Wednesday, October 15, 2008

Old school


Κατά βάθος αυτό το μπλογκάκι τα έχει φάει τα ψωμιά του.

Κι εσύ το κατάλαβες.

Κι εγώ το κατάλαβα.

Ακόμα κι η γιαγιά του πιπινιού μου το κατάλαβε κι εκείνη είναι 93 και δεν έχει καν ιδέα τι είναι το "κουμπιούτερ".

Αλλά πιάνεις τι θέλω να πω. Την έκανα την ψυχανάλυση μου, κάποια θέματα που ήταν να τελειώσουν τελείωσαν μια για πάντα, τι να το κάνω άλλο το τίκι-τάκα πάνω στο πληκτρολόγιο;;

Τέσπα, κατά τύχη θυμήθηκα τον κωδικό του account μου σαν "τριαντάρα" κι έπεσε πάνω στην φάση που άρχισαν να στέλνουν emails κάποιοι παλιοί συμμαθητές που ανακάλυψαν το facebook και είχαν την φαεινή ιδέα να αρχίσουν να ψάχνουν και για άλλους παλιούς συμμαθητές μέχρι να γίνουμε "πολλές" και να καταφέρουμε να κάνουμε μια συγκέντρωση κάπου προς τα Χριστούγεννα για να "θυμηθούμε τα παλιά".

Κατ'αρχάς μέχρι την τρίτη Λυκείου εγώ δεν κατάλαβα ότι έπρεπε στο σχολείο να περνάμε και καλά. Οι μισοί ήταν μαλάκες. Οι άλλοι μισοί το έπαιζαν μαλάκες. Κι εγώ μαζί δηλαδή, όχι απ'έξω. Γενικά, το παίζαμε μαλάκες όλοι μαζί. Για πότε πέρασαν οι χρονιές, βέβαια, ούτε που το κατάλαβα. Το ότι ακόμα έχω τις κολλητές μου από τότε - παρόλο που έλειπα στην ξενιτιά τόσα χρόνια, παρόλο που πνιγόμαστε πλέον με τις δουλειές και τους γκόμενους μας τώρα - αποτελεί για μένα ένα από τα θαύματα του σύμπαντος.

Κάπου στην μέση της τρίτης Λυκείου, κι αφού εγώ σχεδίαζα να φύγω για έξω και δεν έδινα και τόση βάση στις Πανελλήνιες, κατάλαβα ότι δεν μου μένει πολύς χρόνος για μαλακίες. Ότι πρόλαβα, πρόλαβα βέβαια αλλά τουλάχιστον το γλέντησα μετά. Στο Τζερμάνια. Στην φοιτητούπολη. Ότι δεν έκανα πριν, το ξέσκισα στην κυριολεξία μετά.

Και τώρα, μετά από τόσα χρόνια, εμφανίζονται πάλι αυτοί οι γνωστοί άγνωστοι. Βλέπω φωτογραφίες τους και σκέφτομαι ότι μάλλον κάτι έφαγαν, κάτι τους πείραξε και γι'αυτό είναι όλοι σαν να πέρασαν πρόσφατα μαγουλάδες... Εγώ είμαι η κωλόφαρδη που λόγω πουτσόκρυου στην Γερμανία είμαι ακόμα "η ίδια", χωρίς ρυτίδες, στα 52 κιλά που είχα τότε και με ακόμα όλα μου τα μαλλιά. ζω ένα δράμα, το ξέρω...

- Αχ, ίδια είσαι βρε Ελένη, πως τα κατάφερες;
- Είδες; Είναι επειδή είμαι ακόμα απάντρευτη κι άπαιδη. Και πηδιέμαι ακόμα επειδή μ'αρέσει, κι όχι επειδή πρέπει.
- Τι;
- Τίποτα.

Γιατί λοιπόν να μαζευτούμε πάλι;

Για να μετρήσουμε τι έχουμε και τι δεν έχουμε;

Για να κάνουν παρέλαση τα παιδιά τους κάποιοι ή τους συζύγους τους, ή την φιγούρα τους, ή τα λεφτά τους ή και όλα τα παραπάνω κάποιοι άλλοι;

Για να μετρηθούμε μεταξύ μας;

Για να πούμε: είδες; τελικά δεν είμαι ο looser που νόμιζες. δεν είμαι ο looser που νόμιζα.

Κάποια πράγματα πρέπει να τα αφήνουμε να σαπίσουν αφού πεθάνουν...

Labels: