Wednesday, February 27, 2008

Θα πεις κι ονόματα ρε;;; Πες ρε! Πες!!

Picture by PiZZaDreams

Μάλιστα.

Πριν μερικά χρονάκια, κάπου 2 δηλαδή, βρήκα κάτα τύχη ένα μπλογκάκιον που έλεγε κάτι για τις γυναίκες, κάτι για αναμνήσεις παιδικές από την Γερμανία, κάτι για την επικαιρότητα και την Φυσική, κάτι για καλλυντικά, είχε δηλαδή πολύ πράμα και γενικά, κάτι σαν ψιλικατζούδικο online ήταν. Με πολύ γέλιο. Και πολλή αλήθεια. Και πίκρα μερικές φορές. Αλλά πάντα με πολλή ψυχή...

Πάει λοιπόν και η Κωσταντίνα. Tης έπρηξαν τα ωάρια οι αρχιμαλάκες που δεν είχαν και τίποτα καλύτερο να κάνουν στις (φυτο)ζωούλες τους μήπως; Μπα... δεν νίκησαν αυτά τα μαλακοπαπαράκια τελικά γιατί όπως το έγραψε πολύ καλά και η ίδια (εμείς οι υπόλοιποι καταλαβαίνουμε απόλυτα τι εννοείς Κωσταντίνα μου), έκανε την "γκάυλα" της, τώρα πάει γι'άλλα καλύτερα πράγματα.

Δεν έχω παρακολουθήσει τι γίνεται με τις φασαρίες και τα μπλογκς τελευταία. Πέφτουν λέει μηνύσεις, κυνηγάνε δημοσιογράφους, βουλευτές, ανώνυμους κι επώνυμους. Δεν ασχολούμαι τόσο πολύ πλέον. Αυτό δεν σημαίνει βέβαια ότι δεν με ενδιαφέρουν οι εξελίξεις, ιδίως σε ότι αφορά το μέλλον του μπλόγκινγκ.

Αφήσαμε τις μίζες και τρέχουμε για μπλόγκερς τώρα. Ε, την μία βδομάδα το ένα, την άλλη το άλλο, νά'χουμε να παραμυθιάζουμε τον κόσμο. Να τον στρέφουμε εκεί που θέλουμε για να μην βλέπει την τύφλα του. Την επόμενη βδομάδα θα κυνηγάμε τους καμιναδοκαθαριστές (πως λέγονται ρε αυτοί στα ελληνικά;;;). Γιατί ρε δε καθαρίζεις την καμινάδα με ΑΖΑΧ; Γιατί δεν βγάζεις τα πετραδάκια από μέσα που μου κατεβαίνει ο Άη Βασίλης και του γίνεται ο κώλος φελιζόλ;

Ααχ, ξέρετε τι γαμάτη ζωή κάνουν οι καμιναδοκαθαριστές στην Γερμανία; Schornsteinpfleger στο Τζερμάνια λέγονται. Για πείτε το 7 φορές γρήγορα παρακαλώ!
Φοράνε όλοι κάτι στολές με μεγάλα μαύρα καπέλα, παντελόνια καμπάνες και γιλέκα από βελούδο και ταξιδεύουν σε όλη την χώρα σαν τους Χιώτες και γυροπηδάνε ότι μανούλι βρεθεί μπροστά τους για 2 περίπου χρόνια (μέχρι να τελειώσει η μαθητεία τους). Κάτι σαν ρόκ σταρς της στάχτης. ΓΑ-ΜΑ-ΤΑ!

Τι έλεγα;

Α, ναι.

Αρχίδια καπλαμά, έλεγα για άλλη μια φορά.
Ξέρετε τι είναι ο καπλαμάς; Είναι αυτό το λεπτό φύλλο από ξύλο που το βάζουνε στα έπιπλα για να είναι πιο μόστρα. Και δεν είναι εύκολο, λέει, να φτιάξεις καπλαμά. Θέλει μια ιδιαίτερη διαδικασία να μετατρέψεις τα κομματάκια ξύλου σε αυτήν την λεπτή στρώση. Θέλει πολλή υπομονή και επιμονή.

Όπως και τα αρχίδια καπλαμά. Θέλει δουλειά πολλή να κάνεις τα αρχίδια του άλλου από ΤΟΣΑ, τόσα.
Να τα κυνηγήσεις, να τα πιάσεις, να τα στίψεις, να μην μπορούν να πούνε "κιχ", να τα σιδερώσεις, να τα κάνεις 1 χιλιοστό πίτα, πλακόστρωτο, μοκέτα, τσίχλα πατημένη. Ολόκληρο πρότζεκτ δηλαδή.

Όσο για την ανωνυμία των μπλόγκερζ - των πραγματικών μπλόγκερς, εκείνων που ζουν την φαντασίωση ακόμα - γιατί να πρέπει να γράψω το όνομα μου άμα δεν γουστάρω;;; Γιατί να μην κάνω την ψυχανάλυση μου και την ονείρωξη μου όπως μου καυλώνει;;;

Δειλία είναι; Που δεν γουστάρω να με πρήζει ο κάθε μαλακοκαύλης (ή εμένα, ή την οικογένεια μου, ή την δουλειά μου) είναι δειλία;;; Ε, στα παπάρια τα δικά μου λοιπόν κι εμένα, Τριαντάρα με λένε κι όποιος γουστάρει. Άμα θα θέλω να βγω, να με βάλουν τα κανάλια και να με μουτζώνουν όσοι με βλέπουν στον δρόμο ή να έρχονται να μου φιλάνε το χέρι (μπουχαχαχαχα), τότε θα πω και τ'όνομα μου, θα βάλω και μια φωτογραφία μου ολόσωμη (έχω μια καλή απ'την Πελοπόνησσο πέρσυ, σας κάνει;) να βγείτε να με κράξετε. Μέχρι τότε όμως, να μου κλάσετε τα παπάρια, νταξ;;

(σημ.: όλες οι μπινελικολέξεις του σημερινού ποστακίου εξαιρετικά αφιερωμένες στην Ψιλικατζού)

Labels: ,

Tuesday, February 12, 2008

Fall on your ass

Picture by saligia
Κοίτα να δεις τώρα...

Δεν είναι το πιο εύκολο πράγμα να είναι θυμωμένος μαζί σου ο κώλος σου.
Όχι αγαπητοί μου, καθόλου εύκολο... Και να φανταστείτε ότι η τριαντάρα τα έχει σχεδόν πάντα καλά με τον κώλο της! Του φέρεται καλά, τον προσέχει (ανεβαίνει από τα σκαλοπάτια κι όχι από τις κυλιόμενες ;), βρίσκεται ακριβώς κάτω απ'το τατού της οπότε τον αλοίφει κι αυτόν με κρεμούλα, χρησιμοποιεί τα χαρτιά υγείας που είναι έξτρα μαλακά, δεν τρώει πίτσες και σουβλάκια μετά τις 9 το βράδυ, και γενικά δεν μπορείτε να πείτε ότι υπάρχει κανένας, μα κανένας λόγος να έχει κάτι μαζί της, έτσι; Έτσι;;;

Λάθος!!!

Θα μπορούσε βέβαια να τα φορτώσει όλα στα γαμοπάπουτσα που φόραγε. Όχι καλή μου, ΔΕΝ βάζουν παπούτσια με ίσια τακούνια όταν είναι να περάσεις τα βρεγμένα πεζοδρόμια της πλατείας Συντάγματος!
Να τα φορτώσει στον Δήμο! Έχετε προσπαθήσει να διασχύσετε την πλατεία όταν έχει μαζευτεί η γλίτσα από την βροχή;; Πόσοι από σας κάνατε την απόσταση McDonald's - σταθμός του μετρό σε 3 δευτερόλεπτα σαν την Χιονάτη στο Holiday on ice??
Θα μπορούσε επίσης να τα φορτώσει στον ίδιο της τον εαυτό, μια που έχει μακροχρόνια καριέρα στις χύμες και πολλές πτώσεις στο ενεργητικό της, έχοντας μετρήσει την μισή Ευρώπη (στην Γερμανία, στην Αγγλία, στην Ισπανία, και πάει λέγοντας...)

Τέσπα, αυτό δεν αλλάζει το ότι η τριαντάρα έχει έναν κώλο μπλε/μαβί, έναν σβέρκο ξεχαρβαλωμένο και ένα κεφάλι καζάνι.

Τι ΔΕΝ κάνουμε λοιπόν, όταν θέλουμε να διασχίσουμε την πλατεία, να μπούμε στο μετρό και να πάμε στο μάθημα μας;;;

Την πρώτη (oh yes, υπήρχαν πάνω από μία πτώσεις αγαπητοί μου...) σούπα δεν την κατάλαβε η τριαντάρα καθόλου. Σκεφτόταν την έκπτωση που της έκαναν στο Public για την θήκη της μηχανής της, όταν ξαφνικά βρίσκεται στο έδαφος. Ξάπλα. Οριζόντια. Τάβλα. Αν είχε χιονίσει θα μπορούσε να κάνει αγγελάκια στο χιόνι. Από πάνω της μια κυρία και ο περιπτεράς της γωνίας Σταδίου/Β. Σοφίας να της λέει "Πωπω ρε κοπελιά, τι ήταν αυτό; Είσαι καλά;;;"
Τριαντάρα: Ναι...
Ο κώλος της: God damn! What the fuck was that?

Την δεύτερη φορά που η τριαντάρα έφαγε τα μούτρα της ήταν λίγα βήματα πιο πέρα, αφού είχε επιβεβαιώσει τον περιπτερά και την κυρία ότι είναι "5 by 5", "alles gut", "fucking A!" και προσπάθησε να το παίξει κουλ και μούρη... (ποτέ, μα ποτέ μην προσπαθείτε να το παίξετε κουλ και μούρη αφού έχετε τιναχτεί σαν μοκέτα....)
Την δεύτερη φορά, λοιπόν, κατάφερε να μην χτυπήσει την κεφάλα της στο πεζοδρόμιο αλλά την στιγμή που προσγειώθηκε άκουσε τον κώλο της να φωνάζει...
Τριαντάρα: γαμώ την πουτάνα μου!
Ο κώλος της: WHAT THE FUCK are you trying to do to me, woman????
(μεταξύ μας, η τριαντάρα έχει αρχίσει να υποψιάζεται ότι ο κώλος της ήταν παλιά μαύρος, τριαντάρης, θαυμαστής του Eddie Murphy... ;)

Η τριαντάρα, την τρίτη φορά και αφού σερνόταν από το σημείο που είχε σκοτώσει ότι περηφάνια της είχε απομείνει, κατάφερε να στραμπουλήξει το πόδι της σε ένα από τα ανοίγματα με το χώμα, ναι, εκεί που έχουν τα κωλόδεντρα..
Τριαντάρα: $%^&@!#!!!
Ο κώλος της: Τhat was close woman! Now get your shit together and let's get the fuck outta here before somebody else sees us!

Δεν κατάλαβε μετά πως κατάφερε να φτάσει Κατεχάκη, να βρει το καγκουράμαξο, να αποφασίσει να μην το παίξει σωφερίνα και να τηλεφωνήσει στον μπόυφρεντ για να την πάει στο νοσοκομείο...

Εδώ, η σημαδεμένη (ψυχικά λέμε) τριαντάρα θα ήθελε να ευχαριστήσει το κοινό της στην πλατεία Συντάγματος (λαβ γιου ολ!!!), τον ασφαλιστή της που την έπεισε πριν 1 μήνα να κάνει ιδιωτική ασφάλεια, το προσωπικό της ΜΠΛΑ κλινικής που τους ψυχαγώγησε σε μια - κατά τα άλλα - βαρετή νύχτα (την 12χρονη γιατρό που πήγε να την εξετάσει στην αρχή, τον νευροχειρούργο που τελικά τον έβγαλαν από το σινεμά που είχε πάει, που την εξέτασε και της έδωσε και 3 μέρες αναρρωτική, τον παθολόγο που ήταν σειρά του να το παίξει κουλ την ώρα που ο νευροχειρούργος έκανε τα "κόλπα" του και τον ακτινολόγο που μάλλον θα τον ξύπνησαν από την υπόγεια σπηλιά του για να βγάλει μια φωτογραφία...) και τον ΗΡΩΑ που για πρώτη (αλλά όχι τελευταία, στο εγγυώμαι μωρό μου) φορά την έτρεχε μέσα στην νύχτα και μετά την ξύπναγε κάθε 2 ώρες για να την ρωτάει τι μέρα είναι και τι χρονιά έχουμε και αν είναι να φτιάξουμε αύριο κοτόπουλο με χυλοπίτες (και με το "φτιάξουμε" εννοεί "φτιάξεις" ;).

Έτσι λοιπόν, αγαπητέ μου κώλε, μην μου θυμώνεις γιατί κι εγώ δεν πέρασα λίγα...
Και πρέπει να μείνουμε ενωμένοι γιατί οι 3 επόμενες μέρες θα είναι δύσκολες.
Όχι τηλεόραση (χμ... τι παίζει η νόβα;), όχι κομπιούτερ (μπουάχαχαχα), όχι δουλειά (κλαψ, κλαψ) και πολλή ξάπλα...

Έτσι, επιβεβαιώνοντας για άλλη μια φορά του τρεις λόγους του γιατί γράφει κάποιος στο μπλογκ του (και για αυτούς που δεν τους ξέρουν, να τους υπενθυμίσω εδώ:
1. είναι άνεργος,
2. είναι καψούρης/έχει καύλες και
3. είναι άρρωστος/τραυματίας)
σας στέλνω πολλές φιλούρες από εμένα, τον κώλο μου (σώπα, σώπα κι έχω καινούριο μπουκάλι "Coconut dream cream" από το Body shop!) και τον πρησμένο μου αστράγαλο και σας θυμίζω να φοράτε αρβύλες και να προσέχετε τα πεζοδρόμια γιατί είναι slippery - like a mtf - when wet!!!

listen to: Bob Marley - Rock steady


Labels:

Sunday, February 03, 2008

A door is a jar...

Tom Waits

Ένα από τα πιο παλιά σινεμά του Άαχεν ήταν στην Kaiserplatz, την πλατεία όπου μαζεύονταν (κι ακόμα το κάνουν) όλα τα πρεζόνια της πόλης. Θα πρέπει να είχε το πολύ 50 θέσεις μέσα στην μακρόστενη αίθουσα του, 4-5 καθίσματα στο πλάτος της οθόνης, λες και καθόσουν μέσα σε πούλμαν...
Έπαιζε μόνο παλιές ή κουλτουριάρικες ταινίες, συνήθως ασπρόμαυρες και (το καταπληκτικότερο) σε Originalfassung, δηλαδή χωρίς να είναι μεταγλωτισμένες, πολύ σημαντικό για τα καινούρια, ξενόγλωσσα φοιτητάκια :)
Πρώτο ραντεβού με τον (τότε) loverboy, έναν ξανθόψειρα Γερμανογάλλο που τσιγκουνευόταν ακόμα και την βενζίνη που έβαζε και έτρεχε σε ένα κωλοχωριό στο Βέλγιο 20 χιλιόμετρα μακριά που "την είχαν φτυνή" αλλά εγώ ακόμα δεν τα ήξερα αυτά. Είπαμε, πρώτο ραντεβού, κουλτουριάρης και μακρυμάλλης αυτός, τι άλλο ήθελε μια άβγαλτη, μικρή Ελληνούλα πριν 12 χρόνια?
Εκείνο το βράδυ είδα για πρώτη φορά Τζάρμους. Είχε το "Down by Law" και γυρίζοντας μετά μέσα στο πουτσόκρυο στο σπίτι μου είχε κολλήσει η μουσική του Waits και το λαγουδάκι που έσφαζε η μάνα του Benini στο μυαλό.

Μετά από πολλά-πολλά χρόνια έκανα εγώ την "δασκάλα" (τρομάρα μου...) και έμαθα σε μια ψυχή να διαλέγει τι σκατά θα βάζει στο dvd, ποιος είναι ο Τζάρμους, ότι αυτός με το παράξενο κούρεμα στο Down by Law είναι και τραγουδιστής, τι εννοούσε ο Benini με το "a door is not a door when a door is ajar" και φωνάζαμε μαζί το "I scream, you scream, we scream for icecream"...

30 χρόνια κλείνει, διάβασα, ο Waits μπροστά στο πιάνο, το παλιό κουλτουριάρικο σινεμά στην Kaiserplatz έχει γίνει τσοντάδικο και τα πρεζόνια μαζεύονται ακόμα εκεί μπροστά για να ζεσταθούν, να τσακωθούν και να ζητιανέψουν.

listen to: Tom Waits - Temptation

Labels: , ,