

Photo by yianisn

Τρίτη 21 Αυγούστου 2007: Φτάνουμε στο Πόρτο Κάγιο το τελευταίο μέρος στο "μεσαίο δάχτυλο" της Πελοποννήσου, το οποίο είχε καεί την προηγούμενη βραδυά. Οι λίγοι κάτοικοι (8-10 σπίτια έχει εκεί, και πολλά σας λέω) ήταν άγρυπνοι και κουρασμένοι αλλά δεν σταματούσαν να εξυπηρετούν τους λίγους τουρίστες που είχαν καταφέρει να φτάσουν τον τόπο τους.

Τετάρτη 22 Αυγούστου 2007: Ακολουθούμε την συμβουλή μιας συναδέλφου που μας πρότεινε να περάσουμε από τον Γερολιμένα. "Είναι ωραία εκεί", μου λέει στο τηλέφωνο και έχει δίκιο. Βρίσκουμε τον τέλειο κολπίσκο με τον τέλειο ξενώνα και περνάμε 2 τέλειες μέρες (από κει είναι και η φώτο του προηγούμενου ποστ).

Παρασκευή 24 Αυγούστου 2007:

Photo by yianisn

Στις 23:00 κάθομαι με το λάπτοπ στο μπαλκόνι μας. Εδώ και 2 μέρες έχει κοπεί το ρεύμα, αφού κάηκαν οι πυλώνες μεταξύ Αρεόπολης και Γερολιμένα. Τηλέφωνο δεν υπάρχει, ο ξενώνας έχει γεννήτρια για να έχουμε φως, μετρητά δεν έχουμε, τα επόμενα ΑΤΜ είναι στην Αρεόπολη. Μπαίνω μέσω κάρτας 3G στο ίντερνετ και μέσω online banking ("τίναι τούτο;;;" ρωτάει η ιδιοκτήτρια...) πληρώνω το δωμάτιο. Απέναντι, σε απόσταση 500 μέτρων, έχει λαμπαδιάσει το βουνό.

Στις 00.30 φεύγουμε σαν τους κλέφτες. Οι λιγοστοί κάτοικοι του Γερολιμένα είναι όλοι έξω από τα σπίτια τους, βλέπουν τις φλόγες απέναντι και περιμένουν, άλλοι να ανοίξουν τις μάνικες και άλλοι να βουτήξουν στην θάλασσα.

Την ίδια νύχτα κατά τις 2.30: φτάνουμε στην Καλαμάτα.
Είχαμε πάρει τηλέφωνο την αστυνομία και μας είπε ότι ο δρόμος μέσω της Αρεόπολης για Καλαμάτα είχε ανοίξει. Πάλι καλά που κατά τύχη είχαν δίκιο... Περάσαμε μέσα από την κόλαση, μέσα στην νύχτα οι κορμοί των δέντρων είχαν ακόμα φλόγες, η φωτιά παραμόνευε στο έδαφος να κάνουμε εμείς ή κανένα ζωάκι μια λάθος κίνηση.

Σάββατο 25 Αυγούστου 2007: Στον Γερολιμένα όλοι καλά, πήρα τηλέφωνο στον ξενώνα, δεν κάηκε κανείς, ευτυχώς.
Η φωτιά έχει φτάσει στην Καλαμάτα, την βλέπουμε μερικά χιλιόμετρα μακριά πάνω στο βουνό. Το πρωί κάποιος έβαλε φωτιά στο σπίτι του την ώρα που έκοβε με ένα μηχανικό πριόνι. Το ελικόπτερο αφήνει το βουνό και τρέχει στην πόλη, λίγα μέτρα μακριά από το ξενοδοχείο μας...

Σάββατο βράδυ και έχουμε πανηγύρια στο ξενοδοχείο.

Από την μία οι φλόγες να κατεβαίνουν προς την Καλαμάτα ανάμεσα από τα βουνά και από την άλλη στην πισίνα του ξενοδοχείου γιορτάζουν έναν γάμο. Φωτιά στο βουνό, "μ'αναβεις φωτιές" από τα μεγάφωνα εδώ. Και δώστου να χοροπηδάνε οι κωλόγριες μαζί με την νύφη και την κολλητή της μέχρι τη 1 τα ξημερώματα. Μεταθέτω μήπως την οργή μου στο γλέντι τους;;; Ε ναι, και στ'αρχίδια μου. Όπως γραμμένο έχω πλέον και το "φοβερό" ξενοδοχείο - MESSENIAN BAY, ΜΗΝ το ξεχάσετε αυτό! - που προτίμησε να δώσει όλο το ρεύμα για τα κλαρίνα των ξέκωλων στην πισίνα και να κλείσουν το κλιματιστικό στα δωμάτια, με αποτέλεσμα όλοι οι επισκέπτες να είναι με τα νεύρα κουρέλια στα μπαλκόνια, με τα παιδιά τους να κλαίνε και να μην μπορούν να κοιμηθούν.

Πέθανε κι ο Μπέργκμαν, που να προλάβω να του δώσω τις ιδέες για ταινία. Μπα, πιο πολύ για Αλμοδόβαρ μου κάνει, προλαβαίνω ακόμα.

Κυριακή 26 Αυγούστου 2007: καινούρια τρομάρα. Ο brother ήταν Κορινθία, για να ξεκουραστεί το Σουκού και τρέχουν να σωθούν με την φωτιά στον κώλο. Δυο γνωστοί του καίγονται στην Αρεόπολη... Ευτυχώς προλαβαίνουν και φτάνουν Αθήνα. Είναι καλά. Εμείς εγκλωβισμένοι ακόμα στην Καλαμάτα.

Τι να πω για την οικονομική, την οικολογική και την κοινωνική καταστροφή εδώ;;

Τι να πω για τα μουνόπανα τους πολιτικούς (ανεξαρτήτως κόμματος, αυτό εννοείται έτσι;) που δεν θα μάθουμε ποτέ ποιος από αυτούς μας πούλησε για τους δικούς του πάντα αρρωστημένους λόγους;

Τι να πω όμως και για την δική μας ευθύνη, γιατί εμείς φταίμε που γίνονται όλα αυτά, γιατί δεν έχουμε τα αρχίδια να κάνουμε κάτι και γιατί βολευόμαστε μέσα στον δικό μας μικρόκοσμο, προσέχοντας μόνο τον εαυτούλη μας και τα παιδάκια μας, το αυτοκινητάκι μας και το εξοχικάκι μας;;

Μια από τις αγαπημένες μου ταινίες είναι το "Τhe Sheltering Sky" του Bertolucci στα ελληνικά αν δεν κάνω λάθος λέγεται "Τσάι στην Σαχάρα". Να ευχαριστήσω όλους αυτούς που συνεισφέρουν κάθε χρόνο να γίνει ο τόπος μας μια καινούρια Σαχάρα. Γιατί όλοι μας έχουμε δικαίωμα για μια θέση στην έρημο βρε παιδιά. Μην σπρώχνεστε και όλοι θα πάρετε, ντάξ;

Labels:

5 Comments:

Blogger The Motorcycle boy said...

Δες το τελευταίο ποστ της Μανταλένας σχετικά με το "ποιος μαλάκας πούλησε". Η μαλακία αγαπητή μου έχει πάντα ονοματεπώνυμο.
Α ναι κι εκείνο το Τσάι στη Σαχάρα δεν μου άρεσε -όλο μύγες ήταν. Αλήθεια, με τη φωτιά κάηκαν οι μύγες;

9:06 PM  
Blogger tsaperdona said...

αυτά τα 30!


υγ μας κάνουν όλα να τα βλέπουμε στάχτη και μπούρμπερη...


υγ οκ ξέρω....δεν είναι ώρα για αστεία...

1:23 AM  
Blogger Μαρία said...

"Αξέχαστες" οι διακοπές σου βλέπω...

11:05 AM  
Blogger charlie alexandra said...

na sou po ... xose ligo akoma. sikonei aneta sou leo. me bgazeis ki apo ti fasi na prepei na ta ksanapo ...xose sis me full endasi

5:07 PM  
Blogger triantara said...

@motorcycle boy: πολύ ενδιαφέρον το ποστάκι και φοβάμαι ότι φαίνεται πολύ αληθινό...
μόνο οι μύγες; μέχρι και οι τρίχες απ'τα κωλιά μας κάηκαν!

@tsaperdona: χμ... τα θέλει κι εσένα ο κώλος σου... ;)

@maria: αυτές όχι, δεν πρόκειται να τις ξεχάσω ποτέ!

@charlie: μην ανησυχείς, τώρα έχω πάρει φόρα :)

10:05 AM  

Post a Comment

Links to this post:

Create a Link

<< Home