Wednesday, October 15, 2008

Old school


Κατά βάθος αυτό το μπλογκάκι τα έχει φάει τα ψωμιά του.

Κι εσύ το κατάλαβες.

Κι εγώ το κατάλαβα.

Ακόμα κι η γιαγιά του πιπινιού μου το κατάλαβε κι εκείνη είναι 93 και δεν έχει καν ιδέα τι είναι το "κουμπιούτερ".

Αλλά πιάνεις τι θέλω να πω. Την έκανα την ψυχανάλυση μου, κάποια θέματα που ήταν να τελειώσουν τελείωσαν μια για πάντα, τι να το κάνω άλλο το τίκι-τάκα πάνω στο πληκτρολόγιο;;

Τέσπα, κατά τύχη θυμήθηκα τον κωδικό του account μου σαν "τριαντάρα" κι έπεσε πάνω στην φάση που άρχισαν να στέλνουν emails κάποιοι παλιοί συμμαθητές που ανακάλυψαν το facebook και είχαν την φαεινή ιδέα να αρχίσουν να ψάχνουν και για άλλους παλιούς συμμαθητές μέχρι να γίνουμε "πολλές" και να καταφέρουμε να κάνουμε μια συγκέντρωση κάπου προς τα Χριστούγεννα για να "θυμηθούμε τα παλιά".

Κατ'αρχάς μέχρι την τρίτη Λυκείου εγώ δεν κατάλαβα ότι έπρεπε στο σχολείο να περνάμε και καλά. Οι μισοί ήταν μαλάκες. Οι άλλοι μισοί το έπαιζαν μαλάκες. Κι εγώ μαζί δηλαδή, όχι απ'έξω. Γενικά, το παίζαμε μαλάκες όλοι μαζί. Για πότε πέρασαν οι χρονιές, βέβαια, ούτε που το κατάλαβα. Το ότι ακόμα έχω τις κολλητές μου από τότε - παρόλο που έλειπα στην ξενιτιά τόσα χρόνια, παρόλο που πνιγόμαστε πλέον με τις δουλειές και τους γκόμενους μας τώρα - αποτελεί για μένα ένα από τα θαύματα του σύμπαντος.

Κάπου στην μέση της τρίτης Λυκείου, κι αφού εγώ σχεδίαζα να φύγω για έξω και δεν έδινα και τόση βάση στις Πανελλήνιες, κατάλαβα ότι δεν μου μένει πολύς χρόνος για μαλακίες. Ότι πρόλαβα, πρόλαβα βέβαια αλλά τουλάχιστον το γλέντησα μετά. Στο Τζερμάνια. Στην φοιτητούπολη. Ότι δεν έκανα πριν, το ξέσκισα στην κυριολεξία μετά.

Και τώρα, μετά από τόσα χρόνια, εμφανίζονται πάλι αυτοί οι γνωστοί άγνωστοι. Βλέπω φωτογραφίες τους και σκέφτομαι ότι μάλλον κάτι έφαγαν, κάτι τους πείραξε και γι'αυτό είναι όλοι σαν να πέρασαν πρόσφατα μαγουλάδες... Εγώ είμαι η κωλόφαρδη που λόγω πουτσόκρυου στην Γερμανία είμαι ακόμα "η ίδια", χωρίς ρυτίδες, στα 52 κιλά που είχα τότε και με ακόμα όλα μου τα μαλλιά. ζω ένα δράμα, το ξέρω...

- Αχ, ίδια είσαι βρε Ελένη, πως τα κατάφερες;
- Είδες; Είναι επειδή είμαι ακόμα απάντρευτη κι άπαιδη. Και πηδιέμαι ακόμα επειδή μ'αρέσει, κι όχι επειδή πρέπει.
- Τι;
- Τίποτα.

Γιατί λοιπόν να μαζευτούμε πάλι;

Για να μετρήσουμε τι έχουμε και τι δεν έχουμε;

Για να κάνουν παρέλαση τα παιδιά τους κάποιοι ή τους συζύγους τους, ή την φιγούρα τους, ή τα λεφτά τους ή και όλα τα παραπάνω κάποιοι άλλοι;

Για να μετρηθούμε μεταξύ μας;

Για να πούμε: είδες; τελικά δεν είμαι ο looser που νόμιζες. δεν είμαι ο looser που νόμιζα.

Κάποια πράγματα πρέπει να τα αφήνουμε να σαπίσουν αφού πεθάνουν...

Labels:

14 Comments:

Blogger philos said...

Τα πρόβλεψες όλα πριν καν πας σε μια τέτοια συνάντηση...
Εμένα που με βρήκε παλιος κολλητός και προσπαθούσε να κανονίσει συνάντηση για να πουλήσει τα προϊόντα της εταιρείας του...
Μπλιααααχ!

10:02 AM  
Blogger An-Lu said...

Από πολλές απόψεις έχεις δίκιο...από την άλλη όμως έχει τρελλή πλάκα να βλέπεις τι γίνανε οι κουρούκλες (πήγα σε θηλέων, το ομολογώ!) μετά 20 έτη! Ούτε ο Βερν δεν θα έβρισκε τόσο υλικό ;-)

12:52 PM  
Blogger batgirl said...

πόσο σε καταλαβαίνω... κι εγώ για αυτό απέχω από τον σύλλογο του σχολείου μου...

9:48 AM  
OpenID sailinsea said...

οντως,ετσι ειναι........αν και μ' αρεσουν τα ερυθριωντα προσωπα , οι περιεργοι μορφασμοι και τ' ανοιχτα στοματα επειτα απο ατακες του στυλ: γαμιεμαι οποτε γουσταρω και με οποιον θελω...(σκεψου τον Χ, που ηταν καψουρης μαζι σου ,μολις σ' ακουσει να ξεστομιζεις κατι τετοιο-αν ειναι και λιγο χριστιανος?-αστα να πανε)

7:24 PM  
Blogger trempe said...

ΓΟΥΣΤΑΡΩΩΩ!ΚΑΙ ΠΑΝΩ ΠΟΥ ΘΑ ΠΗΓΑΙΝΑ ΓΙΑ ΥΠΝΟ!!!!

12:47 AM  
Anonymous Αθανασια said...

Γειάσου αγαπητή Τριαντάρα..έχω έρθει και άλλες φορές στο μπλογκ σου..ωραίο είναι..και λυπάμαι που αποφάσισες ίσως να το κλείσεις..;; γράφεις ωραία..τώρα όσο για τις τέτοιου είδους συναντήσεις με 'παλιούς'συμμαθητές από Γυμνάσιο και Λύκειο..μλακία σκέτη για μένα..και μένα με είχαν καλέσει αλλά αρνήθηκα κατηγοριματικά να πάω..και ούτε και πρόκειται να το κάνω αυτό..και γιατί να το κάνω;;ΔΕΝ έχω καμία μα καμία όρεξη να δώ ξανά τις σκατόφατσες μερικών-μερικών που αντιπαθούσα και αντιπαθώ μέχρι αηδίας...και νομίζω είναι εντελώς μα εντελώς άσκοπο να κάνω κάτι τέτοιο...οι περισσότεροι από αυτούς έρχονται και διωργανόνουν τέτοιες συγκεντρώσεις μόνο και μόνο γιανά αποδείξουν κάτι στους άλλους..και όχι μό-νο το ότι δ εν είναι loosers....και άσε που είναι αφάνταστα εκνευριστικό να βλέπεις τα ίδια τέρατα που κάποτε σου προκαλούσαν έντονη τάση για εμετό και μόνο που έβλεπες τη φάτσα τους αλλά τώρα σε τρίσχειρότερο βαθμό.. επί 1000!ακόμα χειρότερα μεταλλαγμένα...πολύ χειρότερα από ότι ήταν τότε...άστο κορίτσι μου μη πας καλύτερα...το παρελθόν όταν πεθαίνει,πεθαίνει ΟΡΙΣΤΙΚΑ και ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ...και ότι και να κάνεις..αδύνατο να γυρίσει πίσω.. καλά ήταν δε λέω (μιλάω και για τον εαυτό μου τώρα)..καλά πέρασα και περάσαμε....κάναμε αρκετές μαλακίες δε λέω..αλλά..τώρα πάει πιά τέλιωσε το πανυγυράκι..είμαι σε άλλη τροχιά,άλλη διάσταση,άλλο πλανήτη,άλλο τόπο και χώρο και χρόνο..και ΔΕΝ θέλω να γυρίσω πίσω...δ εν αξίζει να το κάνω...δεν αξίζει να ασχοληθώ ξανά με τις ίδιες μαλακίες και με τους ίδιους μαλάκες...γι αυτό λοιπόν καλύτερα ο καθένας στον κόσμο του με τα προβλήματά του'ή μακριά και αγαπημένοι'....φιλάκια,Αθανασία.

11:23 AM  
Blogger Daemon said...

Καλησπέρα. Και γω στο ίδιο στυλ. Δεν έχω πατήσει και ούτε πρόκειται. Τους φίλους που ήθελα να κρατήσω από το σχολείο τους κράτησα (και με κράτησαν).

Να πάω να δω τί; Πώς αγωνιούν να πιάσουν μια θεσούλα στο δημόσιο, να παντρευτούν καμμιά/κανέναν, να κάνουν οικογένεια και να ζουν την ίδια ζωή όλη τη μέρα, κάθε μέρα για 30 χρονία μέχρι να βγουν στη σύνταξη οπότε και μετά απλά θα περιμένουν να πεθάνουν ("γυναίκααααααα τί έχουμε σήμερα; Γιωργάκη δε διάβασες; Άντε και τ απόγευμα θα σε πάω βόλτα άμα διαβάσεις"). Ή να αγωνιούν να βγάλουν φράγκα, πολλά φράγκα, και ακόμα περισσότερα φράγκα, και όταν θα τα χουν βγάλει να είναι 60 χρονών. Γαμώ. Ή να το παίξουμε φίλοι με ανθρώπους που τότε πλακωνόμασταν μέρα παρά μέρα (ενδιάμεσα ήταν η αποβολή) και ρίχναμε παναγίες και γαμωσταυρίδια εκατέρωθεν, και μας γύριζαν τα άντερα μόνο που βλέπαμε τη φάτσα τους;

Ευχαριστώ δε θα πάρω. "Πάιρνω την κιθάρα μου και τραγουδάω, σας αγαπάω μα δεν παντρεύομαι" που λέει κι ο ποιητής.

Υ.Γ.: είμαι 27, σε καμμιά 10ρια χρόνια ίσως έχω αλλάξει εντελώς οπτική (ελπίζω όχι) οπότε τα λέμε τότε πάλι... αν... :P

11:35 PM  
Blogger So_Far said...

Θα συμφωνήσω , αυτά τα reunions είναι σκέτη βλακεία. Μας κρατούν και κρατάμε από παλιά μόνο όσους θέλουμε και μας θέλουν, τους υπόλοιπους τους απορρίψαμε τότε , δε βρίσκω το λόγο να τους αποδεχτούμε στα "γεράματα".
Τώρα όσον αφορά το μπλογκ σου, δικό σου είναι ό,τι θέλεις το κάνεις.
Αν πήρες κάτι από την επικοινωνία όλο αυτό το διάστημα έχει καλώς, αν πάλι βρίσκεις ότι δεν ήταν κάτι το ιδιαίτερο το σταματάς.
Βάλε μέσα και τη φάση στην οποία μπορεί να βρίσκεσαι στη ζωή σου και η απόφαση είναι απλά δική σου
Καλή σου μέρα

5:55 AM  
Blogger triantara said...

@philos: μπουαχαχαχαχαχαχαχα
φοβερό μάρκετινγκ ο τύπος...

@anlu: "οι κουρούκλες"... λοοοοοοοοοοολ

@batgirl: μπα, έχει και σύλλογο το σχολείο σας;;;

@sailinsea: hahahahahahhahhahah

@trempe: δηλαδή κάτι εδώ μέσα σε κρατάει ξύπνιο;;;; το είδα κι αυτό...

@αθανασία: γεια σου αθανασία. δεν έχω αποφασίσει να το κλείσω ακόμα αλλά απλά όπως θα βλέπεις κι εσύ, το έχω λίγο "ξεχασμένο" πια. και δεν έχω πια την ανάγκη να το "ανανεώνω" όσο πριν. όπως είπα, την έκανα την ψυχανάλυση μου, γλύτωσα πολλά από ψυχιάτρους, με την επόμενη "τρέλα" όμως σίγουρα θα ξαναεπιστρέψω.

@deamon: συμφωνώ απόλυτα μαζί σου.

@σοφαρ: βλέπε τι έγραψα στην αθανασία, να μην επαναλαμβάνομαι, νταξ; :)

5:09 PM  
Blogger Mona Sax said...

ama mazepseis to nipiagogeio pou pigenes se parakalo fonakse me.
kai to dimotiko.

12:20 AM  
Blogger Pan said...

Καλησπέρα.

Σωστό αυτό το περί "συμμαθητών" και "επανασυνδέσεων".

Τουλάχιστον μαλακία, όταν δεν είσαι όπως αυτούς.

Δεν καταλαβαίνω, όμως, πως συνδέεται με το μπλόγκ.

1:04 PM  
Blogger Heliotypon said...

Ενδιαφέρον θα ήταν. Δεν έχει σημασία αν κάποιες θέλουν να επιδείξουν τα αποκτήματά τους, ή τα κάλη τους (όσα τους απέμειναν). Ο απολογισμός πάντα βοηθάει στη χάραξη πορείας. Και είναι ένα είδος απολογισμού το Class Reunion.

3:45 AM  
Blogger Marina said...

Το μόνο ΄νόημα των συναντήσεων με παλιου συμμαθητές είναι να μας κάνουν να αισθνόμαστε πιο χάλια απ οτι συνήθως. Καλύτερα να θυμώμαστε ο ένα τον άλλον όπως ειμασταν τοτε και όχι τώρα με "πω, πω ρυτίδες η Χ", "τι μπάκα έκανε ο Ψ" έχασε τα μαλλιά του, χαϊρης τίποτα δεν πέτυχε, στο ράφι έμεινε η Κ που μας έκανε τη γκόμενα..κλπ, κλπ
Να λείπουν

9:30 AM  
Blogger tyxeros said...

περάστικος και νεος στο όλο συστημα των μπλογκς..Μου άρεσε το θεμα...Αν και εγώ αποφεύγω τέοιου είδους συνεστιάσεις τελικά δεν είναι άσχημα να πηγαίνεις και να ακούς τι έκαναν όλοι αυτοι που κάποτε ήσουν στην ίδια τάξη και να τους λές τι έκανες. αυτοί που ζουνε θα περάσουν μια βραδιά που θα γελάσουν και αυτοι που δεν ζούνε θα ζήσουν και αυτοί για λίγο καλύτερα. Οπότε και οι δύο πλεύρες θα είναι ευχαριστημένες. Ούτε κρύο , ούτε ζέστη δλδ. Το ενδιαφέρον είναι ότι θα ειπωθεί εδώ και όχι εκεί και ότι θα ειπωθεί εκεί (στη συνάντηση) και όχι εδώ. Αν είναι πάνω κάτω τα ίδια παύει να έχει ενδιαφέρον για κάποιους και για άλλους αρχίζει και έχει νόημα. Εγώ πάντως μια φορά που πήγα έμαθα για κάποιους που είχα περιέργιεια και για αυτούς πουδεν είχα ότι έμαθα το ξέχασα μέχρι να φύγω...

10:54 AM  

Post a Comment

Links to this post:

Create a Link

<< Home