Thursday, December 04, 2008

Άντε, η σειρά σου τώρα!

Picture by Genevieve Albert

Το κινητό χτύπησε μεν στις 5 το πρωί αλλά το έκλεισα γιατί άλλον περίμενα και δεν ήθελα να διαολιστώ...

Τελικά, καλά που ξαναχτύπησε.

- Φιλενάδα, μου'σπάσαν τα νερά...
- ... Τον Μπάμπη τον πήρες;
- Ποιον;
- Τον γιο της κυρά Μαρίας ρε!
(σημ. ο Μπάμπης είναι υδραυλικός, γνωστός της γειτονιάς και κάνει καλή δουλειά, άμα θέτε πείτε να σας κάνω κονέ)
- Φιλενάδα ξύπνα...
(περνάνε κάνα δυο δευτερόλεπτα ακόμα)
- ... ΝΤΥΝΟΜΑΙ ΚΙ ΕΡΧΟΜΑΑΑΑΑΙΙΙΙΙΙΙΙ την @#$%^&* μου μέσα!!!!!!!

Δεν πρόλαβα να την βρω στο σπίτι. Το σκατόπαιδο ήταν πολύ βιαστικό. Μέσα σε 2 ώρες είχε γεννηθεί. Βιαζόταν να δει την μάνα του, να μας κάνει να κλάψουμε, να σκατοχαζέψουμε.

Τι μαλάκες που είναι οι άνθρωποι τελικά. Την μια τρέχεις σαν Βέγγος για την δουλειά, το ΜΒΑ, την μαλακία του κάθε μαλάκα, τσακώνεσαι, κολλάς στην κίνηση, φτύνεις και μουτζώνεις , μετά σού'ρχεται τέτοια είδηση και τρέχεις, περιμένεις, ανησυχείς για λουλούδια, για φαγητό, πόσες ώρες θα περιμένουμε, ποιος θα πάρει τον αδερφό/ξάδερφο/συμπέθερο μια που και οι 3 μας έχουμε ξεχάσει όλα μας τα κινητά...


και ξαφνικά σου βγάζουν ένα τόσο δα σκατό που τόσο καιρό μας είχε πρήξει με το να μας έχει στο περίμενε και γίνονται μπαμπάς, γιαγιά και κουμπάρα ένα μάτσο σκατά. Τι σκατά. Διάρροια. Λιώσαμε. Περάσαμε μέσα από τα πλακάκια. Χούφτωνε ο ένας τον άλλον για να μην χουφτώσουμε το μωρό και το κατσιάσουμε κι άλλο.

Τι μαλάκες που είμαστε λέω...

Και τώρα θα (ξαν-)αρχίσουν τα "Άντε βρε, και στα δικά σου, σειρά σου τώρα" κι εκεί είναι που η σπλήνα μου κάνει σπαγγάτ και θέλει να πεθάνει.
ΔΕΝ διαφωνώ ότι είναι μια κατάσταση μαγική ρε. Ακόμα κι εγώ δηλαδή, με τον ιδιαίτερα ανεπτυγμένο και πολύτιμο σταρχιδισμό μου έγινα διάρροια λέμε!
ΔΕΝ διαφωνώ ότι τα παιδιά είναι μαγικά, ιδίως όταν κάθε παιδί που βρίσκεται σε απόσταση 10 χιλιομέτρων από μένα έρχεται και κολλάει σε μένα γιατί συνεννοούμαι πολύ καλύτερα μαζί τους αφού τα θεωρώ πολύ ανώτερα από εμάς τους μεγάλους μαλάκες.
ΔΕΝ διαφωνώ επίσης ότι μια γυναίκα (ίσως) να βρίσκει τον σκοπό της μετά από μια γέννα, αν και θα διαφωνήσω ότι δεν είναι επιλογή της αλλά χωρίς τις απαραίτητες ορμόνες και τα ένστικτα όλα τα μωρά θα τα τίναζαν σε καμιά βδομάδα το πολύ.

Αυτό που δεν μπορώ είναι όλες αυτές οι μαλακισμένες (γιατί κυρίως οι γυναίκες το παίζουν ξερόλες) μητέρες κάθε ηλικίας που αρχίζουν σου σπάνε τα παΐδια γιατί έχουν ξεχάσει πως ήταν εκείνες ΠΡΙΝ γεννήσουν, πόσο πολύ φοβόντουσαν ή πριν καν καταλάβουν τι θα πει τσουτσούνι και επιμένουν μπροστά σου ότι είσαι ένα τίποτα γιατί ακόμα δεν ξεπέταξες ένα ροδαλό κομμάτι κρέας από μέσα σου... Άι γαμίδια γκιόσες (ναι, κι εσένα που το διαβάζεις και κάνεις το ίδιο!)
Κομμένα ρε τα "Σειρά σου τώρα"! Την επόμενη φορά που θα δείτε μια μη-μάνα θα το βουλώσετε και θα σεβαστείτε το ότι δεν έχει παιδιά όπως κι εμείς πρέπει να τρώμε στην μάπα και να σεβόμαστε εσάς. Καπίσι ωρέ;

Και τώρα την κάνω γιατί δεν θα προλάβω το παιχνιδάδικο και θέλω να πάρω έναν Γουίνι δε που με τον τίγρη που μου γυάλισαν :D

ακούτε: Beatles - I've just seen a face

Labels: