Γιατί κατεβαίνω στην σπηλιά;;

Photo by triantara

Τόσος χαμός έχει γίνει με αυτό που έγινε στην Πελοπόννησο. Χαμός στα κανάλια, χαμός στα σπίτια, φωνάζουν οι γονείς/δάσκαλοι/πολιτικοί, ξαφνικά γύρισαν οι προβολείς στα λεγόμενα extreme sports μια και χτύπησαν φλέβα οι τηλεοπτικοί σταθμοί με τα πτώματα στα ποτάμια, με τους συγγενείς που κλαίνε και ωρύονται, ψάχνουν για "τράγους" στις διάφορες εταιρίες που πουλάνε αδρεναλίνη και αέρα ελευθερίας για να τις σταυρώσουν...

Σώπα ρε! Ο άνθρωπος κρεμόταν από τα βράχια και σερνόταν στις σπηλιές πολύ πριν φτιάξει αυτό το "στρογγυλό με την τρύπα στην μέση που πάει γύρω-γύρω" και τώρα μας πόνεσε ξαφνικά που ξαναγυρίζουμε σαν τα πιθήκια στα δέντρα...

Με τον καιρό θα περάσει κι αυτός ο πανικός. Έτσι, για να περνάει η ώρα και για να ανεβαίνουν οι ακροαματικότητες, όχι δηλαδή ότι ανησυχεί κάποιος πραγματικά για την σωματική μας ακεραιότητα. Και τώρα αναρωτιέμαι κι εγώ, μήπως αυτά που κάνω είναι τελικά επικίνδυνα;
Μιλάνε για "κουλτούρες αδρεναλίνης" αφού οι ζωές μας έχουν πιάσει πάτο, έχουν λασπώσει, είναι ανιαρές και βαρετές... Γιατί ρε;; Θα προτιμούσες δηλαδή να ζούσες 100 χρόνια πριν; Που εκεί σε έπιανε κόψιμο και ψόφαγες στην χέστρα; Που εκεί πάλευες καθημερινά με την φύση, όχι επειδή γούσταρες αλλά αν δεν το έκανες θα σου έπαιρνε το ποτάμι την σοδιά, τα ζώα, κουλουπου;; (και πολύ είπα για τα 100 χρόνια. Κάντο 50, 30...)

Photo by triantara

Δεν είπαμε ότι το μυαλό του ανθρώπου είναι αχόρταγο;; Ανικανοποίητο; Όταν έχεις καλύψει όλες σου τις βασικές ανάγκες (σεξ, μαμ, κακά και νάνι) είναι επόμενο να ψάχνεις για καινούριες "κατακτήσεις"...

Μήπως δεν ξέρει ο κάθε "τρελός" που τρέχει στα φαράγγια, στις λίμνες, στα ποτάμια, στα βουνά και στα βάραθρα ότι άνα πάσα στιγμή μπορεί να σκοτωθεί;;; Μήπως όμως ξεχνάει και ο κάθε, πουχου, πεζός ότι μπορεί να πάει για τσιγάρα και να γίνει λιώμα από ένα Ι.Χ.;;;; Το να πεθάνεις σε ένα φαράγγι δεν διαφέρει ΚΑΘΟΛΟΥ από το να πεθάνεις γλυστρώντας στο σαπούνι που άφησες να πέσει.
ΚΑΜΙΑ διαφορά!

Και οι δύο περιστάσεις έχουν να κάνουν με ένα και μόνο δεδομένο. Έλλειψη σεβασμού, που οδηγεί στην απροσεξία, στην επιπολαιότητα. Αν αφήσεις το σχοινί σου να τρίβεται στον βράχο έχει το ίδιο αποτέλεσμα με το νερό που βάζεις απρόσεχτα στην καφετιέρα και χύνεται πάνω στο πολύμπριζο (όπως δηλαδή πήγα εγώ να τα κακαρώσω στην δουλειά πριν 2 βδομάδες..).

Βλέμματα αποδοκιμασίας για τα διάφορα "τρελά" που κάνω έχω συνηθίσει. Δεν περιμένω από καμιά συντηρητικούρα να καταλάβει πως μπορεί να νιώθω την ώρα που ενώ εκείνος μπορεί να τρώει το γαλακτομπουρεκάκι του και να φυτουλιάζει μπροστά σε μια τηλεόραση, εγώ να αιωρούμαι πάνω από 50-70-100 μέτρα και να κρατάω την ζωή μου σε ένα σχοινί και μερικά εξαρτήματα...

Άντε να του εξηγήσεις πως είναι την πρώτη φορά που θα δεις το φως του ήλιου να διαπερνάει την είσοδο ενός σπηλαίου. Πως είναι να σέρνεσαι μέσα σε στενά τοιχώματα και μετά από 90 μέτρα βάθος να βρεθείς και να κάνεις μπάνιο σε μια υπόγεια, καταγάλανη λίμνη... Εσύ, άλλοι 2-3 νοματαίοι, ο φακός σου και κανά σκατό νυχτερίδας...

Photo by triantara

Συνεχίστε λοιπόν να τρώτε το γαλακτομπούρεκο σας, να χουφτώνετε βαριεστημένοι τον γκόμενο/την γκόμενα σας την ώρα των διαφημίσεων, να διαβάζετε το Ε της Κυριακής στον καμπινέ, να καπνίζετε τον καρκίνο σας και να τρώτε τον θάνατο σας... κι αφήστε αυτούς που διαλέγουν κάτι διαφορετικό και το κάνουν ΕΝ ΓΝΩΣΗ τους, στην ησυχία τους "γαμώ την πουτάνα μου μέσα!" που θα έλεγε και μια αδελφή ψυχή... ;)

(δεν προσπαθώ να πείσω κανέναν για τίποτα. οποιανού του αρέσει μπορεί να κουνάει το κεφάλι του αποδοκιμαστικά ή να σκέφτεται πόσο γαμάτα είναι όλα αυτά. βέβαια, αν δεν σε "πιάνουν" αυτά που γράφω, ρίξε μια ματιά σ'ένα απειροελάχιστο αυτών που είδα. αν δεν σε αγγίζουν ούτε αυτά, ε, είσαι άνιωθος λέμε!!! ;)

Soulmates

Photo by meiuqer

- πόσο δύσκολο είναι να εμπιστευτείς κάποιον;
πόσο δύσκολο είναι να ανοίξεις το στόμα σου και να δείξεις ότι άρρωστο υπάρχει μέσα σου;
και γιατί να το κάνεις άλλωστε;

- το έκανες και παλιά.

- και τι πέτυχα; έχεις όρεξη να γελάσει πάλι κάποιος μαζί σου;
να σε κρατάει αγκαλιά αλλά να σκέφτεται τι χρώμα κάλτσες θα βάλει αύριο;
γιατί να ανοιχτείς, αφού έτσι κι αλλιώς θα γυρίσει να το βάλει στα πόδια.
πόσες φορές μπορείς να βρεις την αδελφή ψυχή σου ξανά;

- ποτέ ξανά...

- ακριβώς. καλύτερα λοιπόν να μείνεις στην επιφάνεια της πισίνας, καθισμένη σε μια σαμπρέλα, με ένα μοχίτος στο δεξί σου χέρι και μια βεντάλια στο αριστερό μέχρι να πιάσει η πρώτη μπόρα και τότε να τρέξεις να κρυφτείς κάτω απ'τα σκεπάσματα, που είναι στεγνά και ζεστά και ήσυχα. γιατί εκεί κανείς δεν μπορεί να σε φτάσει για να σε πονέσει...

- αλλά ούτε και για να σε νοιαστεί

- σκάσε. ΕΓΩ μιλάω τώρα!

- ...

Κοίτα μέρα που διάλεξα...

Photo by ShutterPug

.. να ξεχάσω το κινητό στο σπίτι...

Βασικά έχω εξαφανιστεί λιγάκι από το μπλόγκινγκ... πάλι...

Ίσως έχει να κάνει με το γεγονός ότι εδώ και 2 μήνες είμαι ελαφρώς χαζοχαρούμενη ;)

Ίσως έχει να κάνει με το ότι εδώ και 2 βδομάδες έχω καινούριο τουτού (!!!! άμα δείτε πουθενά ένα κατακόκκινο καγκουροτογιοτάκι με μια γκόμενα στην θέση του οδηγού, εγώ θα είμαι ;)

Ίσως έχει να κάνει με το ότι άρχισα κάτι σεμινάρια και τρέχω 3 φορές την εβδομάδα (ΚΑΙ τα Σουκου) για να προλάβω να τα τελειώσω...

Και σήμερα πρωί-πρωί που ήρθα στην δουλειά φορτωμένη με 1 κιλό τρουφάκια και 1 μεγάλο γαλακτομπούρεκο για τα πεινασμένα στόματα εδώ, διάβασα το εξής email που με έκανε να χεστώ στα γέλια:

"Agapiti kuria, saw exw sta links mou, alla oxi ws
triantara, alla me mia wraia brisia pou exete grapsei
se ena post sas. Polu mou arese kai tha thn
uiothethsw. Elpizw na mh to thewrhsete ibristiko. An
sas enoxlei, peite moy na to allaxw.
lexotanila.blogspot.com"

Χαίρομαι που υπάρχουν πάντα κάποια παιδιά που συνεχίζουν το κοινωνικό αυτό λειτούργημα του γαμοσταυρίσματος που (ας το παραδεχτούμε) χρειάζεται που και που, έτσι;;;

Φιλάρες σε όλους, χρόνια πολλά σε Ελένες, Κωσταντίνους και Κωσταντίνες και καλή βδομάδα ωρέ!!!

υ.γ. καλύτερα να σου βγει το μάτι παρά το όνομα. το ζωάκι στην φωτό είναι για αυτούς που επιμένουν πως εγώ και τα χαμστεράκια είμαστε ξαδέρφια... ;)

Να σε αλλάξω, να μην σε αλλάξω, να σε αλλάξω, να μην σε...

Pic by mbahuyo

Τώρα τον Μάη βλέπω καμιά φορά τα ζευγαράκια να βγαίνουν έξω βόλτα στο πάρκο. Κάθονται δίπλα στις μαργαρίτες, αρπάζουν κάνα δυο και αντί για το τραγουδάκι που βγαίνει απ'τα χείλη τους "μ'αγαπά, δε μ'αγαπά" σαν να μου φαίνεται ότι ακούω αυτό που σκέφτονται στα κρυφά: να τον/την αλλάξω, να μην τον/την αλλάξω, να τον/την αλλάξω....

Με πιάνει τρέλλα (και όχι η καλή αλλά η άλλη) όταν ακούω πράγματα του στυλ:

"Μπορεί να είναι μαλάκας/ω, ψεύτης/ρα, να με απατάει, να με δέρνει, κουλουπου, αλλά ξέρω ότι κατά βάθος μ'αγαπάει. Κι εγώ τον/την αγαπάω και βλέπω ότι έχει potential (ναι, πως το λένε αυτό στα Ελληνικά;;;). Και ξέρω ότι αν δει πόσο τον/την αγαπάω θα αλλάξει..."

Εκεί θα ήθελα να είχα ένα ρόπαλο του baseball, να τις/τους βάλω κάτω όλες/ους αυτές/ούς που τα λένε και να συστήσω τα μυαλά τους στο πεζοδρόμιο.

- Γεια σου πεζοδρόμιο. Από δω τα μυαλά της Μαρίας/Κατερίνας/Ελενίτσας/Αντιγόνης - του Κώστα/Τάκη/Μάκη/Σάκη...
- Γεια σου τριαντάρα. Βρε, καλώς τα παιδιά! Για περάστε. Απλωθείτε ελεύθερα. Και μην κολλάτε πουθενά ρε σεις, όλο το πεζοδρόμιο δικό σας είναι...

Πιο απλό θα ήταν να γνωρίζαμε κάποιον και να μας άρεσε έτσι ακριβώς όπως είναι, με τα ελλατώματα του, τις παραξενιές και τα σκατά του, χωρίς να θέλουμε να τον αλλάξουμε ΚΑ-ΘΟ-ΛΟΥ.
Και σκέψου τι όμορφα θα ήταν και πόσο τυχερός θα ήσουν, αν κι ο άλλος σκεφτόταν το ίδιο...

(του μπι κοντίνιουντ - γιατί θα το συνέχιζα πολύ ευχαρίστως τώρα, αλλά είμαι πολύ χώμα πάλι σήμερα λέμε!)