Tuesday, January 20, 2009

Vampires, zombies and other nice things

Σαν ντροπαλό και ρομαντικό κοριτσάκι που είμαι, δεν κρύβω την αδυναμία μου για ένα δυνατό θριλεράκι που και που.

Για καλή μου τύχη και σε μια περίοδο που η μεγάλη πείνα για καλά σενάρια και αίμα (όχι απαραίτητα με αυτήν την σειρά) με ξαναέπιασε, βρήκα δύο ταινιούλες και μια σειρά που πρέπει να υμνήσω, να τους κάνω λίγο διαφήμιση ρε παιδί μου, προτού μας έρθουν οι αμερικάνικες σκατοφτιαγμένες φωτοτυπίες τους, οκ;

Πάμε λοιπόν:

1. Låt den rätte komma in - Let the right one in (2008)


Μια υπέροχη, σουηδική ιστορία αγάπης μεταξύ ενός αγοριού και ενός μυστηριώδους κοριτσιού.

Πιο γκόθικ από αυτήν την ταινία δεν γίνεται. Η ιστορία ξετυλίγεται τόσο διακριτικά και σε τόσο χαλαρούς τόνους (νομίζεις...) που όταν τελειώσει κάθεσαι και προσπαθείς να χωνέψεις τι ήταν αυτό που μόλις είδες. Είδες πραγματικά αυτό που νομίζεις ότι είδες;;; Για κούνα λίγο το κεφάλι σου και ξανασκέψου το. Γουάου!
Βαθμολογία: 9/10

2. Dead Set (2008)

Έτυχε να πάω Λονδίνο τέλη Οκτωβρίου, ότι πρέπει για να "γιορτάσεις" το Halloween αλά Βρετανικά. Μόλις έχεις βγει από την Tate Gallery και ξαφνικά πέφτει επάνω σου μια αγέλη από Ζombies.

Ναι ρε, είπα το Ζ-Word!

Τα παίζεις στην αρχή, πας να το βάλεις στα πόδια γιατί τα κωλόπαιδα που έχουν μαζευτεί και την πέφτουν σε αυτοκίνητα, περαστικούς και τζαμαρίες εστιατορίων είναι απίστευτα βαμμένα και ματωμένα. Μετά πάει η καρδιά σου πάλι στην θέση της και ακολουθείς το μπουλούκι γιατί είναι γαμάτο να βλέπεις τις αντιδράσεις του κόσμου.

Κάπως έτσι είναι κι αυτή η σειρά που προβλήθηκε στην Αγγλία σε 5 ημέρες, με το τελευταίο επεισόδιο την ημέρα όλων των Αγίων (30 Οκτωβρίου ωρέ...).
Κάθε φαν του είδους μπορεί να την δει χωρίς να "χεστεί" επάνω του αλλά είναι καλοφτιαγμένη, σέβεται το είδος της και τον εαυτό της και το σημαντικότερο είναι ότι σου επιτρέπει να απορροφηθείς για λίγο στον κόσμο της, πράγμα που μόνο λίγες ταινίες ή σειρές τρόμου καταφέρνουν.

Βαθμολογία: 7/10

3. [REC] (2007)


Η τελευταία απόδειξη ότι καταπληκτικές ταινίες έρχονται απ'οπουδήποτε αλλού εκτός από το Αμέρικα.
Η συγκεκριμένη ισπανική ταινιούλα είναι ένα μικρό αριστούργημα (πάλι μιλάω σε αυτούς που γουστάρουν το genre, ντάξ;) που καταφέρνει να σε κάνει να χεστείς σε αρκετές σκηνές κι ας ξέρεις (νομίζεις...) τι σε περιμένει στην επόμενη σκηνή.
Ευτυχώς η ταινία σέβεται το είδος που αντιπροσωπεύει κι αφήνει τα φορτωμένα και ψεύτικα σενάρια που βασίζονται μόνο στα εφέ στις αμερικάνικες παραγωγές (βλ. Resident Evil, etc.). Επικεντρώνεται στην ατμόσφαιρα, στο ανέβασμα των χτύπων της καρδιάς σου και στο σωστό storytelling.
ΜΗΝ δείτε το αμερικάνικο Quarantine, δεν αξίζει ούτε για φτύσιμο!
Βαθμολογία: 9/10

Labels:

Thursday, January 08, 2009

"Oranges can fuck off!"


Όταν σου ανεβαίνει, λένε, ο πυρετός είναι επειδή στην πραγματικότητα η θερμοκρασία σου πέφτει και πρέπει, λένε, ο οργανισμός σου να ανεβάσει τα γκάζια και να φτάσει εκεί που ήταν πριν έτσι ώστε να έρθει πάλι στα ίσα του, κλπ ή κάπως έτσι τέλοσπάντων, i'm not a fucking doctor...

Δεν με νοιάζει καλέ μου γιατί με πιάνει πυρετός! Ναρκωτικά έχεις να μου τον σταματήσει; Τι να την κάνω την ασπιρίνη και το αντιβιοτικό; Κάτι πιο δυνατό δεν έχεις; Βενζίνη; Μαζούτ; Κεροζίνη; Όχι; Φακ!

Έτσι λοιπόν που λέτε, κάθεσαι μια ωραία μέρα μετά από τις κρεπάλες των διακοπών και ξαφνικά σε πιάνει μια ρίγη, ένα ζενεσεκουά και το σώμα σου αρχίζει να τα παίζει! Ξαφνικά άκουσα τους μυς μου να λένε "What the fuck was that?" και ένιωσα σαν να είχα κατέβει κι εγώ στα Εξάρχεια και με είχαν περιλάβει τα ΜΑΤ. Όλο το σώμα μου άρχισε να πονάει.
Μετά ανεβαίνει σιγά-σιγά ο πυρετός - ή κατεβαίνει η θερμοκρασία του σώματος, τι σημασία έχει, χέστηκα! - και ο εγκέφαλος σου λέει: "Oi! I have other things on my mind right now, I can't be bothered with digesting this pizza you just ate!" και ΜΠΑΜ σε πιάνει απίστευτο τσιρλιό, για να μπορέσει, λέει, το σώμα σου να συγκεντρωθεί στον ιό που έχει έρθει για επίσκεψη...

Και τελικά περνάς τις τελευταίες μέρες της άδειας σου βλέποντας για 300η φορά τα Γκούνις που παίζει η Νόβα σχεδόν κάθε μέρα, τρώγοντας σουπίτσα, πήζοντας στον πυρετό και σκούζοντας σαν χτυπημένο σκυλί στου χαντάκι...

Αυτά... Τι λέγαμε; Α, ναι! Eddie Izzard! My new addiction...
Όχι μόνο ότι είναι ο δεύτερος καλύτερος stand up comedian μετά τον Bill Hicks (για μένα πάντα, έτσι;) αλλά του πάει απίστευτα αυτό το τρανσβεστολούκ με την βρετανική προφορά και το μοντυπαϊθονικό στυλάκι. Και όχι, ΔΕΝ είναι γκέϋ πράγμα που μου δίνει πολλές πιθανότητες όταν τον πετύχω κάποια στιγμή στο Λονδίνο... :Ρ

Eddie Izzard: On being billingual
Eddie Izzard: Learning French
Eddie Izzard: Pavlov's cats
Eddie Izzard: Fruit
Eddie Izzard: Religion

ακούτε: Depeche Mode - Suffer Well

Labels: